Το ΥΠΑΙΘΑ προϋπολόγισε (αρχικά / το τελικό κόστος δεν έχει δημοσιευτεί) 320.000 € για να αναδιαμορφώσει την πλατφόρμα αξιολόγησης των σχολείων, με σαφή τεχνικό στόχο να σταματήσει την αντίσταση του εκπαιδευτικού σώματος που εκφράζεται με τα ενιαία κείμενα της ΔΟΕ, αλλά και με τον πολιτικό στόχο να κατηγοριοποιήσει τα σχολεία μέσω της εσωτερικής και εξωτερικής αξιολόγησης.

Στα video που ετοίμασαν για να επιδείξουν τη νέα πλατφόρμα (Κόστος δημοσιότητας 30.000 €), αλλά και στην ίδια την πλατφόρμα, έως την Παρασκευή 2 Οκτωβρίου, εμφανιζόταν η εικόνα 1, όπου στο πεδίο «Πηγές τεκμηρίωσης» υπήρχαν 6 επιλογές. Μία από αυτές ήταν η «Ανάγκη που προέκυψε κατά τη σχολική χρονιά». Την Παρασκευή 2 Οκτωβρίου η ΔΟΕ έστειλε προς τους Συλλόγους και τα Σχολεία τα ενιαία κείμενα και τα σχέδια πρακτικών στα οποία πρότεινε να τσεκαριστεί η επιλογή «Ανάγκη που προέκυψε…»

Μόλις, από το υπουργείο είδαν τη δυνατότητά μας να απαντάμε στη νέα τους πλατφόρμα με τα ενιαία κείμενα, τους έπιασε πανικός… Αυτή τη φορά δεν ακουγόταν η γλυκιά και γαλήνια φωνή του εκφωνητή που επιδείκνυε τη νέα πλατφόρμα… Αυτή τη φορά βούιξαν όλοι οι όροφοι του υπουργείου… «ΚΑΤΑΡΓΗΣΤΕ αυτή την επιλογή».  Το Σάββατο λοιπόν, 3 Οκτωβρίου, μία μόλις ημέρα, αφού η ΔΟΕ έστειλε τα ενιαία κείμενα, εξαφάνισαν αυτή την επιλογή…  Ανοίγοντας την πλατφόρμα από το Σάββατο και μετά (εικόνα 2), εμφανίζονται πλέον 5 επιλογές.

Έχουν καταργήσει την επιλογή «Ανάγκη που προέκυψε κατά τη σχολική χρονιά». Ο πανικός τούς οδηγεί σε εξευτελιστικές πρακτικές… Άρχισαν να αποδομούν την πλατφόρμα που τόσο πολύ διαφήμιζαν και τόσο καλά πλήρωσαν… Δεν έχουν ούτε το στοιχειώδες τεκμήριο σοβαρότητας να προσθέσουν τουλάχιστον την επιλογή «Άλλο». Η πληρωμένη εταιρεία ίσως παλαιότερα ασχολούταν σε περιοδικά σταυρολέξων, στην ενότητα «βρείτε τις 10 διαφορές». Είναι γελασμένοι, αν νομίζουν ότι με μερικά φτηνιάρικα κόλπα θα υποτάξουν έναν ολόκληρο κλάδο που αντιστέκεται στην κατηγοριοποίηση των σχολείων.

Ας κάνουμε, όμως άλλη μία επισήμανση στο προαναφερόμενο γεγονός.

Η κατάργηση της επιλογής «ανάγκη που προέκυψε…» δείχνει επιπροσθέτως και την αντίληψη του υπουργείου και της κυβέρνησης για την εκπαιδευτική διαδικασία. Κατά την αντίληψή τους, προφανώς, δεν υπάρχουν ανάγκες που διαμορφώνονται από τις κοινωνικές συνθήκες και τις εκπαιδευτικές πολιτικές. Η εκπαιδευτική διαδικασία, κατά την αντίληψή τους περιορίζεται μόνο στα τοπικά μέτρα του σχολείου. Ενός σχολείου που βρίσκεται σε μια γυάλα, περιτριγυρισμένο από πλατφόρμες καταγραφής και καταγγελιών, από εποπτικούς μηχανισμούς που παρακολουθούν για να αξιολογήσουν. Ενός σχολείου στο οποίο οι σχέσεις διαμορφώνονται μόνο ως ατομικές συσχετίσεις και ατομικές συμπεριφορές. Με τα λόγια της Θάτσερ: «δεν υπάρχει κοινωνία, μόνο άτομα…»

Αποκοινωνικοποίηση της εκπαίδευσης, ποσοτικοποίηση, μέτρηση, βαθμολόγηση, τεχνοκρατισμός και έλεγχος.

Η «ατομική ευθύνη» σε όλο της το μεγαλείο.

Σε αυτή την αντίληψη θέλουν να υποτάξουν το εκπαιδευτικό σώμα. Και ακριβώς μια τέτοια αντίληψη είναι που καταργεί και την όποια κριτική παιδαγωγική προσέγγιση, μετατρέποντας την παιδαγωγική επιστήμη σε στείρο, αποκοινωνικοποιημένο διδακτισμό.

Είναι εμφανές ότι πίσω από τα φτηνιάρικα κόλπα, βρίσκονται βαθύτερες στοχεύσεις του ΥΠΑΙΘΑ και της κυβέρνησης.

Θέλουν πάση θυσία να επιβάλλουν στα σχολεία και τους εκπαιδευτικούς συγκεκριμένες, τυποποιημένες κατευθύνσεις και επιλογές, που θα ελέγχονται διαρκώς.

Το Υπουργείο (ιδιωτικοποίησης της) Παιδείας, μέσω της νέας πλατφόρμας, επιχειρεί

να καθοδηγήσει ασφυκτικά τον παιδαγωγικό σχεδιασμό του σχολείου

να ελέγξει τις αποφάσεις των Σ.Δ. προς συγκεκριμένη κατεύθυνση

να ελέγχει διαρκώς και κάθε φάση των εκπαιδευτικών δράσεων των Σχολείων

να διαμορφώσει μηχανισμό συγκρίσιμης αποτύπωσης για τη φάση της εξωτερικής αξιολόγησης

να εντείνει την απειλή της «ατομικής ευθύνης», έναντι των συλλογικών αποφάσεων

να διασπάσει τους Συλλόγους Διδασκόντων και τη δημοκρατική λειτουργία τους.

Πίσω από τα φτηνά κόλπα και την πλατφόρμα υπάρχουν στρατηγικές επιδιώξεις που σχετίζονται με την εσωτερική και εξωτερική αξιολόγηση του σχολείου και κατ’ επέκταση των μαθητών και των εκπαιδευτικών. Δεν θα αναφερθώ στην ιδιωτικοποίηση, ούτε στην εμπειρία εφαρμογής της αξιολόγησης διεθνώς γιατί είναι πεδία που έχουν αναλυθεί διεξοδικά από χιλιάδες κείμενα και άρθρα, παγκοσμίως. Αρκεί να δει κανείς ότι σε ΟΛΕΣ τις απεργίες εκπαιδευτικών της τελευταίας 8ετίας (τουλάχιστον) κυριαρχούν ορισμένα ΚΟΙΝΑ αιτήματα-συνθήματα (Να σώσουμε το δημόσιο σχολείο – δαπάνες για την εκπαίδευση, απαλλαγή από τον βραχνά των επιθεωρητών αξιολόγησης, δημοκρατία και δημοκρατικά πλαίσια λειτουργίας, σεβασμός των εκπαιδευτικών και του έργου τους – μισθοί για να ζούμε).

Θα επικεντρώσουμε σε μία μόνο πλευρά που έχει να κάνει με τη διαδικασία ταξικής διαφοροποίησης και κατάταξης των σχολείων. Η επιδίωξή τους σε αυτό το επίπεδο περνάει μέσα από τη διαμόρφωση εργαλείων αποτύπωσης συγκρίσιμων δεδομένων, βάσει των οποίων θα γίνεται η διαφοροποίηση, η κατάταξη, η χρηματοδότηση, η επιλογή.

Ένα τέτοιο εργαλείο είναι η διαμόρφωση παράλληλων σχολικών δικτύων (Πρότυπα, Ωνάσεια, ΣΔΙΤ, ιδιωτικά σχολεία και ιδρύματα, κουπόνια-vouchers) κλπ

Ένα άλλο εργαλείο είναι η αξιολόγηση σχολείων – μαθητών – εκπαιδευτικών.

Την τελευταία 15ετία έχουν γίνει 3 ειδικές (κατά παραγγελία) εκθέσεις του ΟΟΣΑ για την ελληνική εκπαίδευση, σε όλες τις βαθμίδες.

Το 2011 «Καλύτερες Επιδόσεις και Επιτυχείς Μεταρρυθμίσεις στην Εκπαίδευση. ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ», με ειδικό κεφάλαιο για την αξιολόγηση,

Το 2018 «Εκπαίδευση για ένα λαμπρό μέλλον στην Ελλάδα», με επίσης ειδική αναφορά στην αξιολόγηση της σχολικής μονάδας,

Το 2026 : «Βελτίωση των Μαθησιακών Αποτελεσμάτων στην Ελλάδα», με ειδική αναφορά στην αξιολόγηση των μαθητών/τριών».

Θα παραθέσουμε ορισμένα αποκαλυπτικότατα αποσπάσματα που δείχνουν την εμμονή του ΟΟΣΑ στη διαμόρφωση κοινής βάσης συγκρισιμότητας των σχολείων, μέσω της αξιολόγησης των σχολικών μονάδων και των εθνικών εξετάσεων για τους/τις μαθητές/τριες. (Να γιατί η επιμονή της κ. Κεραμέως για την «ελληνική PISA- δηλαδή την εισαγωγή εθνικών εξετάσεων στο Δημοτικό και την τράπεζα θεμάτων στο Λύκειο, τη μείωση των φοιτητών κλπ)

ΟΟΣΑ 2011

Σελ. 8. Η Ελλάδα… (δεν διαθέτει)… εξωτερική αξιολόγηση της μάθησης ή εξωτερική αξιολόγηση των σχολικών μονάδων και της διδασκαλίας ή οποιοδήποτε άλλο ανάλογο μηχανισμό σύγκρισης

Σελ. 60. ανεπαρκή εξωτερικά στοιχεία αναφορικά με την εγκυρότητα και τη συγκρισιμότητα των στοιχείων επίδοσης ανά μαθητή, δάσκαλο και σχολική μονάδα περιορίζουν την αποτελεσματικότητα

Σελ. 64-65. Το αντικείμενο της εξέτασης και τα πρότυπα βαθμολόγησης …ποικίλουν σε μεγάλο βαθμό μεταξύ εκπαιδευτικών και σχολικών μονάδων, έτσι ώστε τα αποτελέσματα των εσωτερικών αξιολογήσεων θα υστερούν αξιοπιστίας και δεν θα είναι συγκρίσιμα μεταξύ σχολικών μονάδων.

Σελ. 67, 74. Για αυτό το λόγο, η αυτοαξιολόγηση πρέπει να οργανωθεί, με τρόπο ώστε να είναι συγκρίσιμη μεταξύ σχολικών μονάδων και ώστε να μπορεί να επικυρώνεται και να συμπληρώνεται από εξωτερική αξιολόγηση.

Σελ. 76. Επέκταση της τυποποιημένης εθνικής αξιολόγησης:

– Δημιουργία κεντρικής «τράπεζας θεμάτων»

135 Σελ. Μείωση των εισακτέων στην ανώτατη εκπαίδευση σε ποσοστά παρόμοια με τον μέσο όρο

των χωρών της ΕΕ …, με επακόλουθο περαιτέρω κλείσιμο μικρών τμημάτων·

Σελ. 163. Σε επίπεδο σχολικής μονάδας, οι συγκεκριμένες αξιολογήσεις μπορούν να χρησιμοποιούνται από τα σχολεία ως μέτρο σύγκρισης με άλλα σχολεία

ΟΟΣΑ 2018:

Σελ. 47. …αυτές οι αξιολογήσεις των μαθητών) δεν είναι συγκρίσιμες σε περιφερειακό ή εθνικό επίπεδο. Η απουσία εθνικής αξιολόγησης των μαθητών σημαίνει ότι υπάρχουν λίγα δεδομένα που να καθοδηγούν τις πολιτικές αποφάσεις…

Και να το προσχέδιο της πλατφόρμας αξιολόγησης

Σελ.185. Τα σχολεία μπορούν να ακολουθούν καθιερωμένες προσεγγίσεις σχεδιασμού…

Το στάδιο του σχεδιασμού καθορισμό στόχων, δείκτες για την παρακολούθηση της προόδου.

Το στάδιο της υλοποίησης περιλαμβάνει την εφαρμογή του σχεδίου, και την προώθηση του σχεδίου.

Το στάδιο της δράσης/προσαρμογής,

 το στάδιο του ελέγχου περιλαμβάνει την αξιολόγηση της προόδου προς την επίτευξη των στόχων,

ΟΟΣΑ 2026:

Σελ. 29. Στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση (Δημοτικό, τάξεις 1 έως 6), οι εκπαιδευτικοί διεξάγουν αξιολογήσεις μαθητών Ωστόσο, αυτές οι αξιολογήσεις δεν είναι τυποποιημένες σε εθνικό επίπεδο, γεγονός που οδηγεί σε διακυμάνσεις στις πρακτικέςαξιολόγησης και έλλειψη συγκρίσιμων δεδομένων μεταξύ των σχολείων.

Σελ. 29. Η απουσία τυποποίησης (των εξετάσεων) μειώνει τη συγκρισιμότητα.

Σελ. 114. Η εισαγωγή ενός νέου συστήματος αξιολόγησης εκπαιδευτικών επιδιώκει να αντιμετωπίσει αυτή την ασθενή σύνδεση μεταξύ της αξιολόγησης των εκπαιδευτικών και της επαγγελματικής τους ανάπτυξης.

Εντοπίσαμε μόνο ορισμένα εδάφια από τις εκθέσεις του ΟΟΣΑ που έχουν κοινό παρονομαστή τη συγκρισιμότητα, σχολείων – μαθητών –εκπαιδευτικών και τα οποία είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτικά.

Προσπαθούν εδώ και χρόνια να επιβάλλουν την αξιολόγηση ως εργαλείο εμπορευματοποίησης, κατηγοριοποίησης της παιδείας  και ταξικής διαφοροποίησης. Δεν τα έχουν καταφέρει.

Απέναντι στην κατάταξη, την κατηγοριοποίηση και τη διαφοροποίηση σχολείων-μαθητών/τριών-εκπαιδευτικών

Αντιτάσσουμε το ενιαίο συλλογικό πνεύμα και τις αποφάσεις των Συλλόγων Διδασκόντων. Καταθέτουμε – Αποφασίζουμε – Υλοποιούμε σε κάθε σχολείο τα ενιαία κείμενα της ΔΟΕ.

Εντείνουμε το παιδαγωγικό μας έργο όχι για να προβληθούμε, να ανταγωνιστούμε, να βαθμολογηθούμε και να καταταχθούμε,

Αλλά για τους μαθητές/τριές μας και τις ανάγκες τους, γιατί σεβόμαστε την εργασία μας και τον κοινωνικό και παιδαγωγικό μας ρόλο.

The post Φτηνά κόλπα και στρατηγικές επιδιώξεις: Η νέα πλατφόρμα, το υπουργείο και ο ΟΟΣΑ first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Οι μισθοί θα αυξηθούν κατά 28,3% έως 32,4% σε διάστημα τεσσάρων ετών, εξέλιξη που διαμορφώθηκε εν μέρει από μια εξέγερση της βάσης εντός της Αυστραλιανής Ένωσης Εκπαίδευσης.

Εκπαιδευτικοί της Βικτώριας απεργούν στη Μελβούρνη στις 24 Μαρτίου. Η τελευταία πρόταση της πολιτειακής κυβέρνησης για μισθούς και όρους εργασίας θα τους καταστήσει τους καλύτερα αμειβόμενους εκπαιδευτικούς της χώρας.

Οι εκπαιδευτικοί των σχολείων της Βικτώριας πρόκειται να γίνουν οι καλύτερα αμειβόμενοι στη χώρα, αφού αποδέχθηκαν την τελευταία πρόταση της πολιτειακής κυβέρνησης για μισθούς και όρους εργασίας, έπειτα από μια ετήσια διαδικασία διαπραγματεύσεων.

Τα μέλη της Αυστραλιανής Ένωσης Εκπαίδευσης (AEU) ψήφισαν τη Δευτέρα υπέρ της πρότασης με ποσοστό 79%. Η συμφωνία προβλέπει συνολικές αυξήσεις μισθών από 28,3% έως 32,4% σε τέσσερα χρόνια, καθώς και μπόνους 2.000 δολαρίων στην έναρξη της ισχύος της. Το συνδικάτο επιβεβαίωσε επίσης ότι η προγραμματισμένη απεργία της Τετάρτης δεν θα πραγματοποιηθεί.

Βάσει της νέας συμφωνίας, οι εκπαιδευτικοί στα πρώτα στάδια της σταδιοδρομίας τους θα λάβουν αύξηση 12.343 δολαρίων έως τον Οκτώβριο του 2026, φτάνοντας στο ίδιο επίπεδο αμοιβών με τους συναδέλφους τους στη Νέα Νότια Ουαλία. Ο μισθός ενός έμπειρου εκπαιδευτικού θα αυξηθεί από 118.063 σε 151.419 δολάρια έως το 2029. Σε αυτό περιλαμβάνεται αύξηση 15.393 δολαρίων το 2026, η οποία θα τους τοποθετεί πάνω από τους εκπαιδευτικούς της Νέας Νότιας Ουαλίας.

Η συμφωνία βελτιώνει επίσης τους όρους εργασίας, με λιγότερες συναντήσεις μετά το σχολικό ωράριο, τέσσερις ημέρες επαγγελματικής πρακτικής κάθε χρόνο και οκτώ ημέρες χωρίς μαθητές ετησίως από το 2027. Με την πρόταση κατοχυρώνονται επίσης στη συλλογική σύμβαση οι ισχύοντες ανώτατοι χρόνοι διδασκαλίας πρόσωπο με πρόσωπο: 18,5 ώρες την εβδομάδα για τους καθηγητές δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και 21 ώρες για τους εκπαιδευτικούς πρωτοβάθμιας.

Παρότι η συμφωνία πρέπει ακόμη να τεθεί σε ψηφοφορία όλων των εργαζομένων που καλύπτει, η κυβέρνηση ήδη παρουσίασε το αποτέλεσμα της Δευτέρας ως νίκη.

Ο πρωθυπουργός της Βικτώριας, Μπεν Κάρολ, ο οποίος μέχρι πριν από τρεις εβδομάδες ήταν υπουργός Παιδείας και επέβλεπε τις διαπραγματεύσεις, δήλωσε ότι η αύξηση αναγνωρίζει τους εκπαιδευτικούς, τους διευθυντές και το προσωπικό εκπαιδευτικής υποστήριξης, που επιτελούν «μερικές από τις σημαντικότερες εργασίες στην πολιτεία μας».

«Καθιστά τους εκπαιδευτικούς της Βικτώριας τους καλύτερα αμειβόμενους στην Αυστραλία — με τις καλύτερες συνθήκες. Αναγνωρίζει ότι η σπουδαία δημόσια εκπαίδευση αρχίζει με την εκτίμηση των ανθρώπων που την παρέχουν», δήλωσε.

Σύμφωνα με κυβερνητικές πηγές, ένα μέρος του επιχειρήματος του Κάρολ προς τους βουλευτές του Εργατικού Κόμματος για τη διεκδίκηση της ηγεσίας ήταν ότι θα μπορούσε να επιλύσει τη διαμάχη ταχύτερα από τη Τζασίντα Άλαν. Έπειτα από μόλις τρεις εβδομάδες στην κορυφαία θέση — και μόλις τρεις μήνες πριν από τις εκλογές της Βικτώριας — το κατάφερε.

Το πώς θα χρηματοδοτήσει η κυβέρνηση τη συμφωνία είναι ένα διαφορετικό ερώτημα. Η συμφωνία θα κοστίσει πάνω από 5,4 δισ. δολάρια, ενώ η τελευταία πρόταση συνεπάγεται επιπλέον κόστος 700 εκατ. δολαρίων. Ορισμένες κυβερνητικές πηγές αναφέρουν ότι τα χρήματα ίσως χρειαστεί να προέλθουν από το πλεόνασμα που η κυβέρνηση κατέκτησε έπειτα από δύσκολη προσπάθεια.

Ο Κάρολ έχει επίσης υποδείξει ότι θα αυξήσει τη χρηματοδότηση των σχολείων ώστε να πληρούνται τα ομοσπονδιακά πρότυπα Gonski πριν από τον Νοέμβριο — ένας ακόμη βασικός λόγος για τον οποίο έγινε αποδεκτή η τελευταία πρόταση. Αυτό ενδέχεται να κοστίσει επιπλέον δισεκατομμύρια.

Ωστόσο, το πολιτικό όφελος μπορεί να αξίζει το οικονομικό κόστος. Η συμφωνία απομακρύνει την απειλή περαιτέρω απεργιών πριν από τις εκλογές, επιτρέπει στους βουλευτές του Εργατικού Κόμματος να επιστρέψουν σε σχολικές εκδηλώσεις και δίνει στην κυβέρνηση τη δυνατότητα να κάνει προεκλογική εκστρατεία με το επιχείρημα ότι κατέστησε τους εκπαιδευτικούς της Βικτώριας τους καλύτερα αμειβόμενους της χώρας.

Για τον πρόεδρο του παραρτήματος Βικτώριας της AEU, Τζάστιν Μάλεϊ, ωστόσο, τα εύσημα ανήκουν στους εκπαιδευτικούς και όχι στην κυβέρνηση.

«Αυξήσεις όπως αυτές είναι ο λόγος που αξίζει να είναι κανείς μέλος συνδικάτου. Αυτό το αποτέλεσμα κερδήθηκε με τις άμεσες προσπάθειες των μελών της AEU, που απαίτησαν μισθούς και όρους εργασίας οι οποίοι να αντικατοπτρίζουν την αξία και τη σημασία της εργασίας τους στα δημόσια σχολεία της Βικτώριας», είπε.

Ούτε η κυβέρνηση ούτε η ηγεσία του συνδικάτου, όμως, ανέφεραν μια άλλη δύναμη που συνέβαλε στη διαμόρφωση του αποτελέσματος: μια εξέγερση της συνδικαλιστικής βάσης μέσα στην AEU.

Ομάδες όπως οι Socialists in Schools, η Committee for Public Education και η Fight the Crisis αξιοποίησαν την αυξανόμενη δυσαρέσκεια των εκπαιδευτικών της πολιτείας κατά τη διάρκεια της διαμάχης, τόσο απέναντι στη μακροχρόνια κυβέρνηση των Εργατικών στη Βικτώρια όσο και απέναντι στη δική τους συνδικαλιστική ηγεσία.

Μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και της οργάνωσης στους χώρους εργασίας, οι ομάδες αυτές — που πολλοί στους πολιτικούς κύκλους αποκαλούν απαξιωτικά «τροτσκιστές» — υποστήριξαν ότι το συνδικάτο, ιστορικά, ήταν υπερβολικά πρόθυμο να συμβιβαστεί εις βάρος των μελών του.

Είναι εύκολο να καταλάβει κανείς γιατί το επιχείρημά τους βρήκε απήχηση. Η τελευταία επιχειρησιακή συλλογική σύμβαση, η οποία υπογράφηκε το 2022 μετά την πανδημία, προέβλεπε αύξηση μισθών 8% σε τέσσερα χρόνια — πολύ χαμηλότερη από τον πληθωρισμό.

«Μας έλεγαν ότι αυτό ήταν το καλύτερο που μπορούσαμε να πετύχουμε και, ως αποτέλεσμα, η αγοραστική δύναμη των μισθών των εκπαιδευτικών μειώθηκε δραματικά», λέει η εκπαιδευτικός Λιζ Γουόλς από την ομάδα Socialists in Schools. «Αυτό σήμαινε ότι αυτή τη φορά τα μέλη δεν ήταν διατεθειμένα να ακούσουν τις συμβουλές του συνδικάτου.»

Το 2022 το συνδικάτο δεν απήργησε. Αυτή τη φορά, το 98% των μελών ψήφισε υπέρ της απεργίας στις 24 Μαρτίου. Η κινητοποίηση έκλεισε ή διέκοψε τη λειτουργία περίπου 500 σχολείων, ενώ 35.000 εκπαιδευτικοί κατέκλυσαν το κέντρο της Μελβούρνης, στη μεγαλύτερη κινητοποίηση στην ιστορία του συνδικάτου.

Η κυβερνητική πρόταση του Μαΐου βελτιώθηκε από 18,5% σε 28% σε τέσσερα χρόνια, αλλά αντιμετώπιζε χωριστά το προσωπικό εκπαιδευτικής υποστήριξης. Το 58% των μελών καταψήφισε τη συμφωνία τον Ιούνιο.

Ακολούθησε δεύτερη πρόταση. Και πάλι, τα μέλη την απέρριψαν — αυτή τη φορά με ποσοστό 51%.

«Η πραγματικότητα είναι ότι μια εκστρατευτική ομάδα με σοσιαλιστική ηγεσία συνδέθηκε πράγματι με το κυρίαρχο αίσθημα της πλειοψηφίας στο συνδικάτο μας», λέει η Γουόλς.

«Δεν ήταν απλώς μια περιθωριακή μειοψηφία που ήταν έτοιμη να ψηφίσει “όχι”, αλλά είχαμε την πλειοψηφία του συνδικάτου μας.»

Ωστόσο, ασκεί κριτική στο συνδικάτο επειδή δεν αξιοποίησε αυτή τη δυναμική, επισημαίνοντας το κενό τεσσάρων μηνών ανάμεσα στις απεργιακές κινητοποιήσεις του Μαρτίου και του Ιουλίου.

Τα μέλη ψήφισαν εκ νέου υπέρ της απεργίας στις 19 Αυγούστου. Έπειτα ήρθε η τρίτη πρόταση, η πρώτη υπό τον Κάρολ ως πρωθυπουργό. Αυτή τη φορά, τα μέλη ψήφισαν υπέρ.

Η Γουόλς αναφέρει ότι, κατά τη διάρκεια της διαμάχης, η ομάδα Socialists in Schools άντλησε διδάγματα από την εμπειρία των νοσηλευτών και των μαιών της Βικτώριας το 2024. Τότε, τα μέλη απέρριψαν μια προσφορά παρότι η συνδικαλιστική ηγεσία τους τη συνέστηνε. Για τους εργαζόμενους στην υγεία, η κυβέρνηση επέστρεψε μέσα σε εβδομάδες με βελτιωμένη προσφορά: αύξηση 28,4% σε τέσσερα χρόνια.

Σύμφωνα με τη Γουόλς, οι νοσηλευτές έδειξαν ότι η απόρριψη μιας συμφωνίας δεν σήμαινε «επιστροφή στο μηδέν».

«Δεν κατέληξε σε καταστροφή. Δεν τιμωρήθηκαν γι’ αυτό. Στην πραγματικότητα, υπήρχε μόνο κέρδος.»

Η Γουόλς λέει ότι η ομάδα Socialists in Schools σέβεται το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας της Δευτέρας και θα συνεχίσει να αγωνίζεται για τη βελτίωση των όρων με άλλους τρόπους, μεταξύ άλλων ζητώντας πλήρη χρηματοδότηση σύμφωνα με τα πρότυπα Gonski. Δεκατρία μέλη είναι επίσης υποψήφια με τους Victorian Socialists στις εκλογές του Νοεμβρίου, μεταξύ τους και υποψήφιος που θα αναμετρηθεί με τον Κάρολ στη δική του εκλογική περιφέρεια, το Νίντρι.

Ωστόσο, ελπίζει ότι το βασικό δίδαγμα που θα αντλήσουν άλλοι εργαζόμενοι του δημόσιου τομέα είναι πως η συλλογική πίεση μπορεί να αλλάξει τόσο το τι είναι διατεθειμένη να προσφέρει μια κυβέρνηση όσο και το για τι είναι διατεθειμένο να αγωνιστεί ένα συνδικάτο.

«Δεν χρειάζεται απλώς να δέχεστε τα ψίχουλα», λέει.

Σχόλιο του Γιώργου Τζωρτζακάκη

Οι Socialists in Schools (SIS) είναι μια πολύ νέα, αλλά ήδη αρκετά ορατή, αριστερή/σοσιαλιστική συνδικαλιστική τάση εκπαιδευτικών στη Βικτώρια της Αυστραλίας. Δεν είναι πανεθνική παράταξη της Αυστραλιανής Εκπαιδευτικής Ένωσης (AEU) με την έννοια που θα λέγαμε στην Ελλάδα ΔΑΚΕ, ΔΗΣΥ, Παρεμβάσεις κ.λπ. Είναι κυρίως οργανωμένη ομάδα βάσης μέσα στην AEU παράρτημα της Victoria.

Πότε και πώς δημιουργήθηκαν

Η πιο συγκεκριμένη πληροφορία που βρήκα για την ίδρυσή τους προέρχεται από τον Brendan Laws, έναν από τους βασικούς οργανωτές τους. Σύμφωνα με αυτόν, περίπου δώδεκα μέλη των Victorian Socialists αποφάσισαν στα μέσα του 2025 να δημιουργήσουν τους Socialists in Schools. Προηγουμένως είχαν κάνει καταγραφή και διαπίστωσαν ότι υπήρχαν ήδη σχεδόν 100 εκπαιδευτικοί μέλη των Victorian Socialists, άρα υπήρχε μια βάση πάνω στην οποία μπορούσε να οικοδομηθεί εκπαιδευτική συνδικαλιστική ομάδα.

Αρχικά ο στόχος ήταν σχετικά περιορισμένος: να συναντιούνται σοσιαλιστές εκπαιδευτικοί, να συζητούν για την κατάσταση στα σχολεία και για ευρύτερα πολιτικά ζητήματα. Με την έναρξη όμως της νέας συλλογικής διαπραγμάτευσης της AEU με την κυβέρνηση της Victoria, η SIS μετατράπηκε πολύ γρήγορα σε οργανωμένη συνδικαλιστική παρέμβαση.

Πολιτικός προσανατολισμός

Στα εκπαιδευτικά ζητήματα η SIS προβάλλει σήμερα ένα αρκετά ριζοσπαστικό πρόγραμμα. Οι Victorian Socialists, παρουσιάζοντας τους εκπαιδευτικούς της SIS που κατεβαίνουν στις πολιτειακές εκλογές του 2026, αναφέρουν μεταξύ άλλων: διακοπή της δημόσιας χρηματοδότησης των ακριβών ιδιωτικών σχολείων, επιστροφή $16 δισ. που θεωρούν ότι στερήθηκαν τα δημόσια σχολεία, ανώτατο αριθμό 15 μαθητών ανά τάξη μέχρι το 2030, μεγαλύτερο έλεγχο του curriculum από προσωπικό και σχολικές κοινότητες και πλήρη εφαρμογή των διεκδικήσεων της AEU.

Ευρύτερα, οι ιδρυτές της SIS συνδέουν τα εκπαιδευτικά προβλήματα με την ιδιωτικοποίηση, τη λιτότητα, τον μιλιταρισμό, τις κοινωνικές ανισότητες και τον καπιταλισμό. Στις πρώτες συναντήσεις τους συζητούσαν επίσης για Παλαιστίνη, πολέμους και ιδιωτικοποιήσεις.

Η στάση τους απέναντι στην ηγεσία της AEU

Εδώ βρίσκεται το πιο ενδιαφέρον σημείο. Η SIS λειτουργεί μέσα στην AEU, αλλά αντιπολιτεύεται έντονα την ηγεσία της Victorian Branch, την οποία θεωρεί υπερβολικά συμβιβαστική με την πολιτειακή κυβέρνηση των εργατικών.

Το 2026 απαίτησε πιο αποφασιστική απεργιακή στρατηγική, αντιτάχθηκε στις συμφωνίες που πρότεινε η ηγεσία και πρωτοστάτησε στην καμπάνια Vote No. Οργάνωσε συναντήσεις με περίπου 70–150 συμμετέχοντες, παρήγαγε φυλλάδια, FAQ και ειδικό «Strikezine», και σύμφωνα με τη δική της αποτίμηση είχε ενεργό πυρήνα «δεκάδων» συνδικαλιστών.

Η επιρροή της φάνηκε ιδιαίτερα στην πρώτη μεγάλη ψηφοφορία του Ιουνίου 2026. Παρά τη σύσταση της επίσημης ηγεσίας να εγκριθεί η συμφωνία, 57,7% ψήφισε εναντίον της. Στη δεύτερη προσπάθεια, τον Ιούλιο, η πρόταση απορρίφθηκε ξανά, αυτή τη φορά με 51,18% κατά.

Πολύ σημαντικό όμως: αυτά τα 57,7% και 51,18% ΔΕΝ είναι ποσοστά της Socialists in Schools. Στην καμπάνια του «No» συμμετείχαν επίσης η Fight the Crisis, ανεξάρτητοι εκπαιδευτικοί και πολλοί συνδικαλιστές χωρίς παραταξιακή ένταξη. Επομένως δεν μπορούμε να πούμε «η SIS έχει 58%». Το μόνο που μπορούμε να πούμε είναι ότι αποτέλεσε μία από τις σημαντικότερες οργανωμένες δυνάμεις πίσω από αυτή την εξέγερση της βάσης.

Τελικά, στην τρίτη βελτιωμένη συμφωνία του Αυγούστου 2026, η κατάσταση αντιστράφηκε: 79% των μελών της AEU ψήφισε υπέρ. Η SIS παρέμενε επικριτική απέναντι στη συμφωνία, οπότε σε αυτή τη συγκεκριμένη αναμέτρηση η γραμμή της έχασε καθαρά. Ζήτησε καταψήφιση και αυτής της πρότασης.

Έχω ελέγξει τα επίσημα στοιχεία της Australian Electoral Commission/Fair Work Commission και αυτό επιβεβαιώνεται πολύ καθαρά. Στις εκλογές του Victorian Branch για τα Ordinary Members of Branch Executive το 2025 υπήρξαν ακριβώς τόσες υποψηφιότητες όσες και θέσεις σε κάθε sector, με αποτέλεσμα όλοι οι υποψήφιοι να ανακηρυχθούν χωρίς ψηφοφορία. Άρα ούτε εκεί έχουμε παραταξιακά ποσοστά.

Υπάρχει όμως ένα πολύ ενδιαφέρον συγκεκριμένο παράδειγμα: ο Brendan Laws, ο οποίος αναγνωρίζεται δημόσια ως βασικός organiser της Socialists in Schools, ήταν υποψήφιος για Delegate to Branch Conference στην περιοχή Longbeach/Moorabbin/Prahran. Στις επίσημες εκλογές του 2025 εμφανίζεται μαζί με άλλους δύο υποψηφίους για 18 διαθέσιμες θέσεις. Επομένως εξελέγη αυτομάτως — δεν έγινε ουσιαστική αναμέτρηση και συνεπώς δεν υπάρχει ποσοστό ψήφων για τον ίδιο ή για την SIS.

Πόσο ισχυρή είναι πραγματικά;

Θα την χαρακτήριζα μικρή αριθμητικά αλλά δυσανάλογα ισχυρή οργανωτικά.

Ξεκίνησε με περίπου δώδεκα οργανωτές το 2025 και μια δυνητική βάση σχεδόν 100 σοσιαλιστών εκπαιδευτικών. Μέσα σε έναν χρόνο είχε δημιουργήσει ενεργό δίκτυο δεκάδων συνδικαλιστών, οργάνωνε συναντήσεις με πάνω από 100 άτομα, είχε επαφή με εκατοντάδες σχολικά sub-branches και έγινε μία από τις δύο κύριες οργανωμένες αντιπολιτευτικές τάσεις απέναντι στην ηγεσία της AEU Victoria.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι διαθέτει πλειοψηφία στο Branch Council ή στο Executive. Δεν διαθέτει σήμερα τον μηχανισμό της AEU. Η πραγματική της δύναμη βρίσκεται περισσότερο στην κινητοποίηση της βάσης, στα σχολικά sub-branches, στα social media, στις απεργίες και στην ικανότητά της να επηρεάζει ψηφοφορίες για τις συλλογικές συμβάσεις.

Δεν είναι η μοναδική αριστερή αντιπολίτευση

Υπάρχουν τουλάχιστον δύο ακόμη σημαντικές ομάδες στα γεγονότα του 2026. Η Fight the Crisis, που συνδέεται με την οργάνωση Solidarity, κινήθηκε επίσης εναντίον των συμφωνιών της ηγεσίας. Υπάρχει επίσης το Committee for Public Education (CFPE), που συνδέεται με το Socialist Equality Party/World Socialist Web Site και επιτίθεται πολιτικά τόσο στην επίσημη AEU όσο και στη SIS.

Το CFPE χαρακτηρίζει τη SIS «ψευτοαριστερά» και την κατηγορεί ότι, παρά τη μαχητική ρητορική της, εξακολουθεί να θεωρεί ότι η AEU μπορεί να πιεστεί ώστε να γίνει πιο αγωνιστική αντί να δημιουργηθούν εντελώς ανεξάρτητες επιτροπές βάσης.

Από την άλλη πλευρά, η Fight the Crisis/Solidarity κατηγόρησε τη SIS από τα αριστερά τον Ιούλιο του 2026 επειδή δεν υποστήριξε πρόταση για μη προστατευμένη/μη εγκεκριμένη από το συνδικάτο απεργία στις 4 Αυγούστου. Η SIS υποστήριξε ότι χρειάζεται πρώτα σοβαρή οργάνωση ώστε να αναγκαστεί η επίσημη AEU να προκηρύξει την κινητοποίηση. Αυτό δείχνει ότι η SIS είναι σαφώς πιο μαχητική από την ηγεσία, αλλά δεν τάσσεται κατ’ ανάγκη υπέρ μη νόμιμα προστατευμένων απεργιών.

Συμπερασματικά, η Socialists in Schools είναι μια νεοσύστατη, επαναστατική/μαρξιστική συνδικαλιστική τάση που εμφανίστηκε το 2025, με στενούς δεσμούς με τους Victorian Socialists και τη Socialist Alternative. Έχει αποδειχθεί πολύ πιο επιδραστική στις κινητοποιήσεις και στις ψηφοφορίες για τις συλλογικές συμβάσεις απ’ όσο θα υπέθετε κανείς από το μέγεθός της, αλλά δεν έχει ακόμη μετρήσιμο πανπολιτειακό «ποσοστό» σε εκλογές της AEU. Έχει ήδη μέλη μέσα σε εκλεγμένες δομές της AEU, όμως σε ορισμένες περιπτώσεις —όπως του Brendan Laws— η εκλογή έγινε χωρίς αντίπαλο και επομένως δεν παράγει ποσοστό.

Η νέα συμφωνία της Βικτώριας ξεχωρίζει για τρεις λόγους. Πρώτον, το ονομαστικό εύρος 28,3%–32,4% είναι υπερδιπλάσιο του ισχυρότερου οριστικοποιημένου πακέτου της Δυτικής Αυστραλίας (12%). Δεύτερον, στοχεύει να μετακινήσει όχι μόνο τη μισθολογική κορυφή (όπως συμβαίνει συχνά) αλλά και την είσοδο της κλίμακας, συμβάλλοντας στην προσέλκυση νέων εκπαιδευτικών. Τρίτον, δεν ανταλλάσσει αποκλειστικά μισθό με χρόνο εργασίας: προσθέτει συγκεκριμένα μέτρα για συναντήσεις, επαγγελματική πρακτική και ημέρες χωρίς μαθητές.

Ένα πρώτο μάθημα για τα ελληνικά συνδικάτα εκπαιδευτικών είναι η ανάγκη για ουσιαστική ενεργοποίηση της βάσης και όχι μόνο για αποφάσεις που παράγονται από τα κεντρικά όργανα. Η περίπτωση των Socialists in Schools δείχνει ότι ακόμη και μια μικρή ομάδα μπορεί να αποκτήσει επιρροή όταν οργανώνει συστηματικά τους εκπαιδευτικούς μέσα στα σχολεία, δημιουργεί τοπικά δίκτυα, ενημερώνει με σαφήνεια τα μέλη και παρεμβαίνει πριν από κρίσιμες ψηφοφορίες. Για την ελληνική πραγματικότητα αυτό σημαίνει ότι οι Σύλλογοι και οι ΕΛΜΕ θα μπορούσαν να επενδύσουν περισσότερο στη συμμετοχή των εκπαιδευτικών του κάθε σχολείου, ώστε οι αποφάσεις να μη θεωρούνται υπόθεση λίγων εκλεγμένων συνδικαλιστών.

Δεύτερο μάθημα είναι ότι η ανεξαρτησία απέναντι στην εκάστοτε κυβέρνηση αποτελεί προϋπόθεση αξιοπιστίας. Η αυστραλιανή εμπειρία έδειξε ότι σημαντικό μέρος των εκπαιδευτικών μπορεί να απορρίψει μια συμφωνία ακόμη και όταν αυτή προτείνεται από την επίσημη συνδικαλιστική ηγεσία. Για τα ελληνικά συνδικάτα αυτό σημαίνει ότι η στάση τους απέναντι σε ζητήματα όπως οι μισθοί, οι διορισμοί, η αξιολόγηση, οι συνθήκες εργασίας ή οι ευθύνες των εκπαιδευτικών πρέπει να καθορίζεται πρωτίστως από το συμφέρον του κλάδου και του δημόσιου σχολείου και όχι από την πολιτική εγγύτητα μιας παράταξης με κάποιο κόμμα. Η δυνατότητα των μελών να συζητούν, να διαφωνούν και ακόμη και να ανατρέπουν την εισήγηση της ηγεσίας μπορεί τελικά να ενισχύει, αντί να αποδυναμώνει, το συνδικάτο.

Τρίτο και ίσως σημαντικότερο είναι ότι η μαχητικότητα χρειάζεται συγκεκριμένο σχέδιο και ρεαλιστικές διεκδικήσεις. Οι Socialists in Schools δεν περιορίστηκαν σε γενικά συνθήματα, αλλά συνέδεσαν την κινητοποίηση με συγκεκριμένα αιτήματα για αριθμό μαθητών ανά τάξη, χρηματοδότηση της δημόσιας εκπαίδευσης, εργασιακές συνθήκες και μισθούς. Αυτό είναι ιδιαίτερα χρήσιμο και για την ελληνική πραγματικότητα: ένα συνδικάτο μπορεί να κινητοποιήσει πολύ περισσότερους εκπαιδευτικούς όταν διατυπώνει συγκεκριμένα και κατανοητά αιτήματα, εξηγεί με σαφή παραδείγματα πώς μια κυβερνητική πολιτική επηρεάζει την καθημερινή ζωή του σχολείου και των εκπαιδευτικών και παρουσιάζει ξεκάθαρα ποια αλλαγή επιδιώκει να πετύχει μέσα από τις κινητοποιήσεις του. Παράλληλα, η αυστραλιανή εμπειρία υπενθυμίζει ότι η συνεχής κλιμάκωση χωρίς επαρκή στήριξη της βάσης μπορεί να οδηγήσει σε απομόνωση· επομένως χρειάζεται συνδυασμός πίεσης, δημοκρατικής συμμετοχής, τεκμηρίωσης και προσεκτικά σχεδιασμένων κινητοποιήσεων.

*Η Benita Kolovos είναι ανταποκρίτρια του Guardian Australia στην Πολιτεία της Βικτώρια.

Πηγή: https://www.theguardian.com/australia-news/2026/aug/17/australia-victoria-teachers-union-vote-pay-deal?fbclid=IwdGRzaAT2dlpjbGNrBPZ2SHBkb2YFZXh0bgNhZW0CMTEAc3J0YwZhcHBfaWQMMzUwNjg1NTMxNzI4AAEeyvECdn5rCsF7UD2EewdfLFnSU3P57qCi-Z6uwskXFWhEqqXbIUr3g6IlaE4_aem_GjqSe9ootoPpGQb7LZK_rw&sfnsn=mo

The post Οι εκπαιδευτικοί της Βικτώριας θα γίνουν οι καλύτερα αμειβόμενοι στην Αυστραλία – μια συνδικαλιστική εξέγερση βοήθησε να κλειστεί η συμφωνία first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

του Ηλία Παπαχατζή

Κι όμως η εκπαίδευση μπορεί να πάει αλλιώς…

Έγινε αυτές τις μέρες (2-5 Ιουλίου) το 22ο Συνέδριο της ΟΛΜΕ.

Ακούστηκαν αρκετές απόψεις για την κατάσταση στην εκπαίδευση και την ανάγκη υπεράσπισης του δημόσιου σχολείου σε αντίθεση με την εφαρμοζόμενη πολιτική. Ακόμη, δόθηκε έμφαση στην ανάγκη προστασίας και αναβάθμισης του εκπαιδευτικού, ο οποίος κινδυνεύει να μετατραπεί σε ένα φτωχό και ανασφαλή υπαλληλίσκο …έρμαιο των επιλογών συρρίκνωσης κι εμπορευματοποίησης της δημόσιας εκπαίδευσης.

Είναι γεγονός ότι για την ηγεσία κάποιων παρατάξεων σημασία είχε πιο πολύ το εκλογικό αποτέλεσμα του συνεδρίου πάρα η ουσιαστική συζήτηση για τα θέματα του κλάδου.Κι έτσι υπήρξαν στιγμές που φάνηκε ότι προέχει “η ομάδα μας” κι όχι ο πολιτικός λόγος.

Είναι αξιοσημείωτο το ότι η παράταξη της ΑΣΕ-ΠΑΜΕ αναδείχτηκε μετά από πολλά χρόνια πρώτη δύναμη στο συνέδριο με 85 ψήφους και ακολούθησε η ΔΑΚΕ με 83, η οποία εισέπραξε τη φθορά της κυβερνητικής πολιτικής αλλά και των εμφυλιοπολεμικών εξάρσεων κάποιων εκπροσώπων της. Στην τρίτη θέση ανέβηκαν οι Παρεμβάσεις με 60 ψήφους, ενώ τα ΣΥΝΕΚ πήραν 54 “πληρώνοντας” την πολιτική τους πολυγλωσσία και την κρίση του χώρου. Στην 5η θέση βρέθηκε η παράταξη της ΠΕΚ (πρώην ΠΑΣΚ), η οποία δε λέει ν’ ανακάμψει.

Παρατηρούμε μια στροφή προς τα αριστερά, η οποία σχετίζεται με την άθλια αντιεκπαιδευτική πολιτική της κυβέρνησης και με τους αγώνες, που έγιναν. Βέβαια σε πολλούς απ’ αυτούς η ηγεσία της ΟΛΜΕ απουσίαζε κι έτσι ενεργοποιήθηκαν τα πρωτοβάθμια σωματεία σε συνεργασία με πληττόμενες κατηγορίες συναδέλφων (νεοδιόριστοι, αναπληρωτές, κλπ).

  Παρακάτω αναφέρω κάποιες αποφάσεις, που πάρθηκαν την τρίτη μέρα του Συνεδρίου (το Σάββατο το βράδυ) σύμφωνα με το πρόγραμμα.

1.  Απόσπαση εκπαιδευτικών κατά προτεραιότητα για λόγους συνυπηρέτησης.
2. Κατάργηση της διάταξης περί μη παρακολουθούντων τον Φλεβάρη στα ΕΠΑΛ.
3. Συνυπολογισμός της στρατιωτικής θητείας στην εκπαίδευση ως προϋπηρεσία χωρίς εξαγορά.
4.  Αύξηση αποζημίωσης βαθμολογητών πανελλαδικών.
5.  Στελέχωση των ΚΕΔΑΣΥ.
6.  Για τη β’ ξένη γλώσσα  και την ελεύθερη επιλογή των παιδιών.
7. Οικονομική στήριξη αναπληρωτών και νεοδιόριστων καθώς και εξίσωση των δικαιωμάτων τους με τους μόνιμους.
8.  Να γίνουν δεκτά τα αιτήματα του κλάδου της πρώην διαθεσιμότητας.
9.  Επιστολή προς τους γονείς.
10. Αποδοχή των αιτημάτων του κλάδου για τις σχολικές εκδρομές.

Επίσης, επαναβεβαιώθηκε η ομόφωνη αποδοκιμασία στις διώξεις των συναδέλφων, οι οπαίοι δε δέχονται την ατομική αξιολόγηση και εγκρίθηκε ομόφωνα ψήφισμα συμπαράστασης στη Χρύσα Χοτζόγλου, με την απαίτηση να επιστρέψει άμεσα στο σχολείοτης.

  Πολλές προτάσεις και ψηφίσματα παραπέμφθηκαν στο νέο ΔΣ της ΟΛΜΕ λόγω του προχωρημένου της ώρας (η συνεδρίαση του Σαββάτου τελείωσε στις 4 το πρωί).

Ως προς το πρόγραμμα δράσης αποφασίστηκε να γίνουν συνελεύσεις τον Σεπτέμβρη. Δεν έγινε δεκτή η πρόταση των Παρεμβάσεων και των Αγωνιστικών Κινήσεων για απεργία τον Σεπτέμβρη και για νέες Γεν. Συνελεύσεις για τη συνέχιση και κλιμάκωση του αγώνα.

Φάνηκε ότι οι πιο πολλές παρατάξεις εξαρτούν τη στάση τους από τις πολιτικές εξελίξεις κι όχι τόσο από τις ανάγκες του κλάδου.

Είναι στο χέρι των συναδέλφων να ενεργοποιηθούν και να απαιτήσουν το σχολείο και τη ζωή που αξίζει σε μας και τους μαθητές μας!

The post Για το 22ο Συνέδριο της ΟΛΜΕ first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Δεν ψηφίζουμε για διαχείριση — ψηφίζουμε για αγώνα

Η δύναμη βρίσκεται στη βάση: Συμμετέχουμε, αγωνιζόμαστε, διεκδικούμε

Η συμμετοχή στις εκλογές αντιπροσώπων για την 95^η ΓΣ της  Διδασκαλικής Ομοσπονδία; Ελλάδας είναι υπόθεση αγώνα και συλλογικής αξιοπρέπειας.

Σε μια εποχή όπου η εκπαίδευση μετατρέπεται ολοένα και περισσότερο σε πεδίο πειθάρχησης, αξιολόγησης, κατηγοριοποίησης και εμπορευματοποίησης της παιδείας, η συμμετοχή των εκπαιδευτικών στις εκλογές αντιπροσώπων για τη ΔΟΕ δεν αποτελεί μια τυπική εκλογική διαδικασία. Είναι πολιτική και παιδαγωγική πράξη. Είναι μια πράξη αντίστασης απέναντι στη λογική της ανάθεσης, της σιωπής και της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας.

Για εμάς, ο συνδικαλισμός δεν είναι μηχανισμός εκλογικής επιβίωσης ούτε χώρος διαχείρισης ή προσωπικής ανέλιξης. Δεν μετράμε τη δράση μας με όρους πρόσκαιρου εκλογικού οφέλους. Άλλωστε, οι συναδέλφισσες και οι συνάδελφοι αναγνωρίζουν ότι βρισκόμαστε σταθερά στην πρώτη γραμμή του αγώνα: μέσα στις απεργίες, στις συλλογικές διαδικασίες, στις κινητοποιήσεις, στις συγκρούσεις με την αντιεκπαιδευτική πολιτική της κυβέρνησης της ΝΔ και με όλες τις προηγούμενες.

Αυτό που υπηρετούμε είναι ένας συνδικαλισμός βάσης. Ένας συνδικαλισμός που δεν αποφασίζει πίσω από κλειστές πόρτες, ούτε περιορίζεται σε συμβολικές διαμαρτυρίες χωρίς συνέχεια και προοπτική. Πιστεύουμε βαθιά ότι οι ίδιες οι γενικές συνελεύσεις, οι διαδικασίες βάσης, οι αντιιεραρχικές δομές οφείλουν να καθορίζουν τόσο τις μορφές πάλης όσο και τα αιτήματα κάθε περιόδου. Εκεί χτυπά η καρδιά του συλλογικού αγώνα: στη συμμετοχή, στη δημοκρατία, στη συνδιαμόρφωση.

Δεν έχουμε ανάγκη από ένα συνδικάτο που θα αρκείται σε ανακοινώσεις καταγγελίας και εθιμοτυπικές κινητοποιήσεις. Έχουμε ανάγκη από ένα μαχητικό σωματείο, ικανό να οργανώνει ανυποχώρητους αγώνες· αγώνες που δεν διαχειρίζονται την ήττα αλλά διεκδικούν αυτό που αρχικά φαντάζει αδύνατο. Γιατί όλες οι μεγάλες κοινωνικές και εργασιακές κατακτήσεις κάποτε χαρακτηρίζονταν “ανέφικτες”.

Η παιδαγωγική ελευθερία στο σχολείο δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς συλλογικούς αγώνες. Δεν μπορεί να υπάρξει όταν ο εκπαιδευτικός φοβάται, αξιολογείται αυταρχικά, μετατρέπεται σε εκτελεστή εντολών και αριθμών. Το σχολείο που οραματιζόμαστε δεν είναι σχολείο ανταγωνισμού, ταξικών φραγμών και πειθαρχίας. Είναι ένα δημόσιο, δημοκρατικό σχολείο χειραφέτησης, κριτικής σκέψης, ισότητας και δημιουργίας.

Γι’ αυτό η συμμετοχή στις εκλογές για τη ΔΟΕ έχει σημασία. Όχι ως μια στενή εκλογική μάχη συσχετισμών, αλλά ως επιλογή για το ποιο συνδικαλιστικό και παιδαγωγικό όραμα θα δυναμώσει την επόμενη μέρα. Η αποχή δεν τιμωρεί τους μηχανισμούς· αντίθετα, τους διευκολύνει. Η ενεργή συμμετοχή είναι αυτή που μπορεί να δώσει δύναμη σε συλλογικότητες αγώνα, σε φωνές που επιμένουν να συγκρούονται, να διεκδικούν, να ανοίγουν δρόμους.

Συνεχίζουμε, λοιπόν, όχι ως επαγγελματίες συνδικαλιστές αλλά ως μάχιμοι εκπαιδευτικοί της τάξης και της πράξης που πιστεύουμε ότι το σχολείο και η κοινωνία μπορούν να αλλάξουν μόνο μέσα από συλλογικούς, ανυποχώρητους και δημοκρατικούς αγώνες. Με εμπιστοσύνη στη δύναμη της βάσης. Με πίστη ότι η εκπαίδευση δεν είναι πεδίο υποταγής αλλά πεδίο ελευθερίας.

Η συμμετοχή είναι δύναμη: Για ένα μαχητικό εκπαιδευτικό κίνημα

Η παιδαγωγική ελευθερία κατακτιέται συλλογικά

Για μια ΔΟΕ των αγώνων και όχι της σιωπής

​

The post Οι εκλογές για τη ΔΟΕ δεν είναι κάλπη· είναι επιλογή αγώνα first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

“Στα μέσα του χειμώνα ανακάλυψα ότι υπήρχε μέσα μου ένα αήττητο καλοκαίρι”

(Αλμπερ Καμύ)

Τα λουλουδάκια της φωτογραφίας ονομάζονται “κρινάκια της Παναγίας” γιατί φυτρώνουν τον Δεκαπενταύγουστο. Ανθίζουν πάνω στην καυτή άμμο, χωρίς σταγόνα γλυκού νερού, με τα μελτέμια να σηκώνουν αμμοθύελλες. Έτσι φυτρώνουν σε ένα ερημικό κοινωνικό τοπίο και οι αγώνες μας. Και ανθίζουν και αντέχουν. Έτσι άνθισε και συνεχίζει να αντέχει ο ανθός της εκπαίδευσης, η νέα γενιά που μπήκε στην πρώτη γραμμή του αγώνα ενάντια στην αξιολόγηση, διαψεύδοντας ακόμα και τις πιο αισιόδοξες προβλέψεις. Σήμερα, σχεδόν έξι χρόνια μετά, σε μια πολύ κρίσιμη συγκυρία, οφείλουμε με ακρίβεια, ειλικρίνεια και αγωνιστικό πείσμα να διαβάσουμε τη συγκυρία και να οργανώσουμε τον αγώνα μας. Μια μικρή συμβολή φιλοδοξεί να είναι και το παρακάτω σχόλιο.

Ο πόλεμος της αξιολόγησης μαίνεται. Όλα τα στοιχεία δείχνουν ότι οι βασικές εστίες αντίστασης στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση και ορισμένες εξαιρέσεις περιοχών της δευτεροβάθμιας  με δυνατές ΕΛΜΕ (με εξέχουσα περίπτωση την ηρωική ΕΛΜΕ Χανίων) συνεχίζουν με πείσμα τον αγώνα.

Εδώ, θα επιχειρήσουμε να καταγράψουμε με τη μεγαλύτερη δυνατή ακρίβεια τα γεγονότα και να διατυπώσουμε ορισμένες αξιολογικές κρίσεις καθώς και εκτιμήσεις για την εξέλιξη του αγώνα.

1. Η δικαίωση των 90 νεοδιόριστων της βθμιας του 2020 και του 2021 στην Κρήτη δημιουργεί ένα ισχυρό δεδομένο. Το 2021 είναι πλέον βέβαιο ότι θα κερδηθεί και αυτό στα δικαστήρια, παρά τις φάλτσες αποφάσεις της Θράκης και της Λάρισας που προηγήθηκαν.
2. Οι διαπιστωτικές πράξεις μονιμοποίησης νεοδιόριστων της Αθμιας του 2020 στη Δυτική Αττική, χωρίς αξιολόγηση, ως αποτέλεσμα των ένδικων μέσων που ασκήθηκαν, δημιουργεί ένα ακόμα τετελεσμένο, που προστίθεται στις 45 αντίστοιχες της Α΄ ΔΙΠΕ Αθήνας, μια ακόμα μικρή νίκη σε βάρος της αξιολόγησης.
3. Το πρώτο (έχουν προηγηθεί βεβαίως καθαιρέσεις διευθυντών/ντριών) πειθαρχικό νεοδιόριστων που συμμετείχαν στην απεργία-αποχή επιχειρείται να διεξαχθεί σε μία, ευνοϊκή με μια πρώτη ματιά για το ΥΠΑΙΘΑ περιφέρεια. Στην Πελοπόννησο. Κι έχουμε και λέμε. Ο πρώτος δικαστής παραιτείται και αντικαθίσταται με μία δικαστή τον Δεκέμβριο. Η οποία ζητά τον Ιανουάριο 3 εργάσιμες ημέρες για να προετοιμαστεί για τη δίκη. Αναβολή. Και την ημέρα που είχε οριστεί για τις ακροάσεις, η δικαστής είναι εκεί, αλλά απουσιάζουν τα διορισμένα από τη Διοίκηση της Εκπαίδευσης μέλη του Συμβουλίου (τακτικό και αναπληρωματικό) και όλες οι προσπάθειες να βρεθεί λύση πέφτουν στο κενό. Νέα αναβολή για τις 30 Ιανουαρίου, ημέρα των Τριών Διωκόμενων Εκπαιδευτικών πλέον. Την οποία 30η Γενάρη οφείλουμε να τη μετατρέψουμε σε ημέρα αγώνα με νέες μεγαλύτερες συγκεντρώσεις στην Τρίπολη και πανελλαδικά.
4. Οι εκατοντάδες εκπαιδευτικοί και αλληλέγγυοι που κατέφθασαν και διαδήλωσαν στην Τρίπολη, την Τετάρτη 21/1, κάτω από εξαιρετικά δυσχερείς καιρικές συνθήκες, αποδεικνύουν ότι το κίνημα αντίστασης ενάντια στην αξιολόγηση είναι εδώ, είναι παρόν, συνεχίζει να εκπλήσσει με την αντοχή και τη δυναμική του. Η απίστευτη έκπληξη (κατά άλλους κατήφεια) που ζωγραφίστηκε στα πρόσωπα ορισμένων μελών του ΔΣ της ΔΟΕ, ήταν ενδεικτική. Το μήνυμα ήταν σαφές και καθαρό. Απέναντι στην καταιγίδα, ο κλάδος στέκεται όρθιος και αγωνίζεται!
5. Παρά τις κωλυσιεργίες του Υπουργείου Παιδείας και των προθύμων υπαλλήλων του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους που το εκπροσωπούν, διεξήχθησαν στις 15 Ιανουαρίου, στο Διοικητικό Εφετείο Αθηνών, οι πρώτες προσφυγές για μονιμοποίηση των νεοδιόριστων του 2022, πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Αναμένουμε βέβαια τις αποφάσεις, όχι με τα χέρια σταυρωμένα.
6. Το νέο πειθαρχικό σε συνδυασμό με μια σειρά άλλους παράγοντες, παράγει αρνητικά αποτελέσματα, αφού ορισμένες/οι συναδέλφισσες και συνάδελφοι που αντιστέκονταν επί σειρά ετών, υποχωρούν σταδιακά. Την ίδια στιγμή που υποχωρούν όμως, συνεχίζουν να είναι αντίθετοι με την αξιολόγηση, κατεβαίνουν σε συγκεντρώσεις, δράσεις και απεργίες, για την κατάργησή της, όπως και η μεγάλη πλειοψηφία των συναδέλφων που αξιολογήθηκαν τα προηγούμενα χρόνια υπό το κράτος του φόβου.
7. Το Δ.Σ. της ΔΟΕ, σε μια ομολογουμένως σπάνια, πλην πολύτιμη, ομόθυμη έκφραση αγωνιστικής αλληλεγγύης, πήρε επιτέλους απόφαση στήριξης της κινητοποίησης στην Τρίπολη (21/1), με ανακοίνωσή του και καθολική παρουσία των μελών του. Δεν πήρε όμως κανένα οργανωτικό μέτρο, π.χ. πούλμαν, κάλεσμα για συγκεντρώσεις πανελλαδικά κλπ. Η απόφαση ανανεώθηκε μετά τη σχετική αναβολή της διαδικασίας σε ακόμα θετικότερη κατεύθυνση για τις 30/1, γεγονός που αποδεικνύει πως όταν υπάρχει δυναμική καμία ηγεσία δεν είναι αδιάβροχη στη θέληση της βάσης.
8. Η Υπουργός Παιδείας εξήγγειλε  τη δημιουργία της πλατφόρμας «Eduquality – Σύστημα πολυκριτηριακής αντικειμενικής αξιολόγησης και υποστήριξης σχολικών μονάδων του ΥΠΑΙΘΑ», με συνολικό προϋπολογισμό 2,5 εκατ. ευρώ. Πρόκειται για μια εξαιρετικά επιθετική κίνηση που επιδιώκει, όπως εύστοχα έχει ειπωθεί, να διασπάσει τη συμμαχία εκπαιδευτικών-εργαζομένων και να ενεργοποιήσει έναν βαθιά συντηρητικό κοινωνικό αυτοματισμό.
9. Η περίπτωση της διευθύντριας Γυμνασίου στις Σέρρες, δηλαδή μιας εκπαιδευτικού που και αξιολογήθηκε και αξιολογεί, η οποία κακοποίησε μαθητή και, με βάση μαρτυρίες συναδέλφων και γονέων, οι διοικητικές της παραβάσεις συστηματικά παραβίαζαν στοιχειώδη δικαιώματα μαθητών και εκπαιδευτικών, αλλά ο γνωστός τέως Γ.Γ. του ΥΠΑΙΘΑ ιδέα δεν είχε, αποτέλεσε ισχυρό πλήγμα για την αξιολόγηση ως μαγική λύση στις παθογένειες της εκπαίδευσης. Όταν τα φθηνά επικοινωνιακά τρικ (απόκρυψη της ιδιότητας της διευθύντριας) ξεσκεπάστηκαν και βούιξαν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, η κυβέρνηση ακολούθησε τη γνωστή τακτική του άλματος προς το κενό: χρειαζόμαστε μια αξιολόγηση που δε θα τους βγάζει όλους άριστους αλλά θα καταργεί τη μονιμότητα, είπε μέσες-άκρες ο κυβερνητικός εκπρόσωπος. Έχουμε από καιρό, γραπτώς καταθέσει ότι η αξιολόγηση δεν ήρθε για αυτές τις περιπτώσεις, δεν ήρθε για τα δικά τους παιδιά, ήρθε για τους/τις εκπαιδευτικούς που κάνουν τη δουλειά τους.

Από τα παραπάνω, συμπεραίνουμε ότι:

Α. Παρά τη σφοδρότητα της επίθεσης, ένα σημαντικό τμήμα του κλάδου αντέχει και αντιστέκεται. Οι προθέσεις, οι αγωνίες, οι ανησυχίες αυτού του πιο μάχιμου τμήματος έχουν πολύ μεγάλη σημασία, οφείλουμε πρώτα να ακούμε και μετά να διαμορφώνουμε τακτική. Γιατί την τακτική μας, κατά κύριο λόγο, πρέπει να την καθορίζουν αυτοί/ες που είναι στην πρώτη γραμμή κάθε φορά. Αν μπούμε στον κόπο να ακούσουμε, θα αφουγκραστούμε και φωνές που λένε ότι θα το τραβήξουν κι ότι γίνει αλλά και φωνές που θέλουν να πάνε βήμα-βήμα.

Β. Νομικά, η άποψη όλων των δικηγόρων είναι πάνω-κάτω ευθυγραμμισμένη. Η απεργία-αποχή συνιστά ανυπέρβλητο εμπόδιο όπως άλλωστε γνωρίζουν όσοι/ες συμβαίνει να πέρασαν έστω με πέντε (5) το μάθημα Συνταγματικό Δίκαιο Ι, στο πρώτο εξάμηνο της Νομικής. Οι ίδιοι οι δικηγόροι επισημαίνουν πως σημασία έχει και η μαζικότητα της συμμετοχής καθώς το δίκαιο και η εφαρμογή του, ως γνωστόν, αποτυπώνει τον ταξικό συσχετισμό. Ωστόσο, ακόμη και εάν, λειτουργώντας ως εξαρτημένοι αχυράνθρωποι οι υπάλληλοι του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους καταδικάσουν απεργό, είναι βέβαιο ότι θα δικαιωθεί στο Διοικητικό Εφετείο. Εδώ δεν πρέπει να παραβλέπουμε δύο ζητήματα. (α) η δικαιοσύνη δεν έρχεται με τα πόδια, κατακτιέται και (β) πιθανή καταδίκη και μετά αναμονή για την απόφαση του Διοικητικού Εφετείου είναι μια διαδικασία ψυχοφθόρα και δαπανηρή (εάν π.χ. σου στερήσουν δύο μισθούς). Απαιτείται δίκτυο αλληλεγγύης και συλλογικότητα, όχι ατομικές λύσεις και οπτικές.

Γ. Για όλους τους παραπάνω λόγους, οι (θεμιτές και πολλές φορές δικαιολογημένες) πολιτικές αντιπαραθέσεις μέσα στις ΓΣ ή μέσα στις μεγάλες ομάδες VIBER (μέσο αντιπληροφόρησης που γεννήθηκε εντός αυτής της μάχης) έχουν κάποια όρια. Από αυτά τα όρια και μετά σκορπίζουν σύγχυση και απογοήτευση από έναν κόσμο που απαιτεί και ενότητα και αγώνα.

Δ. Οι συνάδελφοι που υπέκυψαν στο κράτος του φόβου και αξιολογήθηκαν παρά τη θέλησή τους, ιδιαίτερα τους τελευταίους μήνες, βιώνουν ένα τραύμα, κάτι σαν ψυχολογικό, ιδεολογικό και παιδαγωγικό βιασμό. Η εξευτελιστική προσχεδιασμένη διαδικασία προκαλεί αίσθημα ναυτίας και αυτοακύρωσης όταν τη βιώνεις μπροστά στους μαθητές σου. Αυτός ο κόσμος χρειάζεται στήριξη. Για να σηκωθεί και να παλέψει ξανά. Αλίμονο αν μπροστά στην πίεση που δέχεται προστεθεί η δική μας απόρριψη. Αλίμονο σε όποιον/α νομίζει ότι έτσι θα δεσμεύσουμε και τους/τις υπόλοιπους/ες να μην αξιολογηθούν. Δεν είμαστε δεσμώτες ούτε καθοδηγητές κανενός και καμιάς, συναγωνιστές και συναγωνίστριες είμαστε. Και δε θα αφήσουμε πίσω μας ούτε έναν «τραυματία». Οι άνθρωποι χάνονται και κερδίζονται. Η εξουσία το γνωρίζει καλά αυτό. Για εμάς, έχω ισχυρές αμφιβολίες. Εμείς οφείλουμε όμως να γνωρίζουμε τα στοιχειώδη. Ο πόλεμος της αξιολόγησης είναι στρατηγικής σημασίας για το δημόσιο σχολείο και τον ρόλο των εκπαιδευτικών και έχει βάθος χρόνου μία ή και παραπάνω γενιές εκπαιδευτικών. Αυτό αποδεικνύουν οι εξελίξεις στις αγγλοσαξωνικές χώρες.

Ε. Είναι σαφές ότι η κυβέρνηση επιδίδεται σε έναν αποτελεσματικό πόλεμο φθοράς, πόλεμο νεύρων, ψυχολογικό πόλεμο αξιοποιώντας τον  αξιολογικό μηχανισμό, τον μηχανισμό προπαγάνδας των ΜΜΕ, το δικαστικό σύστημα. Κάθε μικρή, αλλά σημαντική, δική μας νίκη ακολουθείται από μια σφοδρή αντεπίθεση της κυβέρνησης. Αυτή τη στιγμή, είναι προφανές ότι οι αξιολογικοί μηχανισμοί βρίσκονται εδώ και καιρό εντός των τειχών της πρωτοβάθμιας. Για τη δευτεροβάθμια θα έλεγα ότι είναι μια εντελώς διαφορετική συζήτηση. Ας περιοριστούμε στην πρωτοβάθμια. Οι αξιολογικοί μηχανισμοί είναι πλέον εντός των τειχών, οι μάχες διεξάγονται σχολείο το σχολείο, συνάδελφο το συνάδελφο. Έχουν κάνει βήματα στην αξιολόγηση της πλειοψηφίας των νεοδιόριστων, αλλά για να το επιτύχουν, αφ’ ενός χρησιμοποίησαν εξαιρετικά αυταρχικές και απεχθείς μεθόδους, αφ’ ετέρου, τα χαμηλόβαθμα αξιολογικά στελέχη αυτοεξευτελίστηκαν απαξιώνοντας πλήρως κάθε σοβαρότητα της αξιολόγησης (εάν δεχθούμε χάριν συζητήσεως και με υποστηρικτές της ότι υπήρχε ποτέ τέτοια). Δηλαδή, αντάλλαξαν τη συμμετοχή του αξιολογούμενου με ένα προαποφασισμένο «άριστα», οργάνωσαν μια παρωδία, ταπεινωτική για τους ίδιους και άκρως διδακτική για τα παιδιά, τα οποία, σε αντίθεση με όσα νομίζουν οι συντηρητικοί παιδαγωγοί αυτής της χώρας και ισόβιοι επικεφαλής της ΑΔΙΠΠΔΕ, κατάλαβαν πολύ καλά τι διημείφθη απροκάλυπτα μπροστά στους οφθαλμούς τους. Από την άλλη πλευρά, ένα πολύ μεγάλο μέρος σχολικών μονάδων επιμένουν να υιοθετούν τα ενιαία κείμενα της ΔΟΕ (αυτή την τόσο συκοφαντημένη πλην αποτελεσματικότατη μορφή αγώνα) και να ακυρώνουν όλη την προσπάθεια κατηγοριοποίησης των σχολείων. Οπότε, οι ουσιαστικοί στόχοι της αξιολόγησης, έχουν αποτύχει παταγωδώς, μετά από έξι χρόνια διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας. Οι αξιολογικοί μηχανισμοί προχωρούν ως ανεπιθύμητοι και μισητοί κατακτητές σε εχθρικό έδαφος. Δε συμβαίνει το ίδιο με το δίδυμο αδερφάκι της αξιολόγησης, την εμπορευματοποίηση της εκπαίδευσης, τα Ωνάσεια συναντάνε ισχυρές αντιστάσεις, αλλά προχωρούν και ο αυξημένος αριθμός υποψήφιων μαθητών/τριών αποδεικνύουν αυτήν την προέλαση του ιδιωτικού εντός του δημοσίου. Με τη δημιουργία της πλατφόρμας Eduquality, το Υπουργείο επιδιώκει να σπάσει τον φαύλο κύκλο μέσα στον οποίο έχει εγκλωβιστεί και να δημιουργήσει συνθήκες απόλυτου κανιβαλισμού και διάλυσης του δημόσιου σχολείου.

ΣΤ. Είναι σαφές σε όσες και όσους βιώνουν αυτή τη μάχη ότι μοιάζει περισσότερο με μουσική δωματίου παρά με μια μεγάλη ανοιχτή λαϊκή συναυλία. Με ελάχιστες εξαιρέσεις, όπως η μεγάλη απεργία του Οκτώβρη του ’21 και με ελάχιστες προσπάθειες αντιπληροφόρησης, όπως οι δράσεις ενημέρωσης γονιών-μικρές συγκεντρώσεις στις πύλες των σχολείων.  Όσο συνεχίζει η μάχη να δίνεται με τέτοιους όρους, σταδιακά οι δυνάμεις μας θα υποχωρούν. Η πλατφόρμα Eduquality για παράδειγμα, δεν αντιμετωπίζεται αποτελεσματικά με καμία από τις υπάρχουσες μορφές αγώνα. Επομένως, θα πρέπει να επιχειρήσουμε έναν αγώνα στο ανοιχτό πεδίο, με σχέδιο, οργάνωση, διάρκεια, απεργίες-κινητοποιήσεις-δράσεις που θα αποφασίζονται από τις ΓΣ και όχι στο πόδι από το ΔΣ της ΔΟΕ, θα εντάσσονται σε αυτό το σχέδιο και δε θα είναι αποσπασματικές και προσχηματικές, επίγνωση των δυνάμεων και των δυνατοτήτων μας αλλά και με διάθεση σύγκρουσης και οικοδόμησης κοινωνικών συμμαχιών.

Ζ. Ο κόσμος του αγώνα είναι όλο αυτό το μαχητικό πλήθος συναδέλφων, από τον πυρήνα των μαχητικών συλλόγων έως ηρωικά απομονωμένες περιπτώσεις σε επαρχίες όπου το σωματείο έχει από νωρίς κολυμπήσει στο ρεύμα της αξιολόγησης. Είχε εμπιστοσύνη στο ΔΣ της ΔΟΕ, αλλά τον Μάρτιο του 2024 την έχασε και ξέσπασε με έναν ανεπανάληπτο γύρο γενικών συνελεύσεων που χάραξε ένα χαράκωμα ανυπέρβλητο από τότε ως τώρα. Η εμπιστοσύνη όσο δύσκολα κερδίζεται, τόσο εύκολα χάνεται. Έχει ανάγκη τις αποφάσεις της ΔΟΕ και την πεποίθηση ότι μπορεί να στηριχθεί στην Ομοσπονδία του. Το γεγονός ότι αυτή η ανάγκη δεν ικανοποιείται, πέρα από το μη πειστικό αφήγημα περί «τιμονιού» της ΔΟΕ, έχει κοστίσει ακριβά αυτή την περίοδο. Το ΔΣ της ΔΟΕ είναι υποχρεωμένο να κινηθεί στο πλαίσιο των αποφάσεων των ΓΣ του κλάδου. Επίσης, ο κόσμος του αγώνα έχει εμπιστοσύνη σε κάποια πρωτοβάθμια σωματεία, καταλαβαίνει πολύ περισσότερα από όσα νομίζουν τα πολιτικά επιτελεία από το ύψος του επαγγελματικού τους συνδικαλισμού, έχει βρει τρόπους να αυτοοργανώνεται και να διασταυρώνει πληροφορίες και, τέλος, από ένα σημείο και μετά, οι, αναπόφευκτες ως έναν βαθμό, αντιπαραθέσεις ανάμεσα σε δυνάμεις που συμμετέχουν στο κίνημα δημιουργούν σύγχυση και απογοήτευση. Το πιο επικίνδυνο όμως είναι ότι δημιουργούν ένα κλίμα απόστασης από τα σωματεία και την εσωτερική τους ζωή, μια αίσθηση ότι εκεί υπάρχουν παραταξιακοί μηχανισμοί που πάνω απ’ όλα τοποθετούν τον στόχο της επιβίωσής τους και αυτό τελικά οδηγεί στον μαρασμό των σωματείων και την αποδυνάμωσή τους. Επομένως, επιχειρήματα και όχι χαρακτηρισμοί, επιμονή στην αγωνιστική ενότητα, θέλουμε αγώνα αλλά όχι μόνοι μας, θέλουμε ενότητα αλλά όχι ενότητα για την ενότητα, ενότητα για να αγωνιστούμε νικηφόρα.

Η. Ο πόλεμος της αξιολόγησης δεν διεξάγεται σε πολιτικό και κοινωνικό κενό. Στο φόντο της ξέφρενης επέλασης του τραμπισμού και της αχαλίνωτης επίθεσης του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, η πολιτική συγκυρία της εξαετίας χαρακτηρίζεται από έντονες κορυφώσεις του ταξικού ανταγωνισμού (Τέμπη, Παλαιστινιακό, αγρότες, παιδεία, υγεία), αλλά, από την άλλη πλευρά και από την απόλυτη έλλειψη ακόμα και συστημικής αντιπολίτευσης. Ούτε καν μιας αντιπολίτευσης στο πλαίσιο και τα όρια του πολιτικού συστήματος που θα οδηγούσε σε πολιτική κρίση, σε μια τόσο χρήσιμη για τον αγώνα μας ακυβερνησία. Έτσι, μοιραία, χωρίς κεντρικό συντονισμό, χωρίς τη δυνατότητα, την πολιτική πρόθεση να συναντηθούν τα κινήματα ή να γονιμοποιηθούν σε πολιτικά αιτήματα από πολιτικά υποκείμενα, αργά ή γρήγορα, ένα-ένα τα κοινωνικά κινήματα με τελευταίο το αγροτικό, ως διάττοντες αστέρες,  φωτίζουν για λίγο τα κοινωνικά σκοτάδια, διαγράφουν την τροχιά τους, βιώνουν την ανυπόφορη κοινωνική μοναξιά και χάνονται στα βάθη της νύχτας. Δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή πολιτικός φορέας που να επιδιώκει να στριμώξει πολιτικά την κυβέρνηση ώστε να υποχωρήσει σε οποιοδήποτε μέτωπο, συμπεριλαμβανομένων αυτών που αναμένεται να δημιουργηθούν αλλά ήδη έδωσαν επαρκή δείγματα γραφής. Ενδεικτική η πρωτοφανής απόφαση της ΑΔΕΔΥ να κηρύξει απεργία τον Δεκέμβριο του ‘25 χωρίς απεργιακή συγκέντρωση (με κυρίαρχη την ευθύνη του ΠΑΜΕ). Από την άλλη πλευρά, οι εξαιρετικά μειοψηφικές φωνές που ορθώνονται μιλώντας γενικώς και αορίστως για «ανατροπή», χωρίς να εξηγούν ποιος θα ανατρέψει ποιον, με ποιον τρόπο, με ποιους όρους και, κυρίως, με τι θα τον αντικαταστήσει, γίνονται εύκολα αντιληπτές περισσότερο ως προσευχές παρά ως πολιτικό σχέδιο με ελάχιστες έστω πιθανότητες επιτυχίας.  Όλα τα παραπάνω, τα αντιλαμβάνονται οι εκπαιδευτικοί, ιδιαίτερα εκείνοι/ες που κρατάνε πέντε χρόνια τώρα κάτω από εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες. Αντιλαμβάνονται ότι καμιά πολιτική διέξοδος δεν υπάρχει, δεν έχουν καμία αυταπάτη για σωτήρες. Οι όποιες ελπίδες ότι η κυβέρνηση θα καταρρεύσει κάτω από το βάρος της ανομίας, των σκανδάλων, του μπαζώματος των εγκλημάτων και της συγκάλυψης της λεηλασίας του δημοσίου χρήματος μέχρι στιγμής κάθε άλλο παρά επιβεβαιώνονται. Αυτό προκαλεί ένα διπλό αποτέλεσμα. Στερεί από κάθε ελπίδα τη μεγάλη κοινωνική βάση των εργαζομένων ώστε να αγωνιστούν ακόμα και για τα εντελώς αυτονόητα (μισθός, σύνταξη, σταθερή εργασία με δικαιώματα) και από την άλλη απαλλάσσει την κοινωνική δράση από πολιτικές αυταπάτες: το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του είναι εχθρός μας, πρέπει να τα γκρεμίσουμε όλα και να τα ξαναφτιάξουμε από την αρχή, αυτή είναι η αλήθεια, είτε μας αρέσει είτε όχι. Και την ίδια στιγμή, τι αντίφαση, στο κοινωνικό πεδίο, οφείλουμε να οργανώσουμε τις αντιστάσεις μας αναζητώντας τη μεγαλύτερη δυνατή αγωνιστική συνεννόηση, ώστε να μη μας λιώσει σαν μικροσκοπικά έντομα η επέλαση του καθεστώτος. Έχουμε ανήφορο να ανεβούμε. Ας μην καθυστερούμε λοιπόν, δε θα είναι και η πρώτη φορά!

Επόμενη στάση, που αλλού; Στην Τρίπολη, στις 30 Ιανουαρίου, ημέρα των Τριών Διωκομένων!

Και σε όλες τις πόλεις της χώρας!

Αφού δε μπορούν να μας νικήσουν δε μας απομένει παρά να νικήσουμε!

The post Σε ημέρα των Τριών Διωκόμενων Εκπαιδευτικών μετατρέπεται η 30η Ιανουαρίου first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Το Υπουργείο Παιδείας πάτησε το κουμπί και, από την 1η Γενάρη έως σήμερα, διαγράφτηκαν 308.605 «μη ενεργοί» φοιτητές (εκ των οποίων οι 17.207 στο Οικοννομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών) από τα μητρώα των πανεπιστημίων. Βεβαίως, τα μέσα ενημέρωσης παρουσίασαν παραπλανητικά το όλο ζήτημα ως μία απαραίτητη εκκαθάριση μητρώων, όπου πράγματι διαπιστώνεται ότι επί σειρά ετών δεν είχε γίνει καμία εκκαθάριση, με αποτέλεσμα να υπάρχουν έως και προπολεμικές εγγραφές φοιτητών, που δεν αποφοίτησαν, αλλά παρέμειναν στους καταλόγους μέχρι τώρα. Τυχαίο;

Επομένως, ο τεράστιος αριθμός «αιώνιων φοιτητών» που εμφανίζεται σήμερα  καμία σχέση δεν έχει με το επίδικο της αντιπαράθεσης ανάμεσα στο φοιτητικό κίνημα και την κυβέρνηση. Επίσης, οι εγγεγραμμένοι αλλά αδρανείς αυτοί φοιτητές, δεν κόστιζαν ούτε σε χρήμα ούτε σε χρόνο στα πανεπιστήμιά τους. Το πραγματικό επίδικο εστιάζεται σε κάποιες δεκάδες χιλιάδων φοιτητών που θέλουν πραγματικά να ολοκληρώσουν τη φοίτηση, αλλά για διάφορους, κυρίως σοβαρούς λόγους, δεν τα έχουν καταφέρει. Συνήθως γιατί εργάζονται ή γιατί εργάζονται περιστασιακά ή γιατί ο βαθμός δυσκολίας της σχολής τους είναι υψηλός.

Το Υπουργείο διαρρέει ότι περίπου 35.000 φοιτητές δεν διαγράφηκαν στο παρόν στάδιο, καθώς αξιοποίησαν τη «δεύτερη ευκαιρία» που προβλέπει ο νόμος 5224/2025, πληρώντας συγκεκριμένα ακαδημαϊκά κριτήρια. Δεν μας ενημερώνει όμως κανείς πόσοι/ες είναι οι φοιτητές/τριες που επιθυμούν να συνεχίσουν τις σπουδές τους αλλά διαγράφτηκαν από τις σχολές τους. Και μια που μιλάμε για στατιστικές και αριθμούς, ποιος είναι ο μέσος όρος αποφοίτησης στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών; Στο Φυσικό Πάτρας; Στο Μαθηματικό Αθήνας;

Πιστωτικές μονάδες και χρεωστικές κάρτες

Τι θα απογίνουν λοιπόν οι φοιτητές των σχολών αυτών μετά την πάροδο των ν+2 ετών; Μα, έχει προβλέψει ο νομοθέτης. Οι διαγραφέντες μπορούν να ζητήσουν από τη γραμματεία της σχολής τους πιστοποιητικό αναλυτικής βαθμολογίας, το οποίο αναγράφει τα μαθήματα που πέρασαν και τις αντίστοιχες πιστωτικές μονάδες (ECTS). Οι μονάδες αυτές είναι έγκυρες για χρήση σε άλλα προγράμματα σπουδών, σεμινάρια ή για την πιστοποίηση προσόντων στην αγορά εργασίας, επομένως, δίνουν και κάποια επαγγελματικά δικαιώματα, τα οποία θα ποικίλουν από άτομο σε άτομο εκτοξεύοντας έτσι τον πολυκατακερματισμό των εργαζομένων και τις περίφημες ατομικές συμβάσεις εργασίας. Οι φοιτητές που έχουν διαγραφεί ή επιθυμούν να συνεχίσουν σε ιδιωτικό ίδρυμα μπορούν να καταθέσουν την αναλυτική τους βαθμολογία και το ιδιωτικό πανεπιστήμιο αξιολογεί τα μαθήματα και τις μονάδες ECTS για να αποφασίσει ποια θα αναγνωρίσει.

Κοινώς, μια φοιτήτρια που διαγράφεται από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΑΣΟΕΕ), μπορεί να πάρει τις πιστωτικές της μονάδες και να περπατήσει 100 μέτρα στην Πατησίων και, εάν διαθέτει την κατάλληλη χρεωστική κάρτα με τα απαιτούμενα ποσά, να μπει στο Mediterranean College και να πιστώσει αυτά τα ποσά για την εγγραφή της, να πιστώσει και τις ECTS της ΑΣΟΕΕ και να πάρει το πτυχίο της μετά από κάποιο χρονικό διάστημα. Αν πάλι δεν την διαθέτει, μπορεί να πάρει το τρόλεϊ και να πάει στο σπίτι της να μελετήσει τις μικρές αγγελίες. Όπως άλλωστε και ένας μαθητής που δεν έπιασε την Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής κι έμεινε έξω από το Δημόσιο Πανεπιστήμιο, μπορεί, εάν βέβαια διαθέτει κι αυτός μια αντίστοιχη χρεωστική κάρτα να εγγραφεί στο Α ή Β κολλέγιο της επιθυμίας του και να αγοράσει ένα πτυχίο της αρεσκείας του.

Η ιστορία των κολλεγίων σε αυτή τη χώρα ξεκινάει από τα τέλη των 80’s όταν το ΠΑΣΟΚ έδωσε την άδεια για την ίδρυση τους. Οι φοιτητικές καταλήψεις του 1987, οι καταλήψεις σε κολλέγια, οι συγκρούσεις με τα ΜΑΤ θα μπλοκάρουν προσωρινά αυτά τα σχέδια. Το 1990-91, μετά τις οικουμενικές κυβερνήσεις ΝΔ-Συνασπισμού (με τη συμμετοχή και του ΚΚΕ) και ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-Συνασπισμού, ανοίγει ο δρόμος για την κυβέρνηση Μητσοτάκη και ο Υπουργός Παιδείας Κοντογιαννόπουλος επιχειρεί να περάσει σε τρεις μήνες ότι έχουν και δεν έχουν καταφέρει να περάσουν στην παιδεία τα τελευταία 35 χρόνια. Η συντριπτική ήττα του από ένα μαζικό και αποφασισμένο κύμα μαθητικών και φοιτητικών καταλήψεων και από τα οδοφράγματα που θα ακολουθήσουν την πολιτική δολοφονία του καθηγητή Νίκου Τεμπονέρα από ΟΝΝΕΔίτες, θα αποδειχθεί στρατηγικής σημασίας και θα οδηγήσει σε κύματα αντιεκπαιδευτικών αναδιαρθρώσεων και σκληρών αναμετρήσεων με το εκπαιδευτικό κίνημα σε όλες τις βαθμίδες και με αμφίρροπα αποτελέσματα. Προτελευταίο επεισόδιο στην ιστορία μας, το μεγάλο φοιτητικό κίνημα καταλήψεων του 2006-7 που κατάφερε να μπλοκάρει την κατάργηση του άρθρου 16 του Συντάγματος.

Ασφαλώς, για κάποιον που βίωσε έντονα στα χρόνια της νεότητάς του το φοιτητικό κίνημα και τους αγώνες του στην ΑΣΟΕΕ (για την επιχειρηματική λειτουργία της οποίας δεν είχε καμία αυταπάτη), η εικόνα ενός ιδιωτικού κολλεγίου, δίπλα στη σχολή του, προσλαμβάνεται ως τεκμήριο ήττας. Όμως από την άλλη πλευρά, 40 χρόνια αγώνες, σκληρές αναμετρήσεις, συνελεύσεις-φωτιά που γέμιζαν το Α΄ Αμφιθέατρο και καμιά φορά και το Β΄ και το Γ΄, καταλήψεις διαρκείας, μεγάλες διαδηλώσεις, συγκρούσεις και οδοφράγματα στην Πατησίων, είναι μια πολύχρονη μάχη που ούτε σβήνεται ούτε χάνει τη σημασία της, γιατί έχει τη δική της αξία, παράγει ιδέες, παράγει αντι-κουλτούρα, ανοίγει ορίζοντες και διαμορφώνει χαρακτήρες και κώδικες αξιών σε πολλές γενιές αιωνίων ή μη φοιτητών και αποφοίτων ή μη αποφοίτων. Και είναι μεγάλη υπόθεση να προσπαθεί το κράτος με σίδερο και με φωτιά και με τη ΔΑΠ δούρειο ίππο και όλο σχεδόν το πολιτικό σύστημα στον αστερισμό της συναίνεσης να περάσει τα ιδιωτικά πανεπιστήμια και να μη μπορεί, ε, ναι, αυτό έχτισε συνειδήσεις.

Κι έπειτα, η ιστορία μας συνεχίζεται κι όσο κι αν τα νέα παιδιά δε γνωρίζουν ίσως τίποτα από τα περασμένα, είναι οι ίδιες οι κοινωνικές αντιθέσεις που θα γεννήσουν τις νέες συγκρούσεις.    

(αφιερωμένο σε όλα τα συντρόφια που παλέψαμε μαζί, ξενυχτήσαμε μαζί στις καταλήψεις της σχολής, νικήσαμε πανίσχυρους κομματικούς στρατούς μέσα σε θυελλώδεις συνέλευσεις, αναπνεύσαμε τα δακρυγόνα μέσα και έξω από την ΑΣΟΕΕ, γλεντήσαμε τις νίκες μας κι ύστερα η ζωή μάς σκόρπισε στους τέσσερις ανέμους, μα όπου κι αν πήγαμε, μέσα μας πάντα θα τραγουδάει ο Άσιμος από τη μικροφωνική: εγώ με τις ιδέες μου κι εσείς με τα λεφτά σας)

The post Διαγραφές φοιτητών: από την ΑΣΟΕΕ μέχρι το Mediterranean College ένα τσιγάρο δρόμος first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Οι Ημιμόνιμοι/Ημιμόνιμες Εκπαιδευτικοί σας καλούμε να παραλάβετε τη σκυτάλη! Είμαστε νεοδιόριστοι/ες εκπαιδευτικοί από όλη την Ελλάδα και συμμετέχουμε (εδώ και χρόνια!) στην απεργία-αποχή από την ατομική αξιολόγηση, για να μη μετατραπούν τα σχολεία μας σε ανταγωνιστική αρένα.

Πιστεύουμε ότι αυτό που πραγματικά ενδυναμώνει το έργο των εκπαιδευτικών είναι η συνεργασία, οι αξιοπρεπείς συνθήκες δουλειάς, οι σταθερές σχέσεις εργασίας, η πλήρης στελέχωση και ο κτιριακός εκσυγχρονισμός των σχολείων, η ελευθερία να επιλέγουμε το περιεχόμενο και τα διδακτικά μας μέσα ανάλογα με τις ανάγκες των μαθητών/τριών μας. Υποστηρίζουμε ένα σχολείο πιο δημοκρατικό, όπου κάθε εκπαιδευτικός θα έχει παιδαγωγική ελευθερία και ο Σύλλογος Διδασκόντων δυνατή φωνή.

ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ γιατί προσπαθούμε να παραμείνουμε παιδαγωγοί, την ώρα που το υπουργείο νομοθετεί τη μετατροπή μας σε άβουλους δημόσιους υπαλλήλους. Προσπαθούμε να βάλουμε φρένο στη διολίσθηση σ’ ένα γραφειοκρατικό και ανταγωνιστικό σχολείο, το οποίο ήδη βιώνουμε: Υλοποιούμε -τρέχοντας και μη φτάνοντας- ουρανοκατέβατες εγκυκλίους για νέες δράσεις, έπειτα συμπληρώνουμε με σφιχτές προθεσμίες- φόρμες σε πλατφόρμες. Ασφυκτιούμε και σιγομουρμουράμε στα κρυφά, από φόβο μην «κακοκαρδίσουμε» τους αξιολογητές μας και ξημερώσουμε με χαμηλό βαθμό ή πειθαρχικό.

Ξέρουμε όμως ότι η δουλειά μας δεν χωράει σε αριθμούς, ότι καθετί σε μια παιδαγωγική σχέση είναι σχετικό και πολυπαραγοντικό. Το καθημερινό μάθημα δεν μπορεί να είναι ό,τι ζητούν να δουν οι αξιολογητές σε δύο επισκέψεις. Η θέση μας και ο μισθός δεν πρέπει να εξαρτώνται από την υποκειμενική και επιστημονικά ανερμάτιστη βαθμολογία που θα λαμβάνουμε.

Οι περισσότεροι συνάδελφοι/ισσες που γνωρίζουμε ότι αξιολογήθηκαν, το έκαναν επειδή ένιωσαν φόβο και απογοήτευση – όχι επειδή επικροτούν την αξιολόγηση. Φόβο για τις δυνητικές συνέπειες, ειδικά μετά την ψήφιση του νέου πειθαρχικού δικαίου, και απογοήτευση από τη στάση των συνδικαλιστικών φορέων, τόσο των τοπικών σωματείων όσο και των Ομοσπονδιών. Κάθε επιλογή είναι σεβαστή, αλλά καμία και κανένας δεν περισσεύει στην προσπάθεια να διαφυλάξουμε την αξιοπρέπεια του επαγγέλματός μας.

ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ/ΙΣΣΕΣ, σας καλούμε όλες και όλους, μόνιμους, νεοδιόριστους και αναπληρωτές, αξιολογούμενους, αμφιταλαντευόμενους και απεργούς:

-Ας παραμείνουμε ενημερωμένοι/ες! Η παραπληροφόρηση είναι μεγάλη και προκαλεί φόβο. Έχουν πραγματοποιηθεί πανελλαδικές διαδικτυακές ενημερώσεις με νομικούς από διάφορα σωματεία και παρατάξεις (δυστυχώς όχι συλλογικά από τις Ομοσπονδίες…) Αναζητήστε τις και διαμορφώστε τη δική σας άποψη. Ας μην αναπαράγουμε άκριτα το εκφοβιστικό περιεχόμενο άρθρων των MME!

-Ας ζωντανέψουμε τις Γενικές Συνελεύσεις των σωματείων μας! Στηρίζουμε και πιέζου με τα σωματεία μας να πάρουν δυναμικές πρωτοβουλίες. Η συνδικαλιστική, νομική και οικονομική στήριξη σε όλους τους αγώνες του κλάδου μας οφείλει να είναι αδιαπραγμάτευτη. Η συλλογικότητα είναι δύναμη!

-Ας μιλήσουμε δυνατά και δημόσια για… τον ελέφαντα στο δωμάτιο: υπάρχουν διωκόμενες συναδέλφισσες και συνάδελφοι σε κάθε περιοχή της χώρας! Η μεταξύ μας αλληλεγγύη είναι πολύ σημαντική. Ψάξτε μας, είμαστε στα σχολεία ανάμεσά σας, με πειθαρχικές διώξεις μόνο και μόνο γιατί συμμετέχουμε σε μια νόμιμη απεργία. Όταν καταστρατηγείται το δικαίωμα στην απεργία, είναι πλήγμα για όλες μας τις διεκδικήσεις – τωρινές και μελλοντικές. Αλήθεια, με ποιο μέσο θα απαιτήσουμε, φέρ’ ειπείν, καλύτερους μισθούς;

– Πάρτε τη σκυτάλη, συνεχίζοντας τον αγώνα που ξεκίνησαν πρώτοι οι νεοδιόριστοι/ες του 2020 και συνέχισαν οι νεοδιόριστες οι του 2021 και του 2022. Έχουμε παραμείνει στην γκρίζα ζώνη της «ημιμονιμότητας», δίνοντας αγώνα για τον κλάδο μας συνολικά. Έφτασε η ώρα να κάνετε κι εσείς ό,τι σας αναλογεί, είτε είναι η στήριξη της απόφασης του κλάδου μας για απεργία-αποχή είτε, τουλάχιστον, η ενεργή κριτική στάση μέσα στα σχολεία. Ακόμα κι αν κάποιος έχει αξιολογηθεί, ο χρόνος μετράει ήδη αντίστροφα για τη δεύτερη αξιολόγησή του…

ΚΑΝΕΙΣ ΜΑΣ δεν έχει ξεμπερδέψει. Είμαστε όλοι/ες μαζί στον κυκεώνα των σαρωτικών αλλαγών, που απειλούν όχι μόνο τη μονιμότητα στο Δημόσιο, τις μισθολογικές βεβαιότητες, ενδεχομένως και τα κριτήρια/διαδικασίες πρόσληψης/τοποθέτησης σε σχολικές μονάδες, αλλά και την ομορφιά της δουλειάς μας. Αντί να κονταροχτυπιόμαστε αύριο, ας συνασπιστούμε σήμερα!

Στους αγώνες δεν περισσεύει κανείς! Υπερασπιζόμαστε τον δημόσιο χαρακτήρα των σχολείων μας, τη δημοκρατική λειτουργία των Συλλόγων μας, τις παιδαγωγικές ανάγκες των μαθητών/τριών μας.

Συναδελφικά, οι απ’ άκρη σ’ άκρη της χώρας

Ημιμόνιμοι/Ημιμόνιμες Εκπαιδευτικοί

• Αναδημοσίευση από το ένθετο του Σκασιαρχείου στην Εφημερίδα Συντακτών 2/12/2025

The post Μήνυμα από τα αναχώματα: για το δημόσιο σχολείο και το δικαίωμα στην απεργία* first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

-Καλημέρα ,Βασίλη
-Καλημέρα, δάσκαλε. Πώς είσαι;
-Θαυμάσια. Απολαμβάνω τ’ αγαθά της ανάπτυξης…
-Δηλαδή;
-Δεν είπανε ότι έχουμε πλεόνασμα 9 δισ. ;
-Σωστά. Πού είναι αυτά τα λεφτά; Γιατί δεν έχουν τα παιδιά μας δασκάλους;
-Και να πεις ότι θα τα έδιναν όλα στην Παιδεία! Με μερικά εκατομμύρια και δασκάλους θα είχαμε και τον 13ο-14ο μισθό θα παίρναμε πίσω !
-Συμφωνώ. Εμείς στον ιδιωτικό τομέα το παίρνουμε το δώρο. Εσείς τι είστε, αποπαίδια;
-Για τέτοιους μας έχουν. Μιλάμε πολύ βλέπεις…
-Να μιλάτε και ν’ “ανοίγετε τα μάτια” των παιδιών μας!
-Αυτό ενοχλεί τη συνέχιση της εκμετάλλευσης…
-Καλά κάνει. Άκου να διώκονται εκπαιδευτικοί επειδή διαδηλώνουν ή ανεβάζουν παραστάσεις για την Παλαιστίνη. Καλά, αυτοί οι άνθρωποι, οι διώκτες εννοώ δεν έχουν ίχνος δημοκρατικής συνείδησης;
-Δεν ξέρω τι έχουν, πάντως είναι ντροπή. Κι ακόμα μεγαλύτερη ντροπή είναι αυτό που έκαναν προχτές σε σας, σε μας και στα παιδιά μας.
-Εννοείς το χτύπημα της συγκέντρωσης στη Δ/νση Α/θμιας Εκπ/σης στο Μεταξουργείο;
-Ναι. Ποιος είσαι εσύ, κύριε, που θα στείλεις το 7χρονο στο νοσοκομείο; Τι είναι οι γονείς, τα παιδιά κι οι δάσκαλοι; Σάκος του μποξ;
–Έτσι είναι… Αντί για εκπαιδευτικούς στα σχολεία, αυτοί χρησιμοποιούν τη βία. Καλά, εκεί στου Μαξίμου δεν τους έμεινε ίχνος ψυχραιμίας;
-Δεν ξέρω. Εγώ ξέρω ότι όταν την έχεις “λερωμένη τη φωλιά” σου, εν προκειμένω με τις χιλιάδες κενά στα σχολεία, προσπαθείς να λύσεις το πρόβλημα…δεν τα βάζεις μ’ αυτούς που λένε την αλήθεια…
-Είναι μεγάλο το πρόβλημα.
-Το ολοήμερο δε λειτουργεί. Πάνε να διαλύσουν ολόκληρες οικογένειες.
-Ε, βέβαια .Δεν είδες τη μάνα, που δεν έχει πού ν’ αφήσει το παιδί της;
-Τι να πω; Δεν το έχουν καταλάβει φαίνεται … το μέγεθος του προβλήματος.
-Δεν είδα καμιά παραίτηση, δάσκαλε. Ούτε για τα κενά, ούτε για την επίθεση των ΜΑΤ στα παιδιά μας προχτές…
-Άρα, είναι συνειδητά όσα κάνουν!
-Είναι βέβαιο αυτό.
-Όποιος δεν έχει επιχειρήματα, καταφεύγει στη βία.
-Αυτό αποδείχτηκε και στην υπόθεση των συγγενών των θυμάτων στα Τέμπη.
-Συμφωνώ. Αντί να δείξουν σεβασμό στο δράμα των γονιών, τους αντιμετωπίζουν σαν αντιπάλους
-Δυστυχώς. Εκεί φάνηκε ότι φοβούνται να βγει στο φως η αλήθεια.
-Ή ότι απλά τους ενδιαφέρει μόνο η εξουσία.
-Σ’ αυτό, το τελευταίο δε θα συμφωνήσω, Βασίλη. Νομίζω ότι θέλουν να έχουν τον έλεγχο για να προωθούν τα συμφέροντα των ισχυρών. Γι’ αυτό καλπάζει η ακρίβεια. Γι’ αυτό ψήφισαν το 13ωρο.
-Αλήθεια, πόσοι απ’ αυτούς έχουν δουλέψει μεροκάματο;
-Κάποιοι λίγοι, κάποτε, ίσως…
-Είμαι πολύ απογοητευμένος, δάσκαλε. Είδα προχτές τα ΜΑΤ να σπρώχνουν τον γεράκο για να μην ανέβει στην πλατεία Συντάγματος…
-Κάνουν επίδειξη δύναμης στα παιδιά και τους ηλικιωμένους!
-Ίχνος ανθρωπιάς δεν τους έχει απομείνει. Καήκανε στο χυλό από τον αγώνα του Πάνου Ρούτσι κι αντί να αλλάξουν στάση, πάνε να βγουν και από πάνω…
-Κι εγώ έτσι λέω, Βασίλη. Διότι εδώ υπάρχει και καταστρατήγηση της αλήθειας.
-Τι εννοείς, δάσκαλε;
-Εννοώ ότι το μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη είναι στο πάνω μέρος της πλατείας και φυλάσσεται κανονικά. Άρα, η απαγόρευση των διαδηλώσεων σε όλη την πάνω πλατεία, αποτελεί αυθαιρεσία και παραβίαση του Συντάγματος αλλά και της κοινής λογικής.
-Ναι, ναι…Μας φοβούνται, δάσκαλε!
-Δεν ξέρω τι κάνουν, αλλά αν φοβούνται να πάνε να μαντρώσουν το σπίτι τους. Οι δημόσιοι χώροι ανήκουν στο λαό.
-Είμαστε τσαντισμένοι, δάσκαλε.
-Πρέπει να δραστηριοποιηθούμε, Βασίλη. Να πεις στους γονείς ότι όπου κινηθήκαμε μαζί, σύλλογοι γονέων, σύλλογοι καθηγητών και ΕΛΜΕ/ΣΕΠΕ, δεν τόλμησαν να συγχωνεύσουν τα τμήματα.
-Θα τους πω να φτιάξουν συλλόγους σ’ όλα τα σχολεία και να συνεργάζονται με τους εκπαιδευτικούς.
-Και τότε ας έρθουν οι από πάνω να μας χαλάσουν το σχολείο…
-Εντάξει, δάσκαλε.
-Και κάτι άλλο. Έρχονται συγκεντρώσεις ενάντια στις διώξεις των εκπαιδευτικών ,κατά της βίας στις συγκεντρώσεις και υπεράσπισης των δημοκρατικών ελευθεριών.
-Και για δικαιοσύνη, δάσκαλε. Να βγει στο φως η αλήθεια για το έγκλημα στα Τέμπη.
-Σίγουρα. Όλοι/όλες μαζί μπορούμε να τους αποκαλύψουμε.
-Ναι, αλλά με αγώνα κάθε μέρα…
-Σωστά
-Και με το κεφάλι ψηλά για μια Παιδεία χωρίς βία…που να χωρά όλους τους μαθητές, όλους τους εκπαιδευτικούς, όλη τη γνώση!
-Ναι, δάσκαλε.
-Και θα μου επιτρέψεις να τελειώσουμε μ’ ένα στίχο του Δ. Σαββόπουλου.
-Πες, δάσκαλε…
-«Η συγκέντρωση ανάβει κι όλα είναι συνειδητά»…
-Γεια σου, δάσκαλε. Όλοι μαζί!
-Καλή δύναμη, Βασίλη!

The post Διάλογος μ’ έναν γονιό (Έκαναν ΜΑΤ στην Παιδεία και τις ελευθερίες) first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Κι όμως, πέρασαν δύο δεκαετίες. Η μεγάλη απεργία του 2006 αποτέλεσε ένα γεγονός τεράστιας σημασίας για το εκπαιδευτικό κίνημα της πρωτοβάθμιας. Η απεργία που ξεκίνησε στις 18 Σεπτέμβρη του 2006 και έληξε στις 26 Οκτώβρη.

Η απεργία της ΔΟΕ εντάσσεται στο μεγάλο πανεκπαιδευτικό κίνημα εκείνης της χρονιάς, παρά το ότι δε μπόρεσε να συμπέσει χρονικά με τους φοιτητικούς αγώνες. Με τους δύο γύρους των μαζικών φοιτητικών καταλήψεων έγραψαν τη δική τους ιστορία, που νίκησαν, μπλόκαραν την αντιεκπαιδευτική αναδιάρθρωση στα ΑΕΙ και την κατάργηση του άρθρου 16 του Συντάγματος.

Στα αυτιά μας αντηχούν ακόμα…

…οι βουές από τη μεγάλη πλατεία

…τα τύμπανα

…τα τραγούδια

…τα συνθήματα

…ο ήχος των δακρυγόνων

…οι ζεστές κουβέντες στις Συνελεύσεις

…οι ήχοι και τα μηνύματα από ένα μεγαλειώδες κίνημα που δημιουργήσαμε όλες και όλοι εμείς!

Σήμερα, σχεδόν 20 χρόνια μετά, πολλά ερωτήματα μπαίνουν. Η Εκπαιδευτική Λέσχη με αυτό το αφιέρωμα  δίνει το λόγο στους/στις απεργούς του 2006, να πουν ανοιχτά τη γνώμη τους, πως ξεκίνησε η απεργία, τι πέτυχε, γιατί δεν πέτυχε αυτά που ονειρευτήκαμε, πως αντέξαμε 6 εβδομάδες, ποια ήταν τα συναισθήματα που μας κατέκλυζαν μέσα στην απεργιακή μάχη, τι θα μπορούσαμε να κάνουμε, μαρτυρίες, εμπειρίες και βιώματα.

Η Απεργία του 2006 φώτισε καινούριους δρόμους. Δύσκολους και ανηφορικούς. Μα ανοιχτούς στο σήμερα, γόνιμους, δημιουργικούς και ελπιδοφόρους. Ας τους βαδίσουμε μαζί!

Ε.Λ.

το σποτάκι των Παρεμβάσεων ΠΕ για την απεργία (ανοίξτε τα ηχεία):

Το αφιέρωμα του περιοδικού Ρωγμές εν Τάξει για την απεργία (το εξώφυλλο περιέχει έργο του συναδέλφου και εκλεκτού συντρόφου, μέλους της Εκπαιδευτικής Παρέμβασης Α΄ Αθηνών τότε – σήμερα υπηρετεί στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων – Δημήτρη Κατσούδα):

Συλλογή φωτογραφιών στην ιστοσελίδα του Α΄ Συλλόγου Αθηνών: ΕΔΩ

Η ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΑΣ

19 χρόνια από την ιστορική απεργία των δασκάλων του Σεπτεμβρίου του 2006

του Δημήτρη Πολυχρονιάδη*

Ο Σεπτέμβρης του 2006, αν και δεν ήταν καλοκαιρινός μήνας, ήταν ο πιο καυτός μήνας της ζωής πολλών εκπαιδευτικών μεταξύ αυτών και εμού, γιατί στη διάρκειά του ξεκίνησε η ιστορική απεργία των εκπαιδευτικών της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, η οποία είχε αποφασιστεί και προκηρυχθεί από την Γενική Συνέλευση των αντιπροσώπων των Συλλόγων Εκπ/κών Π. Ε. μελών της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας Ελλάδας τον Ιούνιο του 2006 στην Αθήνα (75^η Γ. Σ. της Δ. Ο. Ε.).

Η απεργία αποφασίστηκε και ψηφίστηκε με την πλειοψηφία των ψήφων των αντιπροσώπων της Γ. Σ. της Δ. Ο. Ε. που ανήκαν στις παρατάξεις:  ΠΑΣΚΕ (σημερινή ΔΗ. ΣΥ.) – ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΝ Π. Ε. – ΑΥΤΟΝΟΜΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ Εκπ/κών ενώ κατά είχε ψηφίσει το ΠΑΜΕ Εκπ/κών Π. Ε. (σημερινή Α. Σ. Ε.) και η Δ.Α.Κ.Ε. είχε αποχωρήσει από τη διαδικασία της ψηφοφορίας.

Η απεργία, αν και δεν προήλθε από τις αποφάσεις των Γενικών Συνελεύσεων των πρωτοβάθμιων σωματείων (Σ. Ε. Π. Ε.) μελών της Δ. Ο. Ε. και προκηρύχθηκε από την Γενική Συνέλευση των αντιπροσώπων και επαναπροκηρυσσόταν ανά εβδομάδα (πενθήμερες επαναλαμβανόμενες) από το Δ. Σ. της Δ. Ο. Ε., μιας και δεν υπήρχαν απαρτίες στις Γ. Σ. των πρωτοβάθμιων σωματείων, κράτησε έξι εβδομάδες, αφού ξεκίνησε στις 18 Σεπτεμβρίου 2006  και τελείωσε στις 27 Οκτωβρίου 2006 και αποτέλεσε και αποτελεί ως σήμερα την μεγαλύτερη σε χρονική διάρκεια και μαζικότερη σε συμμετοχή απεργιακή κινητοποίηση της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας Ελλάδας από την επανίδρυσή της ομοσπονδίας στα 1946 έως τις ημέρες μας.

Η διάρκεια της απεργίας προδικαζόταν από πολλούς ότι θα ήταν μικρή αλλά η επιμονή των απεργών εκπαιδευτικών και η υψηλή συμμετοχή σε αυτήν που ξεκίνησε από το 90% και δεν έπεσε κάτω από το 35% κατά την διάρκεια των έξι εβδομάδων τους διέψευσε.

Επίσης διαψεύστηκαν οικτρά οι παρατάξεις που δεν είχαν ψηφίσει την προκήρυξη της απεργίας αυτής και βλέποντας τη μαζική συμμετοχή του κλάδου σ’ αυτήν αναγκάστηκαν να προσχωρήσουν και συμπορευθούν δυναμικά με το απεργιακό ποτάμι των εκπαιδευτικών που τους συμπαρέσυρε, αν και στην αρχή της απεργίας έγιναν προσπάθειες από το ΠΑΜΕ να υπάρξουν χωριστές απεργιακές συγκεντρώσεις των απεργών τελικά αυτό  ξεπεράστηκε από την ίδια τη θέληση και το πάθος των απεργών που κάθε Τετάρτη κατέβαιναν σε μαζικά ενωτικά απεργιακά συλλαλητήρια συνταράσσοντας το κέντρο της Αθήνας.

Η απεργία είχε ως κεντρικό αίτημα διεκδίκησης τα 1400 ευρώ καθαρό μισθό στον νεοδιόριστο για να ζούμε οι εκπαιδευτικοί με αξιοπρέπεια.

Οι απεργοί είχαμε ν’ αντιμετωπίσουμε μια σκληρή και αδιάλλακτη κυβέρνηση της Ν. Δ. με πρωθυπουργό τον Κ. Καραμανλή και Υπουργό Παιδείας την Μαριέττα Γιαννάκου, οι οποίοι αρνούνταν να ικανοποιήσουν οποιοδήποτε από τα αιτήματά μας.

Παρά την αδιαλλαξία όμως της κυβέρνησης η επιμονή των απεργών και η προσήλωσή μας στον αγώνα ήταν τόσο μεγάλη που οδήγησε χιλιάδες εκπαιδευτικούς της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης σε ολόκληρη τη χώρα να συμμετέχουν ως το τέλος στον απεργιακό αγώνα χάνοντας πάνω από 3.000 ευρώ ο καθένας κερδίζοντας όμως τεράστια ποσά ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ και αγωνιστικών εμπειριών, αντέχοντας τόσο στην αστυνομική καταστολή όσο και στην τεράστια πίεση των Μ. Μ. Ε. που υπονόμευαν τον αγώνα μας καθημερινά διαχέοντας ότι η απεργία γινόταν για να οδηγήσει την κυβέρνηση της Ν. Δ. σε πτώση κ. ά. Βλέπετε υπήρχαν και τότε τα Μ. Μ. Ε. και οι πληρωμένοι καλοθελητές της εξουσίας ακριβώς όπως και σήμερα που μας πιέζουν και μας τρομοκρατούν προκειμένου να σταματήσουμε την ΑΠΕΡΓΙΑ – ΑΠΟΧΗ από την «αξιολόγηση» των νόμων 4692/2020 και 4823/2021 που ο κλάδος μας έχει προκηρύξει και με μαζικότητα συνεχίζει να υποστηρίζει.

Η απεργία του 2006 αν και συκοφαντήθηκε και λοιδωρήθηκε από μερίδα των Μ. Μ. Ε. ήταν πρώτη είδηση σε όλα τα  Μ. Μ. Ε. έχοντας εξασφαλίσει την απαραίτητη κοινωνική στήριξη εξαιτίας κυρίως της πρωτοφανούς μαζικότητας της.

Το 2006 ο κόσμος της εκπαίδευσης μέσα από το συνδικάτο του εξέφρασε για πρώτη φορά με μαζικότητα και αποφασιστικότητα την αντίθεσή του στις νεοφιλελεύθερου χαρακτήρα καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις – αντιμεταρρυθμίσεις που επιχειρούσαν οι κυβερνήσεις απανωτά από το 1990 και μετά μετατρέποντας το Δημόσιο Σχολείο σε πεδίο αγοραίας λογικής, περιστέλλοντας τον Δημόσιο & Δωρεάν χαρακτήρα της εκπαίδευσης μέσω της ιδιωτικοποίησής της και αποψιλώνοντας τα εργασιακά δικαιώματα των εργαζόμενων σε αυτήν εκπαιδευτικών.

Τα κέρδη της απεργίας αυτής δεν μπορούν να αποτιμηθούν σε χρήματα και θα ήταν άδικο να πούμε ότι πήραμε 105 ευρώ παραπάνω στο μισθό μας ή κερδίσαμε τον ένα χρόνο της υποχρεωτικής προσχολικής αγωγής αφού όλοι/όλες ξέρουμε ότι κανένας αγώνας δεν πάει χαμένος και τα κέρδη του μπορούν να αποτιμηθούν μόνο σε βάθος χρόνου.

Η απεργία έληξε συντεταγμένα, με ομόφωνη απόφαση του Δ. Σ. της Δ. Ο. Ε. μετά τη συνάντηση που είχε το Δ. Σ. της Δ. Ο. Ε.  με τον πρωθυπουργό Κ.  Καραμανλή, στις 27  Οκτωβρίου 2006.

Η απεργία διαρκείας του 2006 έγραψε την ιστορία της στις καρδιές και στη συνείδηση των απεργών εκπαιδευτικών που έκαναν τον αγώνα τους πράξη και στάση ζωής για την υπεράσπιση του Δημόσιου Σχολείου και του Δημόσιου & Δωρεάν χαρακτήρα της εκπαίδευσης αλλά και για τα μορφωτικά δικαιώματα των μαθητών και τα εργασιακά δικαιώματα των εκπαιδευτικών. 

Η απεργία αυτή ήταν η ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΑΣ και γι’ αυτό την υπερασπιστήκαμε ως το τέλος και αποτελεί οδηγό και φάρο ελπίδας για τους αγώνες του κλάδου μας από τότε και στο διηνεκές, γιατί μας έμαθε, σε όσες/όσους συμμετείχαμε σ’ αυτήν, ότι οι αγώνες κερδίζονται με θυσίες, επιμονή και υπομονή καθώς και με αταλάντευτη προσήλωση στους αγωνιστικούς μας στόχους και στις διεκδικήσεις μας.

Το άρθρο αυτό αφιερώνεται στη μνήμη του πατέρα μου Αντώνη Πολυχρονιάδη που ξεψύχησε την Τετάρτη 25 Οκτωβρίου 2006 χωρίς να προλάβω να του κλείσω τα μάτια, γιατί συμμετείχα στο τελευταίο μεγαλειώδες απεργιακό συλλαλητήριο της Δ. Ο. Ε. την ίδια ημέρα ως απεργός εκπαιδευτικός.  

* Δάσκαλος, Δρ Νεότερης & Σύγχρονης Ιστορίας Παντείου Παν/μίου (απεργός ως το  τέλος τότε, τώρα και πάντα – Πρόεδρος του Δ. Σ. του Συλλόγου Εκπ/κών Π. Ε. Αμαρουσίου, πρώην μέλος του Δ. Σ. της Δ. Ο. Ε., Δημοτικός Σύμβουλος Αμαρουσίου)

Ένα συνοπτικό χρονικό για την απεργία και τη στάση των παρατάξεων

Δημήτρης Μαριόλης

Η έκτακτη Γενική Συνέλευση στου Α΄ Συλλόγου Αθηνών, ένα ανοιξιάτικο βραδινό του 2006, δε θα μπορούσε να πει κανείς ότι είχε και ιδιαίτερη επιτυχία. Ο πρόεδρος, ένα μέλος του ΔΣ και ένας ακόμα συνάδελφος. Τρεις όλοι κι όλοι. Μέσα σε μια χαλαρή συζήτηση, ερωτάται ο πρόεδρος.

-Και τι να πούμε αύριο στην ολομέλεια;

-Να μην ανοίξουν τα σχολεία το Σεπτέμβρη.

-Καλά, αυτό το λέει και η ΠΑΣΚ και εννοεί μια τριήμερη απεργία.

-Όχι, να μην ανοίξουν. Απεργία διαρκείας!

Με αυτά και με τα άλλα, το ζήτημα συζητιέται πλατιά και αναλυτικά στις Παρεμβάσεις ΠΕ οι οποίες αποφασίζουν το Πάσχα του 2006 να προτείνουν στις ΓΣ του Ιουνίου απεργία διαρκείας με τη μορφή των πενθήμερων επαναλαμβανόμενων. Τυπώνουν και μοιράζουν χιλιάδες ανακοινώσεις σε αυτή την κατεύθυνση. Αρκετές Γενικές Συνελεύσεις με μαζικότητα και απαρτία ψηφίζουν αυτή την πρόταση, θυμάμαι την πιο μαζική Γενική Συνέλευση στον Α΄ Σύλλογο Αθηνών με τη μεγάλη αίθουσα του Κοργιαλενίου ασφυκτικά γεμάτη, να υπερψηφίζει ομόφωνα την ομόφωνη εισήγηση του ΔΣ για πενθήμερες επαναλαμβανόμενες.

Στη ΓΣ της ΔΟΕ υπήρχαν μόνο δύο συγκεκριμένες προτάσεις: της ΠΑΣΚ για μια τριήμερη απεργία και των Παρεμβάσεων για πενθήμερες επαναλαμβανόμενες. Τελικά κατέβηκε μία πρόταση για πενθήμερη απεργία 18-22 Σεπτεμβρίου και ΓΣ με ολομέλεια για τη συνέχεια του αγώνα. Την πρόταση ψήφισαν οι ΠΑΣΚ, Παρεμβάσεις και Αυτόνομη Παρέμβαση (η παράταξη του Συνασπισμού τότε). Την καταψήφισε η ΔΑΚΕ και η ΕΣΑΚ-ΔΕΕ.

Η απεργία ξεκίνησε με ποσοστά πάνω από 90%, απρόβλεπτα ακόμα κι από τους πιο αισιόδοξους. Κι όμως, ήταν η κατάλληλη στιγμή. Μια ολόκληρη γενιά εκπαιδευτικών της πρωτοβάθμιας ένιωθε το ιστορικό χρέος να αγωνιστεί, έχοντας πάρει το πικρό μάθημα του ξεπουλήματος της απεργίας του 1997, τότε που τη 13η ημέρα της απεργίας η πλειοψηφία της ΔΟΕ άδειασε τον κλάδο κι άφησε την ΟΛΜΕ για μία ακόμα φορά να απεργεί για δύο μήνες, για τα δικαιώματα όλων μας. Να αγωνιστεί για την αξιοπρέπεια των εκπαιδευτικών.

Η ΔΑΚΕ, σε κεντρικό επίπεδο, στάθηκε αρνητική απέναντι στην απεργία. Η ΕΣΑΚ-ΔΕΕ επί του ουσίας κατήγγειλε την πρόταση, τόσο μέσα στη ΓΣ (βλ. ανακοίνωση παρακάτω), όσο και με δημοσίευμα κεντρικού στελέχους της στον Ριζοσπάστη που σχολίαζε κηρυγμένη πενθήμερη απεργία του κλάδου, χαρακτηρίζοντάς την ως  «πρόγραμμα συμβιβασμού» που κυοφορούσε τη νέα «κεντροαριστερή συμμαχία»! Μετά την πρώτη εβδομάδα της απεργίας, η ΕΣΑΚ-ΔΕΕ άλλαξε στάση και υπερψήφισε στο ΔΣ της ΔΟΕ την απεργία, αφού η ίδια η ζωή διέψευσε τις παραπάνω εκτιμήσεις.

Η απεργία είναι γεγονός ότι πέτυχε μόνο τη θεσμοθέτηση του ενός έτους της δίχρονης υποχρεωτικής αγωγής και εκπαίδευσης, κάποιες πενιχρές αυξήσεις και επίσης ορισμένα θεσμικά αιτήματα ήσσονος σημασίας. Πέτυχε επίσης να ακυρώσει κάθε προώθηση της αξιολόγησης  για αρκετά χρόνια. Δεν πέτυχε όμως τους περισσότερους από τους κεντρικούς στόχους της. Ανέδειξε όμως το κύρος του εκπαιδευτικού και την ισχύ ενός συνδικάτου. Έχτισε συλλογικές συνειδήσεις και μια αίσθηση κοινότητας, μια αίσθηση ανήκειν, ένα πολύτιμο φυλαχτό για τα σκοτεινά χρόνια που πλησίαζαν. Κι ακόμα, ήταν προπομπός των μεγάλων κοινωνικών ταξικών εκρήξεων που ακολούθησαν, με πρώτο, τον Δεκέμβρη του 2008. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία…

Το χρονικό της απεργίας από φυλλάδιο της Εκπαιδευτικής Παρέμβασης:

Η ανακοίνωση των Παρεμβάσεων την άνοιξη του 2006:

Η απεργιακή ανακοίνωση των Παρεμβάσεων:

Η απεργιακή αφίσα των Παρεμβάσεων:

Η απεργιακή ανακοίνωση της ΔΟΕ:

The post Αφιέρωμα: Δύο δεκαετίες από τη μεγάλη Απεργία των 6 εβδομάδων που συντάραξε την εκπαίδευση first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

-Καλημέρα, δάσκαλε.
-Καλημέρα, Βασίλη. Τι κάνεις;
-Καλή χρονιά, δάσκαλε.
-Ευχαριστώ. Έχουμε δύσκολη μάχη.
-Ναι, γιατί τα παιδιά σας έχουν ανάγκη.
-Προσπαθούμε, Βασίλη, να γίνουν άνθρωποι χρήσιμοι κι όχι απλοί ατομιστές.
-Συμφωνώ…κι εμείς το ίδιο. Αλλά ποιος υποστηρίζει αυτόν τον αγώνα;
-Πώς τις είδες τις εξαγγελίες;
-Μας κοροϊδεύουν, δάσκαλε. Με φραγκοδίφραγκα δεν πρόκειται να τη βγάλουμε τη χρονιά !
-Αυτοί δε λένε για πλεόνασμα; Ποιοι θα το καρπωθούν; Εμείς θα πάρουμε αύξηση ένα δεκάρικο το μήνα !
-Θα τα φάνε οι ίδιοι που έφαγαν τα λεφτά του ΟΠΕΚΕΠΕ…οι κολλητοί ντε…
-Ε ,βέβαια. Κι εμείς καθόμαστε και τους κοιτάμε!
-Πρέπει να ξεσηκωθούμε, δάσκαλε. Αλλά για πες μου, πώς πάει η εκπαίδευση; Πώς ξεκινήσατε;
-Ξεκινήσαμε με μεγάλες ελλείψεις. Λείπουν 20.000 εκπαιδευτικοί αυτή τη στιγμή.
-Και τι θα κάνουν τα παιδιά μας;
-Θα κάνουν κενό την ώρα των Νέων Ελληνικών…
-Εσείς δε μπορείτε να τα απασχολήσετε;
-Έχουμε μάθημα. Τι εννοείς; Να κάνω σε δύο τμήματα δηλαδή 50-55 παιδιά μαζί;
-Ξέρω γω… Τρελαίνομαι όταν ακούω ότι δε θα κάνουν μάθημα !
-Θα κάνουν…αλλά τον Οκτώβριο !
-Τι σόι υπουργείο είν’ αυτό; Δεν υπάρχει καθόλου τσίπα;
-Δεν πρόλαβαν – λέει – να οργανωθούν και να ξέρουν τα κενά στην ώρα τους…
-Ας προλάβαιναν…Εγώ το παιδί μου το στέλνω στο σχολείο να κάνει μάθημα κι όχι να κοιτάζει τον Υμηττό !
-Όπως βλέπεις, Βασίλη, δεν ξεκινήσαμε καλά…
-Γι’ αυτό μου είπε και γιος μου ότι θα κάνουν τρίωρα και τετράωρα…
-Εμ…κι εμείς με τι ηθικό θα κάνουμε φέτος μάθημα;
-Τι εννοείς δάσκαλε; Το οικονομικό;
-Και αυτό. Δε βγαίνουμε. Διόρισαν 10.000 ανθρώπους και τους έστειλαν στις άκρες της  Ελλάδας να ζήσουν με 780 ευρώ !
-Και ποιος θα τους πληρώνει το ενοίκιο;
-Δεν ξέρω…ίσως οι γονείς τους. Το άλλο δεν το ξέρεις;
-Ποιο;
-Στους αναπληρωτές δεν τους έδωσαν όλο το επίδομα ανεργίας, αλλά μια κάρτα να κάνουν αγορές…
-Καλά, για τι τους έχουν;
-Και δε φτάνει αυτό. Τους έχουν στην αδιοριστία τόσα χρόνια…κι τους έχουν κάθε χρόνο τέτοια εποχή να περιμένουν πού θα διδάξουν…
-Έτσι θα φτιάξουν την Παιδεία, δάσκαλε;
-Σου είπα ότι θέλουν να τη φτιάξουν; Εγώ σου λέω πώς πάνε να τη διαλύσουν…
-Ναι, αλλά εμείς παλεύουμε για το αντίθετο.
-Ακριβώς. Για δημόσια-δωρεάν Παιδεία, που θα χωρά όλους τους μαθητές, όλους τους εκπαιδευτικούς, όλη τη γνώση.
-Ωραία. Και τι έκαναν εκεί στα υπουργεία όλους αυτούς τους μήνες, που λένε ότι δεν ήξεραν τα κενά;
-Έκαναν διώξεις. Έχεις ακούσει για τον συνάδερφο τον Τουλγαρίδη και τη συναδέλφισσα τη Λάζου;
-Και με ποιες κατηγορίες;
-Είναι συνδικαλιστές, προσπαθούν να ξεσηκώσουν τον κόσμο( άρα, μιλάνε πολύ)…και η συναδέλφισσα ανέβασε ένα θεατρικό για την Παλαιστίνη.
-Προσπαθούν να σας φοβίσουν, δάσκαλε. Μιλάτε πολύ και τους χαλάτε τη σούπα…
-Αυτό πιστεύω κι εγώ. Γι’ αυτό ψήφισαν νέο πειθαρχικό νόμο τον Αύγουστο…για να μας τρομοκρατήσουν.
-Αλλά δεν ξέρουν ότι ο κόσμος τους έχει καταλάβει…
-Πραγματικά…τόσες χιλιάδες πήγαν στα συλλαλητήρια για τα Τέμπη.
-Και για το 13ωρο…
-Σωστά!
-Ελπίζω, δάσκαλε, ότι γρήγορα θα έχουμε εξελίξεις κι εδώ.
-Κι εγώ. Η Γαλλία, το Νεπάλ, η Ινδονησία δείχνουν το δρόμο…
-Γεια σου, δάσκαλε
-Τα λέμε σύντομα, Βασίλη.

The post Διάλογος μ’ έναν γονιό (Πώς ξεκίνησαν φέτος τα σχολεία) first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.