Βασίλης Μακρής
Την Τετάρτη 21 Οκτώβρη, χιλιάδες απεργοί εκπαιδευτικοί, μαζί με εργαζόμενους γονείς, μαθητές και φοιτητές διαδήλωσαν στο κέντρο όλων των μεγάλων πόλεων για αυξήσεις στους μισθούς, για ενίσχυση της δημόσιας δωρεάν παιδείας και αύξηση της δημόσιας χρηματοδότησης, για σταμάτημα των ιδιωτικοποιήσεων κοινωνικών αγαθών, για να παύσουν οι χιλιάδες διώξεις απεργών εκπαιδευτικών, για να σταματήσει η κατηγοριοποίηση σχολείων-μαθητών- εκπαιδευτικών μέσω της αξιολόγησης.
Πριν ακόμη ξεκινήσει η πορεία, οι αστυνομικές δυνάμεις προέβησαν σε τρομοκρατικές προσαγωγές και τρομοκρατικούς ελέγχους. Αυτή η πρακτική ακολούθησε το δόγμα του πρωθυπουργού: «θα προστατευτεί το κοινωνικό συμφέρον από εντάσεις»… Ας δούμε, λοιπόν, ποιους προστατεύουν αυτός και η κυβέρνησή του, με τη βία της καταστολής, με την άρνηση όλων των αιτημάτων, με τους προνομιακούς νόμους που ψηφίζουν, με τη διαπλοκή συμφερόντων, με τη βία της μιντιακής χειραγώγησης.
Να ποια είναι τα κέρδη των εταιρειών της ολιγαρχίας, το 2025.
Τράπεζες: 4,65 δισεκατομμύρια. Μόνο στο α’ εξάμηνο του 2026 έχουν ξεπεράσει τα 2,5 δις κέρδη
ΔΕΗ και υπόλοιπες εταιρείες ενέργειας: 2 δις
Διυλιστήρια (Motor Oil και Helleniq Energy): 2,23 δις, ενώ το 2026 βαίνουν προς τα 2,53 δις. Την τελευταία τριετία η αύξηση κερδών ξεπερνάει το 300%.
4 μεγαλύτερες κατασκευαστικές (ΓΕΚ, ΑΚΤΟΡ, AVAX,METL): 1,1 δις
Την ίδια στιγμή οι δαπάνες μόνο για τη συμμετοχή της χώρας μας στους νατοϊκούς – πολεμικούς σχεδιασμούς ξεπερνούν τα 3 δις το χρόνο. Μόνο η συμφωνία της κυβέρνησης με το γενοκτονικό κράτος, ανέρχεται σε 24 δις για τα επόμενα 12 χρόνια.
Την ίδια στιγμή 701 μεγαλοεπιχειρήσεις (δηλαδή το 1,2% των επιχειρήσεων) λαμβάνει το 42,9% των τραπεζικών δανείων.
36 δις δανείων υπάγονται σε ανεκτέλεστα έργα των κατασκευαστικών εταιρειών.
Την ίδια ώρα οι εξαγορές ακινήτων από διεθνή αρπακτικά ξεπερνούν τα 2 δις το χρόνο κατά την τελευταία 7ετία, χωρίς να υπολογίζονται τα δημόσια ακίνητα που ξεπουλήθηκαν ή βρίσκονται σε τροχιά πώλησης για ένα κομμάτι ψωμί. Η ολιγαρχική κερδοφορία ενισχύεται από πλήθος νόμων και διατάξεων, που ψηφίζει η κυβέρνηση στη βουλή.
Τα παραπάνω δεδομένα αφορούν μόνο το κομμάτι της άμεσης κερδοφορίας των μεγάλων ιδωτικών συμφερόντων. Σε όλα αυτά πρέπει να προσθέσουμε τα περίπου 70 δις που δόθηκαν από το ΕΣΠΑ, το Ταμείο Ανάκαμψης και τα πακέτα δημοσιονομικής χαλαρότητας, μεγάλο μέρος των οποίων δόθηκε με χιλιάδες απευθείας αναθέσεις στους «αρίστους» του καθεστώτος,
Ενώ, λοιπόν, η ολιγαρχία των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων βάζει άμεσα στην τσέπη 12 δις το χρόνο και ταυτόχρονα αρπάζει τζάμπα υποδομές, ακίνητα, προνόμια, δάνεια,
την ίδια στιγμή το αίτημά μας για επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού/σύνταξης θεωρείται από την κυβέρνηση και την υποτιθέμενη αντιπολίτευση, ως ανέφικτο γιατί, μας λένε, «δεν υπάρχει δημοσιονομικός χώρος».
Για να κερδίζει η ολιγαρχία, ο δημοσιονομικός χώρος είναι άπλετος…
Για μας δεν υπάρχει τίποτα.
Πόσο αλήθεια αποτιμάται η επαναφορά 13ου και 14ου μισθού/σύνταξης; 2,7 δις το χρόνο.
Δηλαδή το ¼ των ετήσιων άμεσων κερδών της ολιγαρχίας.
Όπως καταλαβαίνει ο καθένας/μία, οι μισθοί μας, η ζωή μας η ίδια μετατρέπεται σε κέρδη μιας χούφτας επιχειρηματικών ομίλων, σε κέρδη πολυεθνικών αρπακτικών, σε δαπάνες και «έργα» υποταγής σε πολεμικά και ιμπεριαλιστικά συμφέροντα.
Μόνο η σύγκρουση με αυτά τα συμφέροντα μπορεί να δημιουργήσει τη δυνατότητα ώστε να μπορούμε να ζούμε από τον μισθό μας.
Και εδώ βρίσκεται το κομβικό σημείο. Οι εργαζόμενοι βρίσκονται μπροστά στο θεμελιακό δίλημμα
Μοιρολατρία; Ατομική επιβίωση; ή συλλογικός αγώνας;
Αγώνας για την τιμή των όπλων και τη θεολογική λύση σε κάποια άγια νύχτα του μέλλοντος αιώνα;
Αγώνας για το μη χείρον βέλτιστον;
Αγώνας δια αντιπροσώπων;
Ή αγώνας με πλατιά συσπείρωση, κοινωνική απεύθυνση, επιμονή και διάρκεια, αποφασισμένος από τους εργαζόμενους και την ευρηματικότητά τους και όχι σχεδιασμένος από κομματικά επιτελεία που επιδιώκουν τη δόξα της παράταξης ή/και του κόμματος.
Οι πραγματικοί αγώνες μπορούν να μετατοπίσουν το κοινωνικό και πολιτικό σκηνικό και να δημιουργήσουν τις διεργασίες και τις προϋποθέσεις μιας πολιτικής ανα/γέννησης.
Δύσκολο πρόβλημα, σε ακόμη πιο δύσκολους καιρούς.
Όμως αυτό πρέπει να επιλύσουμε.
Κι όπως όλα τα μεγάλα και άλυτα προβλήματα, χρειάζονται τα πρώτα τους βήματα (έστω και μικρά)
Βήματα συμμετοχής, χειραφέτησης, συζήτησης, απόφασης.
Στις 5 Νοεμβρίου η CGT στη Γαλλία καλεί σε γενική απεργία.
Το κάλεσμα αυτό μπορεί να αποκτήσει πανευρωπαϊκό χαρακτήρα.
Ας είναι αυτό το επόμενο βήμα…
