Οι εκπαιδευτικοί της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης απεργούν στις 15/2 ενάντια στην επιλογή της υπ. Παιδείας Κεραμέως να προχωρήσει βιαστικά στην υλοποίηση της «ατομικής αξιολόγησης» και να βάλει τους σύμβουλους – επιθεωρητές στην τάξη.

Η αντιπαράθεση της υπουργού με τους/τις εκπαιδευτικούς, συμπυκνωμένη στο ζήτημα της αξιολόγησης, κρατά εδώ και σχεδόν δύο χρόνια και το υπουργείο δεν έχει καταφέρει να πετύχει την, σημαντική για τους πολιτικούς του σχεδιασμούς, νίκη. Οι εκπαιδευτικοί αντιστάθηκαν με διάφορους τρόπους και μάλιστα στην πρωτοβάθμια, με την χρήση της «απεργίας- αποχής» και των «ενιαίων κειμένων», δεν επέτρεψαν να υλοποιηθεί ο σχεδιασμός της αξιολόγησης της εκπαιδευτικής μονάδας.

Το ζήτημα της αξιολόγησης στην εκπαίδευση έχει παρελθόν καθώς αποτελεί σημαντική παράμετρο της νεοφιλελεύθερης στρατηγικής η οποία, «αποθεώνοντας» την καπιταλιστική ιδεολογία, αντιλαμβάνεται όλους τους κοινωνικούς τομείς ως τομείς της αγοράς και ως εκ τούτου και την εκπαίδευση ως διαδικασία αγοροπωλησίας προϊόντων. Οι Ομοσπονδίες και πολλές συνδικαλιστικές παρατάξεις, κυρίως της αριστεράς, έχουν αναπτύξει όλα τα σχετικά επιχειρήματα ενάντια στη στρεβλή αυτή αντίληψη. Συνοπτικά συμπυκνώνονται στα εξής: α) η λεγόμενη αξιολόγηση δεν αφορά, επί της ουσίας, στο νόημα της λέξης βάσει της «ετυμολογίας» της, αλλά σε οικονομικούς και ταξικούς σχεδιασμούς για το μέλλον της δημόσιας εκπαίδευσης (ιδιωτικοποίηση) και β) στην εκπαίδευση δεν μπορεί να υπάρξει κανενός είδους γενικευμένη τεχνοκρατικού τύπου αξιολόγηση, καθώς δεν πρόκειται για διαδικασία παραγωγής προϊόντων αλλά για ουσιαστική ανάπτυξη πλούσιας, ποικιλόμορφης και πολυεπίπεδης σχέσης των εκπαιδευτικών με τα παιδιά, με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά για το καθένα από αυτά, απαιτήσεις και εν τέλει εξέλιξη. Μοιάζει σαν να επιχειρεί κανείς να αξιολογήσει τους (εκάστοτε) γονείς με ενιαίους δείκτες και κριτήρια και μάλιστα με όρους «παραγωγικότητας», «αποτελεσματικότητας» και «ανταγωνιστικότητας».

Φυσικά δεν πρόκειται περί λάθους ή παρεξήγησης. Αυτή ακριβώς είναι η νεοφιλελεύθερη προσέγγιση για την εκπαίδευση, την οποία αντιμετωπίζει ως διαδικασία κατάρτισης στελεχών για όλα τα επίπεδα της αγοράς, από τους ελάχιστους/ες που θα καταλήξουν στελέχη επιχειρήσεων έως τους (πάρα) πολλούς/ες που θα τροφοδοτήσουν τον κόσμο της μισθωτής εργασίας (και της ανεργίας). Σ’ αυτή την διαδικασία ασφαλώς, η πολύπλευρη και πολυεπίπεδη γνώση που χαρακτηρίζεται από την τάση της «γενίκευσης» σε όλα τα πεδία της κοινωνικής ζωής, είναι από άχρηστη έως επικίνδυνη. Το ζητούμενο είναι η διαμόρφωση  εκπαιδευτικών και μαθητών εν είδει «εξαρτημάτων της μηχανής» της αγοράς, με εντελώς συγκεκριμένες και εξειδικευμένες δεξιότητες και μετατρέποντάς τους ταυτόχρονα σε «άβουλα έρμαια» της εκάστοτε εξουσίας. Μια διαδικασία που ήδη έχει προχωρήσει και βαθύνει σε πολλές άλλες «ανεπτυγμένες» χώρες, έχει δείξει τα τραγικά της αποτελέσματα τόσο στα παιδιά όσο και στους όρους της εκπαιδευτικής διαδικασίας (συμπεριλαμβανομένων των εργασιακών συνθηκών για τους/τις εκπαιδευτικούς), έχει δεχτεί συντριπτικές, εμπεριστατωμένες κριτικές από επιστήμονες της εκπαίδευσης και ευρύτερα, αριστερούς, ριζοσπάστες και όχι μόνο.

Υπουργός «σημαιοφόρος» της δεξιάς/ακροδεξιάς κυβέρνησης

Η υπουργός απευθύνεται τόσο στους εργαζόμενους στην εκπαίδευση, όσο και στους γονείς και στην ευρύτερη κοινωνία. Μάλιστα, με προπαγανδιστική εμπάθεια, δηλώνει πώς επιχειρεί να επιβάλει ξανά την αξιολόγηση «41 χρόνια μετά», σα να θέλει να κρυφτεί αλλά ο  … ενθουσιασμός δεν την αφήνει! Γιατί, ασφαλώς, πριν 41 χρόνια αυτό που έπαψε να ισχύει και νοσταλγεί σήμερα η Κεραμέως, δεν ήταν γενικά η αξιολόγηση από τον επιθεωρητή αλλά εντελώς συγκεκριμένα η φασίζουσα, χουντική αντίληψη της «εθνικοφροσύνης», που χαρακτήρισε την μεταεμφυλιακή δεξιά και τα καθεστώτα της. Δεν αποτελεί, ωστόσο, «ανορθογραφία» μέσα στην κυβέρνηση του Μητσοτάκη η ακροδεξιά Κεραμέως καθώς, ούτως ή άλλως, πρόκειται για μια κυβέρνηση «μείγμα» νεοφιλελευθερισμού και ακροδεξιάς, από τις δεξιότερες στην Ευρώπη. 

Απέναντι λοιπόν στους/στις εκπαιδευτικούς τίθεται το ζήτημα της άμεσης διάλυσης της συλλογικότητας μέσα στο σχολείο, καθώς ακόμη και σήμερα, στον χώρο της εκπαίδευσης είναι ο σύλλογος των διδασκόντων το κυρίαρχο διοικητικό όργανο. Η «αξιολόγηση», η «ατομική αξιολόγηση», η «αυτοαξιολόγηση», οι «μέντορες» και οι «συντονιστές» αποτελούν προσπάθειες να πληγεί το πλαίσιο της συλλογικότητας και να αντικατασταθεί από το πλαίσιο του «κανιβαλισμού», που συνάδει με την κεντρική καπιταλιστική ιδέα του ανταγωνισμού. Μάλιστα, στο βάθος εμφανίζεται πλέον ξεκάθαρα και ο οικονομικός σχεδιασμός, τον οποίο ήδη έχει εξαγγείλει ο Μητσοτάκης ως το νέο μισθολόγιο στο Δημόσιο. Ήδη έχουμε πάρει μια ιδέα από το μισθολόγιο που εφαρμόζεται στην ΑΔΑΕ, όπου βλέπουμε τον μισθό να συναρτάται από «επίδομα θέσης» και «κίνητρο επίτευξης στόχων». Μόνο όποιος/α δεν θέλει να κοιτάξει δεν βλέπει την σύνδεση της αξιολόγησης με τον μισθό.

Απέναντι στους γονείς το ζήτημα τίθεται ξεκάθαρα, καθώς η αντίληψη του υπουργείου τους αντιμετωπίζει ως «πελάτες». Που σημαίνει ότι όποιος/α έχει να πληρώσει θα αγοράζει το «καλό» προϊόν, όποιος/α δεν έχει θα στέλνει τα παιδιά του στο υποβαθμισμένο σχολείο. Εξάλλου αυτό φαίνεται και από το διαρκώς συρρικνούμενο ποσοστό του προϋπολογισμού για την Παιδεία.

Η ευρύτερη πολιτική σημασία του αγώνα

Ωστόσο, πολλές/οι συναδέλφισσες και συνάδελφοι αναρωτιούνται τί νόημα έχει μια 24ωρη απεργία; Εκφράζουν με αυτόν τον τρόπο μια, δικαιολογημένη σ’ ένα βαθμό, απογοήτευση για την πορεία των πολιτικών πραγμάτων συνολικά. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη χαρακτηρίστηκε από την σφοδρότατη επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα και στο κράτος πρόνοιας ταυτόχρονα, με ένα «ύφος» άσκησης της εξουσίας απολυταρχικό και αλαζονικό. Επιχείρησε και επιχειρεί να εκμεταλλευτεί την απογοήτευση που έσπειρε η ήττα του κινήματος και της αριστεράς στο πρόσφατο παρελθόν και η προφανής δυσκολία να συγκροτηθεί επιθετική, εναλλακτική πολιτική απάντηση. Το ζητούμενο σήμερα για τον κόσμο της δουλειάς, τους «πολλούς/ες και από κάτω» γενικά, τον αριστερό κόσμο, είναι «να πέσει η κυβέρνηση από τα κάτω και από τ’ αριστερά». Καθώς, όμως, στην τρέχουσα συγκυρία αυτό δεν φαίνεται ότι είναι δυνατό να εκπληρωθεί στο σύνολό του, ως συνθήκη αναγκαία και ικανή να ανατρέψει τη νεοφιλελεύθερη στρατηγική, η αδυναμία αυτή της πολιτικής αριστεράς «μεταφέρει» πολιτικά καθήκοντα στο εργατικό/ συνδικαλιστικό κίνημα, που είναι ιδιαίτερα δύσκολο να αναληφθούν από τις υπάρχουσες δυνάμεις και ηγεσίες.  Σ’αυτό το γενικά δυσμενές πολιτικό πλαίσιο, ο χώρος της Παιδείας υπήρξε από τις φωτεινές εξαιρέσεις (ιδιαίτερα η πρωτοβάθμια). Οι πρόσφατες αποφάσεις των ΔΟΕ (ομόφωνη) και ΟΛΜΕ για κοινό, συντονισμένο αγώνα, αντικατοπτρίζουν χαρακτηριστικά και συσχετισμούς πρωτοπόρους μέσα στο «γκρίζο τοπίο». Εξάλλου το σύνολο του αγωνιστικού πλαισίου (απεργία, απεργία- αποχή, στοχευμένες στάσεις εργασίας) αποτελεί ικανοποιητικό πλαίσιο αντίστασης, τουλάχιστον για αρχή.

Όμως, η σημασία των κινητοποιήσεων στην Παιδεία είναι, τούτη την ώρα, πολύ μεγαλύτερη και ξεπερνά τα όρια των αιτημάτων των εκπαιδευτικών. Η κυβέρνηση αποφάσισε να χτυπήσει καίρια τόσο την δημόσια και δωρεάν Παιδεία όσο και το ΕΣΥ, ακριβώς ως προεκλογική της σημαία. Επιλέγει να πραγματοποιήσει την κίνηση που συμβολίζει την οριστική διάλυση κάθε ίχνους «κοινωνικού κράτους». Πρόκειται για ξεκάθαρη πρόκληση προς το εργατικό κίνημα γενικά, τους «από κάτω» συνολικά και φυσικά την αριστερά! Και βέβαια επιδιώκει να δεσμεύσει την επόμενη κυβέρνηση.

Η απάντηση των εκπαιδευτικών, όπως εξάλλου και των εργαζόμενων στην Υγεία, οφείλει να είναι ανάλογη. Να επιχειρεί, δηλαδή, να δεσμεύσει την επόμενη κυβέρνηση. Δίνοντας τον τόνο που η πολιτική αριστερά (σε όλο το φάσμα και για διαφορετικούς λόγους σήμερα) δεν μπορεί επαρκώς. Τον τόνο του αγώνα σε αντίθεση με την δια της ανάθεσης εκλογική «ταφόπλακα» των αντιστάσεων. Σήμερα ισχύει, όχι γενικά προπαγανδιστικά αλλά εντελώς συγκεκριμένα, πώς ο αγώνας αυτός είναι αγώνας για πολύ περισσότερους/ες από το σύνολο των εκπαιδευτικών. Είναι αγώνας για όλα τα παιδιά, για τους φτωχούς γονείς, για τους εργαζόμενους στο δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα, για τους άνεργους/ες, για τη νεολαία, για τους αποκλεισμένους/ες…

Η 24ωρη στις 15/2 και τα συλλαλητήρια, εάν είναι μαζικά, μπορούν να δώσουν το έναυσμα της κλιμάκωσης και να ισχυροποιήσουν την αποφασιστικότητα για να μην περάσει η, μεγάλου δεξιού/ακροδεξιού συμβολισμού, κίνηση της υπουργού και του Μητσοτάκη, με την καθολική εφαρμογή της απεργίας/αποχής και των στοχευμένων στάσεων. Όμως είναι δυνατό να εμπνεύσουν πολλές και πολλούς περισσότερες/ους, ώστε να καθορίσουν ένα νέο κλίμα ανάτασης του εργατικού κινήματος και να τροφοδοτήσουν την ουσία του «απ΄τα κάτω και απ’ τ΄αριστερά», όχι μόνον ενάντια στη νεοφιλελεύθερη ακροδεξιά κυβέρνηση Μητσοτάκη αλλά και για κάθε επόμενη.

Ενδεικτικά παραθέτουμε τα σεμινάρια που οργάνωσε η Ομοσπονδία στα πλαίσια του αγώνα ενάντια στην αξιολόγηση και την τακτική των «ενιαίων κειμένων» http://doe.gr/wp-content/uploads/2022/05/%CE%A3%CE%A5%CE%9D%CE%9F%CE%9B%CE%99%CE%9A%CE%9F%CE%A3-%CE%A0%CE%99%CE%9D%CE%91%CE%9A%CE%91%CE%A3-%CE%97%CE%9C%CE%95%CE%A1%CE%99%CE%94%CE%A9%CE%9D.pdf

*μέλος ΔΣ ΣΕΠΕ Αμαρουσίου (Διέξοδος)

The post Η σημασία της απεργίας των εκπαιδευτικών στις 15/2 first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Ως πότε θα σωπαίνεις;

Μίλα, δράσε, αντιστάσου…

Δείξε τη δύναμή σου, μπορείς!

Ο Αντόνιο Γκράμσι σε ένα απόσπασμά του από κείμενό του το 1917 έλεγε:

«Μισώ τους αδιάφορους. Πιστεύω ότι το να ζεις σημαίνει να εντάσσεσαι κάπου. Όποιος ζει πραγματικά δεν μπορεί να μην είναι πολίτης και ενταγμένος. Η αδιαφορία είναι αβουλία, είναι παρασιτισμός, είναι δειλία, δεν είναι ζωή. Γι’ αυτό μισώ τους αδιάφορους.

Η αδιαφορία είναι το νεκρό βάρος της ιστορίας. Η αδιαφορία δρα δυνατά πάνω στην ιστορία. Δρα παθητικά, αλλά δρα. Είναι η μοιρολατρία. Είναι αυτό που δεν μπορείς να υπολογίσεις. Είναι αυτό που διαταράσσει τα προγράμματα, που ανατρέπει τα σχέδια που έχουν κατασκευαστεί με τον καλύτερο τρόπο. Είναι η κτηνώδης ύλη που πνίγει την ευφυΐα».

Συναδέφισσες, συνάδελφοι

Αν όχι τώρα, πότε θα δείξουμε τη συλλογική μας δύναμη;

Αν όχι τώρα, πότε θα σηκωθούμε όλες κι όλοι μαζί ψηλότερα να πούμε με μια φωνή ότι δεν είμαστε άβουλοι, πειθήνιοι παιδαγωγικά;

Αν όχι τώρα, πότε θα μιλήσουμε σθεναρά για την έννοια της παιδαγωγικής ελευθερίας και δημοκρατίας στις τάξεις μας και στα σχολεία μας;

Αν όχι τώρα, πότε θα βροντοφωνάξουμε ότι δεν είμαστε υπάκουοι στις διοικητικές αυθαιρεσίες;

Αν όχι τώρα, πότε θα πούμε με μια φωνή ότι δεν αποδεχόμαστε τον ανταγωνισμό, την ανθρωποφαγία και τον κοινωνικό κανιβαλισμό που θέλουν να μας επιβάλλουν;

Αν όχι τώρα, πότε θα μιλήσουμε για τις συνθήκες που βιώνουμε στα σχολεία μας;

Αν όχι τώρα, πότε θα βγούμε με το κεφάλι ψηλά να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους;

Αν όχι τώρα, πότε θα περάσουμε στην αντεπίθεση να καταρρίψουμε τη λασπολογία των συστημικών μέσων μαζικής ενημέρωσης;

Ζούμε στιγμές λεηλασίας…

Της ζωής μας, των μισθών ένδειας, των συντάξεων.

Με μια κυβέρνηση ανθυγιεινή για τα ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα, τις δημοκρατικές ελευθερίες.

Με χρυσοπληρωμένα ΜΜΕ της προπαγάνδας που προβάλλουν «ως κανονικότητα» τις υποκλοπές, τις μίζες, την αστυνομική βία και καταστολή, το σεξισμό και την πατριαρχία.

Ζούμε στιγμές λεηλασίας με δομική επίθεση στο δημόσιο σχολείο.

Απέναντι στην τεχνοκρατική διδακτική, παλεύει η ανάσα της τάξης.

Η συλλογική φωνή μας πρέπει να ακουστεί από την μια άκρη της Ελλάδας ως την άλλη.

Ένα ενιαίο, ενωτικό, μαζικό, αρραγές και αποφασιστικό πανεκπαιδευτικό μέτωπο ενάντια στην κυβερνητική απαξίωση .

Είναι χρέος μας να στείλουμε ένα ηχηρό μήνυμα σε αυτούς που έχουν ρημάξει τις ζωές μας.

Είναι χρέος μας με όπλο τα χαμόγελα των μαθητών και μαθητριών μας να ντύσουμε τους δρόμους με την εκπαιδευτική και κοινωνική οργή.

Καθένας, καθεμιά με αφετηρία την απεργία στις 15 Φεβρουαρίου διαλέγει την ευθύνη και το μέτρο που έχει το μπόι του/της.

Ή δάσκαλος/α όλων των παιδιών ή σκυφτή μαριονέτα της αγοράς.

Γι `αυτό λέμε δυνατά «το μέλλον μας δεν είναι η καριέρα, είναι να ανατινάξουμε την αξιολόγηση στον αέρα»!

Αυτοί που σε διδάσκουν να πετάς δεν μπορεί να σέρνονται!

The post Πάρε θέση τώρα, χωρίς υπεκφυγές… first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

The post Συνεντεύξεις της Ειρήνης Ασβεστά σε τηλεοπτικούς σταθμούς της Κέρκυρας first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

The post Το νομοσχέδιο Χατζηδάκη φέρνει δομική αλλαγή στους όρους ζωής και εργασίας first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Στη μητρόπολη του καπιταλισμού, ένα κίνημα που ξεκίνησε πριν 7 χρόνια από τους εργαζόμενους στις αλυσίδες fast food της Νέας Υόρκης με αίτημα κατώτατη αμοιβή 15 δολάρια την ώρα, παίρνει διεθνείς διαστάσεις και αποσπά νίκες. Συγκεκριμένα, το Νοέμβριο του 2012 εκατοντάδες εργαζόμενοι στις αλυσίδες fast food McDonald’s, KFC και Burger King στη Νέα Υόρκη κατέβηκαν σε απεργιακή κινητοποίηση διεκδικώντας 15 ευρώ ωριαία αποζημίωση. Το αίτημά τους αντιμετωπίστηκε ως αδιανόητο, καθώς, εκείνη την εποχή το νόμιμο κατώτατο ημερομίσθιο στην πόλη «που δεν κοιμάται ποτέ» ήταν μικρότερο από 7,25 δολάρια την ώρα. Έξι χρόνια αργότερα το κίνημα «Αγωνιστείτε για 15 δολάρια την ώρα» έχει επιτύχει το στόχο του: από την 1η Ιανουαρίου οι αλυσίδες fast-food της πόλης πληρώνουν τους υπαλλήλους τους τουλάχιστον 15 δολάρια την ώρα, επίσης, 19 πολιτείες και 21 πόλεις έχουν αυξήσει το κατώτατο ωρομίσθιο.

Το γερμανικό περιοδικό Der Spiegel διερωτάται: «Όλο και περισσότερες πολιτείες αυξάνουν τους κατώτατους μισθούς στις ΗΠΑ. Στη Νέα Υόρκη, τα μέλη του προσωπικού στα fast food πληρώνονται πλέον με 15 δολάρια ανά ώρα από την 1η Ιανουαρίου 2019. Η Amazon το κάνει επίσης σε εθνικό επίπεδο. Τι συμβαίνει στην καρδιά του καπιταλισμού;»

Πράγματι, την Τρίτη 2 Οκτώβρη 2018, η εταιρεία Amazon ανακοίνωσε ότι οι εργαζόμενοί της στις ΗΠΑ θα αμείβονται πλέον με 15 δολάρια την ώρα. Η αύξηση αυτή υπολογίζεται ότι θα ωφελήσει περίπου 350.000 από τους 575.000 εργαζομένους της εταιρείας. Μιλάμε δηλαδή για αύξηση έως και 30% του ωρομισθίου η οποία αφορά και τους εργαζόμενους της εταιρείας στην Βρετανία.

Πως φτάσαμε ως εδώ

«Μόνος σε ένα μεταλλικό κλουβί, 3 μέτρα μακριά από τον κοντινότερο συνάδελφο, ένα ρομπότ με πλησιάζει και σπρώχνει προς το μέρος μου έναν πύργο από ράφια. Έχω 9 δευτερόλεπτα να αρπάξω και να στείλω ένα αντικείμενο για πακετάρισμα – με στόχο 300 αντικείμενα την ώρα, για ατελείωτες ώρες. Όσοι δεν μπορούν να πλησιάσουν αυτούς τους στόχους, κινδυνεύουν με απόλυση, ενώ κάποιοι που λύγισαν από το βάρος έπρεπε να φύγουν με ασθενοφόρο…».

(κρυφό ρεπορτάζ δημοσιογράφου στην Amazon στη Βρετανία που διείσδυσε στην Amazon και καταγράφει τις συνθήκες εργασίας ως δημοσιογράφος -«εργαζόμενος»,  Mirror, 25/11/2017)

Στην παραπάνω εφιαλτική περιγραφή, θα πρέπει να προσθέσουμε το γεγονός ότι, οι εργαζόμενοι της εταιρείας παρακολουθούνται από ηλεκτρονικά συστήματα, προκειμένου να μη χάνουν χρόνο και να μην κάνουν «λανθασμένες» κινήσεις, όπως για παράδειγμα, το ηλεκτρονικό βραχιολάκι το οποίο φοράνε οι εργαζόμενοί και τους «ενημερώνει» με δόνηση αν κάνουν κάποια λάθος κίνηση. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες γαλέρας, οργανώθηκαν δυναμικές απεργιακές κινητοποιήσεις, διαδηλώσεις (το Δεκέμβριο του 2017 είχαμε μαζικές κινητοποιήσεις στο Μανχάταν από εργαζόμενους της εταιρείας και αλληλέγγυους), τριήμερη διεθνική απεργία σε Ισπανία, Γερμανία και Πολωνία το καλοκαίρι του 2018, τοπικά δημοψηφίσματα σε πολλές πολιτείες των ΗΠΑ. Κινητοποιήσεις που συνέβαλαν στην οργάνωση και τη συλλογική δράση των εργαζόμενων στους πιο «σκληρούς» εργασιακούς χώρους εργοδοτικής τρομοκρατίας και παρακολούθησης. Κάπως έτσι, φτάσαμε στην κατάκτηση της αύξησης του κατώτατου ωρομίσθιου σε μια σειρά εταιρείες και στην εξάπλωση του κινήματος στις ΗΠΑ και αλλού.

Μπορεί οι διεθνείς επιχειρηματικοί κύκλοι και οι συστημικοί οικονομολόγοι να κάνουν την ανάγκη φιλότιμο ανοίγοντας μια συζήτηση για τις προοπτικές αύξησης της κερδοφορίας τους μέσω της τακτικής των μισθολογικών αυξήσεων (στη βάση μιας λογικής που λέει ότι «η αύξηση του μισθού αυξάνει την παραγωγή, άρα και τα κέρδη), ωστόσο το γεγονός είναι ότι η κινητοποίηση μεγάλων τμημάτων των εργαζομένων και η απόσπαση μισθολογικών κατακτήσεων, δίνει νέα πνοή στην ταξική αυτοπεποίθηση και ενθαρρύνει νέους κύκλους κινητοποιήσεων. Στην Ελλάδα, η τελευταία απεργία των κούριερ και των ντελιβεράδων, αποτελεί ένα ακόμα παράδειγμα για το πώς οργανώνεται μια πραγματική (και όχι συμβολική) απεργία και μάλιστα, στην καρδιά του ιδιωτικού τομέα. Γιατί πραγματική απεργία σημαίνει το σταμάτημα της παραγωγής ή της λειτουργίας μιας υπηρεσίας, δημόσιας ή ιδιωτικής.

The post ΗΠΑ: Το κίνημα «Αγωνιστείτε για 15 δολάρια την ώρα» επελαύνει! first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

συνέντευξη στον Philippe Alcoy

Πήραμε συνέντευξη από την Dagmara, Πολωνή εκπαιδευτικόαπεργή επ’ αόριστον από τις 8 Απριλίου.Μας δίνει μια εκ των έσω άποψη για τα αίτια της ιστορικής απεργίας των Πολωνών εκπαιδευτικών καθώς και για την αλληλεγγύη των μαθητών και των γονέων.

Η Dagmara Zawistowska-Toczek είναι εκπαιδευτικός πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στην πολωνική πόλη Γκντανσκ εδώ και 19 χρόνια. Διδάσκει σε δύο σχολεία (30 ώρες διδασκαλίας στην τάξη με μαθητές, συν 10 με 15 ώρες εργασίας στο σπίτι). Όπως μας εξηγεί, είναι «ειδικευμένη εκπαιδευτικός», ο υψηλότερος βαθμός στο πολωνικό σχολικό σύστημα και κερδίζει περίπου 776 ευρώ το μήνα (συμπεριλαμβανομένων των επιδομάτων και των υπερωριών). Όπως πολλοί άλλοι απεργοί, η Dagmara δεν είναι μέλος του συνδικάτου. Εκτός από το διδακτικό έργο της, εργάζεται ως διορθώτρια τα βράδια. Συμφώνησε να απαντήσει στις ερωτήσεις μας σχετικά με την εθνική απεργία που διεξάγουν από τις 8 Απριλίου οι Πολωνοί εκπαιδευτικοί ενάντια στην υπερσυντηρητική κυβέρνηση.

Είστε εκπαιδευτικός και βρίσκεστε σε απεργία από τη Δευτέρα 8 Απριλίου, όταν ξεκίνησε μια τεράστια κινητοποίηση για τους μισθούς και την αξιοπρέπεια σε εθνικό επίπεδο. Θα μπορούσατε να μας εξηγήσετε τους λόγους για τους οποίους απεργείτε;

Ναι, απεργώ από τις 8 Απριλίου. Σύμφωνα με τα συνδικάτα, το 74% των σχολείων επηρεάζονται από την απεργία και νομίζω ότι τα οικονομικά ζητήματα είναι ο σημαντικότερος λόγος για την απεργία των εκπαιδευτικών στην Πολωνία. Σε αυτά θα πρέπει να προσθέσουμε και λόγους που σχετίζονται με την εξέλιξη του σύγχρονου κόσμου και τον ρόλο των σχολείων.

Ενώ είναι σαφώς απαραίτητο να εκσυγχρονιστούν τα σχολεία, να βελτιωθούν τα προγράμματα σπουδών και να εφαρμοστούν νέες μέθοδοι εργασίας με τους μαθητές, η κυβέρνηση εισήγαγε μια μεταρρύθμιση που ανέστρεψε την πρόοδο που είχε σημειωθεί τα προηγούμενα χρόνια. Θέλουμε να διδάξουμε ανθρώπους που να μπορούν να προσαρμοστούν στην εξέλιξη της σύγχρονης εποχής, δεν θέλουμε να τους κάνουμε πλύση εγκεφάλου, ειδικά υπό τέτοιες απάνθρωπες συνθήκες – υπερπλήρεις αίθουσες, εκ περιτροπής σύστημα μέχρι 18 ώρες, ιδεολογικά εγχειρίδια για εξάχρονα παιδιά, υπερφορτωμένα και αναχρονιστικά προγράμματα σπουδών.

Έπειτα έχουμε πολιτικούς λόγους –ενάντια στην ιδεολογικοποίηση των σχολικών προγραμμάτων και της ζωής– και αγωνιζόμαστε για ένα κοσμικό σχολείο. Και ο τελευταίος λόγος είναι ο θυμός των μη κατεχόντων και η επιθυμία τους να ακουστούν! Ο πρόεδρος της Πολωνικής Γερουσίας πρόσφατα δήλωσε κυνικά, ενώ βρίσκονταν σε εξέλιξη οι προετοιμασίες για την απεργία, ότι οι εκπαιδευτικοί πρέπει να εργάζονται από αγάπη για τις ιδέες και όχι για χρήματα (ο ίδιος κερδίζει 20.000 το μήνα) …

Οι μισθοί, ένα καλύτερο σχολείο, οι πολιτικές και θρησκευτικές ελευθερίες, ο θυμός … αυτοί είναι οι λόγοι για την απεργία μας!

Κάποιοι υπουργοί προσπαθούν να παρουσιάσουν τους εκπαιδευτικούς ως προνομιούχους ή να πουν ότι απολαμβάνετε μεγάλες καλοκαιρινές διακοπές. Ποια είναι η πραγματικότητα των συνθηκών εργασίας και διαβίωσης;

Η μάχη για να κερδηθεί η κοινή γνώμη βρίσκεται σε εξέλιξη και οι εκπαιδευτικοί αρχίζουν να την κερδίζουν. Μόνο οι οπαδοί του κυβερνώντος κόμματος πιστεύουν τα ψέματά τους. Θεωρώ ότι η πλειοψηφία του πληθυσμού έχει όλο και μεγαλύτερη επίγνωση των ψεμάτων που λέγονται σχετικά με τις συνθήκες εργασίας και διαβίωσης των εκπαιδευτικών.

Όσον αφορά τις διακοπές: ένας Πολωνός δικαιούται 20 με 26 ημέρες ετήσιας άδειας ανάλογα με την αρχαιότητα και μέχρι τέσσερις ημέρες άδειας κατόπιν αιτήσεως. Οι εκπαιδευτικοί έχουν μόνο τις διακοπές τους τον Ιούλιο και τον Αύγουστο: Είναι περίπου έξι εβδομάδες, όχι δύο μήνες, επειδή η πρώτη εβδομάδα των διακοπών αναλώνεται στο κλείσιμο της προηγούμενης σχολικής χρονιάς και η τελευταία εβδομάδα χρησιμοποιείται για εξετάσεις και προετοιμασία των εγγράφων για το νέο σχολικό έτος. Την εποχή των διακοπών μας, οι τιμές για καταλύματα, εισιτήρια και ξεναγήσεις είναι ανεβασμένες. Για παράδειγμα, θα προτιμούσα να επισκεφτώ τη Ρώμη ή το Παρίσι τον Μάρτιο ή τον Οκτώβριο, όταν είναι πιο δροσερά και πιο φθηνά.

Έχουμε επίσης μια παύση δύο εβδομάδων το χειμώνα, αλλά πρέπει να κάνουμε εφημερίες για να φροντίσουμε τους μαθητές που δεν πηγαίνουν διακοπές και συχνά δουλεύουμε σε χειμερινές κατασκηνώσεις κατά τη διάρκεια αυτών των δεκατεσσάρων ημερών, για να κερδίσουμε κάποια χρήματα. Εγώ, για παράδειγμα, δεν πηγαίνω πουθενά επειδή δεν έχω την οικονομική δυνατότητα να πάω για σκι στην Πολωνία ή στο εξωτερικό.

Τα δημόσια σχολεία της Πολωνίας πένονται. Δεν υπάρχει χαρτί ή μελάνι στο φωτοτυπικό μηχάνημα, δεν υπάρχουν σαρωτές, δεν υπάρχει διαδίκτυο, δεν έχουμε ούτε παλιούς υπολογιστές ούτε πολυμεσικούς πίνακες, μας λείπει διδακτικό υλικό, είμαστε υποχρεωμένοι να φέρνουμε πράγματα από το σπίτι, να αγοράζουμε προμήθειες με δικά μας χρήματα ή να ζητάμε από τους γονείς να τα αγοράσουν.

Οι κοινωνικές συνθήκες είναι τρομακτικές: η κυβέρνηση έχει αναθέσει τη χρηματοδότηση των σχολείων στις τοπικές διοικήσεις. Μετά το κλείσιμο μερικών σχολείων δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και ενός δημοτικού σχολείου, πρέπει να καλύψουμε όχι έξι αλλά οκτώ τμήματα: στο σχολείο μου στο Γκντανσκ έχουμε 1200 μαθητές. Τα γραφεία των διευθυντών και των λογιστών χρειάστηκε να μετατραπούν σε αίθουσες διδασκαλίας, όπου φιλοξενούνται, για παράδειγμα, 25 έφηβοι. Τα σχολεία εργάζονται τέσσερις φορές πάνω από την ικανότητά τους. Οι μαθητές φοιτούν σε υπερπλήρη δημοτικά σχολεία από τις 07:10 το πρωί έως τις 13:00 δύο ημέρες την εβδομάδα, και τις υπόλοιπες από τις 12:00 ή από τις 13:00 έως τις 17:00 ή 18:00. Οι εκπαιδευτικοί εργάζονται συχνά από τις 7:10 π.μ. έως τις 18:00 μ.μ. με «κενά» κατά τα οποία πρέπει να καλύπτουν τους απουσιάζοντες συναδέλφους τους. Είμαστε όλοι εξουθενωμένοι.

Στα γυμνάσια, από τον Σεπτέμβριο, θα είναι ακόμη χειρότερα επειδή, μετά την καταστροφική μεταρρύθμιση, θα λειτουργούν δύο παράλληλα σχολεία σε κάθε κτίριο (το πρώην τριετές γυμνάσιο και το νέο τετραετές γυμνάσιο), έτσι δεν θα έχουμε 5 τάξεις ενός επιπέδου όπως πριν, αλλά 5 + 5. Τα σχολεία δεν μπορούν να επεκτείνονται απεριόριστα, θα εργαζόμαστε 6 ημέρες την εβδομάδα.

Πριν από τρία χρόνια, διαμαρτυρηθήκαμε εναντίον αυτής της μεταρρύθμισης και υπήρξε μια 24ωρη απεργία. Στη συνέχεια, έγιναν επίσημες και ανεπίσημες διαμαρτυρίες ενάντια σε αυτή τη νέα ιδεολογικοποιημένη, αναχρονιστική και εσφαλμένη ατζέντα. Το υπουργείο αγνόησε τις φωνές δημοσιογράφων, καθηγητών πανεπιστημίων, γονέων και εκπαιδευτικών. Κανείς από εμάς δεν σκέφτηκε υψηλότερους μισθούς, θέλαμε να σταματήσουμε την καταστροφή της εκπαίδευσης. Σήμερα, είμαστε απελπισμένοι και θυμωμένοι – λόγω των πολύ χαμηλών μισθών και επειδή εργαζόμαστε σε φτωχά σχολεία, τα οποία υπάρχουν για να εξαπατήσουν και κυριολεκτικά να βασανίσουν τα παιδιά και τους νέους.

Ποια είναι η απάντηση των μαθητών και των γονέων των μαθητών στην απεργία σας;

Φοβόμασταν μήπως εξοργιστούν οι γονείς, λόγω της πίεσης των εξετάσεων και της κριτικής περί «τεμπέληδων εκπαιδευτικών». Έχω αλλάξει γνώμη για τους γονείς και, όπως όλοι οι άλλοι, είμαι ευχάριστα έκπληκτη. Μπορεί να μην πετύχουμε αύξηση μισθού, ίσως και να περικόψουν τους μισθούς μας για κάθε ημέρα απεργίας, αλλά δεν μπορούν να περικόψουν τη στήριξη, την καλοσύνη και την κατανόηση που έχουμε λάβει από χιλιάδες μαθητές και γονείς. Μας φέρνουν καθημερινά στα σχολεία μας κέικ, φρούτα, φαγητό και ενθαρρυντικές κουβέντες, γράφουν συνθήματα με κιμωλία – «είμαστε μαζί σας» – στις προσόψεις των κτιρίων. Οι μαθητές και οι γονείς διοργανώνουν σχεδόν καθημερινά, και ειδικά τα σαββατοκύριακα, διαδηλώσεις και πικετοφορίες σε όλη τη χώρα. Οι ομιλίες τους είναι σοφές και γεμάτες ελπίδα: ακούμε ότι θέλουν ένα σχολείο ανοιχτό στην κοινή γνώμη και στα άτομα με αναπηρία, τα οποία το Φεβρουάριο, με ένα υπουργικό διάταγμα αποπέμφθηκαν από τα σχολεία, παρά τις διαμαρτυρίες.

Εμείς οι εκπαιδευτικοί, συνηθισμένοι στην καταφρόνηση, στις κατηγορίες και στην ταπείνωση, αισθανόμαστε έκπληκτοι και παίρνουμε θάρρος από το εύρος και την ποικιλία των μορφών της υποστήριξης. Σήμερα γνωρίζουμε με βεβαιότητα ότι αγωνιζόμαστε για λογαριασμό των μαθητών, για τη μακροπρόθεσμη ευημερία τους, ακόμη και αν κινδυνεύουν οι τελικές εξετάσεις. Τέτοιες φωνές και στάσεις καταπνίγουν την υστερία του διαδικτύου και την προπαγάνδα της κυβερνητικής τηλεόρασης στην Πολωνία.

Ποιες είναι οι αντιδράσεις και οι απαντήσεις των συναδέλφων σας;

Η απεργία προετοιμάστηκε καλά για μεγάλο χρονικό διάστημα και με προσοχή στη νομική πτυχή της και στην κοινωνική δυσαρέσκεια απέναντι στην καταστροφική μεταρρύθμιση που προηγήθηκε πριν από τρία χρόνια και συνεχίστηκε. Σε πολλά σχολεία, υπάρχουν μόνο ένα ή λίγα μέλη των συνδικάτων, αλλά κατάφεραν να συμπεριλάβουν και τους μη συνδικαλισμένους εκπαιδευτικούς σε δημοψηφίσματα σχετικά με την απεργία. Η ανάγκη για απεργία ήταν τεράστια.

Και πάλι, ότι τόσοι πολλοί από εμάς βρίσκονται σε απεργία είναι μια έκπληξη – στο σχολείο μου, από 90 εκπαιδευτικούς, μόνο τρεις δεν απεργούν για διάφορους λόγους. Δεν τους επικρίνουμε, σεβόμαστε τις αποφάσεις όλων. Μετά την απεργία, θα πρέπει να συνεργαστούμε ξανά. Επίσης, τώρα μπορούμε να μιλάμε ο ένας στον άλλο, να γνωρίσουμε ο ένας τον άλλον, να είμαστε μαζί. Ενημερώνουμε για την κατάσταση σε άλλα σχολεία, οργανώνουμε κοινή παιδική μέριμνα για τα παιδιά μας. Κοινές ανησυχίες, όπως για την κυβέρνηση που δεν επιθυμεί να διαπραγματευτεί, και κοινές χαρές, όπως για τους απλούς Πολωνούς που οργανώνουν έρανο για τους ευπαθείς απεργούς εκπαιδευτικούς, φέρνουν τους ανθρώπους μαζί.

Δεν είμαστε αφελώς αισιόδοξοι, γνωρίζουμε ότι η στέρηση των μισθών θα μπορούσε τελικά να μας νικήσει. Αλλά τουλάχιστον αυτή τη στιγμή, η λέξη «αλληλεγγύη» εξακολουθεί και στον 21^ο αιώνα να σημαίνει κάτι. Οι υπάλληλοι της σχολικής διοίκησης, οι γραμματείς, οι καθαριστές, οι μάγειροι βρίσκονται επίσης σε απεργία! Είναι ένα πολύτιμο μάθημα για εμάς. Παρά την αβεβαιότητα και το φόβο, παρά το γεγονός ότι η κυβέρνηση μας αγνοεί και κατάφερε να οργανώσει τις εξετάσεις, δεν απελπιζόμαστε.

Την περασμένη εβδομάδα οι μαθητές της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και αυτή την εβδομάδα οι μαθητές της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης έδωσαν τις τελικές εξετάσεις, οι οποίες είναι πολύ σημαντικές για τη συνέχιση των σπουδών τους. Αλλά με την απεργία, ήταν πιθανό ότι πολλές από τις εξετάσεις δεν θα γίνονταν κανονικά, θα μπορούσαν να ακυρωθούν ή να αναβληθούν. Ωστόσο, η κυβέρνηση δήλωσε ότι όλα πήγαν καλά χάρη στη βοήθεια «εθελοντών». Πολλοί από αυτούς τους «εθελοντές» είναι, όπως έγινε γνωστό, ιερείς και καλόγριες. Πώς είναι δυνατόν;

Είναι αλήθεια ότι το Υπουργείο Παιδείας δεν θα έσωζε αυτές τις εξετάσεις χωρίς τη συμμετοχή ιερέων, μοναχών και δασολόγων, πυροσβεστών και δημοτικών αστυνομικών. Ήμασταν συγκλονισμένοι από την ξεδιάντροπη χειραγώγηση των κανονισμών, όπως επίσης είναι και οι γονείς και οι μαθητές.

Στην Πολωνία, μετά την υπογραφή του κονκορδάτου του 1993, τα θρησκευτικά επανήλθαν στα σχολεία. Διδάσκονται από ιερείς, καλόγριες και κατηχητές. Επί του παρόντος, διδάσκονται δύο ώρες την εβδομάδα στα δημοτικά σχολεία, όσο και η βιολογία, η ιστορία ή η χημεία για παράδειγμα.

Οι επίσκοποι έστειλαν επιστολή που απαγόρευε στους κατηχητές, που είναι συνήθως εκπαιδευτικοί, να απεργήσουν, απειλώντας ότι θα τους ανακαλέσουν από την «αποστολή τους να δουλεύουν στο σχολείο». Ωστόσο, αρκετοί κατηχητές δεν τους άκουσαν και βρισκόμαστε μαζί στην απεργία.

Λίγες μέρες μετά την απεργία, το υπουργείο εξέδωσε εσπευσμένα μια εντολή ώστε οποιοσδήποτε (όχι μόνο εκπαιδευτικοί με ειδικές παιδαγωγικές ειδικεύσεις) να μπορεί να συμμετάσχει στις εξεταστικές επιτροπές. Τα ρυθμιστικά γραφεία έστειλαν ανακοινώσεις σε γραφεία, ενορίες και ιδρύματα, ζητώντας εθελοντές.

Αυτή η απεργία ξεκίνησε με μισθολογικά αιτήματα, αλλά πολλοί απεργοί μιλούν για «αγώνα για την αξιοπρέπεια». Τι σημαίνει αυτό;

Το επάγγελμα του εκπαιδευτικού και εμείς, ως άτομα, στερηθήκαμε την αξιοπρέπειά μας τα τελευταία χρόνια. Τι σημαίνει αυτό; Η αξιοπρέπεια σημαίνει μια στάση σεβασμού προς τα ανθρώπινα όντα, να αντιμετωπίζονται ως υποκείμενα κι όχι ως αντικείμενα. Σημαίνει μια στάση μέσω της οποίας γνωρίζω ότι είμαι πρόσωπο πολύτιμο, ότι μπορώ να σκεφτώ, ότι είμαι απαραίτητος και σημαντικός για κάποιον. Κάθε μέρα, σχεδόν όλοι στην δουλειά μου μου στερούν αυτήν την αξιοπρέπεια.

Η τρέχουσα συντηρητική, ξενοφοβική και αντιδιανοητική κυβέρνηση διαχειρίζεται την αξιοπρέπειά μας με διαδοχικές αποφάσεις και προπαγάνδα. Τα ξεδιάντροπα ψέματα για το εισόδημά μας λέγονται από υπουργούς, δημοσιογράφους και τρολ. Αγνοούν την απεργία μας και την κοινωνική παραπληροφόρηση, παρατείνουν τις συνομιλίες για να απορρίψουν τις προτάσεις των συνδικάτων και συνεχίζουν να επαναλαμβάνουν: δεν θα σας δώσουμε αύξηση, λύστε την απεργία και θα σας μιλήσουμε, δουλέψτε περισσότερες ώρες, θα απολύσουμε έναν στους τέσσερις καθηγητές κ.λπ.

Δεν μας παίρνουν σοβαρά, μας προσβάλλουν. Κατά τη διάρκεια της απεργίας, αγωνιζόμαστε για αξιοπρέπεια επειδή έχουμε το θάρρος να πούμε την αλήθεια για την κατάσταση μας, έχουμε το νεύρο να παραμένουμε συνεπείς λέγοντας «όχι» και να αγωνιζόμαστε με χαμόγελο. Αυτή είναι η ξανακερδισμένη μας αξιοπρέπεια, να είμαστε μαζί, να μην ντρέπομαι όταν κοιτάω τον εαυτό μου στον καθρέφτη. Η ξανακερδισμένη αξιοπρέπεια σημαίνει τον αυτοσεβασμό, το σεβασμό των αποφάσεων που λαμβάνονται και το σεβασμό πολλών γονέων, μαθητών, τους οποίους δεν γνωρίζαμε πριν.

Στη Γαλλία, οι εκπαιδευτικοί αντιτίθενται επίσης στις μεταρρυθμίσεις που έχει θέσει σε εφαρμογή η κυβέρνηση και αμφισβητούν την πολύ σοβαρή κατάσταση στην οποία βρίσκεται η εθνική εκπαίδευση και η οποία εκτυλίσσεται εδώ και χρόνια: ποια μηνύματα θα θέλατε να τους στείλετε;

Σήμερα μας λείπουν οικτρά οι φωνές εκτός Πολωνίας – τα τηλεοπτικά μας κανάλια και ο τύπος είναι χειραγωγούμενα ή εξαιρετικά πολωμένα, δεν υπάρχουν αντικειμενικές και ισορροπημένες πληροφορίες. Παραδόξως, αισθανόμαστε απομονωμένοι, μόνοι εδώ στην Πολωνία. Αν γνωρίζετε ήδη κάτι σχετικά με την απεργία μας – τα κλειστά σχολεία σε όλη τη χώρα, τους δρόμους γεμάτους διαδηλωτές – θα μπορούσατε να μας στηρίξετε στα μέσα ενημέρωσης, στο Διαδίκτυο;

Στην Πολωνία πρόσφατα, είδαμε γυναίκες να διαμαρτύρονται για την αυστηροποίηση του νόμου κατά των αμβλώσεων, υπήρξαν διαδηλώσεις όταν η κυβέρνηση κατέλαβε το Συνταγματικό Δικαστήριο, όταν κατέλαβε τα ανεξάρτητα δικαστήρια, επειδή η χώρα μας μοιάζει όλο και λιγότερο με δημοκρατικό κράτος. Αυτή η απεργία των εκπαιδευτικών είναι είτε το τέλος του αγώνα των ανθρώπων που σκέφτονται την αξιοπρεπή εργασία και το μέλλον των νέων, είτε η αρχή μιας σειράς αλλαγών. Σας ζητάω διανοούμενοι και καλλιτέχνες, διασημότητες, εκπαιδευτικοί, γονείς να μας γράψετε! Παρακολουθήστε τις συναθροίσεις μας και τις πικετοφορίες μας, ακούστε τα τραγούδια μας στο YouTube.

Γνωρίζουμε ήδη ότι οι προσπάθειες για να μεταπεισθεί το υπουργείο Παιδείας δεν είναι αρκετές, ότι οι ατομικές διαμαρτυρίες δεν είναι αρκετές, οπότε μάθετε από το παράδειγμά μας. Αξίζει να έρθετε σε επαφή με εκπαιδευτικούς από άλλες χώρες!

αναδημοσίευση από την Εκπαιδευτική Αριστερά στην Α ΕΛΜΕ Κυκλάδων

The post Μαζική απεργία εκπαιδευτικών στην Πολωνία: «Φοβηθήκαμε ότι θα εξοργιστούν οι γονείς, αλλά μας εξέπληξαν ευχάριστα» first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Την Πέμπτη 11 Απριλίου, οι εργαζόμενοι των κλάδων delivery, courier και εξωτερικών, μετά από τους αλλεπάλληλους θανάτους στην άσφαλτο, απεργούν.

Κι έχουν όλα τα δίκια του κόσμου:

«Πόσο ακόμα θα βρίζουμε την κακιά μας μοίρα στα φανάρια; Πόσο ακόμα θα σιχτιρίζουμε μπροστά στους καθρέφτες των ασανσέρ; Πόσο ακόμα θα πνίγουμε το θυμό μας, την οργή μας και τη φωνή μας απέναντι σε κάθε κλεψιά του αφεντικού, σε κάθε του απαξιωτική συμπεριφορά, σε κάθε του υποτιμητικό βλέμμα, σε κάθε δήθεν φιλικό χτύπημα στην πλάτη; Πόσο ακόμα θα σιχτιρίζουμε μοναχικά για κάθε ακόλλητο ένσημο, για κάθε απλήρωτο σκασμένο λάστιχο, για κάθε τσίμπημα στη μέση ή τον αυχένα, για κάθε απλήρωτη νυχτερινή ώρα;»

 «Οι εργοδότες μας έχουν δημιουργήσει τη δική τους εκδοχή του “Δεν πληρώνω”. Δεν πληρώνουν τις προσαυξήσεις που δικαιούμαστε, δεν πληρώνουν δώρα και επιδόματα, δεν πληρώνουν υπερωρίες όπως πρέπει, και ειδικότερα στην ταχυεστίαση δεν πληρώνουν ούτε ένα ευρώ για το μηχανάκι και τα έξοδα κίνησης» τονίζουν σε ανακοίνωσή τους.

Η Συνέλευση Βάσης Εργαζομένων Οδηγών Δικύκλων καλεί σε δυναμικό παρών στην απεργία, καθώς και σε μοτοπορεία (με συγκέντρωση στις 12μ. στο Πεδίον Άρεως) όλους τους εργαζόμενους με μηχανάκια.

«Πλέον είναι η ώρα να εφαρμοστούν τα κεκτημένα. Η Συνέλευση Βάσης Εργαζομένων Οδηγών Δικύκλων κάνει προσπάθειες ώστε να επιβληθούν στην πράξη όσα κερδήθηκαν. Η 11η Απριλίου είναι η μέρα που οι εργαζόμενοι με δίκυκλα θα διεκδικήσουν την αξιοπρέπεια τους. Ένα στοίχημα ώστε να αποδείξουν ότι μπορούν να γίνουν αλλαγές στο επάγγελμα», σημειώνει ανάμεσα στα άλλα η Συνέλευση στο σχετικό της κάλεσμα για την απεργία.

Η απεργία αυτή πρέπει να νικήσει. Πέρα από την αυτονόητη ηθική συμπαράστασή μας, ας βοηθήσουμε κι εμείς έμπρακτα στην επιτυχία της: στις 11 του Απρίλη δεν χρησιμοποιούμε τις υπηρεσίες διανομής, δεν παραγγέλνουμε, κατεβαίνουμε στο δρόμο στο πλευρό των διανομέων.

Δεν είμαστε πελάτες / καταναλωτές, είμαστε εργαζόμενοι/ες. Ας δείξουμε, λοιπόν, τη δύναμη της αλληλεγγύης.

ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΩΝ ΔΙΑΝΟΜΕΩΝ – ΝΙΚΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ/ΕΣ ΜΑΣ!

The post Πέμπτη 11 Απρίλη: συμπαραστεκόμαστε στην απεργία των ντελιβεράδων first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Η αντιπαράθεση ανάμεσα στην Ένωση Εκπαιδευτικών του Σιάτλ, η οποία αντιπροσωπεύει τους δασκάλους και το βοηθητικό εκπαιδευτικό προσωπικό, και την περιφέρεια των Δημόσιων Σχολείων του Σιάτλ, θα μπορούσε να καταλήξει σε αποτέλεσμα την Τετάρτη αυτής της εβδομάδας (9/9/2015). Σε μια μαζική συνεδρίαση την προηγούμενη εβδομάδα, περίπου 2.000 μέλη της Ένωσης Εκπαιδευτικών του Σιάτλ ψήφισαν ομόφωνα υπέρ μιας απεργίας στις 9 Σεπτεμβρίου, πρώτη ημέρα των μαθημάτων, αν οι διαπραγματεύσεις με τη σχολική περιφέρεια αποτύγχαναν να καταλήξουν σε συμφωνία.[i]

Προσαρμόζοντας ένα σύνθημα από την απεργία των δασκάλων του Σικάγο το 2012, οι δάσκαλοι λένε ότι είναι έτοιμοι να απεργήσουν για το σχολείο που αξίζει στους μαθητές του Σιάτλ. Η Ένωση Εκπαιδευτικών του Σιάτλ πιέζει για μια μείωση του αριθμού των εξετάσεων υψηλού διακυβεύματος, ώστε να απαλλαγούν οι εκπαιδευτικοί από την «πρόοδο των μαθητών», που δένει την αξιολόγηση των δασκάλων με τη βαθμολογία των μαθητών στις εξετάσεις και για να αναπροσανατολίσει το πρόγραμμα σπουδών μακριά από την ανηλεή προετοιμασία των μαθητών για τις εξετάσεις. Η Ένωση επίσης πιέζει για τη δημιουργία ομάδων σε κάθε τομέαεργασίας, για να εντοπιστούν και αντιμετωπιστούν δομικές αδικίες, και για τη θέσπιση ανώτατου ορίου μαθητών που παρακολουθεί ένας σύμβουλος ή ψυχολόγος. Σύμφωνα με δημοσιεύματα του Τύπου, η σχολική περιφέρεια έχει συμφωνήσει για μια αύξηση του χρόνου διαλείμματος των μαθητών σε όλη την περιοχή, μια απαίτηση που η Ένωση υιοθέτησε μετά την περσινή κινητοποίηση των γονέων γύρω από αυτό το θέμα.

Επίσης σε κίνδυνο βρίσκονται οι μισθοί: οι δάσκαλοι, των οποίων οι μισθοί δεν έχουν προσαρμοστεί στο κόστος ζωής για μια περίοδο έξι ετών, ζητούν 6% αύξηση για κάθε τρίχρονο συμβόλαιο, ώστε να υποστηριχθούν οι εκπαιδευτικοί για να αντιμετωπίσουν τις αυξανόμενες δαπάνες, που καθιστούν δύσκολο το να ζουν στην πόλη όπου εργάζονται.

Ο Νταν Τροκόλι είναι δάσκαλος στο Σιάτλ, μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ένωσης Εκπαιδευτικών του Σιάτλ και υποστηρικτής των Εκπαιδευτικών για την Κοινωνική Ισότητα. Με αυτή την επιστολή εξηγεί γιατί στηρίζει μια απεργία, για να επιτευχθούν όλοι οι στόχοι της Ένωσης και για να παλέψει για τη δικαιοσύνη στην εκπαίδευση.

Το όνομά μου είναι Νταν και διδάσκω, με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο, 15 χρόνια. Το σωματείο μου, η Ένωση Εκπαιδευτικών του Σιάτλ, διαπραγματεύεται  αυτή την περίοδο με την περιφέρεια των Δημόσιων Σχολείων του Σιάτλ και πρόσφατα ενέκρινε ομόφωνα μια απεργία την ημέρα ανοίγματος των σχολείων, αν δεν μπορέσουμε να φτάσουμε σε μια συμφωνία με τη σχολική περιφέρεια.

Στο σωματείο μας κυριαρχούν ο θυμός και η διάθεση απείθειας. Οι εκπαιδευτικοί έχουν πιεστεί για πολύ καιρό και πολλοί νιώθουν ότι δεν μπορούν να αντέξουν άλλο. Η απεργία μας γίνεται για το σεβασμό. Για τη δικαιοσύνη. Αλλά, περισσότερο από όλα, για τον επαναπροσδιορισμό του αφηγήματος γύρω από τη δημόσια εκπαίδευση και την επαναβεβαίωση της φωνής των εκπαιδευτικών αναφορικά με το μέλλον της δημόσιας εκπαίδευσης.

Κατά τη διάρκεια της συζήτησης σχετικά με την απεργία, πολλά μέλη υποστήριξαν την απεργία νιώθοντας ταυτόχρονα την ανάγκη να αποποιηθούν την ευθύνη και λέγοντας περίπου ότι «εγώ δεν θέλω να απεργήσω, αλλά…». Καταλαβαίνω το πνεύμα αυτής της φράσης. Οι δάσκαλοι είναι μια ομάδα αφοσιωμένη στο έργο της. Θυσιάζουμε το χρόνο μας (με τη μορφή πολλών απλήρωτων ωρών) και επενδύουμε ένα τεράστιο ποσό συναισθηματικής ενέργειας ανησυχώντας για τους μαθητές μας. Πρόκειται για ένα γεγονός τόσο πλατιά αποδεκτό, που διαψεύδει το επιχειρηματικό μεταρρυθμιστικό σχέδιο στην εκπαίδευση, το οποίο αποσκοπεί στον εξευτελισμό των εκπαιδευτικών.

Ωστόσο, πρέπει να πω ότι θέλω να απεργήσω. Τις προάλλες, καθώς διαδήλωνα μαζί με άλλους συναδέλφους, είδα πολλούς μαθητές και χάρηκα που τους ξανασυνάντησα μετά το καλοκαίρι. Και όμως, σκέφτομαι ότι το νομοθετικό σώμα της πολιτείας της Ουάσινγκτον αγνόησε συνειδητά για πολλά χρόνια τις επιταγές του πολιτειακού Συντάγματος καθώς και μια απόφαση του πολιτειακού Ανωτάτου Δικαστηρίου για την εξ ολοκλήρου χρηματοδότηση της εκπαίδευσης. Σκέφτομαι ότι οι υποστηρικτικές δομές προς τους μαθητές με μαθησιακές δυσκολίες, όπως οι σύμβουλοι και ακόμη και το θερινό σχολείο, έχουν κοπεί. Σκέφτομαι το μεγάλο αριθμό εξαιρετικών εκπαιδευτικών που έχω γνωρίσει όλα αυτά τα χρόνια και οι οποίοι είτε έχουν εγκαταλείψει το επάγγελμα ή έχουν εκδιωχθεί από ψυχρούς και ανάλγητους προϊσταμένους.

Η Ένωση Εκπαιδευτικών του Σιάτλ δεν έχει απεργήσει εδώ και 30 χρόνια. Το πρόβλημα είναι ότι οι άνθρωποι ξεχνούν. Ξεχνάμε ότι έχουμε τη δύναμη να αλλάξουμε αυτά τα πράγματα. Το ίδιο ξεχνούν και οι εργοδότες μας.

– – – – – – – – – – – – – – – –

Όταν σκέφτομαι την απεργία, σκέφτομαι μερικούς από τους μαθητές μου που συναντούν δυσκολίες και των οποίων οι γονείς έχασαν τη δουλειά τους και έπρεπε να μετακομίσουν ακριβώς τη στιγμή που είχαν αρχίσει να με καταλαβαίνουν. Σκέφτομαι άλλους, που οι γονείς τους απροσδόκητα απελάθηκαν και βρέθηκαν ξαφνικά στο δρόμο. Σκέφτομαι και πολλούς μαθητές μου που ζουν με την καθημερινή πραγματικότητα της καταπίεσης, είτε λόγω φυλετικών χαρακτηριστικών είτε από ομοφοβικά πειράγματα.

Σκέφτομαι τι αγώνας χρειάζεται για να γίνει η παραμικρή αλλαγή σε αυτά τα μεγάλα ζητήματα και η αποφασιστικότητά μου δυναμώνει χίλιες φορές. Αυτό οφείλεται σε μια θεμελιώδη πραγματικότητα: ότι ο συλλογικός αγώνας είναι το ισχυρότερο μέσο για να αλλάξεις τα πράγματα. Κι αυτό όχι απλά επειδή κινητοποιεί και συντονίζει τη βασική δύναμη που διαθέτουν οι απλοί άνθρωποι, οι εργαζόμενοι, αλλά επειδή απαιτεί με τέτοιον επιτακτικό τρόπο από τους ανθρώπους να δουλεύουν μαζί και να αλληλεξαρτώνται, ώστε αρχίζουν να ξεπερνούν διαιρέσεις  μεταξύ τους και μπορούν για πρώτη φορά πραγματικά να συλλάβουν τη δυνατότητα πολύ μεγαλύτερων αλλαγών.

Η παραγνώριση αυτού του σημαντικού μαθήματος έχει αποδειχθεί καταστροφική για το εργατικό κίνημα. Δεν είναι τυχαίο ότι σήμερα τα σωματεία έχουν το μικρότερο αριθμό μελών των τελευταίων εβδομήντα ετών, ενώ την ίδια ώρα ο αριθμός των απεργιών βρίσκεται σε διαχρονικό χαμηλό. Την τελευταία φορά που η Ένωση Εκπαιδευτικών του Σιάτλ διαπραγματεύτηκε, το σωματείο δεν ήταν προετοιμασμένο για απεργία, και η κατάληξη ήταν μια συμφωνία που περιελάμβανε στην αξιολόγησή μας την ίδια άδικη και ανακριβή «πρόοδο των μαθητών», βασισμένη στη βαθμολογία τους στις εξετάσεις, ακριβώς αυτό δηλαδή που προσπαθούμε αυτή την περίοδο να εξαλείψουμε.

Κατά τη διάρκεια της ψηφοφορίας για την απεργία, πολλοί δήλωσαν ότι εμπιστεύονται την ομάδα διαπραγμάτευσης και την εκλεγμένη ηγεσία. Πράγματι, αυτές οι ομάδες έχουν επιδείξει μεγαλύτερη αποφασιστικότητα στο πρόσφατο διάστημα απ’ ό,τι σε προηγούμενες διαπραγματεύσεις. Αλλά για μένα, η δύναμη στο σωματείο δεν είναι η εμπιστοσύνη σε όποιον με έχει εκλέξει αλλά η εμπιστοσύνη σε όλα τα μέλη αυτού του σωματείου που έχουν το θάρρος να σταθούν ενωμένοι. Επειδή, για άλλη μια φορά, αυτός είναι ο αποτελεσματικότερος τρόπος για να αλλάξουμε τα πράγματα προς το καλύτερο.

Αυτό είναι πολύ σημαντικό, ιδιαίτερα τώρα που οι πολιτικοί μας δεν βρίσκονται σε επαφή με τον κόσμο και  λένε τόσο πολλά ψέματα, ώστε πολλοί άνθρωποι φαίνονται ανίκανοι να βρουν ανάμεσα στους υποψηφίους κάποιον που θα μπορούσε να φέρει κάποια αλλαγή. Αγνοούν κάτι σημαντικό: ότι αυτοί στους οποίους μπορούμε να στραφούμε είναι όλοι γύρω μας, ότι δεν χρειαζόμαστε τους πολιτικούς για να μας εκπροσωπούν, όταν έχουμε τη δύναμη, με την προϋπόθεση ότι ο αγώνας είναι καλά οργανωμένος και σχεδιασμένος.

Θέλω λοιπόν να απεργήσω. Για τους μαθητές μου, για το μέλλον μας, για να αλλάξουν τα πράγματα.[ii]

[i]Η Ένωση Εκπαιδευτικών του Σιάτλ διαπραγματευόταν με την περιφέρεια των Δημόσιων Σχολείων του Σιάτλ για 4 μήνες. Λίγες μέρες πριν ξεκινήσουν τα σχολεία (αρχές Σεπτέμβρη), το σωματείο και η περιφέρεια των δημοσίων σχολείων απείχαν πολύ από την επίτευξη μιας συμφωνίας. Από την ιστοσελίδα της  Ένωσης Εκπαιδευτικών του Σιάτλ, παραθέτουμε τα αιτήματα που ακόμη δεν είχαν ικανοποιηθεί:

• Επαγγελματική αμοιβή: Πρέπει να προσελκύσουμε και να διατηρήσουμε καταρτισμένους εκπαιδευτικούς στο Σιάτλ, το οποίο είναι μια από τις ακριβότερες πόλεις στις Ηνωμένες Πολιτείες. Έχουν περάσει έξι έτη χωρίς να υπάρξει τιμαριθμική αναπροσαρμογή των αποδοχών με βάση την αύξηση του κόστους ζωής και πέντε έτη χωρίς το κράτος να αυξήσει τη χρηματοδότηση για την υγειονομική περίθαλψη εκπαιδευτικών.
• Εγγυημένα διαλείμματα για τους μαθητές: Ο χρόνος των διαλειμμάτων ποικίλλει ανάλογα με την περιφέρεια και πιστεύουμε ότι όλοι οι μαθητές ωφελούνται από ένα εγγυημένο χρονικό διάστημα για παιχνίδι και άσκηση.
• Δίκαιες αξιολογήσεις εκπαιδευτικών και προσωπικού: Οι εκπαιδευτικοί πρέπει να αξιολογούνται δίκαια και με συνέπεια και ο στόχος πρέπει να είναι η παροχή της υποστήριξης που όλοι οι εκπαιδευτικοί χρειάζονται για να είναι επιτυχημένοι.
• Λογικές Εξετάσεις: Οι πάρα πολλές τυποποιημένες εξετάσεις κλέβουν χρόνο από την μάθηση στην τάξη.
• Μείωση του φόρτου εργασίας για το βοηθητικό εκπαιδευτικό προσωπικό: Το βοηθητικό εκπαιδευτικό προσωπικό παρέχει στους μαθητές σημαντικές υπηρεσίες και υποστήριξη, αλλά ο τρέχον φόρτος εργασίας έχει ως επακόλουθο ότι πολλοί μαθητές δεν λαμβάνουν τη βοήθεια που χρειάζονται.
• Μείωση του φόρτου εργασίας για τους υπαλλήλους γραφείου: Οι υπάλληλοι γραφείου κάνουν σημαντική δουλειά και διαδραματίζουν πολλούς ρόλους – και πρέπει να αποζημιώνονται για την πρόσθετη εργασία που κάνουν.
• Δίκαιη αντιμετώπιση μαθητών σχετικά με θέματα πειθαρχίας και του χάσματος των ευκαιριών: Πρέπει να εστιάσουμε στα ζητήματα δικαιοσύνης σε όλη την περιφέρεια του Σιάτλ κι  όχι μόνο σε έξι σχολεία.
• Η πρόταση της διοίκησης να κάνει τους δασκάλους να εργαστούν περισσότερο χωρίς αμοιβή: Είναι μη ρεαλιστικό να περιμένεις οι δάσκαλοι να εργάζονται περισσότερες ώρες χωρίς πρόσθετη αμοιβή.  Η διοίκηση της περιφέρειας δεν έχει καταφέρει να εξηγήσει πως η πρότασή τους αυτή θα βοηθήσει τους μαθητές.

[ii] Την Κυριακή 19-09-2015, χιλιάδες μέλη της  Ένωσης Εκπαιδευτικών του Σιάτλ συγκεντρώθηκαν σε μια γενική συνέλευση και ψήφισαν να εγκρίνουν ένα νέο συμβόλαιο με την περιφέρεια των Δημόσιων Σχολείων του Σιάτλ. Η ψηφοφορία αυτή έληξε επισήμως την απεργία των εκπαιδευτικών του Σιάτλ , η οποία άρχισε στις 10 Σεπτεμβρίου 2015 και διέκοψε τις πέντε πρώτες ημέρες του σχολείου .

Αυτή η νέα σύμβαση περιέχει πολλά σημεία που χρειάστηκε πολύς αγώνας για να επιτευχθούν σχετικά με την κοινωνική δικαιοσύνη και για τα οποία η σχολική περιφέρεια έλεγε ότι ποτέ δεν πρόκειται να χορηγήσει.

Τα κυριότερα σημεία περιλαμβάνουν:

· Διαλείμματα : Εγγυημένα διαλείμματα των 30 λεπτών για όλους τους μαθητές του Δημοτικού.

· Λογικές εξετάσεις: Νέες πολιτικές για τη μείωση των υπερβολικών εξετάσεων για τους μαθητές.

· Επαγγελματική αμοιβή : Βασική αύξηση μισθών από 3%, 2% και 4,5% (για κάθε χρόνο από 2015 ως 1917), συν την τιμαριθμική αναπροσαρμογή των αποδοχών με βάση την αύξηση του κόστους ζωής κατά 4,8%

· Δίκαιη αξιολόγηση των εκπαιδευτικών και του προσωπικού: Τα αποτελέσματα των βαθμολογιών (των μαθητών) δεν θα συνδέονται πλέον με τις αξιολογήσεις των εκπαιδευτικών. Επίσης, υπάρχει μια νέα λογική  στο συμβόλαιο που θα υποστηρίζει την επαγγελματική ανάπτυξη των εκπαιδευτικών .

· Μείωση του φόρτου εργασίας των εκπαιδευτικών: Πρόσθετο προσωπικό και για να μειωθεί ο φόρτος εργασίας και για την παροχή υπηρεσιών προς τους μαθητές.

· Δίκαιη αντιμετώπιση μαθητών σχετικά με θέματα πειθαρχίας και του χάσματος των ευκαιριών: Δημιουργία ομάδων δίκαιης φυλετικής αντιμετώπισης και ισονομίας σε 30 εκ των σχολείων της περιφέρειας .

· Η πρόταση της κυβέρνησης να επιμηκύνει τη διάρκεια της σχολικής ημέρας: Οι εκπαιδευτικοί θα αποζημιώνονται για την  πρόσθετη εργασία.

[1] Ένωση Εκπαιδευτικών του Σιάτλ, Διοικητικό Συμβούλιο, Εκπαιδευτικοί για την Κοινωνική Ισότητα.

[1] Δημοσιεύτηκε στο socialistworker.org στις 8 Σεπτεμβρίου 2015.Top of FormBottom of Form

[1]Η Ένωση Εκπαιδευτικών του Σιάτλ διαπραγματευόταν με την περιφέρεια των Δημόσιων Σχολείων του Σιάτλ για 4 μήνες. Λίγες μέρες πριν ξεκινήσουν τα σχολεία (αρχές Σεπτέμβρη), το σωματείο και η περιφέρεια των δημοσίων σχολείων απείχαν πολύ από την επίτευξη μιας συμφωνίας. Από την ιστοσελίδα της  Ένωσης Εκπαιδευτικών του Σιάτλ, παραθέτουμε τα αιτήματα που ακόμη δεν είχαν ικανοποιηθεί:

• Επαγγελματική αμοιβή: Πρέπει να προσελκύσουμε και να διατηρήσουμε καταρτισμένους εκπαιδευτικούς στο Σιάτλ, το οποίο είναι μια από τις ακριβότερες πόλεις στις Ηνωμένες Πολιτείες. Έχουν περάσει έξι έτη χωρίς να υπάρξει τιμαριθμική αναπροσαρμογή των αποδοχών με βάση την αύξηση του κόστους ζωής και πέντε έτη χωρίς το κράτος να αυξήσει τη χρηματοδότηση για την υγειονομική περίθαλψη εκπαιδευτικών.
• Εγγυημένα διαλείμματα για τους μαθητές: Ο χρόνος των διαλειμμάτων ποικίλλει ανάλογα με την περιφέρεια και πιστεύουμε ότι όλοι οι μαθητές ωφελούνται από ένα εγγυημένο χρονικό διάστημα για παιχνίδι και άσκηση.
• Δίκαιες αξιολογήσεις εκπαιδευτικών και προσωπικού: Οι εκπαιδευτικοί πρέπει να αξιολογούνται δίκαια και με συνέπεια και ο στόχος πρέπει να είναι η παροχή της υποστήριξης που όλοι οι εκπαιδευτικοί χρειάζονται για να είναι επιτυχημένοι.
• Λογικές Εξετάσεις: Οι πάρα πολλές τυποποιημένες εξετάσεις κλέβουν χρόνο από την μάθηση στην τάξη.
• Μείωση του φόρτου εργασίας για το βοηθητικό εκπαιδευτικό προσωπικό: Το βοηθητικό εκπαιδευτικό προσωπικό παρέχει στους μαθητές σημαντικές υπηρεσίες και υποστήριξη, αλλά ο τρέχον φόρτος εργασίας έχει ως επακόλουθο ότι πολλοί μαθητές δεν λαμβάνουν τη βοήθεια που χρειάζονται.
• Μείωση του φόρτου εργασίας για τους υπαλλήλους γραφείου: Οι υπάλληλοι γραφείου κάνουν σημαντική δουλειά και διαδραματίζουν πολλούς ρόλους – και πρέπει να αποζημιώνονται για την πρόσθετη εργασία που κάνουν.
• Δίκαιη αντιμετώπιση μαθητών σχετικά με θέματα πειθαρχίας και του χάσματος των ευκαιριών: Πρέπει να εστιάσουμε στα ζητήματα δικαιοσύνης σε όλη την περιφέρεια του Σιάτλ κι  όχι μόνο σε έξι σχολεία.
• Η πρόταση της διοίκησης να κάνει τους δασκάλους να εργαστούν περισσότερο χωρίς αμοιβή: Είναι μη ρεαλιστικό να περιμένεις οι δάσκαλοι να εργάζονται περισσότερες ώρες χωρίς πρόσθετη αμοιβή.  Η διοίκηση της περιφέρειας δεν έχει καταφέρει να εξηγήσει πως η πρότασή τους αυτή θα βοηθήσει τους μαθητές.

[1] Την Κυριακή 19-09-2015, χιλιάδες μέλη της  Ένωσης Εκπαιδευτικών του Σιάτλ συγκεντρώθηκαν σε μια γενική συνέλευση και ψήφισαν να εγκρίνουν ένα νέο συμβόλαιο με την περιφέρεια των Δημόσιων Σχολείων του Σιάτλ. Η ψηφοφορία αυτή έληξε επισήμως την απεργία των εκπαιδευτικών του Σιάτλ , η οποία άρχισε στις 10 Σεπτεμβρίου 2015 και διέκοψε τις πέντε πρώτες ημέρες του σχολείου .

Αυτή η νέα σύμβαση περιέχει πολλά σημεία που χρειάστηκε πολύς αγώνας για να επιτευχθούν σχετικά με την κοινωνική δικαιοσύνη και για τα οποία η σχολική περιφέρεια έλεγε ότι ποτέ δεν πρόκειται να χορηγήσει.

Τα κυριότερα σημεία περιλαμβάνουν:

· Διαλείμματα : Εγγυημένα διαλείμματα των 30 λεπτών για όλους τους μαθητές του Δημοτικού.

· Λογικές εξετάσεις: Νέες πολιτικές για τη μείωση των υπερβολικών εξετάσεων για τους μαθητές.

· Επαγγελματική αμοιβή : Βασική αύξηση μισθών από 3%, 2% και 4,5% (για κάθε χρόνο από 2015 ως 1917), συν την τιμαριθμική αναπροσαρμογή των αποδοχών με βάση την αύξηση του κόστους ζωής κατά 4,8%

· Δίκαιη αξιολόγηση των εκπαιδευτικών και του προσωπικού: Τα αποτελέσματα των βαθμολογιών (των μαθητών) δεν θα συνδέονται πλέον με τις αξιολογήσεις των εκπαιδευτικών. Επίσης, υπάρχει μια νέα λογική  στο συμβόλαιο που θα υποστηρίζει την επαγγελματική ανάπτυξη των εκπαιδευτικών .

· Μείωση του φόρτου εργασίας των εκπαιδευτικών: Πρόσθετο προσωπικό και για να μειωθεί ο φόρτος εργασίας και για την παροχή υπηρεσιών προς τους μαθητές.

· Δίκαιη αντιμετώπιση μαθητών σχετικά με θέματα πειθαρχίας και του χάσματος των ευκαιριών: Δημιουργία ομάδων δίκαιης φυλετικής αντιμετώπισης και ισονομίας σε 30 εκ των σχολείων της περιφέρειας .

· Η πρόταση της κυβέρνησης να επιμηκύνει τη διάρκεια της σχολικής ημέρας: Οι εκπαιδευτικοί θα αποζημιώνονται για την  πρόσθετη εργασία.

The post DAN TROCCOLI: ΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΕΤΥΧΕΙ Η ΑΠΕΡΓΙΑ ΜΑΣ first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.