Τα επίδικα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου το 1973 για “ΨΩΜΙ- ΠΑΙΔΕΙΑ- ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ” παραμένουν ζητούμενο

Παραμονές της επετείου της εξέγερσης του Πολυτεχνείου και ένας εκπαιδευτικός καρφώνει στην Αστυνομία τους μαθητές του που συμμετείχαν στην κατάληψη του 6ου Γυμνασίου Αχαρνών. Δεν τους καρφώνει γενικά και αόριστα αλλά δίνει το ονοματεπώνυμό τους. Τα παιδιά σύρθηκαν στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής τους παρόλο που καμία ζημιά δεν είχε σημειωθεί στο κτίριο. Ένα ειδησάκι που πέρασε στα ψιλά της καθεστωτικής ενημέρωσης.

Στη χιτλερική Γερμανία δεν ήταν σπάνιο το φαινόμενο παιδιά να καταδίδουν στην αστυνομία τους ίδιους τους γονείς τους όταν αυτοί δεν συμπαθούσαν το ναζιστικό κόμμα. Φρικαλέο δείγμα ηθικής και κοινωνικής εξαχρείωσης. Σήμερα πανεπιστημιακοί δάσκαλοι καλούν τα ΜΑΤ και τα χειροκροτούν όταν συλλαμβάνουν μεταπτυχιακούς φοιτητές που τόλμησαν να συμμετάσχουν σε μια ειρηνική διαμαρτυρία. Παράλληλα μια δασκάλα διώκεται επειδή σε ένα δημοτικό σχολείο στον Ταύρο οι μαθητές της ύψωσαν πανό που ζητούσε ειρήνη και λευτεριά στην Παλαιστίνη.

Ανάλογα περιστατικά σημειώνονται σχεδόν σε όλη την Ελλάδα. Δεν είναι απλώς «μελανά σημεία» σε μια κατά τα άλλα ολοφώτεινη πραγματικότητα. Είναι προμηνύματα εκφασισμού, είτε βελούδινου είτε αγκαθωτού. Και στο πλευρό του διευθυντή του γυμνασίου των Αχαρνών δεν βρίσκεται η Δεξιά ή η ακροδεξιά αλλά και δυνάμεις του λεγόμενου δημοκρατικού τόξου που είτε σιωπούν είτε επικροτούν το αδιανόητο, δηλαδή τον δάσκαλο που καταγγέλλει τα παιδιά του.

17 Νοέμβρη. Για τους περισσότερους αυτή η ημερομηνία σηματοδοτεί την εξάντληση του μισθού ή της σύνταξης ή του ισχνού επιδόματος ανεργίας, όπως και η 17 Δεκέμβρη κ.ο.κ. Οι ημερομηνίες που βρίσκονται στα μέσα του μήνα (15, 16, 17…) αναγγέλλουν την έναρξη των ισχνών, των πολύ ισχνών αγελάδων, των δανεικών, της αιματηρής οικονομίας, όταν δεν υπάρχουν χρήματα ούτε για βενζίνη ή πετρέλαιο ούτε για να καλέσεις έναν υδραυλικό για μια βλάβη. Το όποιο απελευθερωτικό μήνυμα του Νοέμβρη του 1973 πνίγεται, βουλιάζει μέσα σε μια αμείλικτη πραγματικότητα, σε μια άνωθεν ενορχηστρωμένη κτηνωδία που βαφτίζεται «κανονικότητα».

Σε αυτή την πραγματικότητα στέκονται απέναντι κάποιες σπίθες από τον μακρινό Νοέμβρη του 1973 που ακόμα κρατούν.

The post Όταν ο Όλιβερ Τουίστ χαμογελάει και «ο Χίτλερ τού χαϊδεύει τα μαλλιά» first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Μας φόρτωσαν σαν εμπορεύματα δεύτερης διαλογής σε τρένα χωρίς επιστροφή. Κατέκαψαν ότι βρίσκεται γύρω μας και μπορεί να μας δίνει μια ανάσα, μια αχτίδα ομορφιάς και ελπίδας. Μας έπνιξαν στο βούρκο της αδιαφορίας τους  για οτιδήποτε αφορά στη ζωή των πολλών. Γιατί;

Μα για τη μόνη αξία που πιστεύουν και υπηρετούν, το κέρδος μιας χούφτας χρυσοκάνθαρων κηφήνων. Βλέπεις οι ασφαλείς δημόσιες συγκοινωνίες είναι ζημιά. Τα δάση και τα βουνά αξίζουν αν «φυτρώνουν» ανεμογεννήτριες ή βγάζουν λίγα ψήγματα χρυσού. Ο σεβασμός της φύσης και η προστασία της λαϊκής πλέμπας κοστίζει ρε αδερφέ. Εκτός αν υπάρχει κανένα φιλετάκι για το κολλητάρι.

Είναι αυτά εγκλήματα; Προς θεού θα δαιμονοποιήσουμε το κέρδος και θα αρνηθούμε τους νόμους της αγοράς;

Έγκλημα για τους κυρίαρχους και τους κυβερνώντες είναι αν τολμήσεις και μιλήσεις. Αν έχεις το θράσος να τους αμφισβητήσεις και να διεκδικήσεις.

Σαν τέτοιος «εγκληματίας», ανάμεσα σε πολλούς άλλους, βάδισα και εγώ την προηγούμενη Τρίτη 12/9 στη Λάρισα σε μια πορεία αλληλεγγύης , αγώνα και διεκδίκησης για την ίδια τη ζωή μας, την ύπαρξή μας. Και προφανώς έπρεπε να παταχθώ και να συνετισθώ από τα όργανα της «τάξης» . Αυτά που φώναζαν «και τίποτα να μη γίνει, ξύλο θα πέσει». Έτσι δέχθηκα απρόκλητα και αναίτια επίθεση από σιδερόφραχτο Ματατζή (του υπουργείου «Προστασίας» του πολίτη ντε) ο οποίος με περισσή μανία μου κατάφερε απανωτά χτυπήματα ανάμεσα στα οποία και στο κεφάλι (υπάρχει και σχετικό βίντεο και αποδεικτικό από το νοσοκομείο όπου χρειάστηκε να καταφύγω ). Μια τέτοια επίθεση μόνο σαν δολοφονική μπορεί να χαρακτηρισθεί. Το ότι απέφυγα τα χειρότερα είναι θέμα τύχης,  άλλωστε από τύχη ζούμε σ’ αυτή τη χώρα. Αν γλυτώσουμε από τα υπόλοιπα, υπάρχει δίπλα μας η αστυνομία για να μας «βοηθήσει» να πετύχουμε το στόχο.

Δεν περιμένω κάποια θεσμική δικαίωση. Ξέρω ότι όσο η πολιτική τους γίνεται πιο αφόρητη και η οργή μας θα ξεχειλίζει τόσο θα φουντώνει ο αυταρχισμός τους.

Και για να ευθυμήσουμε όσο είναι δυνατό στις  μαύρες μέρες που περνάμε , θα σας πω και ένα παλιό. «Έχω εμπιστοσύνη στην Ελληνική δικαιοσύνη».

(σημείωση της σύνταξης: το παρακάτω βίντεο, μόλις αναρτήθηκε στο youtube θεωρήθηκε ακατάλληλο για ανηλίκους, σε αντίθεση με χιλιάδες άλλα, επομένως πρέπει να πατήσετε πάνω στον σύνδεσμο για να μεταφερθείτε στο youtube και να το δείτε)

The post Λάρισα: Καταγγελία δολοφονικής επίθεσης first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Οι διαδηλωτές φώναξαν συνθήματα και κατά της κατάργησης του ασύλου, έστειλαν μηνύματα αλληλεγγύης σε πρόσφυγες και μετανάστες, ενώ δεν έλειψαν και οι αναφορές στον Παύλο Φύσσα λίγες ημέρες πριν την επέτειο της δολοφονίας του.

The post Μαζική και μαχητική πορεία ενάντια στην κρατική καταστολή first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.