-Καλημέρα, δάσκαλε
-Καλημέρα, Βασίλη. Τι κάνεις;
-Καλά είμαι. Ανησυχώ…
-Για τις διεθνείς εξελίξεις;
-Ναι… μας πάνε για πόλεμο, δάσκαλε;
-Το φοβάμαι, Βασίλη. Είναι μεγάλο δέλεαρ τα πετρέλαια…
-Κατάλαβα. Δηλαδή θα ζούμε με το φόβο της έκρηξης;
-Και μέσα στον πόνο της γενοκτονίας, που συντελείται στην Παλαιστίνη.
-Δίκιο έχεις.. .Εγώ όμως βλέπω και κάτι χοντρόπετσους, που δε νοιάζονται!
-Ή χορτασμένοι είναι, ή έχουν συμφέροντα…
-Ή αδιάφοροι… Εγώ χαίρομαι όλον αυτόν τον κόσμο που αντιδρά και ζητά “Λευτεριά στην Παλαιστίνη”
-Κι εγώ. Και είμαι περήφανος για τους Έλληνες και ξένους αγωνιστές, που πήραν μέρος στο ” March to Gaza”
-Α, λες αυτούς που πήγαν στην Αίγυπτο.
-Ναι, Βασίλη. Λέω αυτούς που άφησαν τη βολή τους, για να πάνε να δουν αυτούς τους ανθρώπους που βασανίζονται στη Γάζα.
-Αυτοί πραγματικά είναι άξιοι θαυμασμού!
-Πρέπει λοιπόν να εντείνουμε αυτόν τον αγώνα, πιο δυναμικά και πιο ενωτικά.
-Αλλιώς δεν κάνουμε τίποτα
-Δύσκολα τα πράματα, Βασίλη.
-Κι ο δικός μας τι κάνει;
-Το παίζει παράγοντας της διεθνούς διπλωματίας… στο πλευρό των ισχυρών.
-Ποιος ;Αυτός που θίχτηκε, επειδή του είπαν ότι φταίει για τα Τέμπη;
-Έλα, ντε! Οι λέξεις τον πείραξαν… Κυβερνάς ή δεν κυβερνάς, κύριε; Όφειλες όχι μόνο να ξέρεις, αλλά και να προστατεύεις τους πολίτες.
-Τέλος πάντων. Ας ξαναβγούμε στους δρόμους, άμα θέλουμε ν’ αλλάξουν τα πράματα. Γιατί με δημοσκοπήσεις και λόγια δεν αλλάζουν.
-Συμφωνώ. Έχουμε όμως και τα δικά μας.
-Αλήθεια, τι έγινε με τις εξετάσεις, δάσκαλε;
-Οι εξετάσεις είναι μια περίοδος δοκιμασίας, Βασίλη… κυρίως για τους μαθητές.
-Το βλέπω κι απ’ τον δικό μου. Μέσα στο άγχος ήταν…
-Νομίζω ότι οι εξετάσεις δεν προσφέρουν τίποτα ουσιαστικό…αντιθέτως αποπροσανατολίζουν τη διαδικασία της μάθησης.
-Τότε γιατί υπάρχουν;
-Διότι εμπεδώνουν και τονίζουν τον επιλεκτικό χαρακτήρα του σχολείου, άρα τη διαιώνιση των κοινωνικών ανισοτήτων.
-Δηλαδή;
-Το σύστημα θέλει “τους καλούς” σε Πρότυπα και τους άλλους να διαγκωνίζονται σ’ ένα υποβαθμισμένο δημόσιο σχολείο.
-Μωρέ το έχω καταλάβει ότι δεν το θέλουν το δημόσιο σχολείο.
-Εντάξει. Στο πλαίσιο αυτά έχουμε και τις Πανελλήνιες.
-Πώς τα είδες φέτος τα θέματα;
-Θα μιλήσω για την Έκθεση και τα Νέα Ελληνικά.
-Κάτι άκουσα για τη δημιουργικότητα…
-Ναι, στα Γενικά Λύκεια το θέμα μιλούσε “για τη δημιουργικότητα, που οφείλει να υποστηρίζει το δημόσιο σχολείο”.
-Ποια δημιουργικότητα, ρε δάσκαλε; Όλο για διαγωνίσματα και για φροντιστήρια μιλάει το παιδί μου. Πού χρόνος για άλλα πράματα;
-Αυτό λέω κι εγώ, Βασίλη. Όταν όλο το εκπαιδευτικό σύστημα έχει ως βασικό στόχο την επιτυχία στις Πανελλήνιες, τι να πούμε;
-Μας δουλεύουν, δάσκαλε
-Αυτό ξαναπές το. Τώρα με την κατάργηση των σχολικών επιτροπών σε λίγο θα πληρώνεις και το χαρτί της τουαλέτας.
-Τι αίσχος είναι πάλι κι αυτό;
-Κατά τ’ άλλα δημόσια Παιδεία… με σχολεία χωρίς λεφτά!
-Καλά, πού μας κατάντησαν!
-Λέγαμε λοιπόν ότι η δημιουργικότητα, που λέει το θέμα, δεν προάγεται στο δημόσιο σχολείο.
-Ναι.
-Και ιδίως στο Λύκειο ούτε στο ελάχιστο .Άρα τα παιδιά έπρεπε να γράψουν πράγματα από τον κόσμο της φαντασίας τους, δηλαδή ψέματα.
-Επιτρέπεται να ζητάμε απ’ τα παιδιά τέτοιο πράγμα;
-Όχι… εκτός κι αν θέλουν να συσκοτίσουν την πραγματικότητα.
-Κατάλαβα.
-Κι έτσι επιβιώνει όποιος έχει φαντασία ή αλλιώς καλά φροντιστήρια.
-Μάλιστα. Και στα ΕΠΑΛ ποιο θέμα έβαλαν;
-Για τη Μουσική και το ρόλο της…
-Πιο ενδιαφέρον αυτό.
-Ναι…αλλά έλα που στα Γενικά Λύκεια και τα ΕΠΑΛ δε διδάσκεται ούτε μια ώρα Μουσικής!
-Ωχ…άλλη παγίδα λοιπόν.
-Έτσι. Δε φτάνει που η εξέταση του μαθήματος έχει γεμίσει προκάτ απαντήσεις!
-Δηλαδή;
-Έχει περιοριστεί πολύ το δικαίωμα των παιδιών να γράφουν τις απόψεις τους.
-Και τελικά πώς έγραψαν τα παιδιά;
-Λίγες μόνο απαντήσεις έπιασαν την ουσία του θέματος.
-Και οι άλλοι;
-Το κυριότερο πρόβλημα είναι η αδυναμία έκφρασης των μαθητών.
-Κσι πώς την εξηγείς, δάσκαλε;
-Τα παιδιά είναι αποχαυνωμένα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Αν επικοινωνούν, το κάνουν με μηνύματα 2-3 λέξεων…και συνήθως δε μιλούν με ολοκληρωμένες προτάσεις.
-Κι εμείς τι κάνουμε;
-Συνήθως, παρά τις προσπάθειες στο σχολείο ή κάποιων γονιών στο σπίτι, ανεχόμαστε αυτήν την κατάσταση.
-Και μετά τι έκθεση να γράψει το παιδί;
-Ωστόσο υπήρξαν κάποια παιδιά, που έγραψαν ωραία πράγματα.
-Δηλαδή;
-Κάποια μίλησαν για το πόσο δημιουργικό και αναζωογονητικό είναι να συνθέτει ή να γράφει κανείς μουσική
-Τα άλλα δεν το έγραψαν αυτό;
-Όχι…έγραψαν ότι είναι όμορφο ν’ ακούει κανείς μουσική.
-Καλό κι αυτό…
-Ναι, αλλά δες διαφορά. Όπως επίσης κάποια έγραψαν ότι η μουσική μας φέρνει σ’ επαφή με τον κόσμο. Ένας μάλιστα έγραψε ότι δεν υπήρχε μουσική στα «λευκά κελιά», γιατί ήθελαν να θανατώσουν πνευματικά και συναισθηματικά τους κρατούμενους.
-Τι είπες τώρα;
-Γι’ αυτό σου λέω. Ο δάσκαλος ζει όλα τα αισθήματα, γιατί τα παιδιά εκφράζουν αυτά που νιώθουν.
-Πάντως σας θαυμάζω, δάσκαλε, που βγάζετε πέρα τις Πανελλήνιες.
-Εγώ θαυμάζω τα παιδιά και τις οικογένειές τους, που υποβάλλονται σε θυσίες.
-Και ποια είναι η αμοιβή σας, δάσκαλε;
-10 ευρώ περίπου για κάθε επιτήρηση (4-5 ώρες ακούνητοι, αμίλητοι, αγέλαστοι) και 2.500 Πειθαρχικά εις βάρος του κλάδου.
-Ντροπή!
-Νιώθουμε άσχημα, Βασίλη.
-Να υποστηριχτεί τώρα η δημόσια Παιδεία και οι εκπαιδευτικοί.
-Γιατί δημόσιο σχολείο χωρίς αξιοπρεπείς εκπαιδευτικούς δεν υπάρχει.
-Γεια σου, δάσκαλε.
-Γεια σου, Βασίλη

The post Διάλογος μ’ έναν γονιό (Πώς έγραψαν τα παιδιά στις εξετάσεις) first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Το άρθρο Διάλογος μ’ έναν γονιό (Πώς έγραψαν τα παιδιά στις εξετάσεις) εμφανίστηκε πρώτα στο Εκπαιδευτική Λέσχη.

-Καλημέρα, Βασίλη
-Καλημέρα, δάσκαλε. Πώς είσαι;
-Πώς να είμαι; Εδώ, στις εξετάσεις
-Συγνώμη, δάσκαλε, αλλά μπορούν να γίνουν εξετάσεις με τέτοια ζέστη;
-Δύσκολο… ούτε ανεμιστήρες δεν έχουμε
-Άρα, τι κάνει το υπουργείο; Παίζουν με την υγεία των παιδιών;
-Το υπουργείο λέει να διευκολύνουμε τα παιδιά
-Πώς; Χωρίς κλιματισμό;
-Τι να πω, ρε Βασίλη… δίκιο έχεις
-Κι εσείς τι κάνετε;
-Εμείς διαμαρτυρόμαστε… αλλά και βοηθάμε όπου μπορούμε
-Δηλαδή;
-Προχτές, που ήμουν επιτηρητής στις Πανελλήνιες, ζαλίστηκαν πάνω από 3 μαθητές στην τάξη μου. Αν δεν τους δροσίζαμε και δεν τους δίναμε κέικ και μπισκότα ,που προορίζονταν για μας, φοβάμαι πως δε θα τελείωναν ομαλά τα πράγματα
-Μπράβο σας. Και ποια είναι η αμοιβή σας;
-Ούτε 10 ευρώ για μία μέρα επιτήρησης… και 1,5 ευρώ για κάθε γραπτό που διορθώνουμε
-Δηλαδή, αν δεν είχατε φιλότιμο, θα είχαν καταρρεύσει όλα…
-Ναι… αλλά αυτό μας έφαγε
-Γιατί απ’ ό,τι βλέπω το κράτος είναι πολύ εχθρικό απέναντι στα παιδιά μας…
-Συ είπας… πάντως δεν κουνιέστε κι εσείς οι γονείς
-Δίκιο έχεις… αλλά για πες μου, πώς γράφουν φέτος τα παιδιά στις Πανελλήνιες;
-Θα σου μιλήσω κυρίως με βάση τα Νέα Ελληνικά και τη Γλώσσα. Τα θέματα είναι κάπως πιο προσιτά από περσι… Αλλά…
-Τι αλλά; Πάλι ασάφειες και αστοχίες έχουμε;
-Σίγουρα. Όταν βάζεις ως κεντρικό θέμα την αξία του βιβλίου, δε μπορείς να δίνεις ως βάση ένα τεράστιο κείμενο αγνώστου συγγραφέα διασκευασμένο από το διαδίκτυο
-Τι εννοείς;
-Είναι σα να λες υπέρ του βιβλίου στα λόγια… και αντί για το βιβλίο να έχεις ως πηγή το διαδίκτυο
-Δηλαδή σα να μη πιστεύεις στο βιβλίο
-Και μετά να ζητάς από τα παιδιά να εκφωνήσουν ομιλία για την αξία της φιλαναγνωσίας, όταν έχουν μπροστά τους ένα κείμενο, που τα λεει όλα. Τι πρωτοβουλία αφήνεις σ’ αυτά τα παιδιά;
-Κατάλαβα. Δηλαδή είναι σαν τα οδηγείς να αντιγράψουν το κείμενο
-Ακριβώς. Χώρος για αυτενέργεια ελάχιστος…
-Και τ’ άλλα θέματα;
-Τα περισσότερα ήταν να βρουν τα παιδιά συγκεκριμένα πράγματα. Φορμαλισμό το λέμε εμείς αυτό
-Κακό αυτό. Πουθενά δεν τους ζητιόταν η γνώμη τους;
-Κοίταξε, Βασίλη, η γραμμή είναι να δουν αν οι μαθητές εντοπίζουν τις σωστές απαντήσεις
-Συγνώμη, δε μιλάμε για τα Μαθηματικά. Υπάρχουν στη Γλώσσα σωστές απαντήσεις για όλα;
-Δε συμφωνώ για τα Μαθηματικά… Αλλά και στη Γλώσσα το σύστημα βάζει τους όρους της μάθησης
-Κι επομένως;
-Επομένως στο μόνο ερώτημα που υπήρχε ενδιαφέρον δηλαδή ποια είναι η στάση των σημερινών νέων απέναντι στο βιβλίο, τα παιδιά είπαν τις απόψεις τους
-Και τι απάντησαν λοιπόν τα παιδιά;
-Πολλά είπαν ότι οι σημερινοί νέοι δεν θεωρούν ανάγκη την ανάγνωση βιβλίων, γιατί πιστεύουν ότι υπάρχουν καλύτερες πηγές γνώσης. Μερικοί μαθητές φάνηκε να υιοθετούν αυτή την άποψη, ενώ άλλοι έγραψαν ότι διαφωνούν μ’ αυτή την τάση
-Μάλιστα. Ενδιαφέροντα όλα αυτά… αρκεί να τα διαβάσουν κάποτε κι οι αρμόδιοι… κι όχι μόνο εσείς που διορθώνετε
-Συμφωνώ, Βασίλη. Και θέλω να σου πω ότι υπήρξαν και μαθητές που έγραψαν ότι τα παιδιά έχουν ταυτίσει το βιβλίο με την πίεση της ύλης και τις εξετάσεις… και γι’ αυτό θεωρούν το βιβλίο εχθρό.
-Καλά είπαν… ψέματα είναι;
-Πικρή η αλήθεια… το εκπαιδευτικό σύστημα, με την πίεση που ασκεί στα παιδιά, κάνει το βιβλίο απωθητικό στα μάτια τους. Έτσι όταν λέω στους μαθητές μου να διαβάσουν κανένα λογοτεχνικό βιβλίο, αυτοί με κοιτάζουν σαν αστροναύτες, γιατί έχουν ταυτίσει το βιβλίο με κάτι υποχρεωτικό, που το διαβλαζουν με στόχο το βαθμό ή τις εξετάσεις
-Άρα, δάσκαλε, στραβά αρμενίζουμε
-Αυτό ήταν το θέμα για τα ΕΠΑΛ, Βασίλη. Και μπορεί το κράτος να μην έχει πολιτική υποστήριξης του βιβλίου, αλλά στα σχολεία πολλοί συνάδελφοι προσπαθούν να υποστηρίξουν σχολικές βιβλιοθήκες και να κάνουν τα παιδιά να καταλάβουν την αξία του βιβλίου για τη ζωή τους
-Μπραβο τους. Είμαι πολύ χαρούμενος, που το ακούω αυτό.
-Μάλιστα. Γιατί αλλιώς τα παιδιά μας θα γίνουν άνεργοι τηλεθεατές, Βασίλη.  Που θα νομίζουν ότι ζωή είναι ό,τι βλέπουν στο διαδίκτυο
-Πες τα, δάσκαλε
-Και δε θα μπορούν ούτε κάν να μιλήσουν και να διεκδικήσουν, αφού έχουν μάθει μόνο να βλέπουν ή να ακούν αυτά που κάνουν άλλοι
-Και τι πρέπει να γίνει, δάσκαλε;
-Να διεκδικήσουμε μια δημόσια και δωρεάν Παιδεία για όλα τα παιδιά και όχι για λίγους κι εκλεκτούς. Δε μπορεί τα παιδιά να είναι “αλυσοδεμένα” μέχρι τα 18… κι εσύ να τους μιλάς για την αξία του βιβλίου ή του ” ταξιδεύειν”. Για την αξία του “ταξιδεύειν” έβαλαν στα παιδιά των Γενικών λυκείων
-Για ποια ταξίδια τους λένε, δάσκαλε; Σ’ αυτά τα παιδιά που είναι εγκλωβισμένα σ’ όλο το Λύκειο;
-Τέλος πάντων… Καλά τα είπαμε και σήμερα
-Ναι, δάσκαλε. Σ’ ευχαριστώ για την ενημέρωση
-Νάσαι, καλά, Βασίλη. Ως προς τα άλλα,ακούει κανείς;

The post Διάλογος μ’ έναν γονιό (Πώς γράφουν τα παιδιά στις εξετάσεις;) first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Το άρθρο Διάλογος μ’ έναν γονιό (Πώς γράφουν τα παιδιά στις εξετάσεις;) εμφανίστηκε πρώτα στο Εκπαιδευτική Λέσχη.

-Καλησπέρα,Βασίλη

-Καλησπέρα,δάσκαλε.Πώς είσαι;

-Πώς να είμαι;Γράφω απολυτήρια

-Πώς πήγαν τα παιδιά στις εξετάσεις;

-Στου σχολείου άλλα καλά,άλλα αδιαφόρησαν και άλλα χάλια

-Είναι χρήσιμο πράμα οι εξετάσεις,δάσκαλε;Ή τζάμπα αγχώνονται τα παιδιά;

-Εγώ,Βασίλη,διαφωνώ με τις εξετάσεις.Αλλά,αφού όλο το σύστημα είναι δομημένο με κύριο στόχο την επιτυχία στις Πανελλαδικές της Γ’ Λυκείου, οι εξετάσεις θεωρούνται αναγκαίες.

-Α,μάλιστα.Εκεί που όλα κρίνονται στο πώς θα είναι το παιδί κάποια συγκεκριμένη μέρα

-Δυστυχώς…

-Και που ξοδεύουμε πολλές χιλιάδες,για να κριθεί η τύχη των παιδιών στα ζάρια

-Και που οι οικογένειες πέφτουν πολλές φορές στην παγίδα να θεωρούν ότι η αξία και η τύχη των παιδιών κρίνεται σ’ αυτές και τα καταπιέζουν ακόμη περισσότερο.Είναι που είναι βάρβαρο το σύστημα…

-Δίκιο έχεις,δάσκαλε.Αρνούνται στα παιδιά να ζήσουν την εφηβεία τους.Αλλά για πες μου εσύ που ξέρεις,πώς έγραψαν φέτος τα παιδιά στις Πανελλαδικές;

-Βασίλη,πλήρη εικόνα δεν έχω.Θα σου πω την εμπειρία μου από τα Νέα Ελληνικά(την Έκθεση,που λέγαμε παλιά)

-Για λέγε..

-Θα περιοριστώ στα Νεοελληνικά Κείμενα των ΕΠΑΛ.Για το ίδιο μάθημα,στα Γενικά Λύκεια το θέμα ήταν επίκαιρο(η βία κατά των γυναικών και η ανάγκη να υπάρξει ισότητα στην πράξη),αν και όπως δόθηκε εγκλώβισε τα παιδιά σε απόψεις εναντίον του σύγχρονου φεμινιστικού κινήματος

-Και στα ΕΠΑΛ;

-Υπήρχαν δύο κείμενα:ένα,που μιλούσε για τον εθελοντισμό κι ένα ποίημα του Μπρεχτ για τους άστεγους

-Κι εσύ πώς τα είδες;

-Στο πρώτο ήταν διάχυτη η ιδέα ότι αυτό που μπορεί να κάνει ένας νέος για μια καλύτερη κοινωνία είναι να γίνει εθελοντής και ότι ο εθελοντισμός σήμερα βασίζεται στην ανιδιοτέλεια

-Δε συμφωνώ,δάσκαλε.Ποια ανδιοτέλεια σ’ έναν χώρο που κάνουν πάρτυ τα μεγάλα συμφέροντα και οι αδιαφανείς χρηματοδοτήσεις;

-Αλλά από την άλλη μη μηδενίζουμε τις προσπάθειες πολλών ανθρώπων και ομάδων…

-Βρε,δεν είπα να γίνουνε τα παιδιά μας “γαιδούρια” και να νοιάζονται μόνο για την πάρτη τους

-Α,εντάξει.Απλά τα παιδιά μίλησαν με τόσο σπουδαία λόγια για τον εθελοντισμό,που ξέχασαν ν’ αναφερθούν στις ευθύνες του κράτους για μια δίκαιη και ισορροπημένη κοινωνία,που δε θα εξαρτάται από την δωρεάν εθελοντική προσφορά κάποιων

-Άρα,το κράτος προσπαθεί να ξεπλύνει τις ευθύνες του για την κατάσταση μέσω του εθελοντισμού

-Και της μη αναφοράς στην κοινωνική αλληλεγγύη,Βασίλη

-Α,κατάλαβα.Ωραίοι…μιλάμε για αποπροσανατολισμό δηλαδή

-Εσύ τι περίμενες;Αυτοί που πιστεύουν στην ιδιωτικοποίηση των πάντων,θα έκαναν στους νέους μαθήματα ανθρωπισμού;

-Όχι φυσικά.Και με το ποίημα τι έγινε;Τι έγραψαν τα παιδιά;

-Πραγματικά,Βασίλη,συγκινήθηκα με το ποίημα του Μπρεχτ για τους άστεγους.Θα στο δωσω,το δημοσιεύω κι εδώ,γιατί αξίζει να το διαβάσει κάθε άνθρωπος,ακόμα και οι πιο χοντρόπετσοι

-Και τι ζητήθηκε να γράψουν τα παιδιά,δάσκαλε;Τι είχαν να αναπτύξουν;

-Βασίλη,το σύγχρονο σύστημα δε θέλει να αναπτύξεις τις απόψεις σου

-Και τι θέλουν δηλαδή;Να γίνουνε τα παιδιά ρομπότ,χωρίς δική τους άποψη;

-Θέλουν να ελέγξουν αν τα παιδιά κατανοούν τι γράφει ένα κείμενο και τους τρόπους,που γίνεται αυτό

-Μα αυτό δεν είναι αρκετό για να γίνουν πολίτες οι νέοι

-Να λοπόν ένα σοβαρό θέμα που πρέπει να διεκδικήσετε ως γονείς εσείς και οι σύλλογοι σας.Ένα σχολείο που να ετοιμάζει τα παιδιά να γίνουν ελεύθεροι κσι υπεύθυνοι πολίτες κι όχι απλά να εντοπίζουν ή να διαπιστώνουν κάτι,που ήδη τους έχει δοθεί(προφανώς απ’ αυτούς που σχεδιάζουν και ελέγχουν το εκπαιδευτικό σύστημα)

-Νάσαι καλά,ρε δάσκαλε.Σε σας βασιζόμαστε…

-Δε φτάνει αυτό,Βασίλη.Αλλά για να σου συνεχίσω ζητιόταν απ’ τα παιδιά να πουν αν ο ποιητής είναι αισιόδοξος ή απαισιόδοξος στους στ. 9-16…

-Και τι έγραψαν τα παιδιά;

-Τα περισσότερα παιδια ευτυχώς αντιλήφθηκαν την αδιαφορία των περισσότερων περαστικών για το δράμα των αστέγων

-Καλό αυτό…

-Ναι,ενθαρρυντικό.Αλλά δεν κατάλαβαν ότι ο.ποιητής μιλούσε με έμφαση και με συνεχείς επαναλήψεις για να μας ωθήσει να αντιδράσουμε σ’ αυτήν την απαράδεκτη κατάσταση

-Κρίμα

-Βέβαια,κάποια παιδιά έγραψαν για την ανάγκη να αντιδράσουμε συλλογικά ενάντια στην εκμετάλλευση και την αδικία.Και κάποια άλλα μίλησαν για την απανθρωποίηση της σημερινής κοινωνίας,που θεωρεί ως κυρίαρχη αξία της το χρήμα

-Κι εσύ τι λες,δλασκαλε;

-Πρώτον είναι σαφές ότι τα παιδιά δε διδάσκονται σύγχρονη ιστορία.Ο ποιητής μιλάει σαφώς για την ανάγκη της κοινωνικής επανάστασης εδώ

-Και τι άλλο;

-Επίσης είναι ξεκάθαρο ότι τα κείμενα που διδάσκονται στο σχολείο είναι πολύ πίσω από την εποχή μας.Έτσι τα παιδιά δεν μπορούν να αποκτήσουν τις ευαισθησίες,που χρειάζονται για την αρμονική συνύπαρξη με τους άλλους…και να συνδυασουν τη λογοτεχνια του 19ου και 20ου αι.(έως τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο) με τη σύγχρονη Ελλάδα και το διάχυτο κλίμα της παγκοσμιοποίηδης

-Επομένως κάνεις προτάσεις στη νέα πολιτική ηγεσία του υπουργείου;

-Βεβαίως,γιατί πρέπει να ακούσουν πρώτα,πριν αρχίσουν ν’ αποφασίζουν

-Συμφωνώ,δάσκαλε

-Και φυσικά και προς τους συναδέλφους να μην περιορίζονται στο στενό τους αντικείμενο,αλλά να μιλούν με τα παιδιά και να τα προβληματίζουν….για το τι έχουν ν’ αντιμετωπίσουν…

-Έτσι είναι,δάσκαλε.Θέλουμε να βοηθήσετε κι εσείς τα παιδιά μας(γιατί εσείς τα βλέπετε τόσο πολύ) να γίνουν άνθρωποι και πολίτες κι όχι εγωιστές και δούλοι του χρήματος

-Δε φτάνουμε ενείς,Βασίλη.Ευθύνεστε κι εσείς…και βεβαίως και η Πολιτεία,το Κράτος,οι Κυβερνησεις…κι οι άλλοι φορείς

-Σίγουρα.

-Γιατί εγώ όταν βλέπω στα γραπτά των Πανελλαδικών εκφράσεις όπως “η κοινωνία χολένει”, “οι άστεγοι παραπλανιούνται κάθε βράδι”, “εμμωδώτις” κλπ. αναρωτιέμαι μήπως στραβά αρμενίζουμε

-Κι εσύ τι νομίζεις ότι φταίει,δάσκαλε;

-Ότι τα παιδιά μας έχουν γίνει θεατές η τηλε-παίχτες,που δε μιλούν ούτε μαθαίνουν να επικοινωνούν με τους άλλους

-Άρα,τι κάνουμε;

-Δίνουμε έμφαση στην επικοινωνία,τις ανθρώπινες σχέσεις και ωθούμε τα παιδιά προς την έρευνα,την αναζήτηση πηγών κι όχι σε ένα σχολείο που αναμασάει και “πιστοποιεί” προκατασκευασμένες απαντήσεις

-Δε σε βλέπω αισιόδοξο,δάσκαλε

-Κι όμως…νέοι αγώνες έρχονται.Για ένα μέλλον που να αξίζει σε μας και στα παιδιά!Η δημόσια Παιδεία (και η Δημόσια Υγεία) δε μπορούν να μπαίνουν στα παζάρια του χρήματος!

-Γεια σου,δάσκαλε.Χαίρομαι,όταν τα λέμε

-Κι εγώ, Βασίλη μου

The post Συζήτηση μ’ έναν γονιό (Πώς έγραψαν τα παιδιά στις εξετάσεις) first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Το άρθρο Συζήτηση μ’ έναν γονιό (Πώς έγραψαν τα παιδιά στις εξετάσεις) εμφανίστηκε πρώτα στο Εκπαιδευτική Λέσχη.

Μας κοροϊδεύουν. Με την ανακοίνωση ενός αρχιπελάγους αριθμών και ραβδογραμμάτων το ΙΕΠ αντιμετωπίζει ως επιστημονική έρευνα το εργαλείο μετατροπής των δημοτικών σχολείων σε προγυμναστήρια εξετάσεων μιας γνώσης στεγνής και στενής, όσο απαραίτητης κι αν είναι.

Δεν θα τσιμπήσουμε.

Θα αφήσουμε το ΙΕΠ να υπόσχεται «την ολοκληρωμένη ερμηνεία και εξαγωγή συμπερασμάτων»,

θα το αφήσουμε να ψελλίζει βιαστικές και αβάσιμες επισημάνσεις,

θα το αφήσουμε να αποσιωπά την αποχή χιλιάδων μαθητών από το δείγμα των εξετάσεων με απόφαση των συλλογικών φορέων της εκπαιδευτικής κοινότητας,

θα το αφήσουμε να αποδέχεται σιωπηρά ένα, ακόμα και ως προς τους ομολογημένους του  στόχους, αμφισβητούμενο εργαλείο, και μια αφερέγγυα διαδικασία,

θα το αφήσουμε να αναζητά τρόπους «αξιοποίησης»  των «πορισμάτων» του, μιας και οι πολιτικοί του προϊστάμενοι πρόλαβαν ήδη να εγκρίνουν τα προχειρογραμμένα καινούργια αναλυτικά προγράμματα.

Εμείς θα περιοριστούμε στα πραγματικά θέματα των Εθνικών Εξετάσεων Διαγνωστικού Χαρακτήρα και θα ρωτήσουμε δυο απλά πράγματα το ΙΕΠ:

• γιατί σε μία έρευνα «αποτύπωσης του βαθμού ανταπόκρισης στις εξεταζόμενες γνώσεις και δεξιότητες» δεν αρκεί η συμμετοχή ενός αντιπροσωπευτικού δείγματος, αλλά απαιτείται η γενίκευση των εξετάσεων με συμμετοχή κάθε παιδιού της Στ’ Δημοτικού και της Γ’ Γυμνασίου όλων των σχολείων της χώρας;
• πώς συμβάλλει σε μια τέτοια αποτύπωση η δημοσίευση των αποτελεσμάτων ανά σχολείο;

Και θα περιοριστούμε σε αυτά γιατί αποδεικνύουν τους πραγματικούς στόχους των Εθνικών Εξετάσεων και συνεπώς μας επιτρέπουν να σκεφτούμε τις συνέπειές τους.   

Η ιεραρχική κατάταξη των σχολικών μονάδων και ο μεταξύ τους ανταγωνισμός -αυτά εξυπηρετούνται από την καθολική συμμετοχή των σχολικών μονάδων και την ανά σχολείο δημοσίευση των αποτελεσμάτων- οδηγούν στον πειθαναγκασμό των εκπαιδευτικών, αφού το κύρος τους στην αρχή, και ίσως αργότερα η δουλειά τους, θα εξαρτάται από την βαθμολογία στις εξετάσεις.  

Με την προσαρμογή της διδασκαλίας τους στις εξετάσεις, τον περιορισμό της δηλαδή σε κάποιες δεξιότητες γλώσσας και  μαθηματικών, περνάμε στο σχολείο της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, στο σχολείο όπου κυριαρχούν οι στόχοι προετοιμασίας για μια αγορά εργασίας ελαστικών σχέσεων και κακοπληρωμένων ανειδίκευτων  θέσεων.  

Οι μαθητές που δεν θα ανταποκρίνονται στην προετοιμασία των εξετάσεων θα γίνονται βάρος για τα σχολεία τους. Η διαπραγμάτευση συγκρούσεων μεταξύ των μαθητών θα πάψει να είναι ευκαιρία επεξεργασίας ηθικών τρόπων συνύπαρξης και θα εκλαμβάνεται ως επιβλαβής περισπασμός. Η ιστορία, η γεωγραφία, οι θρησκείες, οι τέχνες και το παιχνίδι θα γίνονται πάρεργο, ικανό μονάχα να διακόπτει ευχάριστα την «πραγματική» σχολική εργασία: την προετοιμασία για ΤΟ ΤΕΣΤ.

Γίνεται φανερό ότι οι Εθνικές Εξετάσεις Διαγνωστικού Χαρακτήρα κρύβουν κινδύνους. Εν συντομία: αφυδατώνουν το σχολείο όχι μόνο από τον μορφωτικό του χαρακτήρα, αλλά και αποκόπτουν την πλειονότητα των μαθητών από την γνώση που θα διασφάλιζε μια ειδημοσύνη (γνώση σε βάθος) – ασπίδα στην αγορά εργασίας.

Αυτή την προοπτική τα σωματεία των εκπαιδευτικών οφείλουν να αποκαλύψουν στους γονείς. Εκτός αυτού, πατώντας στην περσινή αγωνιστική εμπειρία, τα σωματεία μπορούν  και πρέπει να ματαιώσουν τη διεξαγωγής των εξετάσεων την άνοιξη του 2023. Τέλος, μπορούν και πρέπει να στηρίξουν τις πρωτοβουλίες διδακτικής πράξης που βάζουν στο περιθώριο το δυστοπικό σενάριο για σχολεία – προγυμναστήρια εξετάσεων. Ας ανθίσουν λοιπόν το θέατρο, η λογοτεχνία, η ιστορία, η γεωγραφία, οι φυσικές και κοινωνικές επιστήμες, τα εικαστικά, οι μουσικές, η περιβαλλοντική εκπαίδευση, το παιχνίδι, οι παρεμβάσεις στη γειτονιά, την πόλη, τον κόσμο: ό,τι συμβάλλει να σκεφτούμε αλλιώς τον κόσμο μας και τη θέση μας σε αυτόν.

Να αποκαλύψουμε σε  όλη την κοινωνία το ρόλο των Εθνικών Εξετάσεων Διαγνωστικού Χαρακτήρα.

Να ματαιώσουμε  την πραγματοποίηση τους την άνοιξη του 2023.

Να μορφώσουμε ολόπλευρα και κριτικά τους μαθητές μας.

Ε.Λ.

17 Ιουλίου 2022

The post Για την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων των Εθνικών Εξετάσεων Διαγνωστικού Χαρακτήρα (ελληνική Pisa) από το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Το άρθρο Για την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων των Εθνικών Εξετάσεων Διαγνωστικού Χαρακτήρα (ελληνική Pisa) από το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής εμφανίστηκε πρώτα στο Εκπαιδευτική Λέσχη.

Ηλίας Παπαχατζής

-Καλημέρα, δάσκαλε

-Καλημέρα, Βασίλη. Τι νέα; Πώς πήγε το παιδί στις Πανελλήνιες;

-Το πάλεψε, δάσκαλε. Αλλά δεν είναι σίγουρη

-Δεν ξέρει τι έγραψε;

-Σε κάποια πήγε καλά… αλλού θα δούμε

-Καλά αποτελέσματα… τι εννοείς “θα δούμε”;

-Στη Γλώσσα δεν ξέρει. Εσύ πώς το είδες το θέμα;

-Ήταν απρόσμενο. Το ότι δε μαθαίνουν τα παιδιά Ιστορία είναι ένα

υπαρκτό ζήτημα. Αλλά γιατί δεν κάνει προσπάθεια το υπουργείο ν’ αλλάξει

το μάθημα;

-Έλα ντε. Τι δουλειά έχει ένα τέτοιο θέμα στις Πανελλήνιες,

δάσκαλε; Μήπως το έβαλαν για να μπερδέψουν τα παιδιά μας;

-Τι να σου πω, ρε Βασίλη; Πάντως δε ρωτάς το μαθητή στις εξετάσεις για

την ιστορία, όταν τόσα χρόνια τον έχεις κάνει με την παπαγαλία να

μισήσει το μάθημα

-Πες τα, δάσκαλε

-Ούτε του ξύνεις πληγές (του συστήματος), όταν αποφεύγεις συστηματικά

να διδαχτεί η σύγχρονη ιστορία, μήπως και τον βοηθήσει στη ζωή του

-Άστα, ρε δάσκαλε. Πειραματόζωα τα κάνανε τα παιδιά μας. Γιατί τέτοια

πίεση φέτος;

-Εγώ δεν κατάλαβα το σκοπό αυτής της πίεσης. Αφού, κυρίες και κύριοι

του υπουργείου, τα παιδιά έχουν τεράστια κενά, προς τι οι ύλες, ο

υπερβολικός φόρτος για τις εξετάσεις και οι νέες εξετάσεις φέτος;

-Θα πάθουνε τίποτα τα παιδιά. Είχε κάτι βράδια που παραμίλαγε…

-Ωχ! Τι λες, Βασίλη; Τώρα σταμάτησε τουλάχιστον;

-Έτσι νομίζω. Γύρισε στις 4 το πρωί. Αλλά στις 7 ήταν όρθια. Νόμιζε ότι

ξαναδίνει μάθημα …

-Βασίλη, εύχομαι να επανέλθει το παιδί, όπως και όλα τα παιδιά. Αλλά θα

μείνουν με το παράπονο: τι φταίνε αυτά, που δεν τα άφησαν να ζήσουν την

εφηβεία τους;

-Μακάρι, δάσκαλε. Όλα τα παιδιά φέτος ζορίστηκαν

-Ε, βέβαια. Φέτος βρήκαν να εφαρμόσουν και την Τράπεζα Θεμάτων (με την

οποία διαφωνούμε) και να βάλουν τα παιδιά και τους συναδέλφους να

κυνηγάνε την ύλη σ’ όλο το Λύκειο

-Άλλο κι αυτό πάλι

-Δε φτάνει που κατάργησαν τις κοινωνικές επιστήμες και τα καλλιτεχνικά

στο Λύκειο, έφεραν και “νέες Πανελλήνιες”, λες και αυτό που λείπει απ’

τα σχολεία είν’ οι εξετάσεις

-Και τι λείπει, δάσκαλε;

-Λείπει η απρόσκοπτη μάθηση, φίλε μου. Με βιβλία σύγχρονα, καθηγητές

στην ώρα τους, υποδομές, βιωματικές δραστηριότητες, κοινωνικοποίηση,

επαφή με τις τέχνες και τις επιστήμες και χειρωνακτικές δράσεις κλπ.

-Α, κατάλαβα

-Έτσι ώστε το παιδί να αποκτήσει αξίες και Παιδεία, για να καταφέρει

να καταλάβει τον κόσμο γύρω του και να μπορέσει να ενταχθεί σ’ αυτόν ή

να τον αλλάξει, αν δεν το ικανοποιεί

-Και αυτοί δίνουν στα παιδιά μας άγχος και εξετάσεις…

-Ακριβώς! Φούμαρα… χωρίς καμία προοπτική για το μέλλον τους

-Είμαι απογοητευμένος, δάσκαλε. Για ποιον δουλεύουμε εμείς, άμα είναι

τα παιδιά να μη βγουν φυσιολογικά και να μείνουν και χωρίς δουλειά στο

τέλος;

-Στο είχα πει, Βασίλη: τις αντιρρήσεις σας στο υπουργείο. Αυτοί

αποφασίζουν. Αυτοί έχουν την ευθύνη για τα χάλια της παιδείας

-Πρέπει να αντιδράσουμε εμείς οι γονείς επιτέλους

-Ναι, Βασίλη. Κάναμε ό,τι κάναμε φέτος μαζί γονείς και δάσκαλοι, αλλά

δε φτάνει. Θέλει πιο έντονη και μαζική αντίδραση

-Κι εσείς πρέπει να συνεχίσετε

-Δεν είμαι και πολύ αισιόδοξος, Βασίλη μου. Εδώ μας είχαν και βγάζαμε

θέματα για την Τράπεζα Θεμάτων από τις 6 η ώρα το πρωί κι εμείς το

κατάπιαμε μια χαρά

-Α, τέτοιοι είσαστε; Εμένα θα μου είχε πληρώσει ο εργοδότης δύο ώρες

υπερωρία και μάλιστα από μόνος του. Δεν ισχύουν για σας οι νόμοι; Δούλοι

είσαστε;

-Δεν ξέρω, ρε Βασίλη. Είναι κάτι στιγμές, που νιώθω ότι όλους δούλους

μας θέλουν… κι εμάς κι εσάς και τα παιδιά

-Μήπως υπερβάλλεις, δάσκαλε;

-Ίσως. Αλλά δε χρησιμοποίησαν τον κορωνοϊό για να μας διαιρέσουν, να

μας αφαιρέσουν δικαιώματα και να μας ξεζουμίσουν;

-Το ίδιο και τον πόλεμο. Τι φταίω εγώ, κύριοι, να μην μπορώ να

μετακινηθώ ή να πληρώνω τις ταρζανιές σας;

-Γι’ αυτό σου λέω, Βασίλη. Έχε το νου σου να υποστηρίξουμε τα παιδιά,

γιατί θα τα βγάλουν αμόρφωτα…

-Μια κοινωνία χωρίς ελπίδα δηλαδή

-Ακριβώς. Όταν στη θέση της μάθησης βάζουν συνέχεια εξετάσεις, μην

περιμένεις τίποτα καλό.

-Και τώρα, που λένε να τα κρατάνε ως τις 6 στο σχολείο;

-Άλλο κι αυτό. Χωρίς χρήματα για την Παιδεία, χωρίς διορισμούς, χωρίς

υποδομές τάζουν στους γονείς φροντίδα για τα παιδιά τους

-Λόγια είναι δάσκαλε, μάλλον προεκλογικά

-Πολύ φοβάμαι πως άλλο επιδιώκουν: να κάνουν κουμάντο στα σχολεία

ιδιωτικές εταιρείες, με νοικιασμένο κακοπληρωμένο προσωπικό και να

μετατραπεί ο χώρος σε ίδρυμα

-Θα δούμε, δάσκαλε. Το θέμα είναι να αφήσουν τα παιδιά να ζήσουν τα

σχολικά τους χρόνια και να χαρούν την ηλικία τους

-Όχι άλλες εξετάσεις λοιπόν… μάθηση κι ελευθερία

-Τι ωραία που τα λες, δάσκαλε!

-Να είσαι καλά, Βασίλη μου

-Τα ξαναλέμε σύντομα

The post Διάλογος με έναν γονιό: πώς πήγαν φέτος οι εξετάσεις; first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Το άρθρο Διάλογος με έναν γονιό: πώς πήγαν φέτος οι εξετάσεις; εμφανίστηκε πρώτα στο Εκπαιδευτική Λέσχη.

«Οι εξετάσεις μοιάζουν με τους ιστούς της αράχνης.

Συγκρατούν τους κοινωνικά αδύνατους και

αφήνουν τους δυνατούς να περνούν».

Μόρφωση για λίγους – κατάρτιση για πολλούς

«Νέο» Λύκειο, «αναγκαίες μεταρρυθμίσεις» «αναβάθμιση της παιδείας» και άλλα χαρακτηριστικά στερεότυπα της γλώσσας της εξουσίας – μιας γλώσσας «Πινόκιο» που διαστρεβλώνει την πραγματικότητα και εξαπατά- συνθέτουν μια ακόμα «μεταρρύθμιση» στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Αν κανείς κοιτάξει, τα τελευταία τριάντα χρόνια, τις διακηρύξεις των Υπουργών Παιδείας κάθε φορά που μιλούσαν για αλλαγή ή άλλαζαν το σύστημα πρόσβασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση θα εκπλαγεί: Γιατί; Επειδή τα αποτελέσματα των νέων τρόπων πρόσβασης στα ΑΕΙ – ΤΕΙ ήταν εντελώς αντίθετα από τις υποσχέσεις τους, σε τέτοιο βαθμό μάλιστα που να μπορεί κάποιος να υποστηρίξει με στοιχεία ότι όποτε η πολιτεία μιλάει για αλλαγή των πανελλαδικών εξετάσεων πρέπει να περιμένουμε τα αντίθετα ακριβώς από όσα υπόσχεται ότι θα πετύχει.  Να το πούμε καθαρά: όλο και πιο έντονα και όλο και πιο έντεχνα, προβάλλονται με διάφορες ταχυδακτυλουργίες, στην ημερήσια διάταξη της εκπαιδευτικής πολιτικής, παραδοσιακές πρακτικές ως πρωτότυπα και μαγικά ελιξίρια για την «ανανέωση» του σχολείου.

Δεν πρόκειται για νέα μέτρα. Οι κατευθύνσεις έχουν χαραχθεί από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 στα πλαίσια της ΕΕ. Η πολιτική της κυβέρνησης, όπως υπαγορεύεται από ΕΕ και ΔΝΤ και αποτυπώνεται στις περιβόητες εκθέσεις και πορίσματα του ΟΟΣΑ έχει ως άξονα: μόρφωση για τους λίγους – κατάρτιση για τους πολλούς! Αυτό ήταν το δόγμα της «μεταρρύθμισης» Γ. Αρσένη, το 1999, αυτό υλοποιείται και σήμερα από τη δικομματική συγκυβέρνηση και μάλιστα με χειρότερους όρους υπέρ των εμπόρων της γνώσης.

Η λειτουργία της Τράπεζας Θεμάτων στα πλαίσια της εφαρμογής του νέου εξεταστικού συστήματος στο Λύκειο (ν. 4186 /13)  από τον Μάιο – Ιούνιο του 2014, δείχνει ότι αντιλαμβάνονται τους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς σαν πειραματόζωα. Ατέλειωτη η αλυσίδα δυσλειτουργιών: Θέματα με υψηλό συντελεστή δυσκολίας για «λίγους και εκλεκτούς», θέματα εκτός ύλης από θεματοθέτες των … τεσσάρων ευρώ, δεκάδες θέματα που αποσύρθηκαν εξαιτίας ασαφειών και μύρια άλλα κακά.

Βίαιη έξωση των κοινωνικά αδυνάτων

Με  το νέο σύστημα το 50% των θεμάτων των προαγωγικών και απολυτηρίων εξετάσεων προέρχεται από την Τ. Θ. και οι βαθμοί κάθε τάξης θα υπολογίζονται στα μόρια για την εισαγωγή στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση. Οι μαθητές, δηλαδή, δίνουν πανελλαδικές εξετάσεις σε πάνω από 39 μαθήματα 4 φορές, αφού ο βαθμός πρόσβασης για τα ΑΕΙ-ΤΕΙ θα διαμορφώνεται από το βαθμό προαγωγής της Α’ λυκείου, από το βαθμό προαγωγής της Β’ λυκείου, από το βαθμό απόλυσης της Γ’ λυκείου και μετά από το βαθμό στις πανελλαδικές σε 4 μαθήματα μετά τη Γ’ λυκείου!. Έτσι  δρομολογούν την πρόωρη έξοδο ενός τμήματος του μαθητικού πληθυσμού από την «κούρσα» του Λυκείου. Με αριστοτεχνικό τρόπο δημιουργούνται οι όροι που επιβάλλουν «αυτεπαγγέλτως» υψηλά ποσοστά απόρριψης και αποκλεισμού μαθητών. Τα όνειρα πρέπει να κουρεύονται από νωρίς και να μη θεριεύουν.

Αυτό το εξεταστικοκεντρικό σύστημα στο όνομα της δήθεν αντικειμενικής και αξιοκρατικής αξιολόγησης των μαθητών εκφράζει την πολιτική βούληση για βίαιη έξωση μεγάλου τμήματος μαθητών, κυρίως των λαϊκών τάξεων και στρωμάτων και των απομακρυσμένων περιοχών από το γενικό λύκειο και τη μετακίνησή τους στα ιδιωτικά κέντρα κατάρτισης, αφού πρώτα οι περισσότεροι από αυτούς θα έχουν γίνει πελάτες των φροντιστηρίων. Παραφράζοντας τον ποιητή ισχύει ότι «όταν ακούω τράπεζα θεμάτων και εθνικό οργανισμό εξετάσεων, ανθρώπινο κρέας μου μυρίζει». Για να εισαχθεί πλέον ένας μαθητής στα ΑΕΙ της χώρας θα πρέπει πρώτα να επιβιώσει εντός του σχολείου αυτού, περνώντας μέσα από διαδοχικές συμπληγάδες εξετάσεων και σκληρού ανταγωνισμού. Το μήνυμα είναι καθαρό: Παιδιά από φτωχές οικογένειες, που σήμερα μετρώνται σε εκατοντάδες χιλιάδες, δεν μπορεί να τρέφουν όνειρα για σπουδές στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Η Τράπεζα θ(υ)μάτων είχε ως αποτέλεσμα την παραπομπή του 20% των μαθητών της Α΄ Λυκείου για το Σεπτέμβριο. Η «σφαγή» των εφήβων, αφορά πλέον τον έναν στους τέσσερις μαθητές των Γενικών Λυκείων κατά μέσο όρο πανελλαδικά, ενώ σε πολλούς υποβαθμισμένους δήμους του Λεκανοπεδίου και του νομού Θεσσαλονίκης, καθώς και σε αρκετούς νομούς χτυπημένους από την ανεργία και τον τουρισμό, η «στρατιά» των μετεξεταστέων περιλαμβάνει τον έναν στους τρεις μαθητές. Οι αλλαγές και οι τροπολογίες του Υπουργείου Παιδείας περίπου οριακά μείωσαν το παραπάνω ποσοστό.

Σχολείο – φροντιστήριο

Η εκπαιδευτική διαδικασία κόβεται και ράβεται κακήν κακώς στην εξεταστικοκεντρική, πνευματοκτόνα και ψυχοφθόρα  λογική του «νέου λυκείου». Στην πραγματικότητα το «νέο» λύκειο οικοδομείται με τα παλιά υλικά. Μετατρέπεται σε καθολικό εξεταστικό κέντρο και ο ήδη υποβαθμισμένος μορφωτικός του ρόλος απαξιώνεται πλήρως. Τα παιδιά μετατρέπονται σε κυνηγούς αποσπασματικών γνώσεων και βαθμών, σε «άλογα κούρσας» με επιπτώσεις για το μυαλό και την ψυχή τους. Ακόμη περισσότερα φροντιστήρια, ακόμη περισσότερα έξοδα για τη λαϊκή οικογένεια, που ήδη αιμορραγεί οικονομικά.

Οι γραφειοκράτες του υπουργείου αναμασούν τα περί «ποιοτικής διδασκαλίας», «κριτικής ικανότητας και αναστοχασμού των μαθητών», αλλά οι μάχιμοι εκπαιδευτικοί που αναπνέουμε καθημερινά κιμωλία και αφουγκραζόμαστε την αγωνία των μαθητών μας, γνωρίζουμε ότι η μετατροπή του λυκείου σε απέραντο εξεταστικό ναρκοπέδιο εντείνει τη στείρα απομνημόνευση, μετατρέπει τους μαθητές μας σε «άλογα κούρσας» με αποτέλεσμα την προσφυγή στα φροντιστήρια για προμήθεια συνταγών επιτυχίας.

Παράλληλα η φροντιστηριακή εκγύμναση κερδίζει έδαφος ως «σώμα και πνεύμα» στο σχολείο εκτρέποντας το εκπαιδευτικό έργο σε τεχνικές απομνημόνευσης πληροφοριών και όχι αναλυτική επεξεργασία της ύλης και δημιουργικής αφομοίωσης από τους μαθητές. Είναι προφανείς οι συνέπειες όμως και για τον εκπαιδευτικό που μπορεί να οδηγηθεί γρήγορα στην απώλεια του παιδαγωγικού του ρόλου, του δασκάλου εμψυχωτή, καθώς θα σπρώχνεται να μετεξελιχθεί σε μικρόψυχο ελεγκτή, έναν συμβολαιογράφο επιδόσεων, εξεταστή, επιτηρητή, διορθωτή, έναν κακοπληρωμένο τεχνικό χωρίς διάθεση και χαμόγελο. Ειδικότερα ως «καλό» Λύκειο αναγορεύεται αυτό που μιμείται το φροντιστήριο. Αυτό δηλαδή που καλουπώνει και παραδίδει αποσπασματικές γνώσεις χρήσιμες για τις εξετάσεις.

Το «νέο λύκειο» μπορεί  να χειραγωγεί εκπαιδευτικούς και μαθητές, να απαξιώνει τους μάχιμους εκπαιδευτικούς και τον παιδαγωγικό τους ρόλο, να βάζει την εκπαιδευτική διαδικασία στα εκπαιδευτικά φέρετρα της αυτοαξιολόγησης – αξιολόγησης μετατρέποντας το σχολείο σε «νησί των νεκρών», να διευκολύνει την κατηγοριοποίηση τους με αγοραία κριτήρια και το κλείσιμό τους, αλλά σε καμιά περίπτωση δε βελτιώνει το δημόσιο σχολείο. Είναι φανερό ότι το σχολικό δίκτυο θα συρρικνωθεί δραστικά ανοίγοντας τις λεωφόρους της από – μόρφωσης, της μαθητικής διαρροής και των απολύσεων χιλιάδων εκπαιδευτικών.

Στα σκλαβοπάζαρα της κατάρτισης

Η κυρίαρχη πολιτική αποδομώντας  το δημόσιο σχολείο προκρίνει ένα σχολείο επιλεκτικό και υποταγμένο στους νόμους της αγοράς , ώστε να διαμορφώνει ανθρώπους, χωρίς γενική μόρφωση, πειθήνιους απασχολήσιμους – υποτακτικούς πολίτες. Για τους εξόριστους του λυκείου δημιουργούνται με το νόμο 4186, οι ΣΕΚ (Σχολές Επαγγελματικής Κατάρτισης). Πρόκειται για μεταγυμνασιακά ΙΕΚ. Τα περισσότερα απ’ αυτά θα είναι ιδιωτικά, αφού οι σχολάρχες των ΙΕΚ θα μπορούν να τα ιδρύουν σχεδόν αυτοδίκαια. Και στις Δημόσιες ΣΕΚ θα υπάρχουν δίδακτρα. Έτσι κι αλλιώς οι ΣΕΚ θ’ ανήκουν στην «μη τυπική εκπαίδευση», δηλαδή στον Οργανισμό Δια Βίου Μάθησης που απλώς εποπτεύεται από το Υπουργείο Παιδείας. Στις ΣΕΚ λοιπόν θα υπάρχει πρόωρη κατάρτιση και μαθητεία (ουσιαστικά απλήρωτη εργασία σε επιχειρήσεις). Οι δεκαπεντάχρονοι μαθητές πρέπει να πάρουν στενή ειδίκευση και κατάρτιση και κυρίως να δουλεύουν χωρίς πολλές απαιτήσεις. Χρειάζεται να εξοικειωθούν με τη μελλοντική «εργασία» των 400 ευρώ, για την οποία δε χρειάζονται ούτε ολοκληρωμένες προσωπικότητες ούτε αμφισβητήσεις του συστήματος εκμετάλλευσης.

Σχολείο για όλους

Το  τι πρέπει να γίνει δεν μπορούμε να το δούμε απομονωμένα από το τι παιδεία και τι κοινωνία θέλουμε. Στα πλαίσια αυτά πρέπει να σταθούμε κριτικά απέναντι στο περιεχόμενο, τις μορφές και τις κατευθύνσεις των αναλυτικών προγραμμάτων και βιβλίων και στις σχολικές πρακτικές (τι, πώς και γιατί μαθαίνουν οι μαθητές) που εντυπώνουν στους μαθητές μας από την πιο τρυφερή ηλικία, αντιλήψεις, πεποιθήσεις και στάσεις για τη φύση και την κοινωνία απαραίτητες για την «παραγωγή» παθητικών, συντηρητικών προσωπικοτήτων .

Να σταθούμε κριτικά απέναντι στην τεμαχισμένη, αποσπασματική και τυποποιημένη γνώση. Τα  νέα βιβλία  πέρα από την  ιδεολογική μονομέρεια, την αντιεπιστημονικότητα, και το μυθολογικό – θεολογικό τρόπο προσέγγισης της πραγματικότητας, θρυμματίζουν τις γνώσεις με  αποτέλεσμα να χάνεται η σχέση αιτίας και αποτελέσματος καθώς και κάθε νόημα σε τέτοιο βαθμό που οδηγούν σε βιασμό της πνευματικής συγκρότησης

Να μιλήσουμε για τις χιλιάδες μαθητών για τους οποίους η συζήτηση για το σύστημα πρόσβασης στην Ανώτατη εκπαίδευση είναι έξω από το οπτικό τους πεδίο καθώς δεν ολοκληρώνουν ούτε καν την υποχρεωτική -εδώ και αρκετές δεκαετίες- 9χρονη εκπαίδευση. Από τη πλευρά του κόσμου της εργασίας χρειάζεται να οργανωθεί ένα ευρύ μορφωτικό κίνημα παιδείας με μια εκπαιδευτική διακήρυξη για τα δικαιώματα και τις μορφωτικές ανάγκες της νέας γενιάς προβάλλοντας το στρατηγικό αίτημα «μόρφωση και  δουλειά για όλους» . Σήμερα περισσότερο από ποτέ άλλοτε έχουμε ανάγκη από ένα σχολείο που να αγκαλιάζει όλα τα παιδιά χωρίς αποκλεισμούς και διακρίσεις, όπου πρωταρχική σημασία έχει ο πνευματικός εξοπλισμός των μαθητών, η καλλιέργεια «ελεύθερων και δημοκρατικών πολιτών», έτσι ώστε να μπορούν να αντιμετωπίσουν κριτικά την κοινωνία με την ενεργή συμμετοχή τους και παρέμβαση σ ΄όλα τα επίπεδα της κοινωνικής δραστηριότητας.

*O Γιώργος Κ. Καββαδίας είναι φιλόλογος, αρθρογράφος στο «ΕΘΝΟΣ», μέλος της Σ.Ε. του περιοδικού «Αντιτετράδια της Εκπαίδευσης».

The post Η ΤΡΑΠΕΖΑ ΑΝΑ – ΘΕΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΟΚΕΝΤΡΙΚΟ ΛΥΚΕΙΟ first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Το άρθρο Η ΤΡΑΠΕΖΑ ΑΝΑ – ΘΕΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΟΚΕΝΤΡΙΚΟ ΛΥΚΕΙΟ εμφανίστηκε πρώτα στο Εκπαιδευτική Λέσχη.