Θέμα: « Από τη συνέλευση του ΜΑΧ (1998) στην κατάληψη της Πρυτανείας (2019) – 30 χρόνια αγώνες για σταθερή και μόνιμη εργασία»

Εισηγούνται οι Γιάννης Λαθήρας καθηγητής, Τασούλα Χεπάκη δασκάλα, Παναγιώτης Ανάπαλης αναπληρωτής δάσκαλος ΠΕ71

Συντονίζει οι: Ντίνος Παντελίδης, δάσκαλος Ε.Α.

The post ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗΣ ΛΕΣΧΗΣ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 12/4/2019 (VIDEO) first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΜΑΧ ΩΣ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΠΡΥΤΑΝΕΙΑΣ

30 χρόνια αγώνες για τη σταθερή και μόνιμη εργασία

Οι εκδηλώσεις ξεκίνησαν με την προβολή video της Εκπαιδευτικής Λέσχης με τίτλο “κάτσε καλά γεράσαμε”. Το video διάρκειας 30 περίπου λεπτών αποτελεί μια ανασκόπηση των αγώνων του εκπαιδευτικού κινήματος για τη σταθερή και μόνιμη εργασία από τη εποχή της μεταρρύθμισης Κοντογιανόπουλου ως τις μέρες μας.

Στη συνέχεια το λόγο πήραν οι εισηγητές:

Στη Θεσσαλλονίκη οι:

Γιάννης Λαθήρας, εκπαιδευτικός της Β/θμιας.

Παναγιώτης Ανάπαλης, αναπληρωτής εκπαιδευτικός ΠΕ71

Τασούλα Χεπάκη, εκπαιδευτικός της Α/θμιας

Τη συζήτηση συντόνισε ο Ντίνος Παντελίδης, εκπαιδευτικός της Α/θμιας.

Στη Βέροια οι:

Αλέκος Μόσχος, εκπαιδευτικός της Β/θμιας.

Αλέξανδρος Πολυζώης, αναπληρωτήςεκπαιδευτικός

Θεόδωρος Χαλαστάνης, εκπαιδευτικός της Α/θμιας

Τη συζήτηση συντόνισε ο Γιάννης Μελιόπουλος, εκπαιδευτικός της Α/θμιας.

Ακολούθησε πλούσιος διάλογος και τοποθετήσεις από τους συμμετέχοντες στις εκδηλώσεις. Ακολουθεί φωτογραφικό υλικό και από τις δυο εκδηλώσεις

The post ΜΕ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΗΚΑΝ ΟΙ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗΣ ΛΕΣΧΗΣ ΣΕ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΚΑΙ ΒΕΡΟΙΑ first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

30 χρόνια αγώνες για τη σταθερή και μόνιμη εργασία

Η Εκπαιδευτική Λέσχη σε συνεργασία με την Συσπείρωση Παρέμβαση –Εκπαιδευτικό Όμιλο και τον Ανεξάρτητο Συνδυασμό –Συσπείρωση Εκπαιδευτική Παρέμβαση συνδιοργανώνει το Σάββατο 13 Απριλίου, στις 6:00μ.μ., στο αμφιθέατρο του 16ου Δημοτικού Σχολείου Βέροιας, εκδήλωση-συζήτηση για τους αγώνες υπεράσπισης της σταθερής και μόνιμης εργασία από το εκπαιδευτικό κίνημα.

Προβολή video: «Κάτσε καλά γεράσαμε», Παραγωγή: Εκπαιδευτική Λέσχη, διάρκεια: 30′

Ομιλητές: Θεόδωρος Χαλαστάνης, Αλέκος Μόσχος, Αλέξανδρος Πούζώης

Διαβάστε το φυλλάδιο της εκδήλωσης εδώ

The post ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗΣ ΛΕΣΧΗΣ ΣΤΗ ΒΕΡΟΙΑ 13 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2019 first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

30 χρόνια αγώνες για τη σταθερή και μόνιμη εργασία

Η Εκπαιδευτική Λέσχη διοργανώνει την Παρασκευή 12 Απριλίου, στις 6:00μ.μ., στον 10ο όροφο του Πύργου της Παιδαγωγικής Σχολής του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης, εκδήλωση-συζήτηση για τους αγώνες υπεράσπισης της σταθερής και μόνιμης εργασία από το εκπαιδευτικό κίνημα.

Προβολή video: «Κάτσε καλά γεράσαμε», Παραγωγή: Εκπαιδευτική Λέσχη, διάρκεια: 30′

Ομιλητές: Γιάννης Λαθήρας καθηγητής, Τασούλα Χεπάκη δασκάλα, Παναγιώτης Ανάπαλης αναπληρωτής ΠΕ71

Διαβάστε το φυλλάδιο της εκδήλωσης εδώ

Δείτε το τρέιλερ του video

The post ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗΣ ΛΕΣΧΗΣ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 12 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2019 first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΜΑΧ ΩΣ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΠΡΥΤΑΝΕΙΑΣ

30 χρόνια αγώνες για τη σταθερή και μόνιμη εργασία

Αρχικά προβλήθηκε video της Εκπαιδευτικής Λέσχης με τίτλο “κάτσε καλά γεράσαμε”. Το video διάρκειας 30 περίπου λεπτών αποτελεί μια ανασκόπηση των αγώνων του εκπαιδευτικού κινήματος για τη σταθερή και μόνιμη εργασία από τη εποχή της μεταρρύθμισης Κοντογιανόπουλου ως τις μέρες μας.

Ακολούθησε βιντεοσκοπημένη παρέμβαση του Δημήτρη Κουσουρή ο οποίος ως μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου της ΕΦΕΕ και των ΕΑΑΚ πήρε μέρος στις μεγάλες κινητοποιήσεις ενάντια στην αντιεκπαιδευτική μεταρρύθμιση Αρσένη και τη μάχη των εξεταστικών κατά τον πρώτο διαγωνισμό του ΑΣΕΠ (1998). Για τη δράση του στοχοποιήθηκε και δέχτηκε δολοφονική επίθεση από τάγμα εφόδου της Χρυσής Αυγής.

Στην συνέχεια εισηγητικά πήραν το λόγο αγωνιστές από όλες τις γενιές του κινήματος των αδιόριστων-αναπληρωτών:

Η Αγγελική φατούρου, πρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Αδιόριστων Εκπαιδευτικών το 1998.

Ο Παντελής Βαϊνάς, αντιπρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Αδιόριστων Εκπαιδευτικών το 1998.

Η Βάσω Ζαρκινού, πρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Αναπληρωτών Νηπιαγωγών το 2002.

Ο Στέλιος Μπουράκης, Αναπληρωτής εκπαιδευτικός που συμμετείχε στις κινητοποιήσεις ενάντια στο προσοντολόγιο και την κατάληψη της Πρυτανείας τον Γενάρη του 2019.

Ο Αλέξανδρος Πολυζώης, Αναπληρωτής εκπαιδευτικός που συμμετείχε στις κινητοποιήσεις ενάντια στο προσοντολόγιο και την κατάληψη της Πρυτανείας τον Γενάρη του 2019.

Ακολούθησε πλούσιος διάλογος και τοποθετήσεις από τους συμμετέχοντες στην εκδήλωση.

The post ΜΕΓΑΛΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗΣ ΛΕΣΧΗΣ first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

2008….. πρώτο τηλεφώνημα για πρόσληψη ως ωρομίσθια εκπαιδευτικός στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση και μάλιστα μόλις ένα χρόνο μετά την αποφοίτηση από το Πανεπιστήμιο! Χαρές και πανηγύρια για την πρώτη ευκαιρία να εργαστώ στο αντικείμενο που αποτελούσε το όνειρό μου από τα χρόνια του δημοτικού ακόμα. Στη συνέχεια γραπτός διαγωνισμός ΑΣΕΠ. Μια καλή ευκαιρία για να διοριστώ ή να πάρω περισσότερα μόρια και να αναβαθμιστώ σε αναπληρώτρια. Ε, ακόμη και αν δεν διοριστώ τώρα, μετά τους 24 άντε στους 30 μήνες θα διοριστώ… μικρή είμαι ακόμα ( να πω εδώ ότι τότε, όπως αποδείχτηκε, παρανόμως δεν διορίστηκα. Το κυνηγάω. Θα δείξει). Και όντως, το 2009 έρχεται η πολυπόθητη τοποθέτηση ως αναπληρώτρια και μάλιστα σε περιοχή που δεν χρειάζεται να μετακομίσω. 2010 θεσπίζονται τα ΕΑΕΠ και τοποθετούμαι στο σχολείο που ήμουν κι εγώ μαθήτρια…τόσο κοντά!!!

Μπορώ ακόμη να θυμηθώ το πόσο προνομιούχα αισθανόμουν σε σχέση με τους συνομηλίκους μου. Έκανα μια δουλειά που αγαπούσα πολύ και μάλιστα με ένα μισθό που ήταν παραπάνω από ικανοποιητικός. Παράλληλα συνέχισα τις σπουδές μου στο αντικείμενό μου και μάλιστα μπορούσα πλέον να τις πληρώνω μόνη! Αγόραζα οτιδήποτε πίστευα ότι θα μου φανεί χρήσιμο για την τάξη. Ήμουν σε θέση να πληρώνω ακριβά σεμινάρια που θα μου εξασφάλιζαν γνώση που δεν είχα αποκτήσει στο Πανεπιστήμιο αλλά ήταν εξαιρετικά χρήσιμη στην τάξη.

Μέχρι που κόπηκε ο μισθός. Κόπηκαν τα επιδόματα. Κόπηκαν τα σεμινάρια. Κόπηκαν όλες οι αγορές για διδακτικό υλικό. Πάνω από 30 μήνες προϋπηρεσίας και ούτε λόγος για διορισμό. Λίγο μετά η μείωση των ωρών του μαθήματός μου ( είμαι ειδικότητα), αργότερα οι φήμες, πραγματικότητα -δεν ξέρω- ότι έχουν μείνει πολύ λίγα κονδύλια του ΕΣΠΑ σε κάποιες περιοχές, άρα μειώνεται ο αριθμός των προσληφθέντων.

Στη συνέχεια κι άλλες περικοπές, οι ώρες των ειδικοτήτων δίνονται σε δασκάλους (τίποτα προσωπικό να το διευκρινίσω). Μη προσμέτρηση της ώρας σίτισης (που την ξαναέβαλαν μετά), μείωση του ωρολογίου προγράμματος κατά μία ώρα στα δημοτικά που ισοδυναμεί με επιπλέον απώλειες θέσεων εργασίας. Τουλάχιστον 1000 ακάλυπτα κενά φέτος στην ειδικότητά μου.

Όλα αυτά συνοδεύονται φυσικά από μόνιμο άγχος, μια διάθεση που ενώ όταν είσαι μέσα στην τάξη χαίρεσαι, γιατί τουλάχιστον μπορείς ακόμα να μπαίνεις σε αυτή, μόλις φεύγεις συνειδητοποιείς ότι η διάθεση αυτή αλλάζει και μετατρέπεται σε ερωτήματα που σου βασανίζουν το μυαλό: Θα δουλεύω και του χρόνου;;; Και αν ναι, πού;;;

Κάποιες φορές θα ήθελα πολύ να μπορώ να συνεχίσω στο ίδιο σχολείο, με τα ίδια παιδιά δεδομένου ότι τα ξέρω, να πάμε και μερικά βήματα πιο πέρα από αυτά που ήδη μάθαμε. Πρέπει να προσπαθήσω να μαζέψω χρήματα για ενδεχόμενη μετακόμιση. Οι γονείς δεν μπορούν πια. Κόπηκαν οι συντάξεις, πώς θα βοηθήσουν; Και αν αργήσουν να με προσλάβουν πώς θα αντέξω οικονομικά ως τότε; Και τι έχω μαζέψει; Τελικά τίποτα. 8 μισθούς πήρα…τρεις μήνες το λιγότερο ανεργία. Άλλοι παίρνουν 14 και δεν τους φτάνουν.

Και αυτά τα καλοκαίρια…. Έχει περάσει δεκαετία πλέον από την τελευταία φορά που είχα ήρεμο καλοκαίρι. Απερίγραπτο άγχος για το πότε και πού της μελλοντικής τοποθέτησης, παράλληλα με τη μειονεκτική θέση στην οποία βρίσκεσαι και την απελπισία που νιώθεις όντας άνεργος. Και ας ξέρεις ότι θα ξαναδουλέψεις. Άσχημο συναίσθημα!!!

Και κάπως έτσι φτάσαμε στο 2019 και την υπέρτατη «κεραμίδα» που έσκασε στο κεφάλι μας. Δεν θα αναφερθώ στις αδικίες του συστήματος. Τα ξέρετε. Ολοκληρωτική αλλαγή όχι μόνο του συστήματος διορισμών( ναι γελάτε το ξέρω) αλλά και του συστήματος πρόσληψης αναπληρωτών. Και χωρίς μεταβατική περίοδο, όταν για χρόνια μας πρήζουν με τις μεταβατικές περιόδους φυσικά όχι προς όφελός μας.

Πάγωμα μισθολογικής εξέλιξης, κλείδωμα πινάκων κτλ… και τώρα τι; Υποτίθεται ότι μετά από τόσα χρόνια θα έπρεπε να εξελιχθώ στη δουλειά μου, όχι να γυρίσω στην αρχή ή στην μόνιμη ανεργία. Μήπως δεν είμαι παραγωγική; Ίσως, αλλά σίγουρα δεν είναι αυτός ο λόγος. Η τράπουλα πρέπει να ξαναανακατευτεί, πρέπει κάποιοι άλλοι να πάρουν τη δική μου θέση, στο μέλλον άλλοι τη δική τους κι εγώ να τα παρατήσω μάλλον, δεδομένου ότι για πολλούς λόγους είναι ασύμφορο να με επαναπροσλαμβάνουν ες αεί.

Αλλά και πού να πάω; Η προϋπηρεσία μου είναι σε πολύ συγκεκριμένο κλάδο. Δε θα βρεθεί εύκολα στον ιδιωτικό τομέα κάποιος να με προσλάβει χωρίς προϋπηρεσία και σε αυτήν την ηλικία. Και αν με προσλάβουν ποιος ξέρει με τι μισθό και αν θα μου τον δίνουν κιόλας. 

Σε αυτή τη δουλειά όμως έχω αρχίσει να αρρωσταίνω. Το κέφι μου χάνεται και όχι εξαιτίας της ίδιας της δουλειάς αλλά όλων αυτών των καταστάσεων και της ψυχολογικής βίας που βιώνω τα τελευταία χρόνια, με αποκορύφωμα την τελευταία εξέλιξη. Για μένα αυτό είναι ό,τι πιο αξιολύπητο. Να είσαι σε μια δουλειά αναγκαστικά για βιοποριστικούς λόγους και να μην έχεις κέφι , είναι λογικό. Αλλά να την έχεις επιλέξει, να είναι η ψυχοθεραπεία σου και τελικά οι συνθήκες και ο εργοδότης σου να σου κόβουν την όρεξη να προσφέρεις,  είναι κατάντια. Ειδικά στην περίπτωση που δουλεύεις με παιδιά…

 Έχω αρχίσει να ζηλεύω όλους αυτούς που έφυγαν για το εξωτερικό και μου λένε πόσο τους λείπει ο ήλιος μας, ωστόσο την ασφάλεια που νιώθουν ως πολίτες δεν την αλλάζουν. Και δεν την αλλάζουν γιατί στις χώρες που πήγαν δεν αλλάζει κάτι εις βάρος τους κάθε φορά που αλλάζει κυβέρνηση, υπουργός κτλ. Τελικά κοστίζει ακριβά αυτός ο ήλιος… Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα λοιπόν.

Ίδιες συζητήσεις, ίδιες σκέψεις με τους περισσότερους αναπληρωτές συναδέλφους που είναι στην κατάσταση που είμαι κι εγώ. Καθένας με τη δική του ιστορία, τα δικά του προβλήματα. Κάποιοι για χρόνια γύριζαν από το ένα μέρος στο άλλο, πήγαιναν σε δυσπρόσιτα και επιτέλους κατάφεραν να είναι στον τόπο συμφερόντων τους. Και η μόνη τους φράση πλέον είναι: «δεν το αντέχω να ξαναφύγω, δεν μπορώ άλλο, δεν θέλω να το ξαναπεράσω αυτό». 

Συνάδελφοι, ίσως και μια δεκαετία πιο μεγάλοι από εμένα, που μπήκαν σε αυτόν τον κυκεώνα με τις ίδιες ελπίδες με εμένα και τώρα τους βλέπω σκυθρωπούς με μια μόνιμη απογοήτευση στο πρόσωπό τους, άγχος, να μιλούν συνεχώς γι’ αυτό το σφύξιμο στο στομάχι που ξέρω καλά. Κάποιοι κοιμούνται πλέον με τη βοήθεια σκευασμάτων. Όλοι μας πλέον εναποθέτουμε τις ελπίδες μας στις απεργίες και τις δικαστικές οδούς. Καθώς, απ ότι φαίνεται, όλα μας τα λεφτά, τη φετινή χρονιά τουλάχιστον, θα πάνε σε δικηγόρους και στην απόκτηση προσόντων και ακαδημαϊκών τίτλων. Πού θα τα βρούμε… δεν ξέρω. Θα τα βρούμε όμως. Δεν ξέρω αν αξίζει για μια δουλειά του οχτάμηνου, αλλά δεν είναι και πολλές οι επιλογές, στην Ελλάδα τουλάχιστον.

Νομίζω ότι ελάχιστοι από εμάς τους «παλιούς» θα αποδέχονταν αμαχητί να χαραμιστεί η προϋπηρεσία τους. Ωστόσο, αυτό που όλους μας ταλανίζει είναι αυτό το ΓΙΑΤΙ. Στο οποίο όμως νομίζω ότι έχω την απάντηση. Γιατί ζούμε σε ένα κράτος που η αξιοκρατία και στο δημόσιο αλλά σε μεγάλο βαθμό και στον ιδιωτικό τομέα είναι άγνωστη λέξη. Γιατί δυστυχώς σημασία έχει πρώτον πόσο τυχερός μπορεί να είσαι ώστε να σε ευνοήσει η εκάστοτε συγκυρία και/ή δεύτερον πόσο τυχερός μπορεί να είσαι ώστε να γνωρίζεις τα σωστά πρόσωπα.

The post ΔΕΝ ΠΑΡΑΔΕΧΟΜΑΙ ΤΗΝ ΗΤΤΑ… ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΜΟΥ… first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

αναπληρώτρια δασκάλα στο 3^ο Δημοτικό Σχολείο Σαλαμίνας.

Χρόνια τώρα είχαμε μάθει να παίζουμε καλά το παιχνίδι. Πειθήνιοι στους κανόνες, πάντα «αντάξιοι» του ρόλου μας, του ανθρώπου που είχε μάθει να σκύβει το κεφάλι κι υπομονετικά να καρτερά. Και να μετρά…

Να μετρά τα χρόνια ανά την επικράτεια, χωρίς γκρίνια. Να μετράμε τις ζωές μας, που περιφέραμε, με μια βαλίτσα στο χέρι, χωρίς να αγκομαχούμε. Το μυαλό μας, που κοντεύουμε να χάσουμε, βλέποντας να απαξιώνεται, κάθε ώρα και κάθε μέρα αυτών των αμέτρητων πια ετών.

Κι οι περισσότεροι πειστήκαμε. Και πορευόμασταν, πιστοί, από την ελπίδα πάντα γαντζωμένοι! Το τελευταίο αποκούμπι, την ύστατη στιγμή πριν τη ματαίωση. Κι αλίμονο σε όποιον πάρει την ευθύνη για την στέρησή της και την ολίσθηση στην αβεβαιότητα…

Και να που τελικά όλα εκείνα, που εμείς τόσα χρόνια ξορκίζουμε και πολεμάμε σθεναρά, θα κρίνουν ποιοι είναι άξιοι να διεκδικήσουν πια μία μόνιμη θέση εργασίας: εδώ είναι η «αριστεία», εδώ η αγωνιώδης μάχη της πιστοποίησης, εδώ κι η εμπορευματοποίηση.

Τον Ιανουάριο του 2019 οι όροι του παιχνιδιού άλλαξαν. Ήρθε η στιγμή που σταματάς το μέτρημα και σηκώνεις το κεφάλι, με λαχτάρα κι ανυπομονησία να αναζητήσεις το δίκαιο που σού έχουν τάξει. Η στιγμή που στη βία των πραγμάτων συνθλίβονται κι οι αυταπάτες κι οι ελπίδες και τα αυτονόητα.

Όλοι μας βρεθήκαμε να αντιτασσόμαστε στον νόμο – έκτρωμα κι ήμασταν πολλοί και κυρίως ενωμένοι. Αποφασισμένοι να μην επιδοθούμε ξανά σε αγώνα κούρσας απόκτησης προσόντων, αλλά και απαξίωσης των πτυχίων και της ζωής μας. Ο φόβος μας, έγινε σταδιακά οργή που συσπειρώνει πιότερο από την προσμονή.

Επιλέξατε να ανοίξετε πόλεμο. Τώρα θέτουμε εμείς τους όρους. Ο χρόνος κυλά αντίστροφα πια κι αμείλικτα. Διεκδικούμε μαζικούς μόνιμους διορισμούς με βάση το πτυχίο και την προϋπηρεσία και θα το καταφέρουμε. Θα συνεχίσουμε πιστεύοντας στην αξία της συλλογικής διεκδίκησης και της ενότητας του κόσμου της αδιοριστίας.

Οι υπάκουοι αναπληρωτές μας τελείωσαν!

The post ΤΟΝ ΓΕΝΑΡΗ ΠΟΥ ΑΛΛΑΞΑΝ ΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Τον περασμένο Ιανουάριο ζήσαμε ένα μεγαλειώδες και δυναμικό εκπαιδευτικό κίνημα που με αφορμή τον αντιδραστικό νόμο προσλήψεων, ο οποίος στην ουσία είναι ένας νόμος απολύσεων, ο κόσμος της αδιοριστίας ξεσηκώθηκε και έδειξε πως τον δρόμο τον ανοίγεις περπατώντας.

Χιλιάδες εκπαιδευτικοί βρέθηκαν στο δρόμο για να διατρανώσουν την αντίθεση τους στο νέο νόμο λαιμητόμο του Υπουργείου Παιδείας που πετά χιλιάδες εκπαιδευτικούς στην ανεργία και υποβαθμίζει τη δημόσια και δωρεάν παιδεία. Οι εκπαιδευτικοί με τον εργαζόμενο λαό δηλώσαμε με μαχητικό και δυναμικό τρόπο πως είμαστε ενάντια στη συνολική αντιδραστική και αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης που με περισσή αλαζονεία μας χαρακτήρισε «ηχηρή μειοψηφία». 

Η ανάλγητη κυβέρνηση της «αριστεράς» του Σύριζα με έναν απαράδεκτο τρόπο έστησε μια προσχηματική διαβούλευση λίγο πριν τις γιορτές και ελάχιστες ημέρες πριν κλείσουν τα σχολεία. Με ρυθμό τύπου «fast track», όπως συνηθίζουν να λένε οι νεοφιλελεύθεροι, επέλεξαν να ψηφίσουν έναν αντιδραστικό νόμο μόρφωμα που προωθεί τον κοινωνικό αυτοματισμό, εφαρμόζοντας στην πράξη όλες τις αντιδραστικές πολιτικές της Ε.Ε., του ΟΟΣΑ και των οικονομικών μηχανισμών της διεθνούς ολιγαρχίας. Ο νέος νόμος απολύσεων ψηφίστηκε στη βουλή την ώρα που τα ΜΑΤ της κυβέρνησης χτυπούσαν τους αγωνιζόμενους εκπαιδευτικούς, δείχνοντας το αποκρουστικό πρόσωπο μιας κυβέρνησης που διολισθαίνει συνεχώς στην ανυποληψία και τον αυταρχισμό.

Τούτος ο νόμος προβλέπει ουσιαστικά χιλιάδες απολύσεις αναπληρωτών εκπαιδευτικών και με πρόσχημα τη δια βίου εκπαίδευση η κυβέρνηση του Σύριζα στήνει μια ολόκληρη  βιομηχανία απόκτησης ακαδημαϊκών προσόντων, υποβαθμίζοντας στην ουσία το βασικό πτυχίο και σε συνθήκες οικονομικής κρίσης δημιουργεί τεράστια προβλήματα  στους αναπληρωτές εκπαιδευτικούς βάζοντας τους σε ένα αέναο κυνήγι κτήσης ακαδημαϊκών προσόντων.

«Μέσα στο στόμα μου ΒΡΥΧΑΤΑΙ άγριος ΛΙΟΝΤΑΣ κι είναι του ΑΓΝΩΣΤΟΥ ο πιο μεγάλος τρόμος το ξέρεις μάτια μου πως ΔΕΝ υπάρχει δρόμος, αφού το ΔΡΟΜΟ τον ανοίγεις ΠΕΡΠΑΤΩΝΤΑΣ»

Εμπόδιο στο δρόμο του αγώνα μας δεν βρέθηκε μόνο το υπουργείο Παιδείας αλλά και ο γραφειοκρατικός  συνδικαλισμός της ΟΛΜΕ, ο οποίος έβαζε συνεχώς εμπόδια μη  προκηρύσσοντας απεργίες αλλά προσχηματικές στάσεις εργασίας που είχαν ως σκοπό να δημιουργήσουν σύγχυση στους εκπαιδευτικούς. Το σωματείο μας ενώ θα έπρεπε να αναλάβει πρωτοβουλίες και δράσεις  λειτούργησε ως τροχοπέδη στο μεγάλο και δίκαιο αγώνα που δίνουν οι αναπληρωτές εκπαιδευτικοί. 

Δηλώνουμε σε όλους τουw τόνους πως δεν είμαστε διατεθειμένοι να παζαρέψουμε τις ζωές μας και πως θα δυναμώσουμε κι άλλο τον αγώνα μας. Όχι απλά δεν τελείωσε τίποτα αλλά το αντίθετο. Τώρα ξεκινάει.

Τούτος ο νόμος ,όπως και ο προηγούμενος, θα μείνει ανεφάρμοστος και σύντομα θα ανατραπεί πράξη  από το μεγαλειώδες εκπαιδευτικό κίνημα που με αξιοπρέπεια όλες αυτές τις ημέρες υπερασπίστηκε και υπερασπίζεται το δικαίωμα και τη πρόσβαση όλων στη Δημόσια και Δωρεάν παιδεία.
Όχι πια λευκές σημαίες. Ήρθε η ώρα να ανατρέψουμε τις βάρβαρες αντιλαϊκές πολιτικές της οικονομικής και κοινωνικής εξαθλίωσης.

Οι Αγώνες κερδίζονται με αποφασιστικότητα, με προσήλωση και επιμονή.Στο δρόμο του αγώνα λοιπόν και σήμερα και αύριο και όσο χρειαστεί!

«ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΣΩΣΤΟ  ΜΟΡΦΩΣΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟ ΤΟ ΛΑΟ»

ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ

ΜΟΝΙΜΟΙ – ΜΑΖΙΚΟΙ ΔΙΟΡΙΣΜΟΙ ΜΕ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΑΝΙΒΑΛΙΣΜΟ ΠΟΥ ΠΡΟΩΘΕΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΤΩΝ ΠΕΡΙΚΟΠΩΝ

The post Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ ΧΤΥΠΑ ΧΑΜΗΛΑ ΚΙ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΤΩ first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Κάθε χρόνο βρισκόμαστε να υποδεχόμαστε “το πρώτο κουδούνι” με αγωνία για την νέα «τοποθέτηση», τα χαρτιά που έχουμε, τις προϋπηρεσίες που μετράμε, τα τηλέφωνα πριν για τη σειρά στον πίνακα, μια μάχη για το ποιος πρόλαβε να συγκεντρώσει τα χρυσά προσόντα, την ανάλυση πιθανοτήτων για το πως θα την βγάλεις και φέτος.

Συζητήσεις επί συζητήσεων στην πρωτοβάθμια, ρουτίνα, ανακάλυψη των καλύτερων κενών, εκεί που θα είναι πιο εύκολα, φήμες πριν γνωρίσεις συναδέλφους, παιδιά και σχολείο, να μη μιλήσουμε για πόλη και χωριό… Η σχέση της αναπλήρωσης όπως έχει θεσμοθετηθεί και αναπαράγεται με περισσή θρασύτητα, σαν μια μόνιμη, κατασκευασμένη κατάσταση εκπαιδευτικής αδυναμίας από πλευράς υπουργείου, που πέρα από την πρώτη είδηση και το κέρδισμα των εντυπώσεων σταθερά απαξιεί τόσο τα επαγγελματικά δικαιώματα των εργαζομένων της εκπαίδευσης όσο και τα εκπαιδευτικά δικαιώματα των μαθητών, με ευαλωτότητα ή χωρίς.

Οι διεκδικήσεις για μόνιμους διορισμούς, όπως προσδιορίστηκε κινηματικά από μεγάλη μερίδα του εκπαιδευτικού κόσμου το προηγούμενο μήνα, συγκρούεται με την αναλγησία του υπουργείου να προσδώσει ένα μοντέλο που να μην καταπατά κατοχυρωμένα ακαδημαϊκά δικαιώματα, όπως το βασικό πτυχίο. Ακόμη, με την παρούσα ποσόστωση όπως νομοθετήθηκε, το υπουργείο ενισχύει τη φήμη του κοινωνικά για να ευχαριστήσει την πλειοψηφία του άνεργου κόσμου, που σε καιρούς οικονομικής λιτότητας και εγγεγραμμένης πια επισφάλειας, το όνειρο για μια σταθερή επαγγελματική σχέση είναι το τρόπαιο ενός διαρκούς αγώνα επιβίωσης.

Η ζούγκλα που μας επιβάλλεται από τους αρμόδιους πολιτικούς φορείς, είναι συγκοινωνούν δοχείο που διαπερνά όλη την πυραμίδα της κοινωνικής σχέσης σε ένα εργασιακό καθεστώς επισφάλειας.

Κάθε χρόνο κάθε ένας και κάθε μία από εμάς συναντά ανθρώπους που δεν τους γνωρίζει και ούτε αυτοί αντίστοιχα , όμως με λύπη διαπιστώνουμε ότι όλοι έχουν έτοιμη την εικόνα. Αν είσαι δασκάλα ειδικής αγωγής σε θέση παράλληλης στήριξης, προσηνές παράδειγμα, στα μάτια τους είσαι “η κοπέλα της παράλληλης”. Σε περιμένουν τις περισσότερες φορές για να τους ανακουφίσεις από μια δύσκολη περίπτωση, για να σου πουν τι πρέπει να κάνεις, για να σε κολακέψουν στην αρχή αλλά αν δεν συνταχθείς με τη νόρμα του σχολείου και έχεις την ατυχία να έχεις και εσύ εκπαιδευτική γνώμη, τότε εν ολίγοις σε περιμένουν τα δύσκολα. Μπορεί να συναντήσεις από αδιαφορία, μέχρι προσβολή και ευγενικό κατσάδιασμα, γιατί αυτοί είναι παλαιότεροι και ξέρουν. Που πας ψαράκι;

Οι αναπληρωτές μέσα στα σχολεία αν έχουν την ατυχία να μην τους γνωρίζει το υπόλοιπο εκπαιδευτικό προσωπικό και αν δεν τους έχουν δεχτεί ως φυσικές οντότητες, είναι οι αόρατοι των σχολείων, οι πιο διστακτικοί και συνήθως δυσκολεύονται να οικειοποιηθούν τον χώρο δουλείας και να νιώσουν ότι ανήκουν και τους ανήκει. Νιώθουμε έντονα τη ματαιότητα της βραχύβιας εκπαιδευτικής παρέμβασης, η δική μας συνέπεια να εκπληρώσουμε τον εργασιακό μας ρόλο σε συνδυασμό με το να προσδιοριστούμε κοινωνικά και πολιτικά σε ένα άγνωστο περιβάλλον συνήθως έχει ως συνέπεια από συνθήκες “καλύτερα μη μιλά” ως επιβολή και επίδειξη γνώσεων. Το σχολείο με αυτό τον τρόπο λειτουργεί και δεν έχει σε τίποτα να διαφοροποιηθεί από μια εταιρεία όπου στέλνεις το βιογραφικό σου και περνάς από φιλικό μεν, αδιόρατο δε, έλεγχο και εγκρίσεις ή όχι της επαγγελματικής σου εμπειρίας και κοινωνικού status.

Η αγάπη για τα παιδιά, το μεράκι να δημιουργήσεις ένα εκπαιδευτικό περιβάλλον με την όποια δυνατότητα μπορείς να έχεις, υποσκάπτεται από πολύ νωρίς και βρίσκεσαι συνέχεια να ενσωματώνεις την αυτοεκπληρούμενη προφητεία “φάτους πριν σε φάνε” ή “μια χρονιά είναι θα περάσει” και οι χρονιές μαζεύονται και όλη αυτή η συστημική τοποθέτηση επειδή εσύ είσαι αναπληρωτής και όχι μόνιμος κοινωνικοποιείται σε μια ασαφή διχοτόμηση και εναντίωση που διαπερνά ολόκληρο τον κλάδο.

Τον περασμένο μήνα τέτοιου είδους προστριβές ανακυκλώθηκαν για ακόμη μία φορά με αποτέλεσμα το ελπιδοφόρο όπως καταγράφηκε απεργιακό κίνημα να σιγάσει γρήγορα, να μη δημιουργήσει εστίες όπου όλοι οι εκπαιδευτικοί θα μπορούσαν να δουν από τα εργασιακά τους κενά ως τα πιο βαθιά πολιτικά (ας επιτραπεί εδώ η συνειρμική έννοια του πολίτη ως πιο προσιτή σε ευρύ κοινωνικό μέρος) και παιδαγωγικά με τα οποία ούτως η άλλως βρίσκονται καθημερινά στην προσπάθεια να τα αντιμετωπίσουν, άλλοι με περισσότερη και άλλοι με λιγότερη ειλικρίνεια.

Η κοινωνική και εργασιακή ρευστότητα δεν αναπληρώνεται όταν έχεις το καθημερινό άγχος για να μπορείς να σταθείς σύμφωνα με τα δικά σου αξιακά πιστεύω για ένα σχολείο ενάντια σε κάθε είδους ρατσισμό, κοινωνικό, εργασιακό, πολιτικό.

Οι μόνιμοι διορισμοί υπόσχονται την αλλαγή στην ανεργία αλλά στον εργασιακό στίβο αυτή είναι μόνο η μία πλευρά του νομίσματος. Η πλευρά που, απ’ ό,τι φάνηκε, η πλειοψηφία επιλέγει να αντικρίσει.

“Βλέπει μακρύτερα κείνος ο γλάρος που πετάει ψηλότερα.”

Όπως ο μύθος του γλάρου Ιωνάθαν ο οποίος δεν σταμάτησε στιγμή να πιστεύει στα πουλιά και στη συνεχή ανακάλυψη και ανατροπή των δεδομένων, έτσι και ο κάθε δάσκαλος/α από εμάς που βρίσκεται να αναπληρώνει μια θέση, ένα σχολικό κενό, έχει τη δύναμη να διεκδικήσει όσα θέλει και πιστεύει για ένα αξιοπρεπές για αυτόν/ην και τους συναδέλφους του/της σχολείο.

Το δημοκρατικό σχολείο το οποίο δεν θα αναπαράγει το μίσος, οφείλει πρώτα να μην ιεραρχεί τους εργαζόμενους του, από το πρώτο κουδούνι. Η εκπαιδευτική ισότητα μπορεί να είναι μόνο καθολική αλλιώς είναι λειψή και ανεπαρκής. Ο κίνδυνος ο κάθε εργαζόμενος να νιώσει ντροπιασμένος και αηδιασμένος δεν τον εμψυχώνει να αντισταθεί στην εργασιακή βαρβαρότητα και αυτό δεν ενισχύεται με κανένα ακαδημαϊκό κριτήριο παρά μόνο με δομικές πολιτικές και κοινωνικές αλλαγές που θα στοχεύουν στην άρση της αυθαιρεσίας.

Στο διάλειμμα θα βρισκόμαστε, στο γραφείο θα τα λέμε, μαζί θα καπνίζουμε και θα συζητάμε αναπληρωτές, μόνιμοι και ό,τι άλλο χαρακτηρισμό σκαρφιστεί το υπουργείο για να πλαισιώσει τα καθολικά εργασιακά μας δικαιώματα.

Οι αντιστάσεις μας ας είναι καθημερινές και συλλογικές …

The post ΕΓΩ ΑΝΑΠΛΗΡΩΝΩ, ΕΣΥ ΑΝΑΠΛΗΡΩΝΕΙΣ, ΑΥΤΟΣ ΑΝΑΠΛΗΡΩΝΕΙ… first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

των Εύη Πλάκα – Άννα Μπασιούκα

Το προσοντολόγιο Γαβρόγλου δεν είναι απλά μια μεταρρύθμιση του Υπουργείου Παιδείας, δεν είναι απλά ένας νόμος του ΣΥΡΙΖΑ που αφορά τους εργαζόμενους στην εκπαίδευση και το δημόσιο σχολείο που ψηφίστηκε στη βουλή. Είναι άλλη μια απόπειρα επίθεσης στον κόσμο της αναπλήρωσης και της αδιοριστίας και ευρύτερα όλης της εκπαίδευσης. Είναι η συμπύκνωση όλων των προηγούμενων επιθέσεων που αποπειράθηκε να κάνει στον κλάδο το κεφάλαιο και πάγια τακτική του μέσω όλων των πολιτικών διαχειριστών του (αξιολόγηση, διαγωνισμός ΑΣΕΠ , νέο λύκειο κ.λπ.). Είναι η προσπάθεια μετατροπής των εκπαιδευτικών σε πειθήνιους υπηρέτες κράτους-κεφαλαίου, παράλληλα με τη γαλούχηση των συνειδήσεων των μαθητών με τις «αξίες» του εθνικισμού, του ανταγωνισμού και του ατομικισμού, ώστε να εξασφαλιστεί η ανανέωση του διασπασμένου υποδουλωμένου εργατικού δυναμικού. Είναι το ίδιο πλαίσιο με αυτό της προσπάθειας να μετατραπεί η δημόσια εκπαίδευση (σε όλες της τις βαθμίδες) σε ένα ευρωπαϊκό μαγαζάκι ”γνώσεων” με ταξικό πρόσημο, σχολεία για λίγους και εκλεκτούς.

Ας μείνουμε όμως στα του προσοντολογίου. Δε γελιόμαστε, ο νέος αυτός νόμος, ο υποτιθέμενος νόμος διορισμών, δεν είναι τίποτα περισσότερο από το όχημα κράτους και κεφαλαίου για απολύσεις, εξατομίκευση των εργαζομένων και κανιβαλισμό στο εσωτερικό τους, ανταγωνισμό, ανακύκλωση ανεργίας και συμβάσεις εργασίας για “προνομιούχους-άριστους”. Είναι, με λίγα λόγια, η προσπάθεια επιβολής ατομικών συμβάσεων εργασίας, η περαιτέρω υποτίμηση της εργασιακής μας δύναμης, εντασσόμενη σε ένα πλαίσιο μόνιμης ελαστικοποίησης του συνόλου της τάξης μας και της γενικευμένης επισφάλειας και εργοδοτικής τρομοκρατίας.

Απέναντι στη βάρβαρη αυτή επίθεση, οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες της εκπαίδευσης, τα εκπαιδευτικά μας σωματεία και οι συλλογικότητες αναπληρωτών, απαντήσαμε οργανωμένα και μαχητικά, εκτινάσσοντας τον αγώνα την απεργιακή εβδομάδα του Γενάρη. Απαντήσαμε με πολύμορφες απεργιακές δράσεις, με πρώτη την κατάληψη της Πρυτανείας ΕΚΠΑ στην Αθήνα, και τη μετατροπή της σε κέντρο αγώνα. Δώσαμε ένα ηχηρό μήνυμα στην τωρινή κυβέρνηση και σε οποιονδήποτε επίδοξο διαχειριστή του αστικού κράτους, ότι η επίθεση στη συλλογική διαπραγμάτευση των όρων εργασίας μας, η ελαστικοποίηση των σχέσεων εργασίας, το σχολείο-εργοστάσιο και το σχολείο-μαγαζί θα ανατραπούν. Και θα ανατραπούν από όλες και όλους μας, στο δρόμο, με όπλο μας την απεργία και την κατάληψη.

Και αυτή ήταν η αρχή της απεργιακής εβδομάδας 11-17/1. Γιατί η κινηματική πύκνωση του χρόνου, όξυνε τόσο τις συνειδήσεις μας ατομικά και συλλογικά, ώστε μέσα σε ένα τόσο σύντομο διάστημα, να ριζοσπαστικοποιείται σημαντικά ο λόγος και η δράση μας, και να διευρύνονται πολύ οι στόχοι και οι παρεμβάσεις μας. Από την (φαινομενικά) καθαρά συντεχνιακή-κλαδική διεκδίκηση, φτάσαμε μαζικά κι οργανωμένα να φωνάζουμε για μόνιμη και σταθερή εργασία για το σύνολο της εργατικής τάξης, αίτημα πραγματικά επαναστατικό, εάν αναλογιστούμε τις στρατηγικές κινήσεις του καπιταλισμού ανά τον κόσμο για περαιτέρω ελαστικοποίηση των σχέσεων εργασίας σε ολοένα και μεγαλύτερο κομμάτι του παγκόσμιου προλεταριάτου.

Αυτή την απεργιακή εβδομάδα, συνδέσαμε τον αγώνα και τη φωνή μας με συναδέλφους και συναδέλφισσες από άλλους κλάδους (περισσότερο ή λιγότερο επισφαλείς, τόσο του δημοσίου όσο και του ιδιωτικού τομέα), όπου συναντηθήκαμε σε εργατικές διαδηλώσεις και ανοιχτές συσκέψεις στην κατειλημμένη πρυτανεία. Από τον αγώνα αυτό, δε θα μπορούσαν να λείπουν οι φοιτητικοί σύλλογοι, οι οποίοι τον στήριξαν από την αρχή και συνεδρίαζαν μαζί μας καθημερινά. Οι δράσεις μας, πολλές και διάφορες, αλλά πολύ περιορισμένες σε σύγκριση με αυτές που θέλαμε να πραγματοποιήσουμε και δεν μας έφτανε ο χρόνος. Από μοιράσματα χιλιάδων κειμένων, αφισοκολλήσεις, στένσιλ, εκδηλώσεις, συμμετοχή σε διάφορες κινητοποιήσεις και απεργιακές φρουρές, μέχρι την παρέμβασή μας στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων της ΕΡΤ στις 12/1, ώστε να ακουστεί η φωνή μας ατόφια, καθαρά, με τους δικούς μας όρους.

Την εβδομάδα 11-17/1 συγκρουστήκαμε με τις δυνάμεις καταστολής συναδέλφισσες και συνάδελφοι, μαζικά, συλλογικά κι ανυποχώρητα, βάζοντας για άλλη μια φορά μπροστά το δίκιο μας. Αναγκάσαμε τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία, τον κυβερνητικό συνδικαλισμό (απ’ όπου κι αν προέρχεται) να προκηρύξει απεργίες. Ναι, δεν ήταν απεργίες διαρκείας, ούτε καν 48ωρες, όπως πιέζαμε μέσα από τα σωματεία μας. Δεν περιμέναμε κάτι περισσότερο από την πλειοψηφία των ομοσπονδιών, οι οποίες εάν ήταν στο χέρι τους όχι απλά θα ψήφιζαν το νομοσχέδιο, αλλά θα το κατέθεταν κιόλας.

Παρ’ όλα αυτά, ακόμα κι αυτές οι τρεις σπαστές 24ωρες απεργίες, με την κατειλημμένη πρυτανεία, τη ριζοσπαστικοποίηση του αγώνα και τη διεύρυνσή του, αποτέλεσμα της καθημερινής πολύωρης ζύμωσής μας στην Αθήνα και την επαρχία, κατάφεραν να δημιουργήσουν μεγάλο πολιτικό αποτύπωμα τόσο στην κεντρική πολιτική σκηνή, όσο και στον ίδιο τον αγωνιζόμενο κόσμο της εκπαίδευσης. Και όλα αυτά σε μια περίοδο κινηματικής νηνεμίας, όπου η φράση “πανεκπαιδευτική εξέγερση” θα φάνταζε τουλάχιστον ουτοπική.

Το εκπαιδευτικό κίνημα, λοιπόν, έσπασε την κανονικότητα της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ αναδιπλώθηκε μεταθέτοντας την ψήφιση του νομοσχεδίου των απολύσεων από μέρα σε μέρα, μετρούσε τα κουκιά της και εν μέσω κατασυκοφάντησης του εκπαιδευτικού κινήματος, πέρασε μέσα στη βουλή την περαιτέρω ελαστικοποίηση της εργασίας μας. Όλο το αστικό μπλοκ και τα μέσα ενημέρωσής του, προπαγάνδιζαν την ήττα των εκπαιδευτικών. Ότι, δηλαδή, ο αγώνας τελείωσε, η “τάξη” βασιλεύει στην εκπαίδευση, η “ηχηρή μειοψηφία” έκανε το καθήκον της και τώρα είναι καιρός να επιστρέψουμε στην κανονικότητα, στα σπίτια μας και στις δουλειές μας. Εμείς το μόνο που έχουμε να πούμε πάνω σε αυτό, παραφράζοντας ένα κείμενο γραμμένο έναν αιώνα πριν, για μια άλλη εβδομάδα, είναι πως η “τάξη” τους είναι χτισμένη πάνω σε άμμο κι ότι ο αγώνας όχι απλά θα υψωθεί ξανά, αλλά μόλις τώρα άρχισε.

Γιατί ο αγώνας για τα δικαιώματά μας, ο αγώνας για την ανατίμηση της τάξης μας, είναι μια συνεχής και διαρκή διαδικασία. Δεν αναμετριέται μόνο με τις ψηφίσεις των νομοσχεδίων, δεν αναμετριέται μόνο στην έναρξη ή τη λήξη των απεργιών. Δεν μετριέται με όρους νίκης και ήττας. Έχουμε κερδίσει πολλά περισσότερα από αυτά που η κυβέρνηση προπαγανδίζει ότι έχουμε χάσει. Γιατί έχουμε κερδίσει μια συλλογική κινηματική κουλτούρα μεταξύ των συναδέλφων, έχουμε κερδίσει τους δρόμους και την κοινωνία. Έχουμε κερδίσει μια αγωνιστική εμπειρία η οποία ολοένα θα μεγαλώνει. Είναι αυτή η οποία πλάι στη δυναμικότητα και την αποφασιστικότητά μας, θα δώσει ξανά με μαζικούς και απεργιακούς όρους τη μάχη ενάντια στην περαιτέρω υποβάθμιση του δημόσιου σχολείου και την επιβολή των ταξικών φραγμών σε αυτό, τη μάχη για την οριστική κατάργηση του νόμου-εκτρώματος, για τη σύνδεση και τον συντονισμό των αγώνων όλης της εργατικής τάξης, για το σχολείο και ευρύτερα την κοινωνία σύμφωνα με τις δικές μας ανάγκες, όπως ακριβώς την ονειρευόμαστε εμείς.

1. Ο τίτλος του άρθρου, όπως και μια φράση του κειμένου, παραφρασμένη, είναι δανεισμένα από το “Η τάξη βασιλεύει στο Βερολίνο” της Ρ. Λούξεμπουργκ ↑

The post ΗΜΟΥΝ, ΕΙΜΑΙ, ΘΑ ΕΙΜΑΙ! first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.