“…γιατί έτσι το συμφωνήσαμε στη συνάντηση: ότι θα αγωνιστούμε για να μην υπάρχει, σε οποιαδήποτε γωνιά του κόσμου, ούτε μια γυναίκα που να φοβάται επειδή είναι γυναίκα.

Εσένα σου λαχαίνει να αγωνιστείς στον τόπο σου, συντρόφισσα και αδερφή, και σε μας λαχαίνει εδώ, στη ζαπατίστικη γη.”

 Γράμμα των γυναικών ζαπατίστας

        από τα βουνά του Νοτιοανατολικού Μεξικού,

       προς τις γυναίκες του κόσμου που αγωνίζονται

Το δίκαιο αίτημα χιλιάδων αναπληρωτών/τριών εκπαιδευτικών για πλήρη εξίσωση των δικαιωμάτων που αφορούν την προστασία και στήριξη της μητρότητας, είναι ένα ζήτημα που αντανακλά τη διπλή εκμετάλλευση στην οποία υπόκειται η ελαστικά εργαζόμενη γυναίκα και αποτελεί θέμα κοινωνικού χαρακτήρα που αφορά τόσο τα εργατικά , ταξικά όσο και τα φεμινιστικά κινήματα.  

Η καταπάτηση του αδιαμφισβήτητου και θεμελιώδους αυτού δικαιώματος αποδεικνύει περίτρανα ότι για τους νόμους του κράτους και της καπιταλιστικής αγοράς, η εργαζόμενη γυναίκα που θέλει να γεννήσει και να αναθρέψει το παιδί της είναι εξαιρετικά επιζήμια για τα κέρδη του εργοδότη της. Η φυσική και βιολογικά προκαθορισμένη δυνατότητα της γυναικείας μητρότητας απαξιώνεται πλήρως, θέτοντας το τρομοκρατικό δίλημμα  «μητρότητα ή δουλειά», οδηγώντας τις εργαζόμενες συχνά στη βίαιη απόλυση, σε αναγκαστική παραίτηση και κατ’ επέκταση στην οικονομική ισοπέδωση. Αν θέλει  μια γυναίκα να γίνει μητέρα λοιπόν, παύει για γενετικούς λόγους να ανήκει στο ανταγωνιστικό εργατικό δυναμικό, αφού δεν μπορεί εκ των πραγμάτων να εργαστεί τους μήνες της κύησης και λοχείας της. Πρέπει λοιπόν να βρει μία άλλη πηγή εσόδων, να δώσει τέλος στην οικονομική ανεξαρτησία της ή να αποχωριστεί βάναυσα το βρέφος της και να μην είναι επαρκής στην πλήρη και υγιή ανατροφή του. Η βίαιη απομάκρυνση της νέας μητέρας από τον χώρο εργασίας της και η επιστροφή της στο σπίτι, αναπαράγουν πατριαρχικά μοντέλα τα οποία όχι μόνο διαιωνίζουν τη μειονεκτική της θέση στον καταμερισμό εργασίας, αλλά ταυτόχρονα της δίνουν την ιδιότητα ενός ανθρώπου που ζει μόνο για την αναπαραγωγή του είδους. Έτσι, έχει να αντιμετωπίσει καθημερινά σε αρκετούς εργασιακούς χώρους τον κοινωνικό ρατσισμό και τη σεξιστική διάκριση για κάτι που εκ φύσεως έχει δικαίωμα να βιώσει.   

Οι ελαστικά εργαζόμενες μητέρες στην εκπαίδευση στερούνται την άδεια επαπειλούμενης κύησης, την άδεια ασθένειας τέκνου και δεν δικαιούνται 9μηνη άδεια ανατροφής όπως οι μόνιμες συναδέλφισσές τους.  Οι αναπληρώτριες αφήνουν τα μωρά τους μόλις 5 μηνών για να γυρίσουν στη δουλειά τους, διακόπτοντας πρόωρα το θηλασμό, ή εξαναγκάζονται σε άδειες άνευ αποδοχών και ενσήμων, που τους στερούν το επίδομα ανεργίας το καλοκαίρι και την έγκαιρη πρόσληψη την επόμενη χρονιά. Στον ιδιωτικό τομέα, αν μια εργαζόμενη μείνει έγκυος μπορεί και να απολυθεί. Οι μητέρες και οι πατέρες που δουλεύουν με μπλοκάκι (Δελτίο Παροχής Υπηρεσιών) δεν δικαιούνται ούτε μια μέρα άδειας.  Η εργοδοσία θέτει στο στόχαστρο τη μητρότητα εδραιώνοντας συνθήκες εργασιακού μεσαίωνα, καθώς πολλές γυναίκες θέτουν καθημερινά σε κίνδυνο την υγεία τους και την ομαλή έκβαση της εγκυμοσύνης τους σε ακατάλληλους εργασιακούς χώρους . Το νέο ζευγάρι αφήνεται ανήμπορο να διαχειριστεί την ανατροφή και την ομαλή ψυχοκοινωνική ανάπτυξη του παιδιού του, στερούμενο κάθε δικαίωμα, βιώνοντας την ανισότητα που παράγει η ταξικά διαμορφωμένη κοινωνία.

Κάτω από την πίεση των τελευταίων κινητοποιήσεων και τον καθημερινό αγώνα συλλογικοτήτων και σωματείων, δόθηκε στις αναπληρώτριες μητέρες 3,5 μήνες άδεια ανατροφής τέκνου, που όπως αποδεικνύεται από υπολογισμούς λίγες μητέρες θα καταφέρουν τελικά να χρησιμοποιήσουν. Το Υπουργείο Παιδείας θέτει κι εδώ τους  δικούς του όρους, καθώς για να καταφέρει μια γυναίκα  να πάρει τελικά την άδεια αυτή πρέπει να οργανώσει τόσο καλά την ημέρα της σύλληψης (!) και του τοκετού, που ενδεχομένως από το άγχος της επικείμενης μητρότητας και επιβίωσής της να μην μπορέσει καν να συλλάβει.

Οι 3,5 μήνες δεν δικαιώνουν τις αναπληρώτριες μητέρες. Καλύπτουν μόνιμα κενά κάθε χρόνο και δικαιούνται να είναι δίπλα στο μωρό τους τον πρώτο χρόνο της ζωής   του. Το μωρό της ελαστικά εργαζόμενης μητέρες δεν διαφέρει σε κάτι από το μωρό της μόνιμης συναδέλφισσάς της, και έχει το ίδιο δικαίωμα στη μητρική παρουσία. Όταν η αναπληρώτρια μητέρα έχει επικίνδυνη εγκυμοσύνη πρέπει να προστατευτεί και να μείνει σπίτι της και όχι να εξαρτάται από την καλή διάθεση του κάθε διευθυντή/ντριας και την ανοχή του υπόλοιπου προσωπικού. Οι μονογονεικές οικογένειες και οι νέοι πατέρες έχουν επίσης το ίδιο δικαίωμα ανατροφής του παιδιού τους. Η εργοδοσία έχει την ίδια ευθύνη απέναντι στην εργαζόμενη του ιδιωτικού τομέα, να κατοχυρώσει την επιστροφή στη θέση εργασίας της και να προστατεύσει πλήρως τη μητρότητά της.

Η προστασία και η προάσπιση του δικαιώματος της μητρότητας στον εργασιακό χώρο δεν είναι ζήτημα συντεχνιακό. Αφορά το σύνολο μιας κοινωνίας που μάχεται ενάντια στον ρατσισμό, την καταπίεση και τον σεξισμό, τα οποία αποτελούν τα «καθαγιασμένα μέσα» για την ενίσχυση των εξουσιαστικών σχέσεων  και την μεγιστοποίηση των ταξικών ανισοτήτων.

Η γυναίκα που απολύθηκε επειδή έμεινε έγκυος είναι η ίδια  που το βράδυ φοβάται να γυρίσει μόνη της στο σπίτι. Είναι αυτή που κακοποιήθηκε  μια μέρα από τον σύζυγό της, αυτή που ο άντρας της, ο αδερφός της και ο θείος της πρέπει να αποφασίζουν για τη ζωή της. Είναι εκείνη που υπέστη βιασμό ένα βράδυ στη γειτονιά της, αυτή που δέχτηκε σεξουαλική παρενόχληση στο χώρο εργασίας της. Ο διαρκής αλληλέγγυος αγώνας αυτοοργανωμένος και μη, πρέπει να δίνει δυναμική και άμεση απάντηση σε κάθε ταπεινωτικό περιστατικό άνισης μεταχείρισης, φασιστικής απειλής  και εργοδοτικής αυθαιρεσίας.  

The post Η μητέρα δεν αναπληρώνεται first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Το άρθρο Η μητέρα δεν αναπληρώνεται εμφανίστηκε πρώτα στο Εκπαιδευτική Λέσχη.

Η νέα χρονιά δεν μπήκε με τον καλύτερο τρόπο για τους από πάνω.  Μπορεί να πανηγυρίζουν ότι βρισκόμαστε στη μεταμνημονιακή εποχή όμως το πολιτικό κλίμα καθορίζεται από τους εργαζόμενους και τους αγώνες τους ενάντια στις πολιτικές των «υπερπλεονασμάτων» της κυβέρνησης Τσίπρα, διεκδικώντας ανατροπή της λιτότητας και της μνημονιακής λεηλασίας, μόνιμη και σταθερή εργασία.  Αυτοί οι αγώνες είναι που μπορούν να σπάσουν την  «κανονικότητα» που διακηρύσσει η κυβέρνηση και που στην ουσία είναι μια κανονικότητα της φτωχοποίησης. Μια κανονικότητα που αφήνει τα περιθώρια στα αφεντικά και στη Νέα Δημοκρατία να φιλοδοξούν ότι θα συνεχίσουν και θα κλιμακώσουν την επίθεση από εκεί που την έφτασε η διαχείριση του Τσίπρα.

Το ποδαρικό για το 2019 το έκανε το εκπαιδευτικό κίνημα. Με μια συγκλονιστική απεργιακή εβδομάδα που έκανε τα κυβερνητικά επιτελεία να τρέμουν και που όμοιά της είχαμε να δούμε, στη πρωτοβάθμια εκπαίδευση, ουσιαστικά από το 2006.

Οι απεργιακές μάχες των εκπαιδευτικών για μαζικούς διορισμούς στην Παιδεία, ενάντια στο προσοντολόγιο και τις απολύσεις των αναπληρωτών,  ήταν κομμάτι της μεγάλης σύγκρουσης που εξελίσσεται σε μια σειρά κλάδους του δημοσίου, για μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού, για μονιμοποίηση και όχι απολύσεις των συμβασιούχων. Άνοιξε ακόμα πιο πολύ την δυνατότητα, να απλώσουμε ένα πλατύ απεργιακό μέτωπο σε όλο το δημόσιο. Το αίτημα που ενοποιεί όλους είναι η απαίτηση για μονιμοποίηση όλων των Συμβασιούχων, «χωρίς όρους και προϋποθέσεις», και η καθαρή εκτίμηση ότι ο κοινός αγώνας μονίμων και συμβασιούχων είναι που μπορεί να φέρει τις νίκες.

Στην εκπαίδευση όλο το προηγούμενο διάστημα ήταν γεμάτο με αγώνες που δεν άφησαν μια σειρά από επιθέσεις στη παιδεία να περάσουν. Από την αναθεώρηση του άρθρου 16 που πήγε στα σκουπίδια μέχρι την αξιολόγηση που είχε την ίδια τύχη, όλες οι κεντρικές πολιτικές επιλογές των από πάνω για τη παιδεία βρέθηκαν μπροστά στους σκοπέλους των αγώνων των εκπαιδευτικών, των φοιτητών, των μαθητών. Βέβαια αυτοί δε το βάζουν κάτω, επιμένουν, αλλά το ίδιο κι από τη δική μας τη πλευρά.

Από αυτή την άποψη οι απεργίες του Γενάρη μόνο από τον ουρανό δεν έπεσαν.  Τροφοδοτήθηκαν από τις συνεχείς απεργιακές κινητοποιήσεις εργαζόμενων στα νοσοκομεία, που μέσα από πρωτοβουλίες συντονισμού από τα κάτω, όπως του ”Συντονιστικού νοσοκομείων”, κερδίσανε να μην απολυθούν χιλιάδες συμβασιούχοι. Αγώνες όπως στους Δήμους, με τους εργαζόμενους στο ”Βοήθεια στο σπίτι” που κέρδισαν την ουσιαστική μονιμοποίησή τους, μέσα από αλλεπάλληλες απεργιακές μάχες και πανελλαδικά απεργιακά συλλαλητήρια. 

Αλλά και χτίστηκαν βήμα το βήμα, κινητοποίηση την κινητοποίηση, μέσα στις συνελεύσεις των συλλόγων μας (ΣΕΠΕ), στις παρεμβάσεις αναπληρωτών στα συνέδρια της ΔΟΕ και φυσικά στις καταλήψεις του υπουργείου Παιδείας. Με λίγα λόγια οι απεργίες δε μας χαρίστηκαν, τις διεκδικήσαμε με την μαζικότητα, την αποφασιστικότητα και την οργή που κουβαλάμε και εκφράζουμε τόσα χρόνια, ειδικά οι αναπληρωτές, και τις κερδίσαμε. Ουσιαστικά τις επιβάλαμε και δικαιωθήκαμε κατ΄ αρχάς στο ότι εκεί είναι η δύναμή μας. Αν όλα αυτά τα χρόνια σείστηκε μια φορά ο τόπος για τα καλά, αυτό ήταν τον περασμένο Γενάρη. Όχι ότι δε ξανάγινε ντόρος, αυτή τη φορά όμως καταλάβαμε το κέντρο της Αθήνας και μαζί την Πρυτανεία, μαζεμένοι αναπληρωτές και μόνιμοι για πρώτη φορά με τόσο μαζικούς όρους. Η δυναμική ήταν τόσο μεγάλη που ακόμα και η ΑΔΕΔΥ αναγκάστηκε να προχωρήσει σε 24ωρη απεργία σε όλο το δημόσιο τη Πέμπτη 17/1 σε συμπαράσταση στον αγώνα των εκπαιδευτικών.

Το κέντρο αγώνα (κατάληψη Πρυτανείας) ήταν βασικό γι΄ αυτές τις εξελίξεις. Από τις συνελεύσεις μέχρι την δυναμική παρέμβαση στην ΕΡΤ, συντόνισε, οργάνωσε  και χάραξε τον βηματισμό του κινήματος συλλογικά και δημοκρατικά. Έτσι άνοιξε η συζήτηση γύρω από τα συνδικάτα, το ρόλο τους, για το αν τα χρειαζόμαστε και πως τα βάζουμε σε κίνηση. Δεν παρουσιάζεται συχνά η ευκαιρία να συζητηθεί αυτό το θέμα με τρόπο τόσο άμεσο και πρακτικό. Ήταν κοινός τόπος ότι χωρίς απεργία δε μπορούμε να συνεχίσουμε και παρ’ όλες τις βάσιμες ανησυχίες ότι η συνδικαλιστική γραφειοκρατία δεν θα έδινε συνέχεια, η συζήτηση αντί να κλείσει άναψε. Πως μπορούμε να κερδίσουμε τη συνέχιση της απεργίας από τη ΔΟΕ; Θα πάρουμε τηλέφωνο τους συνδικαλιστές, θα πολιορκήσουμε τη συνεδρίαση του ΔΣ ή θα στραφούμε στα πρωτοβάθμια σωματεία και μέσα από αυτά θα κινηθούμε απεργιακά βάζοντας έτσι τη  πίεση και στην ομοσπονδία;

Μετά από αυτόν τον αγώνα τίποτα δεν είναι όπως πριν στα σχολεία μας. Αποκτήσαμε πολύτιμες εμπειρίες σπάζοντας τη πολυδιάσπαση, ξεπερνώντας τις περιχαρακώσεις και είδαμε ότι μόνοι μας δεν αρκεί. Αναπληρωτές και μόνιμοι δώσαμε τη μάχη ενωμένοι με όπλο μας την απεργία. Συνειδητοποιήσαμε ότι η δύναμή μας είναι στα συνδικάτα, στα σωματεία μας, στις συνελεύσεις μας. Συντονιστήκαμε με άλλους χώρους του δημοσίου όπως τους υγειονομικούς και τους συμβασιούχους των ΟΤΑ που απέργησαν και διαδήλωσαν μαζί μας. Όλες αυτές τις εμπειρίες πρέπει να τις κρατήσουμε και να τις γενικεύσουμε με προοπτική ένα κίνημα συμβασιούχων και μόνιμων που καμία κυβέρνηση δε θα μπορεί να σταματήσει.

Ένα πράγμα είναι σίγουρο. Είμαστε πιο οργισμένοι και πιο αποφασισμένοι από ποτέ. Μπορεί ο Γαβρόγλου να ψήφισε τελικά το προσοντολόγιο των απολύσεων αλλά ξέρει τι τον περιμένει. Ο νόμος του θα μείνει στα χαρτιά. Θα συνεχίσουμε μέχρι να τον αναγκάσουμε να τα πάρει όλα πίσω, μέχρι να επιβάλουμε μαζικούς διορισμούς και όχι απολύσεις. Δεν μπορούμε να περιμένουμε πότε θα φτάσουμε μπροστά στους νέους πίνακες των αναπληρωτών που θα ετοιμάσουν. Πρέπει να παρθούν πρωτοβουλίες σε κάθε σύλλογο πρωτοβάθμιας και σε κάθε ΕΛΜΕ. Με επιτροπές αγώνα μόνιμων και αναπληρωτών να συντονίσουμε και να οργανώσουμε τη συνέχεια μέσα από τα σωματεία μας, διεκδικώντας νέο γύρο απεργιακών κινητοποιήσεων που θα γίνει η ταφόπλακα του προσοντολογίου και της αξιολόγησης και ταυτόχρονα θα επιβάλει όλα τα αιτήματα του εκπαιδευτικού κινήματος με κέντρο τις μονιμοποιήσεις αναπληρωτών και τους μαζικούς διορισμούς.

The post ΑΠΕΡΓΙΑ: ΤΟ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΟ ΜΑΣ ΟΠΛΟ first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Το άρθρο ΑΠΕΡΓΙΑ: ΤΟ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΟ ΜΑΣ ΟΠΛΟ εμφανίστηκε πρώτα στο Εκπαιδευτική Λέσχη.

Από το 2006 εργάζομαι στη δημόσια εκπαίδευση και συγκεκριμένα σε Σχολικές Μονάδες Ειδικές Αγωγής και Εκπαίδευσης ή σε πιο “απλά” ελληνικά σε Ειδικά Σχολεία, Τμήματα Ένταξης και στην Παράλληλη Στήριξη. Από το 2006 άνοιξε ένας προσωπικός επαγγελματικός κύκλος στο δημόσιο σχολείο πλούσιος σε καινούριες εμπειρίες, προκλήσεις και συναισθήματα. Ένας κύκλος που επαναλαμβάνεται και κάθε χρόνο γίνεται όλο και μεγαλύτερος. Στην προσπάθεια να περιγράψει κανείς την εμπειρία του ως αναπληρωτής εκπαιδευτικός δεν μπορεί να μη θυμηθεί όσα έχει ακούσει και απαντήσει όλα τα προηγούμενα χρόνια προσπαθώντας να αποδείξει πως δεν είναι ελέφαντας ή πως δεν αποτελεί έναν προνομιούχο εργαζόμενο της νέας γενιάς. Οι “αναπληρωτές”, όπως είμαστε γνωστοί στο χώρο της παιδείας, αποτελούμε τους εργαζόμενους λάστιχο, τους εκπαιδευτικούς πειραματόζωα που όλα τα αντέχουν και όλα τα υπομένουν στο βωμό της συλλογής προϋπηρεσίας και ενός διορισμού που δεν έρχεται ποτέ… Στο άρθρο αυτό, επέλεξα να απαντήσω σε διάφορα άτομα εντός και εκτός των σχολείων, τα οποία προσπαθώντας να δώσουν έναν τόνο αισιοδοξίας και χτυπώντας έναν αναπληρωτή φιλικά στην πλάτη, χρησιμοποιούν εκφράσεις που πολλές φορές μας εξοργίζουν. Σε άτομα που θεωρούν την οργή, τη διαμαρτυρία αλλά και το αίτημα για μαζικούς διορισμούς με βάση την προϋπηρεσία και το βασικό τίτλο σπουδών κάπως υπερβολικά…

Ακούμε συχνά: “Έλα μωρέ μην παραπονιέσαι αφού έχεις κάθε χρόνο δουλειά!”

Αρχικά δε βρίσκω το λόγο που πρέπει να απολογηθώ σε έναν φίλο μου ακούγοντας με ειρωνεία να μου λέει πως εγώ δεν πρέπει να μιλάω γιατί δουλεύω. Η πολυετής οικονομική κρίση στην Ελλάδα και η ισοπέδωση του βιοτικού επιπέδου των απλών εργαζομένων στη χώρα έχει οδηγήσει στην ανάπτυξη ενός ανθρωποφαγικού συνδρόμου. Η αλήθεια είναι πως η νέα γενιά εργαζομένων δυσκολεύεται ακόμα και σήμερα να βρει έστω και μία κακοπληρωμένη θέση εργασίας. Πολλοί νέοι πήραν την απόφαση να παραιτηθούν από την προσπάθεια και να φύγουν σε άλλες χώρες αναζητώντας μία καλύτερη ζωή. Όμως, εμείς οι αναπληρωτές εκπαιδευτικοί αντιλαμβανόμαστε πλήρως αυτή την κατάσταση καθώς είμαστε κομμάτι αυτής της κοινωνίας. Πολλοί από εμάς έχουμε συγγενείς, φίλους και γνωστούς που βρίσκονται σε αυτή την κατάσταση και βιώνουμε μαζί τους την ανεργία. Η εργασία είναι δικαίωμα του κάθε ανθρώπου και το μέσο για να διασφαλίσει την αξιοπρέπεια και τις συνθήκες που χρειάζεται για να ζήσει ανεξάρτητα. Η λογική του ανταγωνισμού ανάμεσα στους απλούς εργαζόμενους, γιατί κάποιος έχει δουλειά ενώ ένας άλλος δεν έχει, σίγουρα δεν είναι προς τη σωστή κατεύθυνση. Η εχθρότητα ενός νέου ανέργου δεν πρέπει να κατευθύνεται απέναντι σε μένα επειδή έτυχε να έχω μία θέση εργασίας αλλά σε εκείνους που φέρουν την πραγματική ευθύνη της ανεργίας και αυτής της κατάστασης. Η στάση αυτή δεν εξυπηρετεί ούτε τον άνεργο ούτε τον αναπληρωτή. Εξυπηρετεί την οικονομική και πολιτική ελίτ που απλά τρίβει τα χέρια της βάζοντας τους εργαζόμενους να τρώγονται και να μαλώνουν μεταξύ τους.

Ακούμε συχνά: “Έλα μωρέ μην παραπονιέσαι αφού παίρνεις πολύ καλό μισθό!”

Η άποψη πως οι αναπληρωτές παίρνουν πολύ καλό μισθό και γι΄ αυτό δεν πρέπει να παραπονιούνται είναι ίσως από αυτές που διαστρεβλώνουν περισσότερο την πραγματικότητα. Αρχικά, οι αναπληρωτές πληρώνονται, στην καλύτερη περίπτωση, για 9 μήνες το χρόνο και τους υπόλοιπους μήνες παίρνουν το επίδομα του ταμείου ανεργίας (360 το μήνα). Ο μισθός δεν διαφέρει ιδιαίτερα με αυτόν που παίρνει ένας ειδικευμένος πτυχιούχος εργαζόμενος στον ιδιωτικό τομέα ενώ οι εκπαιδευτικοί στο σύνολό τους, όπως και όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι, έχουν δει τραγικές μειώσεις στους μισθούς και επιπλέον δεν λαμβάνουν μισθούς- δώρα. Είναι, λοιπόν, ξεκάθαρο πως η μισθολογική ψαλίδα είναι ένας μύθος και με τα οικονομικά που προαναφέρθηκαν θα πρέπει να διευκρινιστεί πως οι αναπληρωτές έρχονται αντιμέτωποι με ιδιαίτερες δυσκολίες κάθε χρόνο. Αναφέρομαι στην κατάσταση για τη μεγάλη ομάδα των περιπλανώμενων αναπληρωτών, οι οποίοι αναγκάζονται να μεταναστεύσουν σε πολύ μακρινά μέρη και να δανειστούν σε κάθε αρχή της χρονιάς. Καλούνται να βάλουν από την τσέπη τους για να ταξιδέψουν, να μετακομίσουν, να πληρώσουν τα πρώτα ενοίκια και να καλύψουν πάγια έξοδα διαβίωσης που δεν καλύπτονται με κανέναν τρόπο από το κράτος.

Ακούμε συχνά: “Έλα μωρέ μην παραπονιέσαι αφού κάθε χρόνο αλλάζεις σχολείο και δε βαριέσαι!”

Η έκφραση αυτή ακούγεται συχνά από συναδέλφους, μόνιμους εκπαιδευτικούς μιας άλλης γενιάς, που δεν έχουν βιώσει την εκπαιδευτική “μετανάστευση” από σχολείο σε σχολείο στο βαθμό που τη βιώνουμε εμείς. Δουλεύοντας, όμως, 13 χρόνια και έχοντας αλλάξει 10 διαφορετικά σχολεία μπορώ να πω με βεβαιότητα πως απλά έχω βαρεθεί! Το να γνωρίζει κανείς κάθε χρόνο νέους ανθρώπους, συναδέλφους, γονείς, μαθητές, γνωρίζοντας εξ’ αρχής πως θα είναι μαζί τους για τους υπόλοιπους 9 μήνες και μετά απλά θα βρεθεί κάπου αλλού, είναι πραγματικά μία ψυχοφθόρα διαδικασία. Οι αλλαγές αυτές δεν βοηθούν στην ουσιαστική επικοινωνία αλλά ούτε και στο χτίσιμο σταθερών συναδελφικών σχέσεων εμπιστοσύνης. Τις περισσότερες φορές δημιουργούμε επιφανειακές σχέσεις που δεν βοηθούν ούτε τη λειτουργία του σχολείου αλλά ούτε και την ψυχολογία μας…

Ακούμε συχνά: “Εσείς της ειδικής αγωγής δεν πρέπει να παραπονιέστε γιατί δουλεύετε κάθε χρόνο!”

Ναι, η αλήθεια είναι πως δουλεύουμε κάθε χρόνο από το 2002. Δεν μπορούμε, όμως, να ξεχάσουμε πως από το 2002 πολεμήσαμε για να αναγνωριστούμε ως εκπαιδευτικός κλάδος. Δεν μπορούμε να ξεχάσουμε πως μέχρι και το 2008 γίνονταν μόνιμοι διορισμοί που μας άφηναν πάντα απ’ έξω και πως υπάρχουν συνάδελφοι μετρώντας 18 χρόνια στην αναπλήρωση. Δεν μπορούμε να ξεχάσουμε πως μπήκαμε στα σχολεία δίνοντας τον καλύτερό μας εαυτό για την προώθηση των εννοιών της ένταξης και της αποδοχής της διαφορετικότητας χωρίς καμία ουσιαστική υποστήριξη. Οι συνθήκες εργασίας στην ειδική αγωγή απαιτούν σταθερότητα, συνέπεια και ουσιαστικές σχέσεις με παιδιά, γονείς, συναδέλφους. Εάν η αλλαγή σχολείων είναι σίγουρα αρνητική για όλους τους αναπληρωτές για εμάς της ειδικής αγωγής είναι απλά μία συνεχόμενη ματαίωση. Δεν μπορούμε να δούμε τα αποτελέσματα των προσπαθειών μας γιατί πολύ απλά δεν προλαβαίνουμε να τα δούμε μέσα σε μία σχολική χρονιά!

Το τελευταίο διάστημα οι αναπληρωτές κατέγραψαν μία δυναμική παρουσία με μαζικές κινητοποιήσεις ζητώντας άμεσους διορισμούς εδώ και τώρα! Η παρούσα κυβέρνηση προβάλλοντας μία φιλολαϊκή πολιτική προκήρυξε τη διενέργεια διορισμών στο παρα πέντε, πριν τις βουλευτικές εκλογές. Όμως, ο χρόνος που επέλεξε να ασχοληθεί με το ζήτημα, δείχνει πως από τη μία δεν αναγνωρίζει την αναγκαιότητα για σταθερή και ποιοτική εκπαίδευση στα δημόσια σχολεία της χώρας ενώ από την άλλη δημιουργεί προσδοκίες σε χιλιάδες συναδέλφους που μπορεί να μην ικανοποιήσει. Την ίδια στιγμή, συνεχίζοντας τα πειράματα σε βάρος αυτής της ομάδας εκπαιδευτικών και αντί να διορίσει με μία απόφαση όλους αυτούς που στήριξαν τα τελευταία χρόνια τη δημόσια εκπαίδευση με προσωπικές θυσίες, αποφασίζει πως το βασικό πτυχίο και η προϋπηρεσία δεν είναι αρκετά! Ζητάει να καταθέσουμε επιπλέον τίτλους σπουδών που είτε είναι άσχετοι με το διδακτικό μας αντικείμενο, π.χ. γνώση ξένων γλωσσών, είτε για να τους αποκτήσει κανείς πρέπει να πληρώσει αρκετές χιλιάδες ευρώ, π.χ. ακριβοπληρωμένα μεταπτυχιακά των 6.000- 10.000! Η κοροϊδία σε βάρος των 25.000 αναπληρωτών πρέπει να σταματήσει και όλη η εκπαιδευτική κοινότητα μαζί με την κοινωνία πρέπει να αντιληφθεί το μέγεθος του προβλήματος.

Η έλλειψη εκπαιδευτικών ή η αποσπασματική κάλυψη κενών αποτελεί από τα βασικότερα προβλήματα του δημόσιου σχολείου και πρέπει να λυθεί άμεσα!

The post Ο ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΗΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ Ή ΓΙΑΤΙ Ο ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΗΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΝΟΜΙΟΥΧΟΣ first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Το άρθρο Ο ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΗΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ Ή ΓΙΑΤΙ Ο ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΗΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΝΟΜΙΟΥΧΟΣ εμφανίστηκε πρώτα στο Εκπαιδευτική Λέσχη.

2008….. πρώτο τηλεφώνημα για πρόσληψη ως ωρομίσθια εκπαιδευτικός στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση και μάλιστα μόλις ένα χρόνο μετά την αποφοίτηση από το Πανεπιστήμιο! Χαρές και πανηγύρια για την πρώτη ευκαιρία να εργαστώ στο αντικείμενο που αποτελούσε το όνειρό μου από τα χρόνια του δημοτικού ακόμα. Στη συνέχεια γραπτός διαγωνισμός ΑΣΕΠ. Μια καλή ευκαιρία για να διοριστώ ή να πάρω περισσότερα μόρια και να αναβαθμιστώ σε αναπληρώτρια. Ε, ακόμη και αν δεν διοριστώ τώρα, μετά τους 24 άντε στους 30 μήνες θα διοριστώ… μικρή είμαι ακόμα ( να πω εδώ ότι τότε, όπως αποδείχτηκε, παρανόμως δεν διορίστηκα. Το κυνηγάω. Θα δείξει). Και όντως, το 2009 έρχεται η πολυπόθητη τοποθέτηση ως αναπληρώτρια και μάλιστα σε περιοχή που δεν χρειάζεται να μετακομίσω. 2010 θεσπίζονται τα ΕΑΕΠ και τοποθετούμαι στο σχολείο που ήμουν κι εγώ μαθήτρια…τόσο κοντά!!!

Μπορώ ακόμη να θυμηθώ το πόσο προνομιούχα αισθανόμουν σε σχέση με τους συνομηλίκους μου. Έκανα μια δουλειά που αγαπούσα πολύ και μάλιστα με ένα μισθό που ήταν παραπάνω από ικανοποιητικός. Παράλληλα συνέχισα τις σπουδές μου στο αντικείμενό μου και μάλιστα μπορούσα πλέον να τις πληρώνω μόνη! Αγόραζα οτιδήποτε πίστευα ότι θα μου φανεί χρήσιμο για την τάξη. Ήμουν σε θέση να πληρώνω ακριβά σεμινάρια που θα μου εξασφάλιζαν γνώση που δεν είχα αποκτήσει στο Πανεπιστήμιο αλλά ήταν εξαιρετικά χρήσιμη στην τάξη.

Μέχρι που κόπηκε ο μισθός. Κόπηκαν τα επιδόματα. Κόπηκαν τα σεμινάρια. Κόπηκαν όλες οι αγορές για διδακτικό υλικό. Πάνω από 30 μήνες προϋπηρεσίας και ούτε λόγος για διορισμό. Λίγο μετά η μείωση των ωρών του μαθήματός μου ( είμαι ειδικότητα), αργότερα οι φήμες, πραγματικότητα -δεν ξέρω- ότι έχουν μείνει πολύ λίγα κονδύλια του ΕΣΠΑ σε κάποιες περιοχές, άρα μειώνεται ο αριθμός των προσληφθέντων.

Στη συνέχεια κι άλλες περικοπές, οι ώρες των ειδικοτήτων δίνονται σε δασκάλους (τίποτα προσωπικό να το διευκρινίσω). Μη προσμέτρηση της ώρας σίτισης (που την ξαναέβαλαν μετά), μείωση του ωρολογίου προγράμματος κατά μία ώρα στα δημοτικά που ισοδυναμεί με επιπλέον απώλειες θέσεων εργασίας. Τουλάχιστον 1000 ακάλυπτα κενά φέτος στην ειδικότητά μου.

Όλα αυτά συνοδεύονται φυσικά από μόνιμο άγχος, μια διάθεση που ενώ όταν είσαι μέσα στην τάξη χαίρεσαι, γιατί τουλάχιστον μπορείς ακόμα να μπαίνεις σε αυτή, μόλις φεύγεις συνειδητοποιείς ότι η διάθεση αυτή αλλάζει και μετατρέπεται σε ερωτήματα που σου βασανίζουν το μυαλό: Θα δουλεύω και του χρόνου;;; Και αν ναι, πού;;;

Κάποιες φορές θα ήθελα πολύ να μπορώ να συνεχίσω στο ίδιο σχολείο, με τα ίδια παιδιά δεδομένου ότι τα ξέρω, να πάμε και μερικά βήματα πιο πέρα από αυτά που ήδη μάθαμε. Πρέπει να προσπαθήσω να μαζέψω χρήματα για ενδεχόμενη μετακόμιση. Οι γονείς δεν μπορούν πια. Κόπηκαν οι συντάξεις, πώς θα βοηθήσουν; Και αν αργήσουν να με προσλάβουν πώς θα αντέξω οικονομικά ως τότε; Και τι έχω μαζέψει; Τελικά τίποτα. 8 μισθούς πήρα…τρεις μήνες το λιγότερο ανεργία. Άλλοι παίρνουν 14 και δεν τους φτάνουν.

Και αυτά τα καλοκαίρια…. Έχει περάσει δεκαετία πλέον από την τελευταία φορά που είχα ήρεμο καλοκαίρι. Απερίγραπτο άγχος για το πότε και πού της μελλοντικής τοποθέτησης, παράλληλα με τη μειονεκτική θέση στην οποία βρίσκεσαι και την απελπισία που νιώθεις όντας άνεργος. Και ας ξέρεις ότι θα ξαναδουλέψεις. Άσχημο συναίσθημα!!!

Και κάπως έτσι φτάσαμε στο 2019 και την υπέρτατη «κεραμίδα» που έσκασε στο κεφάλι μας. Δεν θα αναφερθώ στις αδικίες του συστήματος. Τα ξέρετε. Ολοκληρωτική αλλαγή όχι μόνο του συστήματος διορισμών( ναι γελάτε το ξέρω) αλλά και του συστήματος πρόσληψης αναπληρωτών. Και χωρίς μεταβατική περίοδο, όταν για χρόνια μας πρήζουν με τις μεταβατικές περιόδους φυσικά όχι προς όφελός μας.

Πάγωμα μισθολογικής εξέλιξης, κλείδωμα πινάκων κτλ… και τώρα τι; Υποτίθεται ότι μετά από τόσα χρόνια θα έπρεπε να εξελιχθώ στη δουλειά μου, όχι να γυρίσω στην αρχή ή στην μόνιμη ανεργία. Μήπως δεν είμαι παραγωγική; Ίσως, αλλά σίγουρα δεν είναι αυτός ο λόγος. Η τράπουλα πρέπει να ξαναανακατευτεί, πρέπει κάποιοι άλλοι να πάρουν τη δική μου θέση, στο μέλλον άλλοι τη δική τους κι εγώ να τα παρατήσω μάλλον, δεδομένου ότι για πολλούς λόγους είναι ασύμφορο να με επαναπροσλαμβάνουν ες αεί.

Αλλά και πού να πάω; Η προϋπηρεσία μου είναι σε πολύ συγκεκριμένο κλάδο. Δε θα βρεθεί εύκολα στον ιδιωτικό τομέα κάποιος να με προσλάβει χωρίς προϋπηρεσία και σε αυτήν την ηλικία. Και αν με προσλάβουν ποιος ξέρει με τι μισθό και αν θα μου τον δίνουν κιόλας. 

Σε αυτή τη δουλειά όμως έχω αρχίσει να αρρωσταίνω. Το κέφι μου χάνεται και όχι εξαιτίας της ίδιας της δουλειάς αλλά όλων αυτών των καταστάσεων και της ψυχολογικής βίας που βιώνω τα τελευταία χρόνια, με αποκορύφωμα την τελευταία εξέλιξη. Για μένα αυτό είναι ό,τι πιο αξιολύπητο. Να είσαι σε μια δουλειά αναγκαστικά για βιοποριστικούς λόγους και να μην έχεις κέφι , είναι λογικό. Αλλά να την έχεις επιλέξει, να είναι η ψυχοθεραπεία σου και τελικά οι συνθήκες και ο εργοδότης σου να σου κόβουν την όρεξη να προσφέρεις,  είναι κατάντια. Ειδικά στην περίπτωση που δουλεύεις με παιδιά…

 Έχω αρχίσει να ζηλεύω όλους αυτούς που έφυγαν για το εξωτερικό και μου λένε πόσο τους λείπει ο ήλιος μας, ωστόσο την ασφάλεια που νιώθουν ως πολίτες δεν την αλλάζουν. Και δεν την αλλάζουν γιατί στις χώρες που πήγαν δεν αλλάζει κάτι εις βάρος τους κάθε φορά που αλλάζει κυβέρνηση, υπουργός κτλ. Τελικά κοστίζει ακριβά αυτός ο ήλιος… Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα λοιπόν.

Ίδιες συζητήσεις, ίδιες σκέψεις με τους περισσότερους αναπληρωτές συναδέλφους που είναι στην κατάσταση που είμαι κι εγώ. Καθένας με τη δική του ιστορία, τα δικά του προβλήματα. Κάποιοι για χρόνια γύριζαν από το ένα μέρος στο άλλο, πήγαιναν σε δυσπρόσιτα και επιτέλους κατάφεραν να είναι στον τόπο συμφερόντων τους. Και η μόνη τους φράση πλέον είναι: «δεν το αντέχω να ξαναφύγω, δεν μπορώ άλλο, δεν θέλω να το ξαναπεράσω αυτό». 

Συνάδελφοι, ίσως και μια δεκαετία πιο μεγάλοι από εμένα, που μπήκαν σε αυτόν τον κυκεώνα με τις ίδιες ελπίδες με εμένα και τώρα τους βλέπω σκυθρωπούς με μια μόνιμη απογοήτευση στο πρόσωπό τους, άγχος, να μιλούν συνεχώς γι’ αυτό το σφύξιμο στο στομάχι που ξέρω καλά. Κάποιοι κοιμούνται πλέον με τη βοήθεια σκευασμάτων. Όλοι μας πλέον εναποθέτουμε τις ελπίδες μας στις απεργίες και τις δικαστικές οδούς. Καθώς, απ ότι φαίνεται, όλα μας τα λεφτά, τη φετινή χρονιά τουλάχιστον, θα πάνε σε δικηγόρους και στην απόκτηση προσόντων και ακαδημαϊκών τίτλων. Πού θα τα βρούμε… δεν ξέρω. Θα τα βρούμε όμως. Δεν ξέρω αν αξίζει για μια δουλειά του οχτάμηνου, αλλά δεν είναι και πολλές οι επιλογές, στην Ελλάδα τουλάχιστον.

Νομίζω ότι ελάχιστοι από εμάς τους «παλιούς» θα αποδέχονταν αμαχητί να χαραμιστεί η προϋπηρεσία τους. Ωστόσο, αυτό που όλους μας ταλανίζει είναι αυτό το ΓΙΑΤΙ. Στο οποίο όμως νομίζω ότι έχω την απάντηση. Γιατί ζούμε σε ένα κράτος που η αξιοκρατία και στο δημόσιο αλλά σε μεγάλο βαθμό και στον ιδιωτικό τομέα είναι άγνωστη λέξη. Γιατί δυστυχώς σημασία έχει πρώτον πόσο τυχερός μπορεί να είσαι ώστε να σε ευνοήσει η εκάστοτε συγκυρία και/ή δεύτερον πόσο τυχερός μπορεί να είσαι ώστε να γνωρίζεις τα σωστά πρόσωπα.

The post ΔΕΝ ΠΑΡΑΔΕΧΟΜΑΙ ΤΗΝ ΗΤΤΑ… ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΜΟΥ… first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Το άρθρο ΔΕΝ ΠΑΡΑΔΕΧΟΜΑΙ ΤΗΝ ΗΤΤΑ… ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΜΟΥ… εμφανίστηκε πρώτα στο Εκπαιδευτική Λέσχη.

 Η προσωπική μου ιστορία ξεκινάει πριν περίπου 12 χρόνια σαν υποψήφιος της Γ΄ λυκείου όταν γνώρισα ένα παιδί με σύνδρομο DOWN. Έτσι αποφάσισα να σπουδάσω στο τμήμα Εκπαιδευτικής Κοινωνικής και Πολιτικής του πανεπιστημίου Μακεδονίας στην κατεύθυνση των ατόμων με ειδικές ανάγκες. Από το 2012-2013 υπηρέτησα και υπηρετώ συνεχόμενα σε δημόσιες δομές της ειδικής αγωγής της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης όντας συμβασιούχος 7-8/μηνης διάρκειας αναπληρώνοντας ουσιαστικά τον ίδιο μου τον εαυτό και καλύπτοντας πάντα πάγιες και σταθερές ανάγκες της δημόσιας εκπαίδευσης. Κάθε χρόνο την ίδια ανησυχία πλησιάζοντας το μήνα Σεπτέμβριο αρχίζεις αναρωτιέσαι: πότε θα με προσλάβουν; πού θα είμαι άραγε και φέτος; Για προσπαθήστε μάλιστα να αντιπαραβάλλετε την αγωνία των ατόμων με ειδικές ανάγκες που μαζί με την οικογένειά τους αναμένουν κάθε χρόνο τις προλήψεις από το πρόγραμμα ΕΣΠΑ για να στείλουν τα παιδιά τους στο δημόσιο σχολείο όπως και συνάψουν κοινωνικές σχέσεις με τον εκπαιδευτικό μέχρι το τέλος της χρονιάς ώσπου του χρόνου να έρθει ένας νέος συνάδελφος! Μαζί με εμένα υπηρετούν άλλοι 20.000 συμβασιούχοι συνάδελφοι διαφορετικών ειδικοτήτων (δάσκαλοι γενικής αγωγής, θεατρολόγοι, εικαστικοί κ.α.) μέχρι και με 17-18 χρόνια αναπλήρωσης χωρίς να έχουν τα ίδια δικαιώματα με τους μόνιμους εκπαιδευτικούς καθώς απαγορεύονται να αρρωστήσουν επειδή θα χάσουν το ημερομίσθιό τους. Πολλές φορές αντιμετωπιζόμαστε σαν εκπαιδευτικοί β΄ κατηγορίας στερώντας μας ακόμα και δικαίωμα “του εκλέγειν” όπως για παράδειγμα στην εκλογή διευθυντή και υποδιευθυντή στο σχολείο.

Όμως μετά από πιέσεις και μεγάλους κινηματικούς αγώνες (αποκλεισμοί υπουργείου παιδείας, καταλήψεις πολιτικών γραφείων και πρωτοβάθμιων /δευτεροβάθμιων διευθύνσεων εκπαίδευσης, πορείες κ.α.) πετυχαίνουμε το αυτονόητο, την ανακοίνωση μετά από 10 και πλέον χρόνια μόνιμων διορισμών στην εκπαίδευση και μάλιστα για πρώτη φορά στον χώρο της ειδικής αγωγής. Όμως για ακόμα μια φορά τα κριτήρια των διορισμών απογοητεύουν και διχάζουν την πλειοψηφία του εκπαιδευτικού κόσμου. Ταβάνι στην προϋπηρεσία μέχρι 120 μήνες όταν υπάρχουν απόφοιτοι οι οποίοι επί χρόνια γύριζαν όλη την Ελλάδα υποστηρίζοντας τις εκπαιδευτικές ανάγκες όλων των παιδιών μας. Απόλυτη εξίσωση του βασικού πτυχίου σπουδών με μεταπτυχιακά εξ αποστάσεως προγράμματα ακόμα και ενός έτους ή σεμινάρια 400 ωρών με κόστος από 500 μέχρι και 6.000 ευρώ. Και αναρωτιέμαι εγώ όπως και η πλειοψηφία των συναδέλφων εκπαιδευτικών πώς να καταφέρεις να πληρώσεις ένα μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών 5.000-6.000 ευρώ με μέσο μηνιαίο μισθό 850 ευρώ και ταμείο ανεργίας 360 ευρώ τους καλοκαιρινούς μήνες; Κάνοντας μια αναδρομή στο παρελθόν θα δούμε ότι η ειδική αγωγή είναι ο πρώτος κλάδος της εκπαίδευσης που θίγεται το βασικό πτυχίο σπουδών που εξαιτίας της κατάργησης του διδασκαλείου ξεκινάει το μεγάλο παζάρι των μεταπτυχιακών τίτλων και σεμιναρίων. Έτσι η αριστερή κυβέρνηση Σ.Υ.Ρ.Ι.Ζ.Α της ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΙΔΕΙΑΣ συντηρεί και συνεχίζει την πολιτική της ανθρωποφαγίας και του αλληλοφαγώματος μεταξύ των εκπαιδευτικών που είχαν εγκαινιάσει οι προηγούμενες κυβερνήσεις.

Τελειώνοντας όμως τα γραφόμενα μου θέλω να τονίσω ότι είμαι περήφανος που είμαι μέρος της πλειοψηφίας του εκπαιδευτικού κόσμου που για ακόμα μια φορά επιλέγει να αντισταθεί και να αντιδράσει και πάλι.

Υ.Σ ΓΙΑ ΜΙΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΙΔΕΙΑ

Υ.Σ 1 ΔΙΟΡΙΣΜΟΙ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΟ ΒΑΣΙΚΟ ΠΤΥΧΙΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΟΥΠΗΡΕΣΙΑ

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

The post ΑΠΑΙΤΩ …ΑΠΑΙΤΩ …ΔΙΟΡΙΣΜΟ… first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Το άρθρο ΑΠΑΙΤΩ …ΑΠΑΙΤΩ …ΔΙΟΡΙΣΜΟ… εμφανίστηκε πρώτα στο Εκπαιδευτική Λέσχη.

αναπληρώτρια δασκάλα στο 3^ο Δημοτικό Σχολείο Σαλαμίνας.

Χρόνια τώρα είχαμε μάθει να παίζουμε καλά το παιχνίδι. Πειθήνιοι στους κανόνες, πάντα «αντάξιοι» του ρόλου μας, του ανθρώπου που είχε μάθει να σκύβει το κεφάλι κι υπομονετικά να καρτερά. Και να μετρά…

Να μετρά τα χρόνια ανά την επικράτεια, χωρίς γκρίνια. Να μετράμε τις ζωές μας, που περιφέραμε, με μια βαλίτσα στο χέρι, χωρίς να αγκομαχούμε. Το μυαλό μας, που κοντεύουμε να χάσουμε, βλέποντας να απαξιώνεται, κάθε ώρα και κάθε μέρα αυτών των αμέτρητων πια ετών.

Κι οι περισσότεροι πειστήκαμε. Και πορευόμασταν, πιστοί, από την ελπίδα πάντα γαντζωμένοι! Το τελευταίο αποκούμπι, την ύστατη στιγμή πριν τη ματαίωση. Κι αλίμονο σε όποιον πάρει την ευθύνη για την στέρησή της και την ολίσθηση στην αβεβαιότητα…

Και να που τελικά όλα εκείνα, που εμείς τόσα χρόνια ξορκίζουμε και πολεμάμε σθεναρά, θα κρίνουν ποιοι είναι άξιοι να διεκδικήσουν πια μία μόνιμη θέση εργασίας: εδώ είναι η «αριστεία», εδώ η αγωνιώδης μάχη της πιστοποίησης, εδώ κι η εμπορευματοποίηση.

Τον Ιανουάριο του 2019 οι όροι του παιχνιδιού άλλαξαν. Ήρθε η στιγμή που σταματάς το μέτρημα και σηκώνεις το κεφάλι, με λαχτάρα κι ανυπομονησία να αναζητήσεις το δίκαιο που σού έχουν τάξει. Η στιγμή που στη βία των πραγμάτων συνθλίβονται κι οι αυταπάτες κι οι ελπίδες και τα αυτονόητα.

Όλοι μας βρεθήκαμε να αντιτασσόμαστε στον νόμο – έκτρωμα κι ήμασταν πολλοί και κυρίως ενωμένοι. Αποφασισμένοι να μην επιδοθούμε ξανά σε αγώνα κούρσας απόκτησης προσόντων, αλλά και απαξίωσης των πτυχίων και της ζωής μας. Ο φόβος μας, έγινε σταδιακά οργή που συσπειρώνει πιότερο από την προσμονή.

Επιλέξατε να ανοίξετε πόλεμο. Τώρα θέτουμε εμείς τους όρους. Ο χρόνος κυλά αντίστροφα πια κι αμείλικτα. Διεκδικούμε μαζικούς μόνιμους διορισμούς με βάση το πτυχίο και την προϋπηρεσία και θα το καταφέρουμε. Θα συνεχίσουμε πιστεύοντας στην αξία της συλλογικής διεκδίκησης και της ενότητας του κόσμου της αδιοριστίας.

Οι υπάκουοι αναπληρωτές μας τελείωσαν!

The post ΤΟΝ ΓΕΝΑΡΗ ΠΟΥ ΑΛΛΑΞΑΝ ΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Το άρθρο ΤΟΝ ΓΕΝΑΡΗ ΠΟΥ ΑΛΛΑΞΑΝ ΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ εμφανίστηκε πρώτα στο Εκπαιδευτική Λέσχη.

Τον περασμένο Ιανουάριο ζήσαμε ένα μεγαλειώδες και δυναμικό εκπαιδευτικό κίνημα που με αφορμή τον αντιδραστικό νόμο προσλήψεων, ο οποίος στην ουσία είναι ένας νόμος απολύσεων, ο κόσμος της αδιοριστίας ξεσηκώθηκε και έδειξε πως τον δρόμο τον ανοίγεις περπατώντας.

Χιλιάδες εκπαιδευτικοί βρέθηκαν στο δρόμο για να διατρανώσουν την αντίθεση τους στο νέο νόμο λαιμητόμο του Υπουργείου Παιδείας που πετά χιλιάδες εκπαιδευτικούς στην ανεργία και υποβαθμίζει τη δημόσια και δωρεάν παιδεία. Οι εκπαιδευτικοί με τον εργαζόμενο λαό δηλώσαμε με μαχητικό και δυναμικό τρόπο πως είμαστε ενάντια στη συνολική αντιδραστική και αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης που με περισσή αλαζονεία μας χαρακτήρισε «ηχηρή μειοψηφία». 

Η ανάλγητη κυβέρνηση της «αριστεράς» του Σύριζα με έναν απαράδεκτο τρόπο έστησε μια προσχηματική διαβούλευση λίγο πριν τις γιορτές και ελάχιστες ημέρες πριν κλείσουν τα σχολεία. Με ρυθμό τύπου «fast track», όπως συνηθίζουν να λένε οι νεοφιλελεύθεροι, επέλεξαν να ψηφίσουν έναν αντιδραστικό νόμο μόρφωμα που προωθεί τον κοινωνικό αυτοματισμό, εφαρμόζοντας στην πράξη όλες τις αντιδραστικές πολιτικές της Ε.Ε., του ΟΟΣΑ και των οικονομικών μηχανισμών της διεθνούς ολιγαρχίας. Ο νέος νόμος απολύσεων ψηφίστηκε στη βουλή την ώρα που τα ΜΑΤ της κυβέρνησης χτυπούσαν τους αγωνιζόμενους εκπαιδευτικούς, δείχνοντας το αποκρουστικό πρόσωπο μιας κυβέρνησης που διολισθαίνει συνεχώς στην ανυποληψία και τον αυταρχισμό.

Τούτος ο νόμος προβλέπει ουσιαστικά χιλιάδες απολύσεις αναπληρωτών εκπαιδευτικών και με πρόσχημα τη δια βίου εκπαίδευση η κυβέρνηση του Σύριζα στήνει μια ολόκληρη  βιομηχανία απόκτησης ακαδημαϊκών προσόντων, υποβαθμίζοντας στην ουσία το βασικό πτυχίο και σε συνθήκες οικονομικής κρίσης δημιουργεί τεράστια προβλήματα  στους αναπληρωτές εκπαιδευτικούς βάζοντας τους σε ένα αέναο κυνήγι κτήσης ακαδημαϊκών προσόντων.

«Μέσα στο στόμα μου ΒΡΥΧΑΤΑΙ άγριος ΛΙΟΝΤΑΣ κι είναι του ΑΓΝΩΣΤΟΥ ο πιο μεγάλος τρόμος το ξέρεις μάτια μου πως ΔΕΝ υπάρχει δρόμος, αφού το ΔΡΟΜΟ τον ανοίγεις ΠΕΡΠΑΤΩΝΤΑΣ»

Εμπόδιο στο δρόμο του αγώνα μας δεν βρέθηκε μόνο το υπουργείο Παιδείας αλλά και ο γραφειοκρατικός  συνδικαλισμός της ΟΛΜΕ, ο οποίος έβαζε συνεχώς εμπόδια μη  προκηρύσσοντας απεργίες αλλά προσχηματικές στάσεις εργασίας που είχαν ως σκοπό να δημιουργήσουν σύγχυση στους εκπαιδευτικούς. Το σωματείο μας ενώ θα έπρεπε να αναλάβει πρωτοβουλίες και δράσεις  λειτούργησε ως τροχοπέδη στο μεγάλο και δίκαιο αγώνα που δίνουν οι αναπληρωτές εκπαιδευτικοί. 

Δηλώνουμε σε όλους τουw τόνους πως δεν είμαστε διατεθειμένοι να παζαρέψουμε τις ζωές μας και πως θα δυναμώσουμε κι άλλο τον αγώνα μας. Όχι απλά δεν τελείωσε τίποτα αλλά το αντίθετο. Τώρα ξεκινάει.

Τούτος ο νόμος ,όπως και ο προηγούμενος, θα μείνει ανεφάρμοστος και σύντομα θα ανατραπεί πράξη  από το μεγαλειώδες εκπαιδευτικό κίνημα που με αξιοπρέπεια όλες αυτές τις ημέρες υπερασπίστηκε και υπερασπίζεται το δικαίωμα και τη πρόσβαση όλων στη Δημόσια και Δωρεάν παιδεία.
Όχι πια λευκές σημαίες. Ήρθε η ώρα να ανατρέψουμε τις βάρβαρες αντιλαϊκές πολιτικές της οικονομικής και κοινωνικής εξαθλίωσης.

Οι Αγώνες κερδίζονται με αποφασιστικότητα, με προσήλωση και επιμονή.Στο δρόμο του αγώνα λοιπόν και σήμερα και αύριο και όσο χρειαστεί!

«ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΣΩΣΤΟ  ΜΟΡΦΩΣΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟ ΤΟ ΛΑΟ»

ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ

ΜΟΝΙΜΟΙ – ΜΑΖΙΚΟΙ ΔΙΟΡΙΣΜΟΙ ΜΕ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΑΝΙΒΑΛΙΣΜΟ ΠΟΥ ΠΡΟΩΘΕΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΤΩΝ ΠΕΡΙΚΟΠΩΝ

The post Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ ΧΤΥΠΑ ΧΑΜΗΛΑ ΚΙ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΤΩ first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Το άρθρο Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ ΧΤΥΠΑ ΧΑΜΗΛΑ ΚΙ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΤΩ εμφανίστηκε πρώτα στο Εκπαιδευτική Λέσχη.

«Επιτέλους» αναφώνησαν κάποιοι «θα έχουμε καλύτερους δασκάλους στα σχολεία, με προσόντα, με γνώσεις και αξιώσεις».

Η κοινωνία δεν έχει αναρωτηθεί τι σχολείο θέλουμε για τα παιδιά μας, για ποιο μέλλον τα προετοιμάζει και πώς. Η συζήτηση ξεκινά και τελειώνει στην «ανεπάρκεια» των εκπαιδευτικών, στο ότι δεν αξιολογούμαστε, στο ότι επαναπαυόμαστε στις «ευνοϊκές» συνθήκες εργασίας –έτσι φαντάζουν σε κάποιους που έχουν ταλαιπωρηθεί από την ανεργία ή τα εξοντωτικά ωράρια και την οικονομική εκμετάλλευσή τους. Ο κοινωνικός αυτοματισμός είναι πάντα εύκολο να ενεργοποιηθεί.

Αναμενόμενα όλα αυτά, αλλά όσο δε συζητάμε για την ουσία το σχολείο θα διαλύεται. Τα σχολεία χρειάζονται εκπαιδευτικούς που θα έχουν όρεξη για δουλειά, που θα αγαπάνε τα παιδιά και θα ζουν με αξιοπρέπεια από τη δουλειά τους. Ο αναπληρωτής που 10 και πλέον χρόνια γυρνάει ανά τη Ελλάδα, αφήνει πίσω την οικογένειά του, που μετράει τη ζωή του με μήνες και τοποθεσίες, που δίνει την ψυχή του σε σχολεία στα πιο απομακρυσμένα χωριά και έρχεται το Υπουργείο κάθε λίγο και λιγάκι και αλλάζει τον τρόπο πρόσληψης, αλλάζει τα κριτήρια σε μια κατεύθυνση συλλογής μεταπτυχιακών, σεμιναρίων και κάθε λογής επιμορφώσεων με δυσβάσταχτο για τους περισσότερους κόστος και απαξιώνοντας την προϋπηρεσία του, δεν θα αισθάνεται ότι ζει με αξιοπρέπεια.

Δεν μπορεί να αισθανόμαστε αξιοπρέπεια όταν την ίδια μέρα που ψηφίστηκε το προσοντολόγιο αρχίσαμε να λαμβάνουμε διαφημιστικά μηνύματα από τράπεζες που προσφέρουν εκπαιδευτικά δάνεια, από φροντιστήρια και επιμορφωτικά μαγαζιά.

Δεν μπορεί να αισθανόμαστε αξιοπρέπεια όταν μας βάζουν να κανιβαλίζουμε, να αρπάζουμε «ευκαιρίες» και να είμαστε ανταγωνιστικοί –απέναντι σε ποιους άραγε; Το σχολείο δεν είναι απλά ένας εργασιακός χώρος όπου διεκπεραιωτικά κάνουμε τη δουλειά μας και ανελισσόμαστε ανάλογα με τα προσόντα μας.

Το λιγότερο που θα πρέπει να αισθανόμαστε είναι η σιγουριά ότι ο εμπαιγμός του Υπουργείου Παιδείας και της κυβέρνησης και ο σχεδιασμός τους για τη διάλυση του Δημόσιου σχολείου δε θα περάσει.

Οι αναπληρωτές που τόσα χρόνια στηρίζουμε το Δημόσιο σχολείο θα το υπερασπιστούμε, θα συνεχίσουμε να διδάσκουμε στους μαθητές μας την αλληλεγγύη και όχι τον ανταγωνισμό, θα τους αντιμετωπίζουμε ισότιμα είτε βρίσκονται στους Φούρνους είτε στην Αθήνα, θα προσπαθήσουμε να τους κάνουμε να αγαπήσουν τη μόρφωση, τον εαυτό τους και τους ανθρώπους δίπλα τους.

Θα είμαστε δίπλα στους μαθητές μας για να αντιμετωπίσουμε μαζί τη βαρβαρότητα που έχουμε μπροστά μας.

Και όλα αυτά ανεξάρτητα από το αν έχουμε πολλά «προσόντα» ή λίγα, ανεξάρτητα από το αν ξέρουμε δύο ξένες γλώσσες και από το αν έχουμε ένα-δύο-τρία παιδιά.

Ο αγώνας μας για αξιοπρέπεια συνεχίζεται καθημερινά και μέσα και έξω από την τάξη…

The post ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ; first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Το άρθρο ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ; εμφανίστηκε πρώτα στο Εκπαιδευτική Λέσχη.

Ο Ιανουάριος του 2019 υπενθύμισε ότι το κίνημα δεν είπε ακόμα την τελευταία του κουβέντα. Κινητοποιήσεις στη Βουλή, τραυματισμοί συναδέλφων, κατάληψη της πρυτανείας, και μια βροντερή διαμαρτυρία στην ΕΡΤ κάθε άλλο παρά δίνουν την εικόνα μια παραδομένης εκπαιδευτικής κοινότητας. Για πρώτη φορά τα τελευταία –πολλά – χρόνια υπήρξε μια οργανωμένη επαναλαμβανόμενη συνδικαλιστική αντίδραση απέναντι στην αποδόμηση της δημόσιας εκπαίδευσης. Αυτό λέει πολλά αλλά και ταυτόχρονα για μερίδα των εκπαιδευτικών … τίποτα.

Ποια είναι όμως η κατηγορία που δεν θέλει να δει «τίποτα». Μια ακτινογραφία της θα έδειχνε ότι δεν αποτελείται απαραίτητα από «συστημικούς, βολεμένους»  τύπους, που έχουν κουρνιάσει ελπίζοντας ότι με κάποιο μαγικό τρόπο ο ορυμαγδός της  δημόσιας  εκπαίδευσης  απειλεί μόνο την ξένη αυλή  και οι ίδιοι έχουν κάποια ιερά ασυλία από το σύστημα. Αποτελείται κυρίως από ανθρώπους που έχουν βρεθεί κάποια στιγμή της ζωής τους στους δρόμους και έντιμα εκεί έδωσαν ένα κομμάτι τους. Αυτή η ομάδα βρίσκεται τα τελευταία χρόνια στο καναβάτσο, ζαλισμένη ακόμα από την γροθιά, από αντίπαλο, που μέχρι πρότινος ήταν σύντροφος στους αγώνες, τις διαμαρτυρίες και τις διεκδικήσεις. Γιατί η ομάδα αυτή γνώριζε ποιούς είχε ιστορικά απέναντι και ποιους συνοδοιπόρους στις λεωφόρους, τις γειτονιές και τις πλατείες. Με μιας πολλοί από αυτούς που τόσα χρόνια ήταν δίπλα και μας έδιναν το χέρι, έχτισαν πίσω από τις ντουντούκες το πολίτικό -…και εν πολλοίς οικονομικό τους μέλλον – και πλέον το χέρι τους δεν το στολίζει το πανό παρά ..ασπίδα από πλέξι γκλας και υπουργικά στυλό. Ως διευθυντές περιφερειακών διευθύνσεων, διευθυντές εκπαίδευσης, και γενικοί γραμματείς μας κουνάνε πλέον το δάκτυλο ως πολιτικές αυθεντίες του νεοφιλελευθερισμού. Προδομένα συνεπώς τα παιδιά της γαλαρίας σιώπησαν μα όχι γιατί δεν έχουν φωνή, αλλά γιατί χρησιμοποιήθηκαν από τους προαναφερθέντες για να αναρριχηθούν στους  θώκους των φορέων εκπαίδευσης. Τώρα γιατί όλοι αυτοί έκαναν τόσο αγώνα και σπίλωσαν την ιστορία τους για να μεταμορφωθούν στο τέρας που μάχονταν τόσα χρόνια χρήζει μάλλον ψυχιατρικής προσέγγισης, ευτυχώς όμως για αυτούς διαθέτουν πλέον τους πόρους να απευθυνθούν στον καλύτερο ειδικό…

 Η λέξη «γιατί» επιτρέψτε μου να να εικάσω είναι ο πυλώνας της απογοήτευσης που περιέγραψα πριν. Έχουν χυθεί τόνοι μελάνι για αναλύσουν τις αιτίες και τις επιπτώσεις αυτής της μετάλλαξης και της κατάθλιψης που προκάλεσε στο συνδικαλιστικό κίνημα. Σε τέτοιο βαθμό ώστε πλέον να αποδομούνται κινηματικές δράσεις εν τη γενέσει τους υπό το  σύμπλεγμα της ενδεχόμενης συντροφικής προδοσίας στο μέλλον. Ο μηδενισμός και η εκ των πρότερων απόρριψη κάθε κινηματικής δράσης αποτελεί πλέον για την απογοητευμένη μερίδα των εκπαιδευτικών φετίχ. Και δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να τροφοδοτηθεί το σύστημα που εκτρέφει καιροσκόπους από την παραίτηση και τον μηδενισμό.

Το κλάμα πάνω από τη «χυμένη καρδάρα με το γάλα» κυριάρχησε τα τελευταία πολλά χρόνια και έδωσε ουσιαστικά ρεύμα στο φρενάρισμα ακόμα και των πιο ανώδυνων διεκδικήσεων. Εκεί όμως που νόμιζαν ότι εκχωρήθηκε αμετάκλητα το δικαίωμα μας στην απεργία και σε μια καλύτερη ζωή,  μια γροθιά πετιέται από ένα μπουλούκι ανθρώπων, χρόνια στην αναπλήρωση, και ταράζει τα σαρκαστικά χαμόγελα στα γραφεία. Οι προδομένοι από τους πρώην συνοδοιπόρους τους, αν και ολίγον διχασμένοι είναι εξαγριωμένοι από την πολυετή τους υπηρέτηση στην αναπλήρωση δεν αρκούνται στο «γιατί». Με καινούρια ορμή διεκδικούμε το παρόν και το μέλλον μας.

Φτάνει πια! Τα αιτήματα αφενός για ένα δίκαιο σύστημα διορισμών, με κριτήρια αποκλειστικά το πτυχίο και την προϋπηρεσία, αφετέρου για ένα δημόσιο σχολείο απαλλαγμένο από τις επιταγές της αγοράς δεν μπορούν να υλοποιηθούν παρά μόνο μέσα από αγώνες διαρκείας με μαζική συμμετοχή όλων των δυνάμεων της εκπαίδευσης. Και εννοώ τις δυνάμεις εκείνες  που μπορούν να βγουν από  το λαγούμι της καταθλιπτικής αυτοτιμωρίας και των εμμονών και να σταθούν και πάλι στον ήλιο. Και οι κινητοποιήσεις του Ιανουαρίου του 2019 έδειξαν ότι οι σπόροι που κρατήσαμε δίπλα στην καρδιά μας είναι ώριμοι να ριχτούν στον αγώνα και έτοιμοι να καρπίσουν στην καρδιά του χειμώνα!

The post Η ΓΑΛΑΡΙΑ, ΜΙΑ ΚΑΡΕΚΛΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΝΟΙΞΗ first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Το άρθρο Η ΓΑΛΑΡΙΑ, ΜΙΑ ΚΑΡΕΚΛΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΝΟΙΞΗ εμφανίστηκε πρώτα στο Εκπαιδευτική Λέσχη.

Κάθε χρόνο βρισκόμαστε να υποδεχόμαστε “το πρώτο κουδούνι” με αγωνία για την νέα «τοποθέτηση», τα χαρτιά που έχουμε, τις προϋπηρεσίες που μετράμε, τα τηλέφωνα πριν για τη σειρά στον πίνακα, μια μάχη για το ποιος πρόλαβε να συγκεντρώσει τα χρυσά προσόντα, την ανάλυση πιθανοτήτων για το πως θα την βγάλεις και φέτος.

Συζητήσεις επί συζητήσεων στην πρωτοβάθμια, ρουτίνα, ανακάλυψη των καλύτερων κενών, εκεί που θα είναι πιο εύκολα, φήμες πριν γνωρίσεις συναδέλφους, παιδιά και σχολείο, να μη μιλήσουμε για πόλη και χωριό… Η σχέση της αναπλήρωσης όπως έχει θεσμοθετηθεί και αναπαράγεται με περισσή θρασύτητα, σαν μια μόνιμη, κατασκευασμένη κατάσταση εκπαιδευτικής αδυναμίας από πλευράς υπουργείου, που πέρα από την πρώτη είδηση και το κέρδισμα των εντυπώσεων σταθερά απαξιεί τόσο τα επαγγελματικά δικαιώματα των εργαζομένων της εκπαίδευσης όσο και τα εκπαιδευτικά δικαιώματα των μαθητών, με ευαλωτότητα ή χωρίς.

Οι διεκδικήσεις για μόνιμους διορισμούς, όπως προσδιορίστηκε κινηματικά από μεγάλη μερίδα του εκπαιδευτικού κόσμου το προηγούμενο μήνα, συγκρούεται με την αναλγησία του υπουργείου να προσδώσει ένα μοντέλο που να μην καταπατά κατοχυρωμένα ακαδημαϊκά δικαιώματα, όπως το βασικό πτυχίο. Ακόμη, με την παρούσα ποσόστωση όπως νομοθετήθηκε, το υπουργείο ενισχύει τη φήμη του κοινωνικά για να ευχαριστήσει την πλειοψηφία του άνεργου κόσμου, που σε καιρούς οικονομικής λιτότητας και εγγεγραμμένης πια επισφάλειας, το όνειρο για μια σταθερή επαγγελματική σχέση είναι το τρόπαιο ενός διαρκούς αγώνα επιβίωσης.

Η ζούγκλα που μας επιβάλλεται από τους αρμόδιους πολιτικούς φορείς, είναι συγκοινωνούν δοχείο που διαπερνά όλη την πυραμίδα της κοινωνικής σχέσης σε ένα εργασιακό καθεστώς επισφάλειας.

Κάθε χρόνο κάθε ένας και κάθε μία από εμάς συναντά ανθρώπους που δεν τους γνωρίζει και ούτε αυτοί αντίστοιχα , όμως με λύπη διαπιστώνουμε ότι όλοι έχουν έτοιμη την εικόνα. Αν είσαι δασκάλα ειδικής αγωγής σε θέση παράλληλης στήριξης, προσηνές παράδειγμα, στα μάτια τους είσαι “η κοπέλα της παράλληλης”. Σε περιμένουν τις περισσότερες φορές για να τους ανακουφίσεις από μια δύσκολη περίπτωση, για να σου πουν τι πρέπει να κάνεις, για να σε κολακέψουν στην αρχή αλλά αν δεν συνταχθείς με τη νόρμα του σχολείου και έχεις την ατυχία να έχεις και εσύ εκπαιδευτική γνώμη, τότε εν ολίγοις σε περιμένουν τα δύσκολα. Μπορεί να συναντήσεις από αδιαφορία, μέχρι προσβολή και ευγενικό κατσάδιασμα, γιατί αυτοί είναι παλαιότεροι και ξέρουν. Που πας ψαράκι;

Οι αναπληρωτές μέσα στα σχολεία αν έχουν την ατυχία να μην τους γνωρίζει το υπόλοιπο εκπαιδευτικό προσωπικό και αν δεν τους έχουν δεχτεί ως φυσικές οντότητες, είναι οι αόρατοι των σχολείων, οι πιο διστακτικοί και συνήθως δυσκολεύονται να οικειοποιηθούν τον χώρο δουλείας και να νιώσουν ότι ανήκουν και τους ανήκει. Νιώθουμε έντονα τη ματαιότητα της βραχύβιας εκπαιδευτικής παρέμβασης, η δική μας συνέπεια να εκπληρώσουμε τον εργασιακό μας ρόλο σε συνδυασμό με το να προσδιοριστούμε κοινωνικά και πολιτικά σε ένα άγνωστο περιβάλλον συνήθως έχει ως συνέπεια από συνθήκες “καλύτερα μη μιλά” ως επιβολή και επίδειξη γνώσεων. Το σχολείο με αυτό τον τρόπο λειτουργεί και δεν έχει σε τίποτα να διαφοροποιηθεί από μια εταιρεία όπου στέλνεις το βιογραφικό σου και περνάς από φιλικό μεν, αδιόρατο δε, έλεγχο και εγκρίσεις ή όχι της επαγγελματικής σου εμπειρίας και κοινωνικού status.

Η αγάπη για τα παιδιά, το μεράκι να δημιουργήσεις ένα εκπαιδευτικό περιβάλλον με την όποια δυνατότητα μπορείς να έχεις, υποσκάπτεται από πολύ νωρίς και βρίσκεσαι συνέχεια να ενσωματώνεις την αυτοεκπληρούμενη προφητεία “φάτους πριν σε φάνε” ή “μια χρονιά είναι θα περάσει” και οι χρονιές μαζεύονται και όλη αυτή η συστημική τοποθέτηση επειδή εσύ είσαι αναπληρωτής και όχι μόνιμος κοινωνικοποιείται σε μια ασαφή διχοτόμηση και εναντίωση που διαπερνά ολόκληρο τον κλάδο.

Τον περασμένο μήνα τέτοιου είδους προστριβές ανακυκλώθηκαν για ακόμη μία φορά με αποτέλεσμα το ελπιδοφόρο όπως καταγράφηκε απεργιακό κίνημα να σιγάσει γρήγορα, να μη δημιουργήσει εστίες όπου όλοι οι εκπαιδευτικοί θα μπορούσαν να δουν από τα εργασιακά τους κενά ως τα πιο βαθιά πολιτικά (ας επιτραπεί εδώ η συνειρμική έννοια του πολίτη ως πιο προσιτή σε ευρύ κοινωνικό μέρος) και παιδαγωγικά με τα οποία ούτως η άλλως βρίσκονται καθημερινά στην προσπάθεια να τα αντιμετωπίσουν, άλλοι με περισσότερη και άλλοι με λιγότερη ειλικρίνεια.

Η κοινωνική και εργασιακή ρευστότητα δεν αναπληρώνεται όταν έχεις το καθημερινό άγχος για να μπορείς να σταθείς σύμφωνα με τα δικά σου αξιακά πιστεύω για ένα σχολείο ενάντια σε κάθε είδους ρατσισμό, κοινωνικό, εργασιακό, πολιτικό.

Οι μόνιμοι διορισμοί υπόσχονται την αλλαγή στην ανεργία αλλά στον εργασιακό στίβο αυτή είναι μόνο η μία πλευρά του νομίσματος. Η πλευρά που, απ’ ό,τι φάνηκε, η πλειοψηφία επιλέγει να αντικρίσει.

“Βλέπει μακρύτερα κείνος ο γλάρος που πετάει ψηλότερα.”

Όπως ο μύθος του γλάρου Ιωνάθαν ο οποίος δεν σταμάτησε στιγμή να πιστεύει στα πουλιά και στη συνεχή ανακάλυψη και ανατροπή των δεδομένων, έτσι και ο κάθε δάσκαλος/α από εμάς που βρίσκεται να αναπληρώνει μια θέση, ένα σχολικό κενό, έχει τη δύναμη να διεκδικήσει όσα θέλει και πιστεύει για ένα αξιοπρεπές για αυτόν/ην και τους συναδέλφους του/της σχολείο.

Το δημοκρατικό σχολείο το οποίο δεν θα αναπαράγει το μίσος, οφείλει πρώτα να μην ιεραρχεί τους εργαζόμενους του, από το πρώτο κουδούνι. Η εκπαιδευτική ισότητα μπορεί να είναι μόνο καθολική αλλιώς είναι λειψή και ανεπαρκής. Ο κίνδυνος ο κάθε εργαζόμενος να νιώσει ντροπιασμένος και αηδιασμένος δεν τον εμψυχώνει να αντισταθεί στην εργασιακή βαρβαρότητα και αυτό δεν ενισχύεται με κανένα ακαδημαϊκό κριτήριο παρά μόνο με δομικές πολιτικές και κοινωνικές αλλαγές που θα στοχεύουν στην άρση της αυθαιρεσίας.

Στο διάλειμμα θα βρισκόμαστε, στο γραφείο θα τα λέμε, μαζί θα καπνίζουμε και θα συζητάμε αναπληρωτές, μόνιμοι και ό,τι άλλο χαρακτηρισμό σκαρφιστεί το υπουργείο για να πλαισιώσει τα καθολικά εργασιακά μας δικαιώματα.

Οι αντιστάσεις μας ας είναι καθημερινές και συλλογικές …

The post ΕΓΩ ΑΝΑΠΛΗΡΩΝΩ, ΕΣΥ ΑΝΑΠΛΗΡΩΝΕΙΣ, ΑΥΤΟΣ ΑΝΑΠΛΗΡΩΝΕΙ… first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Το άρθρο ΕΓΩ ΑΝΑΠΛΗΡΩΝΩ, ΕΣΥ ΑΝΑΠΛΗΡΩΝΕΙΣ, ΑΥΤΟΣ ΑΝΑΠΛΗΡΩΝΕΙ… εμφανίστηκε πρώτα στο Εκπαιδευτική Λέσχη.