Το δεύτερο μέρος των ιστοριών (Σεπτέμβριος 2020 – Ιούνιος 2021) είναι η
συνέχεια των ιστοριών που περιλαμβάνονται στο Α’ Μέρος (Απρίλιος 2020 –
Ιούνιος 2020).

Οι ιστορίες απευθύνονται σε παιδιά προσχολικής και σχολικής ηλικίας.
Σκοπός της ψυχοκοινωνικής δράσης είναι η ενδυνάμωση της ψυχικής
ανθεκτικότητας των παιδιών μέσω της μίμησης προτύπων. Πρόκειται για μία
καινοτόμο δράση συμβουλευτικής ομηλίκων με παιδιά ήρωες ιστοριών.

Η συγγραφική ομάδα αποτελείται από αποφοίτους του ΙΕΘΣ,
Ψυχολόγους-Ψυχοθεραπευτές και Εκπαιδευτικούς.

Μπορείτε να βρείτε περισσότερες πληροφορίες και να κατεβάσετε δωρεάν το
Α’ Μέρος των ιστοριών εδώ (https://tinyurl.com/ycknaykr) και το
Β’ Μέρος εδώ (https://tinyurl.com/mr3vtn2h)

The post Ιολίνα και Κορονάκος first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Γιώργος Λιάμπας, Πέμπτη 24 Σεπτεμβρίου, παρέμβαση στον ραδιοφωνικό σταθμό “Στο Κόκκινο” 105,5^fm

Παρέμβαση του Γιώργου Λιάμπα στον ραδιοφωνικό σταθμό “ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ” 105,5fm

The post Τα σχολεία άνοιξαν σε δυσμενέστερο υγειονομικό περιβάλλον first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

The post Συνέντευξη του Γιάννη Αναγνωσταρά: Θέλουμε ανοιχτά αλλά ασφαλή σχολεία first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Παρέμβαση του Γιώργου Γαλάνη στον ραδιοφωνικό σταθμό “ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ” 105,5fm

The post Τα σχολεία ανοίγουν με χειρότερους όρους από αυτούς που έκλεισαν! first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

κάντε κλικ στην εικόνα:

The post Αφιέρωμα: Ένας χρόνος κυβερνητικά ψέματα για την πανδημία και τα σχολεία first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

«Από την στιγμή που στο τέλος του μήνα που θα ενωθούν τα δυο συστήματα, όλοι θα είναι δικαιούχοι για όλα τα εμβόλια, ο πολίτης θα μπορεί να αποφασίζει τι θέλει να κάνει»

Μαρία Θεοδωρίδου, Πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής Εμβολιασμών, Δελτίο τύπου Υπουργείου Υγείας 16/3/21, σελίδα 8

Τις τελευταίες ημέρες υπέπεσε στην αντίληψή μας το άρθρο ενός γράφοντα στη στήλη «Απόψεις» της εφημερίδας Καθημερινής με τίτλο: «Δάσκαλοι σε ανησυχίες ταξιτζή»^[1]. Σε μια περιήγηση στο διαδίκτυο, προκειμένου να εξηγηθεί το μένος, εναντίον της Δ.Ο.Ε., του υποδυόμενου τον υπηρέτη της πληροφόρησης της κοινής γνώμης ανιχνεύσαμε και άλλα «διαμάντια» που έχει γράψει:

• «Οι πρόσφυγες στα νησιά εκπροσωπούν το μελό».
• «Ο Κινέζος ακτιβιστής Άι – Γουέϊ – Γουέι είναι … πιθηκόμορφος!».
• Άλλο άρθρο που αφορούσε τη συνεύρεση του Ν. Γεωργιάδη (στελέχους της Ν. Δ. ) όπου ο κ. Τάκης Θεοδωρόπουλος αναρωτιέται… αν η ερωτική επιθυμία μπορεί να θεωρηθεί παιδεραστία!

Από τη θητεία του Τ. Θ. στον κίνδυνο που δημιουργεί στη δημόσια υγιεινή της διαμόρφωσης της κοινής γνώμης, δεν ξέφυγε ούτε η Δ.Ο.Ε. (Απόψεις 1/04/2021). Στο συγκεκριμένο άρθρο, Ο ζεϊμπέκος… της Καθημερινής, με ζωηρό και παιγνιώδη λόγο και πάντα προσβλητικό κοιτά με βουλιμία από τις… γρίλιες τη δράση της Δ.Ο.Ε. Επιχειρεί δε δύο στοιχεία: Να εδραιώσει αρχικά την αμφιβολία στους αναγνώστες και, με συνακόλουθο στόχο, να δημιουργήσει την απαξία απέναντι στο οργανωμένο συνδικαλιστικό κίνημα και τους εκπροσώπους του.

Γιατί η θαρρετή γλώσσα του Τ. Θεοδωρόπουλου «ψέγει» τη Δ.Ο.Ε.;

1). Γιατί στην ανακοίνωσή της υπογράμμισε την έλλειψη στοιχειώδους λειτουργίας και σχεδιασμού της πολιτικής ηγεσίας του Υ.ΠΑΙ.Θ.

2). Γιατί το Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε. ζήτησε την αναγκαία πληροφόρηση για τα εμβόλια που θα διατεθούν στην εκπαιδευτική κοινότητα.

Επειδή πολύ λαλεί ο αρθρογράφος της Καθημερινής, αν έκανε τον κόπο να ανιχνεύσει στο διαδίκτυο, θα διαφωτιζόταν ότι π.χ. στη γειτονική Σερβία, μια ασθενέστερη οικονομικά χώρα, οι εκπαιδευτικοί αλλά και οι υπόλοιποι εργαζόμενοι πρώτης γραμμής ενημερώνονται από το κράτος και επιλέγουν το εμβόλιο που θα κάνουν (δυστυχώς γι΄ αυτόν η ενημέρωση και η ελευθερία επιλογής εμβολίου παρέχεται … από τη δεξιά κυβέρνηση της Σερβίας).

Ως προς την «επίπληξη», λοιπόν, του γλαφυρού κ. Θεοδωρόπουλου του αναγνωρίζουμε το δικαίωμα την επόμενη φορά που θα πάρει αντιβίωση να… πετάξει το συνοδευτικό χαρτάκι με τις οδηγίες από το κυτίο. Δεν του αναγνωρίζουμε το δικαίωμα να ασελγεί απέναντι στο εκπαιδευτικό σώμα και στο Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε., το οποίο είναι εκλεγμένο, εκπροσωπεί 70.000 εκπαιδευτικούς ενώ ο αρθρογράφος εκπροσωπεί μόνο τον εαυτό του και τους ιδεολογικούς συνδαιτυμόνες του.

Κατανοούμε ότι η μεταμοντέρνα και μεταδημοκρατική γραφίδα του επιχειρεί να πείσει την κοινωνία ότι οι συλλογικοί αγώνες αφορούν τη σκουριά του παρελθόντος. Οι κινητοποιήσεις για την υγεία, την παιδεία, τις απολύσεις των υγειονομικών όπως του Κ. Καταραχιά φυσικά και δεν αποτελούν αλληλένδετα γεγονότα στη σκέψη του ζεϊμπέκου… της Καθημερινής.

Είναι ευδιάκριτο ότι συγκινείται από τη θεωρία του Φρίντμαν, του «γκουρού» της οικονομίας, σύμφωνα με την οποία κάθε δημόσιο αγαθό οφείλει να υπηρετεί το κέρδος. Η γκουρμέ εικόνα του κόσμου που υπηρετεί διανθίζεται, προφανώς, από λέξεις sic όπως: Εκσυγχρονισμός, επενδύσεις, ανάπτυξη, εξορθολογισμός και μεταρρυθμίσεις που με μια διαβολική σύμπτωση βυθίζουν στην ένδεια τον ρεαλιστικό κόσμο της ζωής, τους εργαζόμενους. Σε πλήρη αντίθεση, η Δ.Ο.Ε. και οι εκπαιδευτικοί από το 1922 που ιδρύθηκε η Ομοσπονδία έχουν υπηρετήσει με συγκεκριμένους αγώνες και προτάσεις τον κοινωνικό ιστό. Ενδεικτικά αναφέρονται τρία μόνο παραδείγματα από τη διαδρομή της μαχόμενης εκπαίδευσης που πιθανόν δημιουργούν δυσοσμία στην άγνοιά του:

1. Στο Μεσοπόλεμο, όταν το γλωσσικό ζήτημα δίχαζε την ελληνική κοινωνία, η Δ.Ο.Ε τάχτηκε με τους Δημοτικιστές. Δηλαδή υποστήριξε τη γλώσσα του λαού, των μαθητών/τριών και των γονιών τους.
2. Στήριξε όλες τις μεταρρυθμιστικές προσπάθειες του προηγούμενου αιώνα με κορυφαία στιγμή τη μεταρρύθμιση του Παπανδρέου – Παπανούτσου το 1964,.
3. Στην περίοδο της Κατοχής και της Αντίστασης, οι δάσκαλοι πρωτοτοστάτησαν στους αγώνες για ψωμί και ελευθερία, στελέχωσαν τις αντιστασιακές οργανώσεις με κόστος, κόστος ζωής και όχι ξόδεμα μελανιού όπως ο Τ. Θ., αλλά απολύσεις, διώξεις φυλακίσεις εκτελέσεις.

Δεν ζητήθηκε, λοιπόν, η γνώμη του «πνευματικού» ανθρώπου Θεοδωρόπουλου για τη θέση της Δ.Ο.Ε. όπως δεν του ζητήθηκε όταν υπέγραφε τη δήλωση για την αναγκαιότητα του πρώτου μνημονίου στη χώρα μας μαζί με άλλους 31 ομογάλακτους. Προφανώς, φαίνεται αποτελεί … βίτσιο του ιπποκόμου του Μαξίμου να χώνει τη μύτη του παντού. Ας αποτινάξει την ενδυμασία του Υποκριτή, δηλαδή τον χιτώνα που σέρνεται στο χώμα, επιτρέποντάς του ελευθερία κινήσεων, λόγου και υποκλίσεων στην εξουσία.

Αφού δεν μελαγχολεί για τις απώλειες του παρελθόντος για τον τόπο, ας συνεισφέρει στην κατασκευή του μέλλοντος με σωφροσύνη, χωρίς θυμό και με Αιδώ!

1. https://www.kathimerini.gr/opinion/561314521/daskaloi-me-anisychies-taxitzi/ ↑

The post Ο «ζεϊμπέκος»… της Καθημερινής, τα εμβόλια και το δικαίωμα επιλογής first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Σε ένα από τα τελευταία του άρθρα στην Καθημερινή με τον ευφάνταστο τίτλο Δάσκαλοι με ανησυχίες ταξιτζή, ο δημοσιογράφος Τάκης Θεοδωρόπουλος (ΤΘ εφεξής) σπεύδει να κατακεραυνώσει το Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε. διότι, όπως ισχυρίζεται, με σχετική ανακοίνωσή της, «απαιτεί να μάθει ποιο από όλα τα εμβόλια που κυκλοφορούν θα χρησιμοποιηθεί εναντίον των μελών της». Καταρχάς δεν είναι τυχαίο ότι ο ΤΘ παραφράσει την ανακοίνωση της ΔΟΕ, η οποία ζητά να υπάρξει ενημέρωση για το ποιας εταιρείας είναι τα αδιάθετα εμβόλια που υπάρχουν. Ο ΤΘ χρησιμοποιεί τη φράση «εναντίον των μελών της», αναφερόμενος στη ΔΟΕ και τους Δασκάλους… Η φράση αυτή ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ στην ανακοίνωση της ΔΟΕ.  Χρησιμοποιείται ψευδώς και συνειδητά με τον κατά την άποψή μας, παράδηλο στόχο να ταυτίσει τους εκπαιδευτικούς και τη ΔΟΕ με τις ανορθολογικές και αντιεπιστημονικές απόψεις που κυκλοφορούν σχετικά με τους εμβολιασμούς, αλλά και να τους προσδώσει το χαρακτηριστικό της ανευθυνότητας. Προσπερνά βέβαια ο αρθρογράφος, με χαρακτηριστική ευκολία, τα σοβαρά ζητήματα που έθετε η συγκεκριμένη ανακοίνωση, όπως α) ότι δεν είναι δυνατόν με ηλεκτρονικό μήνυμα που φθάνει στα σχολεία μετά τις 11:00 να θέτεις όριο της αίτησης αυθημερόν και μάλιστα σε μερικές περιπτώσεις Διευθύνσεων Π.Ε. έως τις 13.30 (!!) και κυρίως β) την τελική διαπίστωση της Ομοσπονδίας ότι «η βεβιασμένη ενέργεια εκ μέρους του Υ.ΠΑΙ.Θ. φανερώνει, δυστυχώς, ότι δεν υπάρχει οργανωμένος και μελετημένος  σχεδιασμός για την κάλυψη των αναγκών όλων των εκπαιδευτικών να εμβολιαστούν με το εμβόλιο  που επιθυμούν και για την, ουσιαστική, προστασία της εκπαιδευτικής κοινότητας». Το ίδιο αίτημα εκφράζεται από την UNESCO για την άμεση προτεραιοποίηση των εκπαιδευτικών εμβολιασμών, ως ένα από τα μέτρα ασφάλειας για τη λειτουργία των σχολείων, η οποία κρίνεται αναγκαία για την άρση των τεράστιων κοινωνικών ανισοτήτων που παρουσιάζονται κατά την αναστολή λειτουργίας των σχολείων Αντί να εστιάσει σε αυτά τα ζητήματα ο ΤΘ, αντίθετα εστιάζει συνειδητά και με στόχο στο ερώτημα: μα είναι δυνατόν να υπάρχει λογικός άνθρωπος που θα ρωτήσει με ποιο εμβόλιο θα εμβολιαστεί;

Βέβαια, όπως σπεύδει να παραδεχτεί και ο ίδιος ο συντάκτης του άρθρου που «ανησυχούσε» γιατί τόσο λίγοι εκπαιδευτικοί (30%) πρόλαβαν σε διάστημα λίγων ωρών να κάνουν αίτηση για να εμβολιαστούν, «η κ. Μακρή μού διευκρίνισε ότι η αρχική προθεσμία ήταν περιορισμένη και δόθηκε παράταση έως σήμερα», όπου και διαπιστώθηκε ότι μέσα σε δύο ώρες το 50% των εκπαιδευτικών έκανε αίτηση – περίπου 80.000 εκπαιδευτικοί. Άρα ο ΤΘ μάς κουνάει το δάχτυλο με στοιχεία που δεν ισχύουν… Αλλά ταυτόχρονα ένας πραγματικά ανήσυχος δημοσιογράφος θα έψαχνε να βρει τα στοιχεία που ισχύουν για τους εμβολιασμούς στη χώρα μας… Κάτι που δεν έπραξε ο ΤΘ. Ας δούμε, λοιπόν, αυτά τα στοιχεία για το επίπεδο των εμβολιασμών, ανά ηλικιακή κατηγορία, όπως τα δίνει ο ECDC. ΜΕΤΑ ΑΠΟ 3 ΜΗΝΕΣ, χρονικό διάστημα στο οποίο μας έχουν διαφημίσει με κάθε τρόπο, ότι οι εμβολιασμοί προχωρούν περίφημα… να ποια είναι τα εμβολιαστικά δεδομένα. Ο παρακάτω πίνακας δείχνει το ποσοστό ανά ηλικιακή κατηγορία, των ατόμων που έχουν κάνει τουλάχιστον τη μία δόση του εμβολίου

Χωρίς ντροπή, ο ΤΘ μάς κουνάει το δάχτυλο, όταν μέσα σε λίγες ώρες το 50% των εκπαιδευτικών ζήτησε να εμβολιαστεί… Και αλήθεια, τι έχει γίνει από τότε κύριε ΤΚ; Μήπως ξεκίνησαν οι εμβολιασμοί και δεν το γνωρίζουμε; Αλλά τέτοια ερωτήματα θα έθετε ένας πραγματικά ανήσυχος δημοσιογράφος …

Κάποιος κακεντρεχής θα μπορούσε να σχολιάσει εδώ ότι ο αρθογράφος έχει ανοιχτή γραμμή με το ΥΠΑΙΘ και λειτουργεί ως η κίτρινη γραφίδα της ηγεσίας του, απηχώντας το αβυσσαλέο μίσος της για τους εκπαιδευτικούς. Αλλά εμείς δεν είμαστε προκατειλημμένοι απέναντι στην ανεξάρτητη δημοσιογραφία – τέτοια πράγματα δεν γίνονται στην εποχή της λίστας Πέτσα.

Ας εστιάσουμε όμως κι εμείς στο ίδιο ερώτημα: είναι δυνατόν να επιλέγει ο καθένας εμβόλιο;

Στο βίντεο που παραθέτουμε, σε ζωντανή σύνδεση, ο κ. Βαγγέλης Σπυράκης, Λέκτορας Παιδαγωγικής στο Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου, πληροφορεί την έκπληκτη δημοσιογράφο της ΕΡΤ1 ότι στη Σερβία, κάθε πολίτης επιλέγει το εμβόλιο που επιθυμεί. Επιπλέον, όπως αναφέρει, όλοι οι εκπαιδευτικοί έχουν εμβολιαστεί, το 25% του ενήλικου πληθυσμού της Σερβίας έχει ήδη εμβολιαστεί, τα νηπιαγωγεία και τα δημοτικά σχολεία δεν έκλεισαν ούτε μια μέρα, τα καταστήματα και τα θέατρα λειτουργούν κανονικά. Τέλος, αναφέρει τις ποσότητες των εμβολίων με τις οποίες θα προμηθευτεί η γειτονική χώρα το αμέσως επόμενο διάστημα. Στο ερώτημα της δημοσιογράφου «ποια εμβόλια διαθέτει η Σερβία», ο κ. Σπυράκης απαντά: «όλα».

Στην Ελλάδα τα πράγματα είναι διαφορετικά… Εδώ δεν μπορείς να επιλέξεις εμβόλιο, αλλά το σύστημα επιλέγει για σένα και δεν μπορείς να κάνεις αντικατάσταση εμβολίου, γιατί «το σύστημα δεν δίνει αυτή τη δυνατότητα», όπως μας ενημερώνει ο Πανελλήνιος Φαρμακευτικός Σύλλογος. Άρα οι εμβολιασμοί «προχωρούν», όπως αρέσκονται να μας λένε τα φιλικά προς την κυβέρνηση ΜΜΕ, χωρίς να δίνουν στοιχεία, με ποια ταχύτητα προχωρούν, σε τι ποσοστό εμβολιασμών έχουμε φτάσει, τι προγραμματισμός και ποιο χρονοδιάγραμμα υπάρχει. Το κυβερνητικό δόγμα είναι: «ό,τι σου λάχει, άμα λάχει».

Το γεγονός ότι η Σερβία των 7 εκ. κατοίκων ξεπερνά όλες τις χώρες της ΕΕ στον εμβολιασμό, έχοντας εμβολιάσει ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού της με μία τουλάχιστον δόση και τώρα ασκεί διπλωματία εμβολίων στους υπόλοιπους βαλκάνιους που πάνε τα Σαββατοκύριακα στο Βελιγράδι να πάρουν την δόση τους, δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητο. Η Σερβία έχτισε μέσα στο καλοκαίρι δύο καινούργια Covid νοσοκομεία, στο Βελιγράδι και το Κρούσεβατς, που άρχισαν να κατασκευάζονται τον Ιούνιο και διαθέτουν 1500 κλίνες εκ των οποίων οι 400 είναι κλίνες ΜΕΘ.

H Σερβία έχει μετά το 2ο κύμα μια από τις πιο αντιπεριοριστικές πολιτικές για την αντιμετώπιση του COVID, σε αντίθεση με την Ελλάδα που συγκαταλέγεται παγκοσμίως στις χώρες με τα πιο περιοριστικά μέτρα και με την πιο μεγάλη χρονική διάρκεια. Την ίδια στιγμή, η Σερβία έχει λιγότερα θύματα ανά εκατομμύριο από την Ελλάδα (βλ. σχετικό γράφημα παρακάτω) και μάλιστα με μια δεξιά αυταρχική κυβέρνηση και ένα πολιτικό σύστημα που θυμίζει περισσότερο το «κέλυφος δημοκρατίας» του Ορμπάν.

Από την άλλη πλευρά, όπως αναφέρει το πρακτορείο Bloomberg, στην ενότητα Global Vaccination Campaign, η Ελλάδα βρίσκεται  στην 50^η  θέση των εμβολιασμών, κάτω από τον ευρωπαϊκό Μέσο Όρο και στην 18η ανάμεσα στις χώρες της ΕΕ σχετικά με τη διαχείριση της πανδημίας. Παρά το κυβερνητικό αφήγημα πως το lockdown έχει «επιτυχία», η Ελλάδα του Μητσοτάκη βρίσκεται μεταξύ των χωρών με τη χαμηλότερη αντοχή στην πανδημία για τον μήνα Μάρτιο. Λογικό και αναμενόμενο, αφού οι εμβολιασμοί προχωρούν με ρυθμό χελώνας, τα νοσοκομεία έχουν αφεθεί στην κυριολεξία στην τύχη τους και η κυβέρνηση, εμμονικά και εγκληματικά δεν προχωρά στην επίταξη του χρυσοφόρου ιδιωτικού τομέα υγείας – κάτι που διεκδικούν επίμονα οι «κακοί» συνδικαλιστές.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, επανέρχεται η συζήτηση για το άνοιγμα των σχολείων, με τους ίδιους ακριβώς όρους που έκλεισαν και με μοναδικό πρόσθετο μέτρο τα self tests! Τα οποία, σύμφωνα πάντα με τις οδηγίες του συνόλου των επιστημονικών μελετών και των οδηγιών των ίδιων των κατασκευαστικών εταιρειών αδυνατούν να κάνουν έγκαιρη διάγνωση των ασυμπτωματικών ή προσυμπτωματικών ασθενών. Το μοντέλο παρακολούθησης του ιού που προωθεί η κυβέρνηση, στηρίζεται και πάλι στην περιβόητη «ατομική ευθύνη» της δήλωσης των θετικών rapid τεστ που κατόπιν θα πρέπει να επιβεβαιωθούν με μοριακά τεστ. Αντί να αρχίσει επιτέλους να εφαρμόζεται η σωστή διαδικασία με μαζικά test στην κοινότητα, ανίχνευση των θετικών – απομόνωση των κρουσμάτων – ιχνηλάτηση και απομόνωση των επαφών τους – σπάσιμο των αλυσίδων,  με την νέα αυτή «στρατηγική»: η κυβέρνηση απαλλάσσεται από την υποχρέωση μαζικής και αποτελεσματικής ιχνηλάτησης στον πληθυσμό με αξιόπιστα τεστ και μεταθέτει την ευθύνη της επιδημιολογικής επιτήρησης στον πολίτη ενοχοποιώντας τον με τη λογική της ατομικής ευθύνης. Ταυτόχρονα κλείνει το δρόμο στη γονιδιακή επιτήρηση, και πιθανώς συμβάλλει η ίδια πλέον στη δημιουργία ΑΛΥΣΙΔΩΝ ΜΕΤΑΔΟΣΗΣ, μέσω  ασυμπτωματικών ατόμων που θα κυκλοφορούν με ψευδώς αρνητικά tests, στην κοινότητα.

Δεδομένου ότι, εάν επιβεβαιωθούν οι κυβερνητικές δηλώσεις, μέχρι τον Ιούνιο, αθροιστικά δεν θα έχουν έρθει στη χώρα πάνω από 3 εκατομμύρια εμβόλια, θα χρειαστεί να περάσουν μήνες έως ότου φτάσουμε στο σημείο που είναι σήμερα η γειτονική Σερβία.

Ας προσθέσουμε και κάτι ακόμα: Από τα τέλη Οκτωβρίου έχει εξαφανιστεί από όλα τα ΜΜΕ η λέξη ιχνηλάτηση. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Είναι αποτέλεσμα της ανυπαρξίας ιχνηλατήσεων στο σύνολο των κρουσμάτων. Η κυβέρνηση αντί να κυνηγάει τον ιό, κυνηγάει τους 15χρονους που κάθονται σε παγκάκια και ενίοτε τους σπάει και τα χέρια…

Τίποτε από όλα αυτά δεν φαίνεται να ταράζει τον ακλόνητο αρθρογράφο της Καθημερινής, ο οποίος δηλώνει, εντελώς ατεκμηρίωτα, ότι «ο δάσκαλος που θα μπει στην τάξη θα πρέπει να είναι υποχρεωτικά εμβολιασμένος, όπως ο υγειονομικός». Όμως ρωτάμε: τον απασχολεί έστω και λίγο πότε ακριβώς θα ολοκληρωθεί αυτή η διαδικασία δεδομένου ότι ο εμβολιασμός των εκπαιδευτικών έχει αφεθεί αυτή τη στιγμή στην τυχαιότητα των αδιάθετων εμβολίων, χωρίς κανένα απολύτως σχέδιο ή έστω προτεραιότητα, όπως ακριβώς καταγγέλλουν οι «κακοί» συνδικαλιστές; Η αμεροληψία του ΤΘ και η ανησυχία του για τους ρυθμούς των εμβολιασμών των εκπαιδευτικών, θα πρέπει λογικά να τον οδηγήσουν να αναζητήσει, όταν και εάν με το καλό ξανανοίξουν τα σχολεία, πόσοι εκπαιδευτικοί, από αυτούς που έκαναν ήδη αίτηση, θα έχουν εμβολιαστεί. Εδώ είμαστε και θα αναμένουμε το σχετικό άρθρο του. Κατά τα άλλα, η αλλεργία του και το μίσος με τον όρο «δημόσιο» δεν μπορεί να κρυφτεί με τίποτα. Γι αυτό άλλωστε αναφέρεται στην απόλυση του Κ. Καταραχιά (γιατρού στον Αγ. Σάββα και Προέδρου των εργαζομένων) με την αόριστη αντωνυμία «κάποιος» του Δημοσίου, που οι συνδικαλιστές όμοιοί του, τον υποστηρίζουν… Γιατί αυτός είναι κατά τον αμετροεπή ΤΘ ο στόχος των συνδικαλιστών… να αλληλοϋποστηρίζονται και να κάνουν αγώνες, που ακόμα «κι αν δεν υπάρχουν πρέπει να τους εφεύρουν». Είναι φανερή, λοιπόν, η αναφυλαξία του κυρίου ΤΘ, όχι μόνο με τον δημόσιο τομέα, αλλά και με κάθε αγώνα που αντιστρατεύεται την κυβερνητική πολιτική και την εγκληματική διαχείριση της πανδημίας. Θα τον πληροφορήσουμε ότι η πολιτική της κυβέρνησης, η ακραία νεοφιλελεύθερη πρακτική διάλυσης και εμπορευματοποίησης των δημόσιων αγαθών, η καταστολή των συνδικάτων και των αγώνων, ΓΕΝΝΟΥΝ κοινωνικές αντιστάσεις και κοινωνικές εκρήξεις. Όσο κι αν ο αμετροεπής ΤΘ ευτελίζει τους αγώνες και τους ξορκίζει με τον λόγο του, τον διαβεβαιώνουμε ότι οι αγώνες που θα δουν τα μάτια του θα είναι τόσο μαζικοί και ισχυροί, που δεν θα αφήνουν κανένα περιθώριο, το κοινωνικό σώμα να άγεται από αμετροέπειες, αστειάκια και αναλήθειες των συστημικών ΜΜΕ.

The post Δημοσιογράφοι με ανησυχίες ορντινάντσας. «Μα είναι δυνατόν να ρωτάνε οι δάσκαλοι με ποιο εμβόλιο θα εμβολιαστούν;» first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Ένα χρόνο μετά την εκδήλωση της πανδημίας, η κατάσταση στην Ελλάδα δεν θα μπορούσε να είναι χειρότερη, εξαιτίας της διαχείρισης που έγινε από την κυβέρνηση.

Μας λένε ότι παντού συμβαίνουν τα ίδια και ότι ζούμε πρωτόγνωρες καταστάσεις. Μόνο που «ξεχνάνε» να μας πουν ότι σε όλο τον κόσμο παίρνονται ΜΕΤΡΑ. Εδώ ποια ακριβώς είναι η κατάσταση;

Μήπως αύξησαν τις πραγματικές ΜΕΘ στα νοσοκομεία; Ή παρουσιάζουν ως ΜΕΘ τις μετατροπές κλινών από κλινικές για όλες τις άλλες παθήσεις; Μήπως αύξησαν με διορισμούς το νοσηλευτικό και υγειονομικό προσωπικό στα δημόσια νοσοκομεία; Ή το μόνο που κάνουν είναι να ευχαριστούν τους ιδιώτες κλινικάρχες για την αδρά αμοιβόμενη συμμετοχή τους στην κυβερνητική εκστρατεία παραπλάνησης της κοινωνίας;

Μήπως πήραν μέτρα για τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς; Ή τα δικά μας μάτια βλέπουν τους εργαζόμενους σαν σαρδέλες μέσα σε αυτά; Μήπως διηνήργησαν δωρεάν τεστ στους εργασιακούς χώρους, όπως θα έπρεπε; Μήπως ακολούθησαν εξαντλητικές γραμμές ιχνηλάτησης ή η λέξη χάθηκε από τα ελεγχόμενα δελτία ειδήσεων; Μήπως ενημερώνουν αναλυτικά την κοινωνία; Ή στην πραγματικότητα αποκρύπτουν στοιχεία, παρουσιάζοντας μόνο αυτά που κάθε φορά τους βολεύουν, εργαλειοποιώντας την επιστήμη;

Στην πραγματικότητα κινήθηκαν με τα εξής δόγματα: Φόβος, καταστολή, «ατομική ευθύνη». Οι μόνοι που παρουσιάζονται χωρίς καμία ευθύνη είναι η κυβέρνηση και οι υπουργοί της. Και μέσα σε όλα αυτά μας φλομώνουν με θριαμβολογίες για την πολιτική τους. Κάθε αντίλογος κόβεται από τα ελεγχόμενα ΜΜΕ, κάθε αντίδραση ή πορεία καταστέλλεται με αγριότητα… Ελλάς 2021…

Έτσι όπως τα έκαναν, έχουν φτάσει την κατάσταση στο εξής σημείο:

Αν θελήσουμε να μετριάσουμε τις επιπτώσεις από την πανδημία θα υπάρξει πλήρης καταστροφή στην οικονομική κατάσταση της κοινωνίας. Αν θελήσουμε να διασωθεί ένα ελάχιστο κομμάτι των οικονομικών στοιχείων της κοινωνίας θα υπάρξει πλήρης υγειονομική καταστροφή.

Αυτή είναι η κατάσταση στην οποία έφεραν την κοινωνία και τη χώρα.

Όταν το 2010 η κοινωνία έμπαινε στο στόχαστρο των αρπακτικών της Ε.Ε και του ΔΝΤ, το χρέος ήταν 108% του ΑΕΠ και ήταν μη διαχειρίσιμο. Σήμερα μετά από 3 μνημόνια το χρέος έχει φτάσει στο 206% του ΑΕΠ και η κυβέρνηση πανηγυρίζει.

Περίπου 20 δις € έλλειμμα θα βρεθεί μπροστά μας τους επόμενους μήνες.

Περίπου 50.000 μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις απειλούνται με κλείσιμο.

Ο δημόσιος τομέας αποδομείται βήμα-βήμα, προς χάριν της ραγδαία αυξανόμενης κερδοφορίας μιας χούφτας μεγάλων εταιρειών.

Το ξεπούλημα κάθε δημόσιου αγαθού ολοκληρώνεται.

Η πανδημία μετατρέπεται σε εργαλείο για την προώθηση των σχεδίων αυτής της κυβέρνησης.

Ας δούμε πώς έχει η κατάσταση στην εκπαίδευση. Ο παραπάνω πίνακας είναι αποκαλυπτικός.

Σε όλο τον κόσμο η διάρκεια του σχολικού έτους κυμαίνεται από 36-39 εβδομάδες. Στη χώρα μας η διάρκεια του σχολικού έτους είναι 38 εβδομάδες.

Μέσα σε ένα χρόνο τα σχολεία είναι 20 εβδομάδες πλήρως κλειστά.  Όμως τα Λύκεια είναι περίπου άλλες 2 εβδομάδες πλήρως κλειστά και στον παραπάνω υπολογισμό δεν περιλαμβάνουμε τις περίπου 2.000 Σχολικές μονάδες που έχουν κλείσει επιπλέον 2 εβδομάδες, λόγω παρουσίασης κρουσμάτων COVID-19 σε αυτές. Υπάρχουν μικρές διαφοροποιήσεις ανά περιοχές, (κόκκινες και βαθιά κόκκινες) που δεν αλλάζουν τα παραπάνω δεδομένα.

ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΥΜΒΕΙ ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΑΛΛΗ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΧΩΡΑ.

Όταν η Ελλάδα έχει ολικώς κλειστά σχολεία 20 εβδομάδες, ο Παγκόσμιος μέσος όρος (σύμφωνα με τα στοιχεία της UNESCO) με πλήρως κλειστά σχολεία είναι 14 εβδομάδες!

Αν συνυπολογίσουμε και τις περιόδους τοπικής διακοπής λειτουργίας ή μερικής εκ περιτροπής λειτουργίας, τότε στην Ελλάδα έχουμε 24 εβδομάδες μη ολοκληρωμένης λειτουργίας των σχολείων. Ο αντίστοιχος Παγκόσμιος Μέσος όρος είναι 22 εβδομάδες, ενώ ο αντίστοιχος Μ.Ο. στην Ευρώπη και τη Β. Αμερική είναι 17 εβδομάδες!

Η μόνη σύγκριση της Ελλάδας (στην εποχή της υπουργού Κεραμέως) μπορεί να γίνει με κάποιες χώρες της Κεντρικής Αφρικής και της Κεντρικής Ασίας.

Τα στοιχεία μιλούν από μόνα τους. Όσα ψεύδη και επικοινωνιακές απάτες κι αν χρησιμοποιήσει το ΥΠΑΙΘ, δεν μπορούν να κρύψουν την πραγματικότητα:

Την πλήρη απουσία μέτρων για την ασφαλή λειτουργία των σχολείων, ενώ εδώ και 1 χρόνο το εκπαιδευτικό κίνημα έχει διατυπώσει αναλυτικές διεκδικήσεις και προτάσεις. Την πλήρη απουσία ειδικής χρηματοδότησης στην εκπαίδευση, κατά τη διάρκεια του COVID. Την πλήρη απουσία μέτρων για την αραίωση και τις αποστάσεις, για την πρόληψη, για την πρωτοβάθμια αντιμετώπιση, για την διαφάνεια και την ενημέρωση, για την συνολική ενίσχυση του δημόσιου συστήματος υγείας, ζητήματα που έχουμε επισημάνει σε προηγούμενα άρθρα μας:

 https://www.e-lesxi.gr/%ce%ba%cf%81%ce%bf%cf%8d%cf%83%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1-%cf%83%cf%84%ce%b1-%cf%83%cf%87%ce%bf%ce%bb%ce%b5%ce%af%ce%b1/ όπου δείχνουμε με σαφήνεια ότι η κατάσταση μπορούσε να είναι αλλιώς.

Ακόμα και στην τελευταία προσχηματική συνάντηση του υπουργείου με τη ΔΟΕ και την ΟΛΜΕ, η υπουργός και το επιτελείο της απέφυγαν να πάρουν θέση επί του ζητήματος, παραπέμποντας για μια ακόμη φορά στους «ειδικούς». Μόνο που ανάμεσα στις προτάσεις των ειδικών και το τι γίνεται στην πραγματικότητα μεσολαβούν μέτρα και κριτήρια, βάσει των οποίων αποφασίζεται το κλείσιμο των σχολείων. Αυτά δεν απασχολούν το ΥΠΑΙΘ. Την πολιτική ηγεσία του ΥΠΑΙΘ την απασχολεί μόνον η εικόνα της και τα «ωραία λόγια» που θα λέει στην επερχόμενη προεκλογική περίοδο, για να τα ακούν όσοι δεν γνωρίζουν… Γιατί όλοι εμείς που γνωρίζουμε, εκπαιδευτικοί, μαθητές και γονείς, ξέρουμε πολύ καλά την καταστροφή που έχει φέρει το ΥΠΑΙΘ στα σχολεία και σε μια ολόκληρη γενιά μαθητών.

Και αντί το ΥΠΑΙΘ να πάρει μέτρα για την ασφαλή λειτουργία των Σχολείων, για τη μείωση της ύλης και την πρόσθετη διδακτική στήριξη των μαθητών με φροντιστηριακά τμήματα και τμήματα ενισχυτικής διδασκαλίας, προχωράει σε δηλώσεις για επέκταση του σχολικού έτους… Αγνοεί τα ήδη τεράστια ψυχοπαιδαγωγικά, κοινωνικά και μορφωτικά προβλήματα που έχουν δημιουργηθεί στα παιδιά και θέλει να προσθέσει ακόμη περισσότερα… Η ανοησία και το μίσος ενάντια στην εκπαιδευτική κοινότητα σε όλο τους το μεγαλείο !

Σύμφωνα με πρόσφατη ανακοίνωσή της η UNESCO επισημαίνει ότι «η παρατεταμένη και επανειλημμένη διακοπή λειτουργίας των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων αυξάνει τις ψυχοκοινωνικές επιπτώσεις στους μαθητές, αυξάνοντας τις μαθησιακές απώλειες και τον κίνδυνο εγκατάλειψης, επηρεάζοντας δυσανάλογα τις πιο ευάλωτες κοινωνικές ομάδες. Επομένως, το πλήρες κλείσιμο του σχολείου πρέπει να αποτελεί έσχατη λύση και να αποτελεί προτεραιότητα η ασφαλής λειτουργία και επαναλειτουργία τους». Επίσης η UNESCO «εφιστά την προσοχή στη χαμηλή προτεραιότητα που έχει δοθεί στην χρηματοδότηση της εκπαίδευσης κατά την περίοδο του COVID, η οποία έχει μειωθεί κατά 12%… και έχει αυξηθεί παγκοσμίως το χάσμα χρηματοδότησης ανάμεσα στις χώρες, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας». Τέλος η UNESCO «καλεί τις κυβερνήσεις να επικεντρώσουν στην ασφαλή και χωρίς αποκλεισμούς επανέναρξη των σχολείων, στην υποστήριξη των εκπαιδευτικών και των μαθητών σε ψηφιακές εφαρμογές και συνδεσιμότητα για όλους. Για να είναι δυνατή η ασφαλής επιστροφή στο σχολείο, η UNESCO ζήτησε να δοθεί εμβολιαστική προτεραιότητα στα 100 εκατομμύρια εκπαιδευτικούς στον κόσμο».

Αλλά σιγά μην ακούσει η υπουργός και το επιτελείο της την UNESKO και τις παρατηρήσεις της…

Το ΥΠΑΙΘ ασχολείται με άλλα ζητήματα… Με τις συμβάσεις με τη CISCO, με την εφαρμογή του κυβερνητικού σχεδίου για την πλήρη διάλυση της Δημόσιας δωρεάν εκπαίδευσης, για την πλήρη εμπορευματοποίηση της Παιδείας, για τον κοινωνικό αποκλεισμό δεκάδων χιλιάδων μαθητών από την Τριτοβάθμια εκπαίδευση, για την εγχάραξη χαμηλών προσδοκιών για το μέλλον τους σε εκατοντάδες χιλιάδες μαθητές και γονείς, για την υποταγή του εκπαιδευτικού σώματος, για την ένταση του επιθεωρητικού ελέγχου, για την κατηγοριοποίηση των σχολείων και τη δημιουργία κουλτούρας ατομικού ανταγωνισμού ανάμεσα σε σχολεία, εκπαιδευτικούς και μαθητές.

Γι αυτό άλλωστε ρίχνει στον Καιάδα της τράπεζας θεμάτων χιλιάδες μαθητές, ενώ τα σχολεία τους είναι 22 εβδομάδες κλειστά (σχεδόν τα 2/3 μιας σχολικής χρονιάς) και ταυτόχρονα νομοθετεί νέο εξεταστικό σύστημα με δύο κύκλους δηλώσεων Σχολών, με μείωση των εισακτέων και δημιουργία βάσης εισαγωγής… ΑΙΔΩΣ ΑΡΓΕΙΟΙ !

Γι αυτό άλλωστε επιχειρεί να εφαρμόσει την εξωτερική και εσωτερική αξιολόγηση των Σχολικών Μονάδων, την ώρα που η εκπαιδευτική κοινότητα και η κοινωνία βρίσκεται αντιμέτωπη με την πανδημία.

Γι αυτό άλλωστε «ξέχασε» και κατάργησε τα σχολικά γεύματα, έχει παγώσει τη χρηματοδότηση του Δικτύου σχολικών Βιβλιοθηκών, μοιράζει στα λόγια laptop από τον Σεπτέμβριο που ποτέ δεν ήρθαν…

Γι αυτό άλλωστε αγνοεί την κραυγή αγωνίας του εκπαιδευτικού κινήματος για τους αποκλεισμούς που έχει επιφέρει η τηλεκπαίδευση και την χωρίς προηγούμενο όξυνση των κοινωνικών και μορφωτικών ανισοτήτων.

Η κυβέρνηση και το ΥΠΑΙΘ εφαρμόζουν μια νεοφιλελεύθερη, ακραία επιθετική πολιτική, που κινείται ταυτόχρονα στον πολιτικό άξονα της altright προσέγγισης των Βορίδη – Κεραμέως, κατά τα πρότυπα του Ορμπανισμού – Τραμπισμού, με βαθύτερες πολιτικές στοχεύσεις και μπροστά στις σχεδιαζόμενες εκλογές που προετοιμάζουν.

Δεν έχουν όμως αντιληφθεί ακόμα, τη λαϊκή κατακραυγή, που αργά ή γρήγορα θα εκφραστεί.

Έχουμε αξίες, συνείδηση και λογική. Δεν θα μας πτοήσουν.

Ας τους θυμίσουμε ότι η εποχή της ΕΡΕ έχει τελειώσει, ότι ο ΤΡΑΜΠισμός είναι αυτός που οδηγήθηκε στα δικαστήρια, ότι στη χώρα μας υπάρχουν συνταγματικά κατοχυρωμένα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα και ελευθερίες που δεν μπορεί κανένας να τα κάνει πατσαβούρι, ότι οι πολιτικές του εκφοβισμού και της τρομοκρατίας δεν χωράνε στην κοινωνία και στην εκπαίδευση, ότι πολλοί/ες κούνησαν το δάχτυλο στον εκπαιδευτικό κόσμο και σήμερα παρακολουθούν τα τεκταινόμενα εκτός πολιτικής σκηνής.

The post Εκτελεστές, καταστροφείς, εκλογολάγνοι… first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

* Ο Βασίλης Μακρής είναι δάσκαλος εκπρόσωπος των Παρεμβάσεων Π.Ε. στο Ινστιτούτο Εκπαιδευτικών Μελετών της Δ.Ο.Ε. (Ι.Π.Ε.Μ. -Δ.Ο.Ε.)

The post Το Υπουργείο του μηδενός και της εμπορευματοποίησης first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

–Good afternoon sir, I am asking for today’s class what link are we using to join class? I am asking so to know how I will organize my children, I have three of them joining class all at the same time. Thank you.

–Καλησπέρα, μήπως οι εκπαιδευτικοί μπορούν να βάζουν λιγότερες εργασίες στα παιδιά; Το πρωί εργαζόμαστε, το μεσημέρι βοηθάμε τα παιδιά να συνδεθούν στο «τηλεμάθημα», αμέσως μετά έχουν αγγλικά, δεν προλαβαίνουμε…

–Hi this is the homework thanks for everything and be blessed. Good night. (μήνυμα μετανάστη πατέρα που δεν μιλά ελληνικά προς δασκάλα μετά από τηλεφωνική επικοινωνία και τηλεφωνικό «μάθημα» με μαθητή που δεν μπορούσε να συνδεθεί)

–Καλησπέρα, παρατήρησα ότι ο Άχμετ δεν έχει μπει τις δύο πρώτες ημέρες να παρακολουθήσει το μάθημα. Μήπως θα ήταν εφικτό να έρχεται στο σπίτι μας να παρακολουθεί μαζί με τον Γιωργάκη;

(μηνύματα γονιών προς εκπαιδευτικούς – τα ονόματα έχουν αλλάξει για την προστασία των προσωπικών δεδομένων)

1. Η περσινή αναστολή λειτουργίας των σχολείων, σχεδόν για όλο το τρίτο τρίμηνο και η φετινή εκ νέου διακοπή των μαθημάτων, δημιουργούν δεδομένα που κανείς δεν μπορεί να αγνοήσει – με μοναδική εξαίρεση το Υπουργείο Παιδείας. Μια ολόκληρη μαθητική γενιά, για πρώτη φορά μετά την κατοχή και τον εμφύλιο, παραμένει για μήνες έξω από το σχολείο και τη ζωντανή εκπαιδευτική διαδικασία. Το γεγονός αυτό θα προκαλέσει αναμφίβολα τεράστια προβλήματα που αφορούν στην ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη των παιδιών, στα μορφωτικά ελλείμματα και στην ένταση των εκπαιδευτικών ανισοτήτων.
2. Το πραγματικό ερώτημα που τίθεται είναι: κάτω από αυτές τις πρωτόγνωρες συνθήκες, πως θα στηρίξουμε τους/τις μαθητές/τριές μας, με ποιο περιεχόμενο, ποια μέσα, ποιες μεθόδους θα οργανώσουμε τη δουλειά μας ώστε να μην διακοπεί η σχέση τους με την εκπαιδευτική διαδικασία, έχοντας απέναντί μας την αντιεκπαιδευτική κυβερνητική πολιτική; Έχοντας, επίσης, πλήρη επίγνωση, ότι καμιά προσπάθειά μας δεν μπορεί να υποκαταστήσει τη δια ζώσης διδασκαλία. Εάν δεν ασχοληθούμε με αυτό το επίδικο και απλά μας αρκεί η κριτική στο Υπουργείο και τις κυρίαρχες εκπαιδευτικές πολιτικές (η οποία είναι και δίκαιη και απαραίτητη) πολύ απλά παραχωρούμε την ηγεμονία στον αντίπαλο, αρκούμενοι σε ένα παιχνίδι εντυπώσεων και καταγγελιών. Το πραγματικό ζήτημα, «τι θα κάνω τη Δευτέρα τελικά» δεν μπορεί να μένει αναπάντητο. Εδώ, δεν χωρούν υπεκφυγές ούτε βοηθούν οι δραπετεύσεις σε γενικολογίες. Στην παγκόσμια ιστορία της εκπαίδευσης τρεις μέθοδοι έχουν καταγραφεί: η εκπαίδευση στο σχολείο, οι εξ αποστάσεως εκπαιδευτικές διαδικασίες (που πριν την πανδημία ανθούσαν, στη χώρα μας και σε γειτονικές, κυρίως ως μικρές βιομηχανίες παραγωγής μεταπτυχιακών τίτλων αμφιβόλου ποιότητας) και η μέθοδος άνευ διδασκάλου. Θα ξεκινήσω με μια γενική πολιτική εκτίμηση, την οποία καλό θα είναι να επανεξετάσουμε όταν, επιτέλους, ο κύκλος της πανδημίας κλείσει οριστικά. Ο σχολικός θεσμός είναι αναντικατάστατος ιδεολογικός και κατανεμητικός μηχανισμός για το σύστημα και για τους ίδιους λόγους αναντικατάστατη για το σύστημα είναι και η δια ζώσης διδασκαλία, ειδικά για τις ηλικίες της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης. Ταυτόχρονα, αποτελεί πεδίο σκληρής ιδεολογικής και ταξικής αντιπαράθεσης, με όρους όμως δυσμενείς για τις κυριαρχούμενες τάξεις. Επομένως, διαφωνώ ριζικά με εκτιμήσεις που θεωρούν ότι έχουμε να αντιμετωπίσουμε ένα σχέδιο μακρόπνοης αντικατάστασης της δια ζώσης διδασκαλίας με εξ αποστάσεως μορφές στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, η οποία δεν θεωρείται τομέας προτεραιότητας για την ψηφιακή επιτάχυνση. Αντίθετα, ο ρόλος της πρωτοβάθμιας και ιδιαίτερα του δημόσιου σχολείου ως parking  παιδιών, πέρα από την κατανεμητική και την ιδεολογική λειτουργία του, επιβάλει τα ανοιχτά σχολεία με κάθε όρους και κάθε τίμημα για να επανεκκινήσει η καπιταλιστική οικονομία πάση θυσία. Γι’ αυτό οι ρεπουμπλικάνοι πιέζουν ιδιαίτερα για το άνοιγμα των σχολείων στις ΗΠΑ.
3. α. Το μοντέλο εξ αποστάσεως που επιβάλει το Υπουργείο Παιδείας είναι παιδαγωγικά επιβλαβές και τεχνολογικά ανέφικτο:

• Παιδαγωγικά επιβλαβές, διότι, εκτός όλων των άλλων, οι ίδιοι οι εποπτικοί μηχανισμοί του, δηλαδή οι συντονιστές εκπαίδευσης, με μεγάλη αυστηρότητα, τόνιζαν στο περσινό λοκντάουν ότι δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να ξεπερνάμε τα δύο με τρία 30λεπτα σύγχρονης εξ αποστάσεως την εβδομάδα για λόγους παιδαγωγικούς. Έχουν προκύψει κάποιες νέες έρευνες επί του θέματος και δεν έχουμε ενημερωθεί ή απλώς ως υπάλληλοι, ακυρώνοντας τον παιδαγωγικό μας ρόλο πρέπει να αποδεχόμαστε παθητικά ότι «πετάει ο γάιδαρος»; Γιατί όποτε ερωτούνται οι συντονιστές για το θέμα αυτό σιωπούν επιδεικτικά;

• Τεχνικά ανέφικτο, διότι το ίδιο το Υπουργείο δέχεται ότι οι μαθητές των δημόσιων σχολείων της πρωτοβάθμιας (ως παιδιά ενός κατώτερου θεού), πρέπει να συνδέονται με την πλατφόρμα cisco-webex (η σύμβαση με την οποία παραμένει επτασφράγιστο μυστικό) το μεσημέρι, διότι «η πλατφόρμα δεν τους αντέχει» – ενώ των ιδιωτικών μπαίνουν το πρωί από άλλες πλατφόρμες. Για να μην μιλήσουμε για το ναυάγιο πλήθους σεμιναρίων τις τελευταίες ημέρες όπου κοβόταν μονίμως η σύνδεση, πέταγε το σύστημα έξω τον διαχειριστή ή τον εισηγητή, γονάτιζε η σύνδεση μόλις έκανε διαμοιρασμό οθόνης κλπ.

β. Το μοντέλο εξ αποστάσεως που επιβάλει το Υπουργείο Παιδείας έχει ένα βαθύ ταξικό χαρακτήρα: αδιαφορεί πλήρως για τα παιδιά των φτωχών οικογενειών, μεταναστών, μειονοτήτων (π..χ. Ρομά)  που δεν διαθέτουν τον τεχνολογικό εξοπλισμό. Για τις οικογένειες με δύο και περισσότερα παιδιά που παλεύουν με ότι μέσα διαθέτουν να μη χάσει το παιδί τους την επαφή με το σχολείο. Για τις οικογένειες – ιδιαίτερα τις μονογονεϊκές – γονιών που εργάζονται τις μεσημβρινές ώρες και τα παιδιά τους δεν μπορούν να συνδεθούν μόνα τους. Η παροχή λάπτοπ και τάμπλετ στα σχολεία, που ανακοινώνει η Κεραμέως από την τηλεόραση, έχει καταντήσει το πιο πικρό ανέκδοτο της περσινής αλλά και της φετινής σχολικής χρονιάς. Με την κυβερνητική πολιτική και στην εξ αποστάσεως και συνολικά στην εκπαίδευση απογειώνονται οι εκπαιδευτικές ανισότητες. Περνάμε σε μια ψηφιακή ανισότητα πλέον. Η ίδια η Παγκόσμια Τράπεζα αναγνωρίζει ότι το 24,6% του πληθυσμού της Ελλάδας δεν έχει καμία σύνδεση στο διαδίκτυο. Ενδιαφέρεται κανείς στο Υπουργείο με τι μέσο συνδέεται κάθε μαθητής; Μιλάμε για διαμοιρασμούς οθόνης και breakout rooms όταν ένα μεγάλο μέρος μαθητών συνδέονται με ένα κινητό; Ντροπή! Ποιος είναι ο ψηφιακός γραμματισμός που διαθέτει κάθε οικογένεια για να στηρίξει τα παιδιά της; Ενδιαφέρεται κανείς, για την ψυχική και συναισθηματική ακύρωση που νιώθει ένα παιδί όταν αποκλείεται από αυτή τη διαδικασία; Ενδιαφέρεται κανείς για τη συναισθηματική ακύρωση που νιώθει ένας γονιός όταν δεν μπορεί να υποστηρίξει το παιδί του; Ενδιαφέρεται κανείς για το ηθικό και συνειδησιακό βάρος του εκπαιδευτικού που έχει μαθητές που δεν διαθέτουν τον απαραίτητο εξοπλισμό;

γ. Το μοντέλο εξ αποστάσεως που επιβάλει το Υπουργείο Παιδείας αγνοεί εντελώς τις ιδιαιτερότητες, τις ανάγκες και τις δυνατότητες των παιδιών της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης. Των παιδιών ηλικίας 4 έως 12 ετών. Τα αντιμετωπίζει ως μεταπτυχιακούς φοιτητές. Η τάξη είναι ένας προστατευμένος χώρος του παιδιού με τους συμμαθητές του. Η «ψηφιακή τάξη» είναι ένας απροστάτευτος χώρος, εκτεθειμένος στον οποιονδήποτε. Η έκθεση του γνωστικού επιπέδου ενός παιδιού, της συμπεριφοράς και της στάσης του, χωρίς αυτό το παιδαγωγικό πλαίσιο είναι επικίνδυνη. Η πολύωρη καθήλωση σε μια οθόνη είναι αυτό που θέλουμε να αποφύγουμε, είναι ενάντια στη ζωή, στη ζωντανή δράση. Το μάθημα δεν είναι διάλεξη και παράδοση μόνο, ούτε ανταλλαγή ηλεκτρονικών μηνυμάτων. Προϋποθέτει συναίσθημα, συμμετοχή, προϋποθέτει έλεγχο των πρώιμων ατελών ή λανθασμένων εννοιολογήσεων των παιδιών που οδηγούν τον εκπαιδευτικό να βγάλει συμπεράσματα, προϋποθέτει διάδραση, ομάδες, συνεργασία, παρουσιάσεις, ενεργές σιωπές, προϋποθέτει ότι μαθαίνω από τον συμμαθητή και όχι μόνο από την παράδοση. Αυτή είναι (μάλλον αυτή πρέπει να είναι) η ζωντανή εκπαιδευτική διαδικασία η οποία δεν αντικαθίσταται από κανέναν άλλον τρόπο. Όλα τα παραπάνω ισχύουν τόσο για τη σύγχρονη όσο και για την ασύγχρονη εξ αποστάσεως. Επιπλέον, η ασύγχρονη, παρ’ ότι εμφανίζεται από ορισμένες πλευρές ως αποδεκτή (σε αντίθεση με τη σύγχρονη που εμφανίζεται ως «ταξικό εργαλείο»), στην πραγματικότητα, χρησιμοποιείται κατά κόρον ως μια ψηφιακή εκδοχή του καταιγισμού φωτοτυπιών και εργασιομανίας η οποία χαρακτηρίζει και τη σχολική καθημερινότητα με ανοιχτά σχολεία, αποκλείοντας ουσιαστικά από την πρόσβαση στη μάθηση τους πιο αδύνατους μαθητές, ιδιαίτερα τους μαθητές με μαθησιακά προβλήματα, και όσους δεν έχουν άλλη ουσιαστική βοήθεια στο σπίτι. Στην ουσία ο βαθμός ταξικότητας μεταξύ σύγχρονης και ασύγχρονης είναι αντίστροφος, αφού η ασύγχρονη απευθύνεται ήδη σε μαθητές με υψηλά εξωτερικά κίνητρα και χάνει περισσότερους μαθητές από φτωχά στρώματα και μαθητές με μαθησιακά προβλήματα. Κάτι το οποίο κρύβεται στην άρνησή μας να δούμε όλες τις μορφές εκπαίδευσης υπό το πρίσμα των πραγματικών μαθησιακών αναγκών σε συνθήκες που δεν έχουμε επιλέξει, όπως δεν έχουμε επιλέξει την παραδοσιακή μορφή της δια ζώσης διδασκαλίας.

δ. Το μοντέλο εξ αποστάσεως που επιβάλει το Υπουργείο Παιδείας εξυπηρετεί με τον ιδανικότερο τρόπο τα ιδιωτικά σχολεία και τους ιδιοκτήτες τους ώστε να διασφαλίσουν την πελατεία και τα κέρδη τους. Καθόλου τυχαία δεν είναι η δήλωση που έκανε μετά την πανελλαδική κατάρρευση του webex την πρώτη ημέρα «λειτουργίας» του στην πρωτοβάθμια, ο βουλευτής της ΝΔ και πρώην υπουργός Παιδείας Ευριπίδης Στυλιανίδης, απαντώντας στο ερώτημα δημοσιογράφου πως «έχουν  δημιουργηθεί με την τηλεκπαίδευση μαθητές δύο ταχυτήτων, στα ιδιωτικά σχολεία να κάνουν μάθημα και στα δημόσια να μένουν στο… connecting της Cisco» ότι… «αυτό δείχνει τη δύναμη της ιδιωτικής πρωτοβουλίας»!

ε. Το Υπουργείο Παιδείας επιχειρεί με τερατώδη ψεύδη να συγκαλύψει τις ευθύνες του. Έφτασε στο σημείο να ισχυριστεί με ανακοίνωσή του ότι την πρώτη ημέρα «λειτουργίας» της webex  στην πρωτοβάθμια,  παρακολούθησαν τα «τηλεμαθήματα» 700.000 μαθητές (από το σύνολο των 720.000, ποσοστό 97,5%) και ότι διαμορφώθηκαν 47.000 διαδικτυακά τμήματα, όταν τα τμήματα πανελλαδικά δεν ξεπερνούν τα 42.000 (μαζί με τα ιδιωτικά)! Ισχυρίστηκε ότι η εικόνα των παιδιών στο χωριό της Ηλείας που προσπαθούσαν να παρακολουθήσουν το μάθημα από ένα κινητό στο καφενείο του χωριού ήταν ένα από τα πολλά fake news των πολιτικών της αντιπάλων. Απάντησε ο δήμαρχος του χωριού ότι εδώ και ένα χρόνο έχει κάνει αίτηση για να γίνει σύνδεση με το διαδίκτυο του χωριού και δεν έχει γίνει τίποτα!

4. Τι πρέπει να κάνουμε λοιπόν; Εδώ θα πρέπει να επιλέξουμε σε ποια θεωρητική αφετηρία στηρίζουμε τις επιλογές μας. Εξηγούμαι. Στο ευρύτερο ρεύμα της κριτικής ριζοσπαστικής παιδαγωγικής έχει ανοίξει μια συζήτηση για την «τηλεκπαίδευση» ή «εξ αποστάσεως εκπαίδευση» (ο δεύτερος όρος περιλαμβάνει κάθε μέσο, από την σύγχρονη εκπαίδευση έως την ασύγχρονη και την τηλεφωνική κλήση). Εδώ θα πρέπει να ανατρέξουμε στις θεωρίες αναπαραγωγής και τις αντίστοιχες θεωρίες αντίστασης για να κατανοήσουμε τις βαθύτερες διαφορές στις προσεγγίσεις του ζητήματος. Οι θεωρητικοί της αναπαραγωγής (Bowles, Gintis, Bourdieu, Passeron, Althusser κ.α.) με εργασίες τους γύρω από την ιστορία, την οικονομία και την κοινωνιολογία της εκπαίδευσης, έχουν διατυπώσει τη θέση ότι ο σχολικός θεσμός υπηρετεί την οικονομική και πολιτισμική αναπαραγωγή των ταξικών σχέσεων. Για παράδειγμα, τα έργα των Bourdieu – Passeron Οι κληρονόμοι και η έκθεση Coleman Ισότητα εκπαιδευτικών ευκαιριών από τα μέσα της δεκαετίας του ’60 τεκμηρίωσαν ότι δεν υφίσταται ισότητα ευκαιριών στην εκπαίδευση διερευνώντας τους μηχανισμούς διάκρισης με βάση κοινωνικά, οικονομικά και φυλετικά κριτήρια. Ωστόσο, σε αντίθεση με μηχανιστικές εκδοχές των θεωριών αναπαραγωγής, οι υποστηρικτές της θεωρίας της αντίστασης (Freire, Apple, Giroux, McLaren κ.α.) αποδέχονται τον κατανεμητικό και ιδεολογικό ρόλο του σχολείου αλλά, επιπλέον, υποστηρίζουν ότι η αναπαραγωγή των ταξικών συνθηκών της κοινωνίας από το σχολείο δεν πραγματοποιείται με την παθητική αποδοχή της κυρίαρχης ιδεολογίας αλλά μέσα από αντίσταση και συγκρούσεις, οι οποίες πάντως διεξάγονται στο πλαίσιο που έχει καθοριστεί από το κεφάλαιο και όχι από τους εργαζόμενους.  Ο σχολικός θεσμός, επομένως, εντός του οποίου δεν υπάρχει μόνο η κυρίαρχη ιδεολογία, αλλά και οι ιδεολογίες των ανθρώπων και των ομάδων που δραστηριοποιούνται μέσα σε αυτό, έχει κατανεμητικό και ιδεολογικό ρόλο αλλά αποτελεί και πεδίο ιδεολογικής διαπάλης και ταξικού ανταγωνισμού. Σε γενικές γραμμές, αν κανείς υποστηρίζει τη θεωρία αναπαραγωγής, τότε δεν έχει κανένα λόγο να παρέμβει ιδεολογικά στο σχολικό μηχανισμό, στο περιεχόμενο σπουδών και τη διδακτική καθημερινότητα, παρά μόνο ίσως για λόγους τακτικής, αντιλαμβάνεται το σχολείο αποκλειστικά και μόνο ως εργασιακό χώρο και αναπτύσσει μια μονοδιάστατη συνδικαλιστική δράση που αφορά στο μισθό, τη σύνταξη, το ωράριο, το διορισμό κλπ. Αν κανείς υποστηρίζει τη θεωρία της αντίστασης, τότε αντιλαμβάνεται το σχολικό μηχανισμό τόσο ως θεσμό αναπαραγωγής των ταξικών ανισοτήτων όσο και ως πεδίο ιδεολογικής και ταξικής αντιπαράθεσης, η οποία, επαναλαμβάνουμε, γίνεται με δυσμενείς όρους για τις καταπιεσμένες τάξεις. Σε αυτήν την περίπτωση, αναπτύσσει μια πολυδιάστατη δράση αφού αντιλαμβάνεται το σχολείο και ως εργασιακό χώρο (άρα παλεύει για το μισθό, το διορισμό, τη σύνταξη, το ωράριο, τις εργασιακές σχέσεις κλπ.) και ως πεδίο ιδεολογικής και ταξικής αντιπαράθεσης, άρα αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως διανοούμενο που έχει χρέος να παλεύει καθημερινά στην τάξη του για την αγωγή ελεύθερων και κριτικών πνευμάτων, ενάντια στις ταξικές εκπαιδευτικές ανισότητες, απλώνοντας χέρι βοήθειας στα «παιδιά των πίσω θρανίων». Καθένας κάνει τις επιλογές του και, ίσως, καμιά φορά, η ταλάντευση ανάμεσα στα δύο ρεύματα ή η επίκληση σε θεωρητικό επίπεδο του δεύτερου ρεύματος της θεωρίας της αντίστασης χωρίς κανένα απολύτως πρακτικό αντίκρισμα στην διδακτική πράξη και τη σχολική καθημερινότητα, θολώνει περισσότερο το τοπίο. Η συλλογική συσσωρευμένη εμπειρία μας, δείχνει ωστόσο, ότι στην πράξη, ανεξάρτητα από τις απόψεις που υποστηρίζει κάθε αγωνιστής εκπαιδευτικός, κατά κανόνα, νοιάζεται για τα «παιδιά των πίσω θρανίων», παρεμβαίνει θαρρετά στο περιεχόμενο σπουδών, επιδιώκει να προβάλλει αξίες και ιδανικά πανανθρώπινα και να συμβάλλει στην αγωγή και διάπλαση ελεύθερων και κριτικά σκεπτόμενων συνειδήσεων. Ένα πολύ ευρύτερο τμήμα του εκπαιδευτικού σώματος, επίσης, συνεχίζει να κρατάει μια στάση που βασίζεται σε ανθρωπιστικά πρότυπα, αντιστεκόμενο καθημερινά εντός και εκτός των σχολικών αιθουσών στις αντιεκπαιδευτικές και αντιπαιδαγωγικές κυβερνητικές επιλογές. Το παράδειγμα των σχολικών γιορτών και της πολύ σημαντικής αλλαγής στο περιεχόμενο και τη μορφή τους, πιστώνεται σε πολύ μεγάλο βαθμό, στην ενεργή και συνεχή παρέμβαση του δικού μας ρεύματος και στις πρωτοβουλίες που πήραμε μέσω του Παιδαγωγικού Ομίλου των Παρεμβάσεων.

5. Το ΥΠΑΙΘ, όπως ήδη αναλύθηκε παραπάνω, ακολουθεί και στην εξ αποστάσεως, όπως και συνολικά άλλωστε, σταθερά και με συνέπεια μια αντιεκπαιδευτική πολιτική που θεμελιώδεις αρχές της είναι η αριστεία, η αξιολόγηση, ο αυταρχισμός, ο απόλυτος/ολοκληρωτικός έλεγχος της ζωντανής εκπαίδευσης, η λειτουργία του δημόσιου σχολείου με όρους αγοράς (βλ. Έκθεση Πισσαρίδη),  ο ευτελισμός και η απόλυτη απαξίωσή του, οι ταξικές διακρίσεις και η πλήρης αδιαφορία για τους μαθητές της εργαζόμενης πλειοψηφίας, η στήριξη των σχολαρχών και της ιδιωτικής εκπαίδευσης, οι εξεταστικοί φραγμοί. Η συνολική στρατηγική του είναι ευθυγραμμισμένη με τις διεθνείς τάσεις πλήρους εμπορευματοποίησης και ιδιωτικοποίησης της εκπαίδευσης που διατρέχονται από όλα τα παραπάνω δομικά χαρακτηριστικά.

Ο βασικός παράγοντας που αυξάνει τις εκπαιδευτικές ανισότητες αυτή την περίοδο είναι τα κλειστά σχολεία. Τα παιδιά από οικογένειες με υψηλό μορφωτικό και οικονομικό επίπεδο, σε κάθε περίπτωση, είτε υπάρχει είτε δεν υπάρχει καμία επαφή με το σχολείο και τους εκπαιδευτικούς τους, βρίσκονται σε ευνοϊκότερη θέση. Αντιθέτως, τα παιδιά των χαμηλότερων κοινωνικών τάξεων και στρωμάτων (π.χ. μετανάστες, μειονότητες), βρίσκονται σε μειονεκτική θέση. Τίθεται το ερώτημα: η πλήρης εγκατάλειψη όλων των παιδιών στην τύχη τους, όλο αυτό το διάστημα, δεν απογειώνει στον μέγιστο βαθμό τις εκπαιδευτικές ανισότητες; Δεν αφήνει, στην κυριολεξία, εντελώς αβοήθητα τα παιδιά των μεταναστών και των προσφύγων, τα παιδιά από περιβάλλοντα με χαμηλό μορφωτικό επίπεδο;

Από την άλλη πλευρά βεβαίως, η υποχρεωτική καθημερινή τρίωρη σύγχρονη τηλεκπαίδευση, οδηγεί στην πολύωρη παθητική καθήλωση των μαθητών μπροστά στις οθόνες τους και ακυρώνει κάθε προσπάθεια των εκπαιδευτικών να αξιοποιήσουν ένα συνδυασμό μέσων και τρόπων εργασίας, να τον τροποποιήσουν ανάλογα με την ανταπόκριση των μαθητών τους.

Το τελικό αποτέλεσμα, ακόμα και εκεί όπου υπάρχει καθολική συμμετοχή των μαθητών είναι η μάταιη προσπάθεια εκπαιδευτικών και εκπαιδευόμενων να αποκομίσουν έστω και το ελάχιστο όφελος. Αντίθετα, κάθε εργασία και προσπάθειά τους υπονομεύεται, ευτελίζεται και πολλές φορές ακυρώνεται. Εάν στα παραπάνω προσθέσουμε, το αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι στις περισσότερες περιπτώσεις αρκετός χρόνος επικοινωνίας αναλώνεται σε μάταιες προσπάθειες να αντιμετωπιστούν το πλήθος των τεχνικών προβλημάτων που εμφανίζονται τόσο στους διδάσκοντες όσο και στους διδασκόμενους, το τελικό αποτέλεσμα απέχει πολύ από το να χαρακτηριστεί εκπαιδευτική διαδικασία.

Πρωταρχική προϋπόθεση για να οργανωθεί και να υποστηριχθεί στα σοβαρά η εργασία των εκπαιδευτικών και ο κόπος και οι προσπάθειες που καταβάλλουν οι μαθητές και οι οικογένειές τους είναι η συνολική κατάργηση του παιδαγωγικά επιβλαβούς και τεχνολογικά ανέφικτου νομοθετικού πλαισίου της εξ αποστάσεως. Το κακέκτυπο προσομοίωσης και αναμετάδοσης της ζωντανής εκπαιδευτικής διαδικασίας που επιβάλλει αυταρχικά το ΥΠΑΙΘ αποτελεί μια αντιεκπαιδευτική και αντιπαιδαγωγική επιλογή που εξυπηρετεί τα ιδιωτικά σχολεία και εντάσσεται σε μια ευρύτερη νεοφιλελεύθερη ατζέντα. Αντίθετα, η εξ αποστάσεως έχει τη δική της γραμματική και συντακτικό, δηλαδή, είναι ζητούμενο, με άλλους όρους και διαδικασίες, η μετουσίωση της πληροφορίας σε γνώση, η καλλιέργεια παιδαγωγικού κλίματος και εγγύτητας παρά την απόσταση. Αυτά τα ζητούμενα προϋποθέτουν συγκεκριμένο εκπαιδευτικό υλικό, κατάλληλα σχεδιασμένο, με συγκεκριμένες προδιαγραφές, ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που να υπηρετούν αυτές τις ανάγκες. Ποιο είναι αυτό το υλικό; Το Φωτόδεντρο το οποίο κατασκευάστηκε για την υποστήριξη της δια ζώσης διδασκαλίας; Ένα πολύ φτωχό υλικό να καλύψει πραγματικές διδακτικές ανάγκες. Από τον περασμένο Μάρτιο ως τώρα τι έχει γίνει;

6. Σε εντελώς αντίθετη κατεύθυνση, η εργασία των εκπαιδευτικών και οι διεκδικήσεις τους πρέπει να στηρίζονται στους παρακάτω άξονες:

1η αρχή: Το δικαίωμα αλλά και το παιδαγωγικό καθήκον να οργανώσουμε τη δουλειά μας, με τον τρόπο και τα μέσα που επιλέγει ο καθένας και η καθεμιά μας, ανάλογα με τη δυναμική, τις ανάγκες και τις δυνατότητες του τμήματός του και των μαθητών του. Με τον τρόπο και τα μέσα που επιλέγει ο κάθε εκπαιδευτικός στο κάθε παιδί ανάλογα με τις ανάγκες του. Σε επίπεδο Συλλόγου Διδασκόντων μπορούν να συντονιστούν οι εκπαιδευτικοί για να διαμορφώσουν το πλαίσιο συνεργασίας τους σε κλίμα παιδαγωγικής ελευθερίας και δημοκρατικών συλλογικών διαδικασιών. Δεν αποθεώνουμε, ούτε δαιμονοποιούμε κανένα μέσο επικοινωνίας διότι κάτι τέτοιο θα αποτελούσε μια μορφή λουδισμού που θα μας απομόνωνε από τους γονείς.

2^η αρχή: Όσοι-ες περισσότεροι μπορούμε – και ιδιαίτερα όσοι δεν ανήκουμε σε ευπαθείς ομάδες – εργαζόμαστε από τα σχολεία μας, με τον εξοπλισμό, την υποδομή και τα μέσα που διαθέτει η υπηρεσία. Με αυστηρή τήρηση όλων των μέτρων ασφάλειας. Κανείς δεν μπορεί να μας αρνηθεί αυτό το δικαίωμα. Πέρα από όλα τα άλλα, η αρχή αυτή, δημιουργεί όρους συλλογικής εργασίας, αλληλοβοήθειας και αλληλοτροφοδότησης, σπάει το καθεστώς απομόνωσης, διαμορφώνει σχέσεις συναδελφικότητας και εμπιστοσύνης που χτίζονται πιο στέρεα στις δύσκολες περιστάσεις.

3^η αρχή: Ένα σημαντικό μέρος των εργασιών που αναθέτουμε στα παιδιά αυτή την περίοδο, δεν πρέπει να έχει καμία σχέση με την έκθεση σε οθόνες. Η ανάγνωση ενός βιβλίου, η συγγραφή κειμένων, η συλλογή άλμπουμ με ζωγραφιές, διηγήματα, εντυπώσεις, ποιήματα, λευκώματα, που μπορούν εκ των υστέρων να ανεβούν διαδικτυακά από τον/την εκπαιδευτικό, ακόμα και η αξιοποίηση των σχολικών βιβλίων, τετραδίων, των υλικών των παιδιών, εξασφαλίζει ότι οι μαθητές δεν θα χάσουν την επαφή τους με το βιβλίο, το χαρτί και το μολύβι. Επίσης, τα αγαπημένα τραγούδια, οι ζωγραφιές, τα κείμενα των μαθητών, μια εφημερίδα της τάξης, όλες αυτές και άλλες πολλές ιδέες που η ίδια η ζωντανή εκπαίδευση αξιοποίησε πέρσι, μπορεί να σπάσει τα τείχη της κοινωνικής απομόνωσης αλλά και τη σκληρή γραμμή των συντηρητικών αναλυτικών προγραμμάτων.

4η αρχή: Να διατεθεί άμεσα, τόσο ο απαραίτητος εξοπλισμός, όσο και η πρόσβαση στο διαδίκτυο, με υψηλές ταχύτητες, στις σχολικές μονάδες, τους εκπαιδευτικούς και τους μαθητές.

5η αρχή: Η συνεργασία, η αλληλοβοήθεια, η αλληλεγγύη, η ανταλλαγή εμπειριών και υλικού σε επίπεδο σχολικής μονάδας, αλλά και σε επίπεδο Συλλόγου Π.Ε. Αυτή η συνεργασία είναι απαραίτητη για να εξασφαλιστεί και ο σεβασμός του ελεύθερου χρόνου των μαθητών. Επιπλέον, το ασφυκτικό πλαίσιο των «πνευματικών δικαιωμάτων» που θέτει η κυβέρνηση και το Υπουργείο, απλούστατα επιδιώκει να οδηγήσει στη μηχανική αναπαραγωγή των σχολικών εγχειριδίων μέσω του διαδικτύου και να υψώσει σινικά τείχη ανάμεσα στους εκπαιδευτικούς.

6η αρχή: Η μείωση, αναδιάταξη και αναπροσαρμογή της ύλης σε κάθε μάθημα, τάξη και βαθμίδα. Οι οδηγίες του ΙΕΠ για το ζήτημα της ύλης, απλώς επαναλαμβάνουν το σύνολο της ύλης και των διδακτικών στόχων κάθε τάξης, επιβεβαιώνοντας την εκτίμηση, ότι στόχος τους είναι η απογείωση των εκπαιδευτικών ανισοτήτων. Αυτές οι οδηγίες είναι καταστροφικές, αντιπαιδαγωγικές και φέρουν βαρύ ταξικό πρόσημο ενάντια στα παιδιά των φτωχών κοινωνικών τάξεων. Όσοι-ες τις συνέταξαν, τις υπέγραψαν και τις έστειλαν τον Σεπτέμβριο στα σχολεία, καλώντας τους εκπαιδευτικούς να καλύψουν «τυχόν ελλείψεις» εντός δέκα (10) ημερών, έπρεπε ήδη να έχουν παραιτηθεί. Ακόμη περιμένουμε μια ανακοίνωση από τη ΔΟΕ και το ΙΠΕΜ για το φλέγον αυτό θέμα.

7η αρχή: Η βοήθεια και η προστασία των συναδέλφων που νοσούν αλλά και εκείνων που ανήκουν σε ευπαθείς ομάδες. Η βοήθεια και η αλληλεγγύη σε οικογένειες που έχουν ανάγκη και η αναζήτηση μιας ασφαλούς διαδικασίας για τη διανομή των γευμάτων εκεί που υπάρχει ανάγκη. Να σημειώσουμε ότι στην Αγγλία, στο πρώτο λοκντάουν, υπήρχαν πρωτοβουλίες από συνδικάτα και συλλογικότητες από εκπαιδευτικούς για μοίρασμα συσσιτίων στα σπίτια.

8^η αρχή: Απαραίτητη προϋπόθεση για να ανοίξουν ξανά τα σχολεία είναι η τήρηση όλων των μέτρων προστασίας που διεκδικεί το εκπαιδευτικό κίνημα (έως 15 μαθητές ανά τμήμα, μαζικά δωρεάν τεστ, κλπ.). Το κύριο θέμα δεν είναι πότε αλλά πως, με ποιους όρους θα ανοίξουν τα σχολεία. Η εργαλειοποιημένη «επιστήμη» των λοιμωξιολόγων της κρατικής επιτροπής πείθει πλέον λιγότερους. Το ελάχιστο που θα όφειλαν να κάνουν μετά τις τελευταίες αποκαλύψεις για διπλό σύστημα καταγραφής των κρουσμάτων θα ήταν να παραιτηθούν. Αλλά που να βρεθεί το φιλότιμο. Οι ευθύνες της κυβέρνησης είναι βαρύτατες και από τη στιγμή που τα μέλη της επιτροπής συμμετέχουν και συγκαλύπτουν αυτή την πολιτική είναι συνυπεύθυνοι και για τις όποιες εξελίξεις.

7. Πέρσι, η ζωντανή εκπαίδευση, έστω και καθυστερημένα, έστω αναπαράγοντας πλευρές μιας παραδοσιακής παιδαγωγικής που ακολουθούνταν και στη ζωντανή εκπαιδευτική διαδικασία στήριξαν τους μαθητές τους δίνοντας τον καλύτερό τους εαυτό. Αυτό αναγνωρίστηκε από τους γονείς και δημιούργησε ένα ευνοϊκό έδαφος κοινωνικών συμμαχιών.

Ωστόσο, οι εκπαιδευτικοί, παρά την τεράστια προσφορά μας και τη στήριξη των μαθητών μας την περσινή σχολική χρονιά, δεν μπορέσαμε να πάρουμε την πρωτοβουλία των κινήσεων και να στήσουμε συλλογικά δίκτυα υποστήριξης των μαθητών, ειδικά στο κρίσιμο πρώτο δεκαήμερο αναστολής λειτουργίας των σχολείων που το υπουργείο σιωπούσε. Ούτε από εκεί και μετά, μπορέσαμε συλλογικά και οργανωμένα να προτείνουμε περιεχόμενο, τρόπους και μεθόδους εργασίας. Φέτος, οι όροι είναι ακόμα δυσμενέστεροι.

Πολλοί και πολλές από εμάς, ανήκουμε σε μια γενιά που μεγάλωσε και γαλουχήθηκε με τρία ευγενικά πρότυπα: του δασκάλου που μαθαίνει γράμματα τα παιδιά του λαού, του γιατρού των φτωχών και του δικηγόρου των αδικημένων και των διωκόμενων. Μεγαλώνοντας κατανοήσαμε ότι στην πραγματική ζωή η πάλη δεν διεξάγεται αφηρημένα σε ιδεολογικό επίπεδο χωρίς δεδομένα και εκτός πραγματικότητας. Ποτέ στις ωραιότερες και ενδοξότερες στιγμές του εργατικού κινήματος δεν αγνοήθηκαν οι πραγματικές κοινωνικές ανάγκες. Κατανοήσαμε επίσης, ότι τα οράματα είναι απαραίτητα γιατί λειτουργούν ως φάρος για το εκπαιδευτικό σώμα.

Σε ποια πρότυπα λοιπόν και σε ποια παιδαγωγική παράδοση οφείλει να στηριχθεί η στάση μας; Αντί περαιτέρω ανάλυσης, παραθέτω το παρακάτω, γνωστό σε όλους και όλες μας απόσπασμα από το βιβλίο του Μενέλαου Λουντέμη «Ένα παιδί μετράει τ’ άστρα»:

Ώσπου να κλείσει κείνη η χρονιά, είχε καταπιεί κι άλλα καμιά δεκαριά βιβλία. Τότε πήρε να γίνεται λόγος για κείνο το παραπαίδι, σ’ όλα τα σπίτια. Το ‘μαθε κι ο δάσκαλος, και μια μέρα του παράγγειλε να πάει να τον δει. Βάζει, λοιπόν, ένα παστρικό πουκάμισο και πάει.

-Α, έλα δω… του κάνει ο δάσκαλος. Εσύ είσαι που λες τα παραμύθια;

-Δε φταίω γω… έκανε το παιδί.

-Και ποιος σου είπε ότι φταις; Καλά καμωμένα είν’  αυτά πού κάνεις. Μα γιατί δεν έρχεσαι να σε γράψουμε να μάθεις και γράμματα του σκολειού; Έ; Δεν τ’ αγαπάς;

Γράμματα του σκολειού! Αν τ’ αγαπούσε! Μα υπήρχαν πιο γλυκά γράμματα! Πώς όμως να τα μάθει; Αυτός μάθαινε γράμματα του ποδαριού, γράμματα τής τρεχάλας, μιαν αράδα εδώ και μιαν εκεί. Μαζί με τα δαμάλια. Να βοσκάν εκείνα γρασίδι κι αυτός βιβλίο. Αν τ’ αγαπούσε λέει! Τι λόγια είν’ αυτά που λες, κυρ δάσκαλε! Μα πόσα κομμάτια θα γίνει ένα τόσο δα ανθρωπάκι; Βλέπεις, τα σκολειά σ’ αυτόν τον κόσμο είναι όλα σκολειά της μέρας. Ανοίγουνε τις πόρτες τους μαζί με τα μαντριά. Πού να πάει; Εδώ ή εκεί;

Πάει λοιπόν με το κοπάδι. Και παίρνει λίγο χρήμα, που είναι πηχτός ιδρός. Το μαζεύει λίγο λίγο, όπως το μερμηγκάκι το σπόρο. Έχει κάτι σχέδια… Σκοπεύει, σα θα μαζέψει κάμποσα, να πάει στο δάσκαλο και να του πει: «Να, πάρε, και δος μου γράμματα, γράμματα καλά όμως, του σκολειού…». Έχει την ελπίδα ότι έτσι δε θα τον διώξουν. Έχει ακουστά για τους δασκάλους ότι είναι καταδεχτικοί άνθρωποι και δε θα τον αποπάρουνε.

Και, τώρα, να, ο δάσκαλος ήρθε μοναχός του. Η καλή του τύχη τον έφερε μπροστά του. Και τι;… Δάσκαλος αληθινός, με γυαλιά! Και τον καλάει και στο σπίτι του. Ώρα ήταν λοιπόν. Πιάνει κι αυτός το σακάκι του και το κουνάει.

Τ’ είν’ αυτό; Ρωτά ο δάσκαλος.

-Χρήματα.

-Πού τα ‘βρες;

-Τα κέρδισα.

-Και γιατί τα κουνάς;

-Είναι για γράμματα. Μα δεν είναι πολλά. Άμα τα κάνω μπόλικα, θα τα φέρω εδώ να μου μάθεις. Μπορεί να γίνει αυτό, κυρ δάσκαλε;

-Αν μπορεί;…

Ο δάσκαλος έβαλε τη γροθιά του στο μάτι για να διώξει ένα σκουπίδι. Ύστερα κοίταξε το παιδί βαθιά στα μάτια.

-Λοιπόν… πήγε να του πει.

Η φωνή του ήταν κάπως αλλιώτικη, έτσι λιγάκι σα βραχνή.

-Άσ’ τα… Άσ’ τα εκεί, είπε, και πήγαινε… Αύριο, που θα παχνίσεις τα δαμάλια σου, έλα… του λέει.

-Να πάρω πλακοκόντυλο, δάσκαλε; Να πάρω χαρτιά, μολύβια;

-Όχι, όχι, καλό μου παιδί… πώς είναι τ’ όνομά σου;

-Μέλιος.

-Όχι, Μέλιο.

Και πάλι ήταν αλλαγμένη ή φωνή του, πιο πολύ αλλαγμένη και πιο βραχνή. Το παιδί στάθηκε λίγο. Ύστερα άδειασε την τσέπη του στο τραπέζι κι έφυγε. Ο δάσκαλος ούτε γύρισε να το δει. Αφανίστηκε να κοιτά έξω απ’ το παράθυρο, σα να ξεφύτρωσε ξαφνικά εκεί έξω κάνας καινούριος κόσμος και πάσκιζε να τον μάθει.

Απ’ τ’ άλλο βράδυ άρχισε να πηγαίνει. Σα συγύριζε τα βόδια και τα πότιζε και τα πάχνιζε, έχυνε στο κεφάλι του ένα μαστραπά νερό, σφουγγιζότανε, έχωνε στον κόρφο του τα χαρτιά του, και κλεφτά  κλεφτά τρύπωνε στο σπίτι του δάσκαλου. Τα ‘χανε συμφωνήσει οι δυο τους, να μη μαθευτεί το μυστικό τους πουθενά.

Αυτά τα έγραφε ο Μενέλαος Λουντέμης που στάθηκε μπροστά στο δικαστήριο το 1956, κατηγορούμενος με τον εμφυλιοπολεμικό νόμο 509 και όταν του ζητήθηκε να αποκηρύξει τον κομμουνισμό απάντησε: «Χρειάστηκαν εκατομμύρια χρόνια για να γίνουν τα τέσσερα πόδια δύο. Δεν θα τα κάνω πάλι τέσσερα εγώ». Πέρα από το συλλογικό θυμικό το οποίο, συνειδητά επιχειρεί να επικαλεστεί αυτή η αναφορά, ας αναρωτηθούμε: δεν υπήρχε αστική στρατηγική για την εκπαίδευση όταν ο Λουντέμης έγραφε τις παραπάνω γραμμές ή περιέγραφε το δάσκαλο που πήγαινε στα ορεινά χωριά και έστηνε με τους μαθητές του απογευματινές θεατρικές παραστάσεις; Όταν ο Παπαμαύρος έγραφε το Σύστημα μιας Νέας Παιδαγωγικής – για το οποίο μάλιστα φυλακίστηκε; Όταν ο Γληνός αγωνιζόταν για τη δημοτική γλώσσα; Όταν η Ιμβριώτη εργαζόταν για να οικοδομήσει την ειδική αγωγή; Όταν, για να το πω διαφορετικά, οι αριστεροί παιδαγωγοί και διανοούμενοι επιχειρούσαν να συνδέσουν το συνολικό σχέδιο κοινωνικής απελευθέρωσης με μια νέα παιδαγωγική και μια νέα διδακτική πράξη μέσα στο σχολείο; Επομένως, αν κάτι μας διδάσκει η ιστορία της εκπαίδευσης, η αγωνιστική αλλά και η διδακτική μας εμπειρία, είναι ότι οφείλουμε, είναι χρέος μας να έχουμε συγκεκριμένη πρόταση και στάση για την τύχη των έγκλειστων στα σπίτια τους παιδιών αυτή την πρωτόγνωρη περίοδο και να μην αρκούμαστε σε μια γενικόλογη κριτική αποσυνδεδεμένη από τις πραγματικές ανάγκες. «Κάθε κοινωνική ζωή είναι ουσιαστικά πρακτική. Όλα τα μυστήρια που εκτρέπουν τη θεωρία προς το μυστικισμό βρίσκουν την ορθολογική τους λύση στην ανθρώπινη πρακτική και στην κατανόηση αυτής της πρακτικής» έλεγε ο Καρλ Μάρξ στην 8η Θέση στον Φόυερμπαχ.

Χρειάζεται συγκεκριμένη, τεκμηριωμένη ανάλυση και κριτική της αντιεκπαιδευτικής πολιτικής, αλλά χρειάζεται και πρόταση, που θα την κάνουμε πράξη πρώτοι από όλους εμείς, δίνοντας μάχη απέναντι στο υπουργείο και στο θεωρητικό και στο συνδικαλιστικό πεδίο αλλά και στο πεδίο της μόρφωσης των παιδιών και ιδιαίτερα των παιδιών των φτωχών οικογενειών. Εκεί θα κριθούμε. Εκεί θα φανεί η διαφορά μας. Εκεί θα οικοδομήσουμε σχέσεις αλληλεγγύης και κοινού αγώνα, κοινωνικές συμμαχίες με τους γονείς που δεν θα μας βλέπουν σαν αντίπαλους, αλλά σαν συνεργάτες, σύμμαχους και συναγωνιστές, απέναντι σε ένα υπουργείο και μια κυβέρνηση που θέλει να καταδικάζει τα παιδιά τους στις μυλόπετρες μιας εκπαίδευσης σκληρών ταξικών φραγμών και ενός μίγματος νεοφιλελεύθερου και ακραίου νεοσυντηρητικού περιεχομένου.

Με αυτό το πλαίσιο και αυτή τη λογική πρέπει να σταθούμε δίπλα στους μαθητές μας και απέναντι σε μια κυβέρνηση που εγκληματεί σε βάρος του λαού, απέναντι σε ένα υπουργείο που δεν οδηγεί απλώς τα πράγματα σε μια χαμένη σχολική χρονιά αλλά σε μια χαμένη σχολική γενιά. Αυτό είναι το πολιτικό, ιδεολογικό, ηθικό και παιδαγωγικό μας καθήκον.

The post Εξ αποστάσεως: Το ΥΠΑΙΘ βλάπτει σοβαρά την παιδεία – το θέμα είναι τι κάνουμε εμείς… first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.