ΜΕΡΟΣ 1

Αντιγράφω από την ηλεκτρονική έκδοση του “Πριν”, σχόλιο με τίτλο “Ο Μητσοτάκης νεκρανασταίνει όψεις της χούντας”:

«Το απειλητικό “μήνυμα” του Κυρ. Μητσοτάκη περί διαγραφών φοιτητών επειδή συμμετείχαν σε ένα “δήθεν πάρτι” στη Θεσσαλονίκη, φέρει ανατριχιαστική ομοιότητα με ένα απόρρητο έγγραφο που είχε στείλει η στρατιωτική αστυνομία ΕΑΤ-ΕΣΑ στο υπουργείο Παιδείας τον Δεκέμβριο του 1973. Το έγγραφο αυτό, που το υπέγραφε ο διοικητής της ΕΣΑ ταγματάρχης Αν. Σπανός, ζητούσε να μην πάρουν πτυχίο 79 φοιτητές που είχαν πάρει ενεργό μέρος στην κατάληψη της Νομικής και στην εξέγερση του Πολυτεχνείου. Όπως μας θύμισε πριν λίγα χρόνια η “Μηχανή του Χρόνου”, εκείνο το έγγραφο έλεγε:

“Έχομεν την τιμήν […] να διαβιβάσωμεν συνημμένως καταστάσεις φοιτητών και σπουδαστών κατά Σχολήν, εις τους οποίους δέον όπως απαγορευθή η χορήγησις παντός είδους πιστοποιητικού σπουδών”.

Από τους 79 φοιτητές, οι 27 ήταν της Νομικής, 9 της Ιατρικής, 9 της Φυσικομαθηματικής, 7 της Οδοντιατρικής, ένας της Φαρμακευτικής, ένας της Φιλοσοφικής, 16 του Πολυτεχνείου, τρεις της Ανωτάτης Εμπορικής, τρεις της Παντείου, ένας της Γεωπονικής, ένας της Βιομηχανικής Πειραιά και ένας της Φιλοσοφικής Ιωαννίνων. Ανάμεσά στους 79 υπάρχουν και πολλά γνωστά ονόματα (π.χ., Ιωάννα Καρυστιάνη, Μαρία Δαμανάκη, Κώστας Λαλιώτης, Αλέκος Αλαβάνος, Όλγα Τρέμη, Παύλος Τσίμας).

Το συγκεκριμένο έγγραφο έφερε στο φως πριν από πολλά χρόνια ο αείμνηστος Ανδρέας Λεντάκης, που την περίοδο της χούντας φυλακίστηκε επί 4 χρόνια, του αφαιρέθηκε η ελληνική ιθαγένεια και τον βασάνισαν φρικτά (“το μεσημέρι χτυπάνε τον Αντρέα…”).

Σίγουρα “η χούντα δεν τελείωσε το ‘73” (μόνο χάριν ομοιοκαταληξίας το λέγαμε αυτό), όμως κάποιες πρακτικές της φαίνεται ότι ΔΕΝ τελείωσαν το ‘74 με την πτώση της.

ΜΕΡΟΣ 2

Κάποτε στην Ελλάδα υπήρχαν οι “διωκόμενοι” κομμουνιστές, οι διωκόμενοι αριστεροί και γενικά οι διωκόμενοι δημοκράτες. Επί ημερών Νέας Δημοκρατίας πολλαπλασιάζονται οι διωκόμενοι εκπαιδευτικοί. Δεν διώκονται για παραπτώματα που σχετίζονται με το εκπαιδευτικό, το παιδαγωγικό τους έργο αλλά για τη συμμετοχή τους σε κάποιον κοινωνικό ή συνδικαλιστικό αγώνα.

Δάσκαλοι και καθηγητές καλούνται για να απολογηθούν με έγγραφες εξηγήσεις στις Διευθύνσεις Εκπαίδευσης, απειλούνται με ΕΔΕ ή καλούνται σε αστυνομικά τμήματα γιατί συμμετείχαν σε απεργία ενώ, οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα εκπαιδευτικοί απλώς (και συχνά) απολύονται. Ακόμα και για «κακόβουλη κριτική κατά της κυβέρνησης», έχουν κατατεθεί δύο διώξεις, γιατί εκπαιδευτικοί-συνδικαλιστές άσκησαν στο διαδίκτυο κριτική στην πολιτική της κυβέρνησης. Τα τελευταία χρόνια έχουν ασκηθεί 22 τέτοιες διώξεις – μια ιδιότυπη μορφή μακαρθισμού με ελληνικά χρώματα.

Σαν να ζωντανεύουν μέρες της χούντας, όταν αγωνιστές φοιτητές λάβαιναν γραπτή ειδοποίηση να παρουσιαστούν στην Ασφάλεια της Μεσογείων “διά υπόθεσίν των”.

Μέχρι και Επιτροπή Πρωτοβουλίας Διωκόμενων στο χώρο της Εκπαίδευσης” έχει συσταθεί, που καλεί σε συγκέντρωση σήμερα το απόγευμα στην πλατεία του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά. Αν δεν υπάρξει αντίδραση, την τύχη των εκπαιδευτικών μπορεί να έχουν και άλλοι εργαζόμενοι – ήδη είναι πολλοί οι διωκόμενοι δημοσιογράφοι. Διωκόμενοι φοιτητές, διωκόμενοι γιατροί, ίσως διωκόμενοι στρατιώτες που αρνούνται να πάρουν μέρους στους νέους βρόμικους πολέμους, διωκόμενοι απεργοί… ποιοι άλλοι έχουν σειρά;

Στα παραπάνω έρχεται να προστεθεί η πρόσφατη απειλή-προειδοποίηση του Κυριάκου Μητσοτάκη: “Δεν γίνεται να μη διαγράφονται φοιτητές που προχωρούν σε έκνομες πράξεις στα πανεπιστήμια”, όπου “έκνομες πράξεις” μπορεί να είναι οι καταλήψεις σχολών μέχρι και ένα υπαίθριο πάρτι.

Ζωντανεύουν μέρες της χούντας; Εντάξει, δεν υπάρχουν επαναλήψεις, υπάρχουν όμως αναλογίες και δυσάρεστοι συνειρμοί.

ΜΕΡΟΣ 3

Οι διώξεις κατά εκπαιδευτικών, όπως και η πρόσφατη πρωθυπουργική απειλή περί διαγραφών φοιτητών θυμίζουν ένα εκπληκτικό και άλλο τόσο ξεχασμένο τραγούδι του Στέλιου Καζαντζίδη που φωνογραφήθηκε το 1958, το “Με κυνηγούν οι νόμοι” (μουσική Μπάμπη Μπακάλη, στίχοι Κώστα Βίρβου).

Με κυνηγούν οι νόμοι

με τρών’ οι μαύροι δρόμοι

και ποιος να ξέρει ακόμα

τι άλλο θα με βρει.

Η πρώτη στροφή συγκλονίζει, μια ηφαιστειακή, προμηθεϊκή φωνή κοινωνικής διαμαρτυρίας, σκέφτεσαι, όμως στη συνέχεια διαπιστώνουμε ότι ο κυνηγημένος δεν τα έχει βάλει με τους νόμους και το κράτος αλλά με μια “κακιά γυναίκα και κολασμένη” που όμως “τα κρίματά της όλα θα πληρωθούν εδώ”. Αν το τραγούδι συνέχιζε καταγγέλλοντας τους νόμους, θα κοβόταν από τη λογοκρισία, κι έτσι ο στιχουργός το γύρισε στην ερωτική προδοσία και στην ποθητή εκδίκηση.

Αν όμως σήμερα, στη θέση της κακιάς γυναίκας, βάλουμε την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, θα δούμε ότι βγαίνει νόημα: “Με την ψυχή στο στόμα / θα κρατηθώ ακόμα / το μαύρο σου το τέλος / ας δω και ας χαθώ”. Και φυσικά η τωρινή κυβέρνηση δεν θα βουλιάζει αυτόματα στη θάλασσα των ανομημάτων της, αν και το γυαλί της εξουσίας της φαίνεται να ραγίζει. (Και οι ραγισματιές μάλλον ακροδεξιά κατεύθυνση ακολουθούν.)

Στο τραγούδι αυτό δεν συναντάμε την “κλάψα” ή το αιώνιο “παράπονο” για τα οποία έχει συχνά επικριθεί ο Στέλιος Καζαντζίδης. Το σίγουρο είναι ότι κανένας άλλος τραγουδιστής δεν θα μπορούσε να ερμηνεύσει αυτό το δύσκολο τραγούδι με το πάθος, την κρυστάλλινη άρθρωση, τις ανυπέρβλητες φωνητικές ικανότητες και την ψυχή του Στέλιου – και να μη μιλά μόνο για τη μακρινή δεκαετία του ’50, αλλά και για την τρίτη δεκαετία του 21ού αιώνα.

The post Με κυνηγούν οι νόμοι first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Εδώ και σχεδόν δύο μήνες, φοιτήτριες, μαθητές, εκπαιδευτικοί ξεχύνονται στους δρόμους όλης της Ελλάδας υπερασπιζόμενες το άρθρο 16, το δικαίωμα στην δημόσια και δωρεάν παιδεία, στην επαγγελματική προοπτική που αποτελεί μεταξύ άλλων κομβικό σημείο του αγώνα ενάντια ιδιωτικοποίηση και την εμπορευματοποίηση, της παιδείας και ευρύτερα όλων των δημόσιων αγαθών! Ο αγώνας των φοιτητριών και σύσσωμου του κόσμου της εκπαίδευσης αποτελεί, λοιπόν, και αγώνα ολόκληρης της κοινωνίας.

Το φοιτητικό κίνημα μέσω των δομών των φοιτητικών συλλόγων, σε όλη τη χώρα, έχει εκκινήσει μια σειρά γενικών συνελεύσεων, πολυήμερων καταλήψεων, κινητοποιήσεων και άλλων παρεμβάσεων με πρωτοφανή μαζικότητα, κινητοποίηση που αντίστοιχή της είχαμε να δούμε από το 2019. Οι εικόνες από συνελεύσεις και κινητοποιήσεις μας θυμίζουν στιγμές από το ιστορικό κίνημα του ‘06-’07, κίνημα που ξέσπασε θέτοντας σαν προμετωπίδα αιτήματα διαχρονικά για δημόσια και δωρεάν παιδεία, αιτήματα που επανήλθαν πλέον πιο επίκαιρα από ποτέ.

Από την πρώτη εβδομάδα γνωρίζαμε πολύ καλά πως αν θέλαμε να υπάρχει ένα κίνημα νικηφόρο και με διάρκεια έπρεπε να ξεπεράσουμε τις επί μέρους πολιτικές διαφωνίες και τόσο οι ριζοσπαστικές δυνάμεις της κοινοβουλευτικής αριστεράς, όσο και αυτές της εξωκοινοβουλευτικής, να ενωθούμε σε έναν κοινό αγώνα και να χαράξουμε κοινό βηματισμό, προκειμένου να διεκδικήσουμε αυτά που μας στερούν!

Παρά την σχετική επιτυχία αυτής της προσπάθειας συναντήσαμε μια σειρά από εμπόδια τα οποία ήταν σε ένα βαθμό αναμενόμενα. Σκεπτόμενοι τη διαχρονική στάση της Πανσπουδαστικής εντός των πανεπιστημίων και την άρνηση της να συμπορεύεται με άλλες αγωνιστικές δυνάμεις αλλά και την δυσκολία άλλων δυνάμεων να παρεμβαίνουν με υγιείς πολιτικούς όρους, μπορούμε να κατανοήσουμε πως θα έπρεπε να θέσουμε σε πρώτο πλάνο τη διασφάλιση ενός ενωτικού μαχητικού ριζοσπαστικού και νικηφόρου κινήματος. Πώς όμως μπορέσαμε να το διασφαλίσουμε αυτό; 

Η αναγκαιότητα ενός κοινού ενωτικού αγώνα αποτελούσε και αποτελεί ανέκαθεν μια αναγκαιότητα η οποία είναι μονόδρομος, αν θέλουμε το κίνημα να είναι αποτελεσματικό, να έχει διάρκεια και να μπορεί να βγει την επόμενη μέρα επικίνδυνο στο δρόμο. Αυτή η πίεση αποτυπώθηκε στα κοινά πλαίσια των γενικών συνελεύσεων που μπόρεσαν να βάλουν τους συλλόγους σε μια αγωνιστική, μαχητική και ενωτική κατεύθυνση!

Σε αυτή την κατεύθυνση πιέστηκε να ακολουθήσει και η ΠΚΣ, κατά τη δεύτερη εβδομάδα των κινητοποιήσεων, αν και δεν ήταν πάντα δεδομένη η συμμετοχή της στο κοινό συντονιστικό γενικών συνελεύσεων και καταλήψεων, γεγονός που πολλές φορές οδήγησε στην παράλληλη διεξαγωγή δύο διαφορετικών συντονισμών, συνθήκη που παρεμπόδιζε τον από κοινού βηματισμό όλων των φοιτητικών συλλόγων σε μια ενιαία κατεύθυνση . Η ευθύνη της ΠΚΣ τόσο στα προηγούμενα όσο και στο τελευταίο συντονιστικό όπου και αποχώρησε βγάζοντας δικό της καταληκτικό κείμενο, είναι τεράστια και πάει πίσω το φοιτητικό κίνημα.

Τις πρώτες εβδομάδες, το αγωνιστικό κλίμα εντός των σχολών ήταν έντονο, η μαζικότητα των συνελεύσεων κατά πολύ αυξημένη, και οι σχολές που τελούσαν υπό κατάληψη, αριθμούσαν πάνω από εκατό, πανελλαδικά. Ταυτόχρονα όμως η κυβέρνηση, στην προσπάθεια της να καταστείλει το κύμα αντιδράσεων, επικαλούμενη το ενδεχόμενο “χαμένων εξεταστικών” και άλλα αντίστοιχα, προσπάθησε να αποπροσανατολίσει τη συζήτηση και να παρακάμψει το φοιτητικό κίνημα και τις αποφάσεις των συλλογικών του οργάνων, αντιστρέφοντας τα ερωτήματα του κόσμου σε “κλειστή σχολή ή εξεταστική;”. Σε αυτό, οι φοιτητικοί σύλλογοι απάντησαν μέσα απο τα όργανα τους και προσπάθησαν να αποδομήσουν τα κυβερνητικά επιχειρήματα φέρνοντας στο προσκήνιο το πραγματικό ερώτημα : Ιδιωτικά Πανεπιστήμια ή μη; Εκπαίδευση για όσους έχουν τα χρήματα να την πληρώσουν ή καθολικά δημόσια και δωρεάν παιδεία; Και αν η κυβέρνηση σπέρνει ανέμους πρέπει να διασφαλίσουμε οτι θα θερίσει θύελλες όποιο κι αν είναι το αντίτιμο και οτι ο αγώνας δεν θα πάει πίσω με απειλές .

Οι μαζικές συνελεύσεις και καταλήψεις έδωσαν και δίνουν στην πράξη την απάντηση, αν και τα ποσοστά συμμετοχής έχουν μειωθεί, πράγμα φυσικό κι επόμενο μετά από δύο περίπου μήνες συνεχών κινητοποιήσεων. Παρόλα αυτά, είναι στο χέρι μας να μπλοκάρουμε το νομοσχέδιο, και να μην αφήσουμε την κυβέρνηση να εφαρμόσει αυτή την εγκληματική πολιτική που θα βάλει ταφόπλακα στη δημόσια και δωρεάν παιδεία.

Το φοιτητικό κίνημα και οι αγώνες του, έχουν ήδη πετύχει μια τεράστια νίκη, αυτή της καθυστέρησης του νομοσχεδίου. Η κυβέρνηση διακήρυττε πως “θα ήταν νόμος του κράτους μέχρι τέλος Ιανουαρίου”, ωστόσο ο Φλεβάρης τελειώνει και το νομοσχέδιο ακόμη συζητιέται. Η αποκορύφωση ήρθε στην πανελλαδική κινητοποίηση που αναφέρθηκε νωρίτερα, στις 8 Φεβρουαρίου, τη μέρα που φοιτητικοί σύλλογοι από όλη την Ελλάδα βούλιαξαν την Αθήνα, η πόλη μετατράπηκε σε ποτάμι οργής με πάνω από 25.000 άτομα να εναντιώνονται στο νομοσχέδιο αλλά και τη συνολικότερη αναδιαρθρωτική πολιτική που όλες οι κυβερνήσεις διαχρονικά ακολουθούν.

Όμως ανάλογη της κλιμάκωσης του αγώνα μας ήταν και η επίθεση της κυβέρνησης σε αυτόν, η οποία επιστράτευσε τα μέγιστα δυνατά μέτρα με σκοπό την αποκλιμάκωση του κινήματος και την τρομοκράτηση αυτού. Η τηλεξεταστική, η συνεχόμενη συκοφάντηση από μεριάς των ΜΜΕ, αλλά και οι συνδικαλιστικές διώξεις επεδίωξαν να μειώσουν την συμμετοχή του κόσμου στις συλλογικές διαδικασίες και στις κινηματικές διεργασίες, αλλά εμείς δεν τρομοκρατούμαστε!

Ταυτόχρονα, είναι δεδομένο πως ούτε οι λογικές οργανωτικής και σωματικής επιβολής συγκεκριμένων δυνάμεων, που είδαμε στην πανελλαδική κινητοποίηση, βοηθάνε στην ανάπτυξη του κινήματος, αντ’ αυτού βάζουν σοβαρά εμπόδια στην ενιαία συμπόρευση, τροφοδοτούν έναν εσωστρεφή πολιτικό διάλογο και τροφοδοτούνται από αυτόν. Είναι λογικές που αποπροσανατολίζουν τόσο τη συζήτηση στον δημόσιο διάλογο όσο και εντός των συλλόγων! Τέτοιες λογικές υπονομεύουν το ίδιο το φοιτητικό κίνημα και τους αγώνες του, αποκλιμακώνοντάς τους, σε μια περίοδο μάλιστα που η μόνη λογική που θα έπρεπε να πρωτοστατεί θα ήταν αυτή που στοχεύει στην επόμενη μέρα του κινήματος, και τις καθημερινές μάχες που έχει να δώσει! Οι πολιτικές διαφωνίες που προκύπτουν θα πρέπει να ζυμώνονται και να επιλύονται εντός των συνελεύσεων και των συντονιστικών επιτροπών κατάληψης με υγιή πολιτικό διάλογο και πολιτικούς όρους.

Ένας κινηματικός κύκλος έκλεισε μετά την Πανελλαδική, και ένας καινούργιος ανοίγει. Με στόχο την περαιτέρω κλιμάκωση και την μαζική στήριξη της απεργίας της 28ης Φλεβάρη έναν χρονο μετά το έγκλημα στα Τέμπη, πρέπει να ξαναδώσουμε στον αγώνα το δυναμισμό και τη μαχητικότητα των πρώτων εβδομάδων! Δεν θα τολμήσουν να ψηφίσουν το νομοσχέδιο!

Παρά τις προσπάθειες της κυβέρνησης, η ιστορία έχει δείξει πως το φοιτητικό κίνημα δεν καταστέλλεται, ούτε τρομοκρατείται, αλλά με τον σωστό σχεδιασμό μπορεί και πρέπει να βγει μπροστά ακόμη πιο δυναμικά. Οι νίκες που έχουμε πετύχει μας τροφοδοτούν και μας προετοιμάζουν για τους αγώνες που έχουμε να δώσουμε. Σε μία κυβέρνηση πλήρως αυταρχική, που αντλεί κέρδος από κάθε πτυχή της ζωής μας, δεν μένουμε αδρανείς! Προχωράμε το επόμενο διάστημα με καταλήψεις, οργανώνουμε εκ νέου πανελλαδική πορεία και στην περίπτωση ψήφισης του νομοσχεδίου προχωράμε στο μπλοκάρισμα κάθε διοικητικής, ερευνητικής και οικονομικής λειτουργίας των ιδρυμάτων. Στον αγώνα αυτό δεν είμαστε μόνες μας! Στο πλάι μας τάσσεται όλη η πανεπιστημιακή κοινότητα, τα εργατικά σωματεία και ιδιαίτερα εκείνα των εκπαιδευτικών που δίνουν ηρωικό αγώνα ενάντια στην αξιολόγηση που αποτελεί επίσης χτύπημα στον δημόσιο χαρακτήρα της εκπαίδευσης, αλλά και όλη η κοινωνία ευρύτερα! Σε αυτή την κατεύθυνση συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε και τελικά στην μάχη της γενιάς μας θα βγούμε νικητές! Και για να βγούμε νικητές, είμαστε έτοιμοι να κάνουμε τις απαραίτητες θυσίες! Γιατί άλλωστε και ο Ναζίμ Χικμέτ στο ποίημα του “στους 15 συντρόφους” γράφει ρητά: 

“Και να το ξέρεις, θα βγούμε νικητές, κι ας είναι βαριές οι θυσίες μας!” 

The post Το φοιτητικό κίνημα σημαία και εμπνευστής των κοινωνικών αγώνων : Δύο μήνες αντίστασης και ένας δρόμος προκλήσεων first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.