Έφυγε από τη ζωή, σε ηλικία 95 ετών, ο Λάκης Κουρετζής, ο σπουδαίος δάσκαλος, εμπνευστής και πρωτοπόρος του θεατρικού παιχνιδιού στην Ελλάδα.

Ο Λάκης Κουρετζής σπούδασε Ψυχολογία της Παιδαγωγικής, Αισθητική αγωγή και έκφραση του παιδιού, Θέατρο, Παιδαγωγική θεάτρου, Σωματική έκφραση και Ψυχοδυναμική του ηθοποιού, Σημειολογική και αισθητική ανάλυση της θεατρικής πράξης – στην Αυστρία, Γερμανία και Ελβετία.

Υπήρξε Παιδαγωγός-Σκηνοθέτης-Συγγραφέας και Επίτιμος Διδάκτωρ του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης του ΕΚΠΑ, σε θέματα Αισθητικής παιδείας και παιδευτικής θεατρικής έκφρασης. Δίδαξε στην μετεκπαίδευση δασκάλων και νηπιαγωγών στο Μαράσλειο Διδασκαλείο Δημοτικής Εκπαίδευσης, σε εργαστήρια μακρόχρονης εκπαίδευσης εκπαιδευτικών, σε διάφορα περιφερειακά Επιμορφωτικά Κέντρα, σε εκπαιδευτικά και γονεϊκά σεμινάρια, σε Συλλόγους Εκπαιδευτικών Π.Ε, και στο Εργαστήρι Παιδαγωγικής Θεάτρου – Θεατρικού Παιχνιδιού του Θεάτρου της Ημέρας, του οποίου ήταν βασικός Εμψυχωτής.

Ήταν μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών και Θεατρικών Συγγραφέων, του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου και από τα ιδρυτικά μέλη του Ελληνικού Κέντρου που ασχολείται με το θέατρο για παιδιά και νέους.

Τα τελευταία 50 χρόνια ο Λάκης Κουρετζής οργάνωσε και ανέπτυξε τη θεωρία και την πρακτική του θεατρικού παιχνιδιού, εμψύχωσε χιλιάδες εκπαιδευτικούς μέσα από τη διδασκαλία του στο Πανεπιστήμιο και το Μαράσλειο Διδασκαλείο, μέσα από εργαστήρια και σεμινάρια σε Συλλόγους εκπαιδευτικών και γονέων, μέσα από τα βιβλία που έγραψε. Άφησε λοιπόν, ένα σημαντικό αποτύπωμα σε όλες και όλους που προσπαθούν να αναπτύξουν μια ριζοσπαστική παιδαγωγική που συνενώνει τη ζωή με την εκπαίδευση, τη σωματική έκφραση με τη νόηση, την αισθητική καλλιέργεια με την τεχνική, τη συνεργατική αντίληψη με το ψυχοθεραπευτικό βάθος, το βλέμμα με την κίνηση, τον Εαυτό με τον Άλλο, την προσωπικότητα με την ομάδα, τη χαρά με τη δημιουργία, τα υλικά με τη φαντασία, τη μουσική με την αναζήτηση, τα χρώματα με τα όνειρα, τα συναισθήματα με την ελεύθερη έκφραση.

Ο τρόπος που προσεγγίζουμε σήμερα την εκπαιδευτική και παιδαγωγική μας λειτουργία, μέσα και έξω από την τάξη, η μεθοδολογία μας και οι πρακτικές μας κουβαλούν ένα κομμάτι αυτού του αποτυπώματος, όπου το θεατρικό παιχνίδι δεν είναι ξεχωριστό «μάθημα» ή μια ξεχωριστή εξειδικευμένη ώρα. Είναι συνδετικός ιστός ενός όλου, είναι μια διαπεραστική και συνεκτική αντίληψη της παιδαγωγικής, είναι μια γραμμή που γίνεται κύκλος και ένα επίπεδο που μετατρέπεται σε πολυσχηματικό σώμα.

Πολλές και πολλοί από εμάς είχαμε τη χαρά να βιώσουμε εργαστήρια του Λάκη, στην αρχή αμήχανοι/ες, και διστακτικοί/ες, με το βλέμμα μας να δυσκολεύεται να συναντήσει το απέναντι βλέμμα, το σώμα μας να συστρέφεται γρήγορα για να αποφύγει την επαφή με ένα άλλο σώμα, τα πόδια μας να βρίσκονται βιδωμένα στο πάτωμα… Και μετά αυτή η ευγενικά επιβλητική φωνή, οι μουσικές που γεμίζαν τον αέρα, οι εναλλασσόμενοι ρόλοι, τα ευρηματικά παιχνίδια, τα διάχυτα πανιά, μάς οδηγούσαν σε απελευθερωτική κίνηση, σε εσωτερικά ταξίδια, σε απροσδόκητους συμβολισμούς, σε έναν ψυχοθεραπευτικό διάλογο της προσωπικής μας ιστορίας με τις προσδοκίες μας, σε έναν μεταγνωστικό κύκλο συζήτησης με τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας. Μια διάσπαρτη συγκέντρωση ανθρώπων να μεταβάλλεται σε ομάδα και κοινότητα.

Το 1991-1992 είχαμε μαζευτεί μια ομάδα 20 περίπου δασκάλες και δάσκαλοι και είχαμε ξεκινήσει ένα εργαστήρι με τον Λάκη Κουρετζή, στο θέατρο της Ημέρας. Ήταν εποχές που η συμμετοχή μας σε εκπαιδευτικά ή παιδαγωγικά εργαστήρια δεν συνδεόταν ούτε με μοριοδοτήσεις ούτε με βεβαιώσεις σπουδών, παρά μόνο με την ανάγκη και την επιθυμία μας.

Ένα βράδυ του Δεκεμβρίου του 1991, όπου η ομάδα βρισκόταν σε κύκλο και συζητούσε, κλείνοντας το εργαστήρι εκείνης της ημέρας. Λίγο πριν είχε ξηλωθεί ένα κομμάτι κλωστής από την μπλούζα μου, με το οποίο έπαιζα, κάνοντάς του ένα κόμπο στην μία άκρη. Μπροστά μου βρισκόταν ένα ταμπουρίνο και ασυναίσθητα χτύπησα τον μικρό βαμβακερό κόμπο της κλωστής πάνω στο τεντωμένο δέρμα. Βγήκε ένα μικρός-μικρός ήχος με μια αιχμηρή τονικότητα, την ώρα που μιλούσε ο Λάκης. Επανέλαβα το χτύπημα για δεύτερη φορά και μετά τρίτη. Στην τρίτη κρούση ο Λάκης Κουρετζής άκουσε μια «σταγόνα βροχής»… Πώς ξαναβρεθήκαμε όρθιοι/ες προσπαθώντας να αποφύγουμε τη μπόρα και πώς ξαφνικά ο Λάκης ζωγράφισε στον αέρα μια πόρτα που έπρεπε να ανοίξουμε και να διαβούμε. Τι έβλεπε ο καθένας μας πίσω από αυτή την πόρτα; Φως, σκοτάδι, αχτίδα ήλιου, θάλασσα, ουρανό;

Αυτή η πόρτα μετατράπηκε για εμένα σε μια πραγματική πόρτα που άνοιξε διάπλατα, εκεί που δεν την έβλεπα. Και τη διάβηκα. Από το βράδυ εκείνο, είδα τη δουλειά μου στο σχολείο, τους/τις μαθητές/τριές  μου, την προσωπική μου στάση, με διαφορετικό τρόπο.

Ο αποχαιρετισμός μας στον Λάκη Κουρετζή είναι ταυτόχρονα και μια υπόσχεση να συνεχίσουμε σε αυτό το δρόμο με τα παιδιά στο σχολείο και στην τάξη. Είναι μια υπόσχεση να ξαναδούμε την ολότητα της παιδαγωγικής σε όλες της τις διαστάσεις και με όλες της τις διασυνδέσεις.

Η κηδεία θα πραγματοποιηθεί στο Κοιμητήριο του Βύρωνα την Τετάρτη 4 Σεπτεμβρίου και ώρα 12:30.

The post Αποχαιρετισμός στον Λάκη Κουρετζή first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Το άρθρο Αποχαιρετισμός στον Λάκη Κουρετζή εμφανίστηκε πρώτα στο Εκπαιδευτική Λέσχη.

The post Ποίηση μαθητών 5ης και 6ης τάξης Σχολικής χρονιάς 2023-24 του 2ου Δημοτικού Σχολείου Υμηττού first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Το άρθρο Ποίηση μαθητών 5ης και 6ης τάξης Σχολικής χρονιάς 2023-24 του 2ου Δημοτικού Σχολείου Υμηττού εμφανίστηκε πρώτα στο Εκπαιδευτική Λέσχη.

ΑΜΦΙΛΟΧΙΑ, 30 Μαΐου 2024  

Το Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση σε συνεργασία με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες  διοργανώνουν Νεανικό-Μαθητικό Φεστιβάλ με τίτλο “Μαζί!“, στη ΑΜΦΙΛΟΧΙΑ.

Το Μαθητικό Φεστιβάλ-Ημέρα Δράσης 2024 πραγματοποιείται στην ΑΜΦΙΛΟΧΙΑ για πρώτη χρονιά σε συνεργασία με το Σύλλογο Δασκάλων & Νηπιαγωγών Αμφιλοχίας και αποτελεί τη συνέχεια του διήμερου βιωματικού σεμιναρίου στο πλαίσιο του προγράμματος  «’Κι αν ήσουν εσύ;’ – ένα πρόγραμμα ευαισθητοποίησης στα ανθρώπινα δικαιώματα και σε θέματα προσφύγων με βιωματικές δραστηριότητες, τεχνικές θεάτρου και εκπαιδευτικού δράματος» που συνδιοργάνωσε ο Σύλλογος Δ &Ν με το ΠΔΘΕ.

Το Φεστιβάλ “Μαζί” 2024  περιλαμβάνει
α) παρουσιάσεις εργασιών των σχολείων και δρώμενα,
β) βιωματικά εργαστήρια για παιδιά

 με τη συμμετοχή σχολείων που πήραν μέρος στο πρόγραμμα ευαισθητοποίησης για τα ανθρώπινα δικαιώματα και για ζητήματα προσφύγων «Κι αν ήσουν εσύ;». Το βιωματικό σεμινάριο έδωσε την ευκαιρία να δημιουργηθεί ένα δίκτυο σχολείων, με στόχο να δουλέψουν οι μαθητές και οι μαθήτριές μας πάνω σε θέματα που αφορούν τα ανθρώπινα δικαιώματα και την αποδοχή του διαφορετικού σε όλες του τις μορφές. Διανύοντας μια δύσκολη χρονιά για την εκπαίδευση και το δημόσιο σχολείο, ως συνδικαλιστικό σωματείο δώσαμε βαρύτητα σε επιμορφωτικές δράσεις για τα μέλη του συλλόγου μας και όχι μόνο, ανοίγοντας δρόμο και δείχνοντας στην τοπική κοινωνία ποιος είναι ο αληθινός ρόλος των εκπαιδευτικών. Τα παιδιά εργάστηκαν  πάνω στην ενσυναίσθηση, την αποδοχή του άλλου, την  κατανόηση του δικαιώματος των ίσων ευκαιριών για όλους. Χρησιμοποιήθηκαν  θεατρικές τεχνικές, βιωματικά εργαστήρια, συζητήσεις, δημιουργική γραφή, κ.ά. Ταυτόχρονα, κατά το ίδιο διάστημα οι εκπαιδευτικοί συμμετείχαν σε τακτικές επιμορφωτικές συντονιστικές και ενημερωτικές συναντήσεις ώστε να υπάρχει κοινή συνεργασία και αλληλοϋποστήριξη. Η αποκορύφωση αυτής της διαδικασίας είναι η συνάντηση όλων σε ένα μεγάλο φεστιβάλ στο τέλος του σχολικού έτους, το οποίο έχει στόχο τη διάχυση της δουλειάς αυτής τόσο στη σχολική όσο και στην ευρύτερη κοινότητα. 

The post ΜΑΘΗΤΙΚΟ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ – ΗΜΕΡΑ ΔΡΑΣΗΣ 2024 στην Αμφιλοχία “ΜΑΖΙ” first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Το άρθρο ΜΑΘΗΤΙΚΟ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ – ΗΜΕΡΑ ΔΡΑΣΗΣ 2024 στην Αμφιλοχία “ΜΑΖΙ” εμφανίστηκε πρώτα στο Εκπαιδευτική Λέσχη.

«Ο διοικητής του στρατοπέδου Kramer ξέσπασε σε κλάματα όταν παίξαμε το Oνειροπόλημα του Schumann. O Kramer έριξε στους θαλάμους αερίων 24.000 ανθρώπους. Όταν κουραζόταν από τη δουλειά του, ερχόταν σε μας και άκουγε Μουσική». (Από συνέντευξη της επιζώσας F. Fenelon)

Πολλές και πολλοί από εμάς επιχειρήσαμε μαζί με τους μαθητές μας να προσεγγίσουμε διδακτικά την πραγματικότητα των στρατοπέδων συγκέντρωσης μέσα από την Ποίηση του Ιάκωβου Καμπανέλλη, ο οποίος άλλωστε υπήρξε αιχμάλωτος, στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Μαουτχάουζεν. Το «Μαουτχάουζεν» ως αφηγηματικό έργο χρονικό-μαρτυρία ανήκει στη Λογοτεχνία του Ολοκαυτώματος, αποτελώντας μάλιστα ένα από τα κορυφαία της δείγματα. Την περίοδο που ο Καμπανέλλης ολοκλήρωνε το έργο του, κι ενόσω η έκδοση βρισκόταν στα σκαριά, έγραψε και τέσσερα ποιήματα σαν μία ποιητική απόδοση τεσσάρων αντίστοιχων επεισοδίων από το βιβλίο του με θέμα τον έρωτα δυο νέων ανθρώπων, έγκλειστων στο ναζιστικό στρατόπεδο: Άσμα Ασμάτων, τον Αντώνη, τον Δραπέτη και το Όταν τελειώσει ο πόλεμος. Τα έδωσε στο Μίκη Θεοδωράκη που μελοποίησε τη «Μπαλάντα του Μαουτχάουζεν» την οποία οι Times της Νέας Υόρκης αναγόρευσαν ως το «σημαντικότερο έργο για το Ολοκαύτωμα που γράφτηκε ποτέ» και που στο Ισραήλ θεωρείται κάτι σαν δεύτερος εθνικός ύμνος. Εκείνο που ίσως δεν γνωρίζαμε, είναι πως η μουσική, με ορχήστρες από επαγγελματίες μουσικούς κρατουμένους που οργάνωναν οι αξιωματικοί, αποτελούσε βασικό στοιχείο της καθημερινότητας των στρατοπέδων συγκέντρωσης ως μέσο προπαγάνδας, ως μέσο διασκέδασης των στρατιωτών και των αξιωματικών, ως υπόκρουση σε βασανισμούς και εκτελέσεις, ως μέσο εξευτελισμού των κρατουμένων, αλλά και ως μορφή αντίστασης και έκφρασης της ελπίδας.

Σίγουρα, εκείνο που δεν χρειάζεται ιδιαίτερες γνώσεις για να διαπιστώσουμε σήμερα, είναι πως η Eurovision αξιοποιείται εντελώς απροκάλυπτα από το Ισραήλ με πλήρη ανοχή της οργανωτικής επιτροπής, ως ένα πλυντήριο για να ξεπλύνει τη μεγαλύτερη γενοκτονία του 21^ου αιώνα. Όσες και όσοι περιηγηθήκαμε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης σήμερα, 11 Μαΐου, διαπιστώσαμε να πυκνώνουν ολοένα και περισσότερο οι χορηγούμενες αναρτήσεις που καλούν το κοινό να δώσει το 12άρι στο Ισραήλ.

Μπορούμε επίσης να κάνουμε μερικές βάσιμες υποθέσεις εργασίας για όσα συμβαίνουν στους διαδρόμους της διοργάνωσης, αφού φαίνεται ότι το Ισραήλ επιθυμεί διακαώς να κερδίσει το διαγωνισμό επιδεικνύοντας ως προκεχωρημένο φυλάκιο του ευρωπαϊκού πολιτισμού την υπεροχή του όχι μόνο στα πεδία των μαχών αλλά και στο πεδίο της τέχνης. Εάν κάτι τέτοιο τελικά συμβεί, του χρόνου τέτοιες ημέρες, όσοι από τους Παλαιστίνιους απομείνουν ζωντανοί θα έχουν τη δυνατότητα, ίσως και την υποχρέωση, να απολαύσουν ανάμεσα στα ερείπια της βομβαρδισμένης τους ζωής τις ισραηλινές μελωδίες και να χειροκροτήσουν τη συμμετοχή του Ισραήλ σε μια ακόμα υπέρλαμπρη μουσική διοργάνωση.

Και όλα αυτά, με τις ευλογίες της πολιτισμένης Δύσης. Συνδεθείτε στους δέκτες σας και χειροκροτείστε λοιπόν: η Ιστορία επαναλαμβάνεται ως φρίκη…

The post Eurovision 2024: Τροπάρια για φονιάδες first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Το άρθρο Eurovision 2024: Τροπάρια για φονιάδες εμφανίστηκε πρώτα στο Εκπαιδευτική Λέσχη.

Παραπάνω είναι τα σύννεφα της ρητορείας του Παπανδρέου. Και παραπάνω ο Δίας με το πούρο που κάνει δώρα ή απειλεί με αστραπόβροντα. 

Γ. Σεφέρης, Πολιτικό Ημερολόγιο A΄, εγγραφή 30 Αυγ. 1944.

Δεν μπορώ να συλλάβω γιατί ήρθαμε εδώ [στη Ν. Ιταλία]. Μπορεί να υπάρχει λόγος σοβαρός, αλλά δεν τον ξέρω ακόμα ούτε μπορώ να τον μαντέψω. 

Π. Κανελλόπουλος, Ημερολόγιο, εγγραφή 9 Σεπ τ. 1944.

Κυριακή, 1 Οκτώβρη. Μπήκε ο Οκτώβρης χωρίς ελπίδα σύντομου ξεκινήματος. Κλειστοί χωρίς επαφές, χωρίς πληροφορίες. Ο στρατηγός – βάφτισε την Cava dei Tirreni, Φάκα dei Greci

Γιώργος Σεφέρης, Μέρες Δ’

Τον Σεπτέμβριο του 1944 και καθώς έχει ξεκινήσει η αποχώρηση των Γερμανών από την Ελλάδα, η εξόριστη ελληνική κυβέρνηση μεταφέρεται από το Κάιρο στη Νότια Ιταλία και εγκαθίσταται στην πόλη Cava dei Tirreni, αναμένοντας καρτερικά τους Βρετανούς να σχηματίσουν και να υποδείξουν το Υπουργικό Συμβούλιο και να εξασφαλίσουν τη μεταφορά τους στην Ελλάδα. Η συγκεκριμένη πόλη βρίσκεται ανάμεσα στην Caserta όπου υπογράφτηκε η ομώνυμη, καταστροφική για το εαμικό κίνημα και τον ηρωικό λαό της αντίστασης συνθήκη και στο λιμάνι του Salerno, από όπου αποχώρησε το πλοίο με την κυβέρνηση «εθνικής ενότητας» για την Ελλάδα στις 16 Οκτωβρίου του 1944. Στην ελληνική αντιπροσωπεία συμμετέχει ως διπλωματικός ακόλουθος ο Γιώργος Σεφεριάδης, δηλαδή, ο ποιητής Γ. Σεφέρης, ο οποίος καταγράφει τις αλγεινές εντυπώσεις του για το ποιόν, το ήθος και τη στάση των μελών της κυβέρνησης. Πραγματικός καταπέλτης ο Σεφέρης για τους κυβερνητικούς παράγοντες και την απουσία τους από την αντίσταση, καυστικός για τον Γεώργιο Παπανδρέου και τον ρόλο του, αλλά και τον ρόλο του βρετανικού παράγοντα (για παράδειγμα είναι ολοφάνερο ποιος είναι «ο Δίας με το πούρο που κάνει δώρα ή απειλεί με αστραπόβροντα»), καταγράφει τις εντυπώσεις του στο Ημερολόγιο Καταστρώματος Β΄ και ιδιαίτερα στο ποίημα Τελευταίος Σταθμός, αλλά και στα Τετράδια Γυμνασμάτων και στο εξαιρετικά αιχμηρό και σαρκαστικό ποίημα Το απομεσήμερο ενός φαύλου, το οποίο δημοσιεύτηκε πολλά χρόνια αργότερα. Η μαρτυρία του Σεφέρη είναι ιδιαίτερα σημαντική και δεν μπορεί να χαρακτηριστεί μεροληπτική, άλλωστε δεν ήταν αριστερός, αντιθέτως είναι γνωστή η αστική του καταγωγή αλλά και οι φιλελεύθερες ιδέες του. Το ερώτημα που τίθεται βέβαια είναι γιατί αφού είχε τέτοια άποψη για την ηγέτιδα τάξη και το πολιτικό της προσωπικό επέλεξε να ακολουθήσει την πορεία της από την Αθήνα στην Κρήτη, από εκεί στη Μέση Ανατολή και ακολούθως στην Ιταλία, ένα ερώτημα που πραγματεύεται μεταξύ άλλων στο ενδιαφέρον άρθρο της με θέμα «Οι πολιτικές αναφορές του Γιώργου Σεφέρη», η Ελένη Νικολαΐδου.

Το ποίημα Το απομεσήμερο ενός φαύλου, το οποίο μελοποίησε εξαιρετικά ο Νότης Μαυρουδής και ερμήνευσε ο Σωκράτης Μάλαμας, περιέχεται στον δίσκο Άγρυπνο Φεγγάρι που κυκλοφόρησε το 2019 και βέβαια το μιντιακό κατεστημένο φρόντισε να κρατήσει στην αφάνεια, όπως και τα συγκεκριμένα ποιήματα του Σεφέρη. Οι συμβολισμοί του, οι αναφορές σε συγκεκριμένα πρόσωπα, για παράδειγμα στον ίδιο τον Γ. Παπανδρέου με τη φράση ιεροφάντης, οι αναφορές στα αμέτρητα μπαούλα που κουβάλησαν φεύγοντας το 1941 οι πολιτικοί παράγοντες για τη Μέση Ανατολή, η καθαρή καταγγελία της απουσίας του πολιτικού κατεστημένου από την αντίσταση (τ’ αποφόρια/μιας μάχης που ήτανε γι’ άλλα κορμιά/για μάτια αλλιώτικα κι άλλη καρδιά) οι κατηγορίες και οι χαρακτηρισμοί έχουν ιστορική βαρύτητα και, δυστυχώς, θα τολμούσαμε να πούμε, είναι εξαιρετικά επίκαιροι, τόσο επίκαιροι, που εάν αγνοεί κανείς πότε γράφτηκε και από ποιον, πιθανόν να θεωρήσει ότι αναφέρεται στη σημερινή κοινωνική και πολιτική σήψη.

Το απομεσήμερο ενός φαύλου κράτησε δεκαετίες. Χρειάστηκαν σκληροί λαϊκοί αγώνες, με αποκορύφωμα το Πολυτεχνείο για να ανοίξει ο κύκλος της (τόσο αντιπαθούς για το καθεστώς) Μεταπολίτευσης. Σήμερα, τηρουμένων των ιστορικών αναλογιών, βιώνουμε ένα αντίστοιχο απομεσήμερο. Ζητείται ο ποιητής που θα εκφράσει με την πένα του την κοινωνική σήψη αλλά κυρίως ζητείται εναγωνίως το κίνημα εκείνο που θα βάλει ένα τέλος στον καθοδικό στρόβιλο που οδηγεί σε μια πρωτόγνωρη κοινωνική, πολιτική και πολιτισμική βαρβαρότητα και καταστροφή.

Παραθέτουμε εδώ το σχετικό ποίημα και την εκτέλεσή του.

Το απομεσήμερο ενός φαύλου

Τράβα αγωγιάτη, καρότσα τράβα,
τράβα να φτάσουμε γοργά στην Κάβα!
Φύσα βαπόρι, βόα μηχανή,
να `ρθούμε πρώτοι εμείς! — οι στερνοί.

Τα στερνοπαίδια και τ’ αποσπόρια
και τ’ αποβράσματα και τ’ αποφόρια
μιας μάχης που ήτανε γι’ άλλα κορμιά
για μάτια αλλιώτικα κι άλλη καρδιά.

Πολιτικάντηδες, καραβανάδες,
ψιλικατζήδες, κολλυβιστάδες,
μούργοι, μουνούχοι και θηλυκά —
τράβα αγωγιάτη! βάρα αμαξά!

Φτωχή Πατρίδα, στα μάγουλά σου
μαχαίρια γράφουνε το γολγοθά σου·
μάνα λιοντόκαρδη, μάνα ορφανή,
κοίτα αν αντέχεις τέτοια πομπή:

το ματσαράγκα, το φαταούλα
με μπογαλάκια και με μπαούλα·
τη χύτρα που έβραζε κάθε βρωμιά
λες και την άδειασαν όλη μεμιά

σ’ αυτούς ανάμεσα τους ήπιους λόφους
όπου μας κλείσανε σαν υποτρόφους
ενός αδιάντροπου φρενοβλαβή
που στο βραχνά του παραμιλεί.

Δες το σελέμη, δες και το φάντη
πώς θυμιατίζουνε τον ιεροφάντη
που ρητορεύεται λειτουργικά
μπρος στα πιστά του μηρυκαστικά.

Μαυραγορίτες από τα Νάφια
της προσφυγιάς μας άθλια σινάφια,
γύφτοι ξετσίπωτοι κι αρπαχτικοί,
λένε, πατρίδα, πως πάνε εκεί

στα χώματά σου τα λαβωμένα
γιατί μαράζωσαν, τάχα, στα ξένα
και δεν μπορούνε χωρίς εσέ —
οι φαύλοι: τρέχουνε για το λουφέ.

The post Η συμφωνία της Καζέρτας, ο Σεφέρης και ο Μαυρουδής first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Το άρθρο Η συμφωνία της Καζέρτας, ο Σεφέρης και ο Μαυρουδής εμφανίστηκε πρώτα στο Εκπαιδευτική Λέσχη.

Τον αγαπήσαμε ως έναν γλυκύτατο άνθρωπο και ιδιαίτερα σεμνό καλλιτέχνη, παρ’ ότι, αναμφίβολα, είναι μια από τις μεγάλες μορφές μουσικοσυνθετών της γενιάς που διαδέχτηκε τον Μίκη και τον Μάνο, ένας από τους πρωτεργάτες του νέου κύματος.

Παιδί μιας πολύ φτωχής οικογένειας, με μητέρα μοδίστρα και πατέρα τσαγκάρη, γεννήθηκε το 1945 και πέρασε τα δύο πρώτα του πέτρινα χρόνια στις φυλακές Αβέρωφ, καθώς η μητέρα του ήταν πολιτική κρατούμενη.

Έμαθε κιθάρα γιατί, όπως ο ίδιος αφηγούνταν, έτυχε να είναι το μουσικό όργανο που είχαν στο σπίτι, κρυμμένο κάπου σε μια ντουλάπα, οικονομική δυνατότητα να αγοράσουν μουσικό όργανο δεν υπήρχε. Τα βιώματα αυτά χρωμάτισαν ανεξίτηλα όλο το έργο του, αλλά και τη φιλοσοφία της ζωής του.

Αναδημοσιεύουμε εδώ το τελευταίο του κείμενο, το σχολιάκι 733, όπως το χαρακτήρισε ο ίδιος, με τίτλο «2023-Το μέλλον του παρελθόντος μας».

Δ.Μ.

Σχολιάκι 733
(Μετά πάσης ειλικρινείας…)
(1-1-2023)

2023-Το μέλλον του παρελθόντος μας…
Και γεννάται το θέμα: μπορούμε να ανοίξουμε μια καινούργια σελίδα με το ξεκίνημα του 2023 σβήνοντας τα του ’22; Είναι ζητήματα που συνέβησαν και καθόρισαν τον τρόπο σκέψης τής κοινωνίας μας! Δεν μπορούμε να τα αγνοήσουμε θεωρώντας τα μη γενόμενα…

Θα ήταν περιττό να απαριθμήσω τώρα τα συμβάντα των δυο τελευταίων χρόνων, που ταλάνισαν την κοινή ζωή και τη συνείδηση ή τους κινδύνους που α π ε ι λ ο ύ ν την όποια ευδαιμονία, καθώς και άλλα πολλά με το αρχικό «ευ» (ευτυχία, ευζωία, ευμάρεια, κ.ά.), στοιχεία τα οποία πιστεύαμε πως είχαμε κατακτήσει και πορευόμασταν με αυτά τα δεδομένα.

Όμως αποδείχτηκε, για άλλη μια φορά, στη ζωή δεν υπάρχουν δ ε δ ο μ έ ν α· αυτά ανατρέπονται εύκολα, όταν οι άνθρωποι δεν προστατεύουν τους εαυτούς τους, τα παιδιά και τα εγγόνια τους, μέσα από πράξεις που ενδυναμώνουν τη συνείδηση και τη συμμετοχή στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Να γίνουν δηλαδή αλληλέγγυοι και συνοδοιπόροι, να συμπλεύσουν μέσα στο…κύμα της εκπαίδευσης, της γνώσης, της ελευθερίας και των συλλογικών οργάνων.

Η ατομική και συλλογική Ελευθερία όμως έχουν κανόνες και υποχρεώσεις. Δεν είναι φράση απλώς φιλολογική· εξ’ άλλου, για να την προσεγγίσεις προϋποθέτει αγώνες και διεκδικήσεις. Η Ιστορία διαθέτει αμέτρητες σελίδες σκληρών και αιματηρών αγώνων, για τη δύσκολη πορεία τής ανθρωπότητας στην αναζήτησή τους…

Δεν πάλεψαν για μια φράση, αλλά για την πεμπτουσία της, που είναι ο χώρος, ο χρόνος, το πνεύμα και η κουλτούρα τής δημιουργικής συμμετοχής.
Παρασύρθηκα και θέλω να τα μαζέψω λίγο, για να υπογραμμίσω πως η Νέα Χρονιά, για να είναι «κ α λ ύ τ ε ρ η», όπως όλοι επιθυμούμε, θα έπρεπε να μην «κουβαλάει» το συγκεντρωμένο φορτίο που έχει μαζευτεί μέσα στο πέρασμα του χρόνου.

Το ’22 λοιπόν, όχι εκείνο του 20ού αιώνα αλλά του 21ου, μας προέκυψαν τόσα δυσάρεστα, όσα δεν περιμέναμε…
Η φονική επιδημία, η εισβολή στην Ουκρανία με τις πουτινικές απάνθρωπες και βρώμικες βομβαρδιστικές επιθέσεις, ευρωπαϊκή αναστάτωση για την ενεργειακή αυτονομία, ακρίβεια προϊόντων, ποικίλες προκλήσεις και απειλές εισβολής από γείτονες «μέσα στη νύχτα», συνεχείς προσφυγικές ροές, κλιματικές ανατροπές, συμφορές με πυρκαγιές δασών, φονικές χιονοπτώσεις και καταστροφικές πλημμύρες, έντονη ενδοοικογενειακή βία, απρόσμενοι παιδόφιλοι, βιαστές παντός είδους με εμπλοκές καλλιτεχνών υπεράνω «πάσης υποψίας», γυναικοκτονίες, θανατικές επιβολές από θρησκευτικά δόγματα και απίστευτη βία εναντίον γυναικών, δημιουργίες παιδικών συμμοριών, καταπάτηση ατομικών δικαιωμάτων, οικονομική διαφθορά και διαπλοκή, ακόμα και στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο…

Ποιος θα διανοηθεί να ψελλίσει πως το παρελθόν μας, περιείχε την… κ α ν ο ν ι κ ό τ η τ α; Πώς μπορούμε να απαλλαχτούμε από αυτές τις θεοσκότεινες κατακόμβες στις οποίες κι εμείς εμμέσως «κατοικούμε» δίχως τη θέλησή μας, βαραίνοντας τις συνειδήσεις;

Δεν χρειάζεται να το αναλύσω· βρισκόμαστε μέσα σε ένα πλέγμα του οποίου η ύπαρξη γεννά την εποχή μας. Όμως, μεγάλο μέρος των πολιτών, θεωρεί δυστυχώς πως δεν είναι και τόσο… απαραίτητη η πνευματική τροφή, η οποία, ωστόσο θα μπορούσε να σημάνει ένα προειδοποιητικό καμπανάκι κινδύνου.

Και το μέλλον; Η διαπαιδαγώγηση; Η Εκπαίδευση; Η καλλιέργεια; Ο αλτρουϊσμός; Η ανάγκη συλλογικότητας; Πνευματικότητας; Ο Ουμανισμός; Το μέλλον των παιδιών μας; Των παιδιών τους; Ο δρόμος τους; Η πορεία τους; Η προστασία τους;

Παλεύουμε καθημερινά με την πυξίδα εμπρός-πίσω ή μέλλον-παρελθόν…
Τόσα ερωτήματα, τόσες αγωνίες για ό,τι το μέλλον υποκρύπτει…

Μμμμμμμ· άραγε το 2023 θα μπορέσει να αντέξει το βάρος μιας τέτοιας, τόσο τραυματισμένης, πραγματικότητας που έχει κατακυριεύσει το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας μας;
Πάντως, την ευχή σε όλες και όλους για καλύτερη Χρονιά, την νιώθω αναγκαία.

Νότης Μαυρουδής
ΟΔΙΚΕΣ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΕΙΣ-(εμπρός-πίσω ή μέλλον-παρελθόν)

The post  Νότης Μαυρουδής: κι απ’ το τραγούδι μου αυτό παλιάτσοι άλλοι εκατό να βγουν στην κοινωνία… first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Το άρθρο  Νότης Μαυρουδής: κι απ’ το τραγούδι μου αυτό παλιάτσοι άλλοι εκατό να βγουν στην κοινωνία… εμφανίστηκε πρώτα στο Εκπαιδευτική Λέσχη.