Πριν από ένα 24ωρο, στα κοινωνικά δίκτυα κυκλοφόρησε η φωτογραφία ενός συντρόφου μας, του Δημήτρη Πολυχρονιάδη, με τη γροθιά υψωμένη, μέσα στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Παντείου, στην εκδήλωση για τα Τέμπη. Με το ειρωνικό, δηλητηριώδες και προβοκατόρικο σχόλιο: «ο φοιτητής της φωτογραφίας, μας γεμίζει με αισιοδοξία για το γεγονός ότι η νεολαία της χώρας δείχνει πολύ πιο ώριμη» (το μεταφέρουμε όπως ακριβώς γράφτηκε). Ο δράστης αυτής της απαράδεκτης ενέργειας είναι γνωστός στη δημοσιογραφική πιάτσα και για το «ήθος» του και για την «εγκυρότητά» του.

Καμιά ντροπή δεν είναι δουλειά. Εσύ αγαπητέ κύριε «δημοσιογράφε» βγάζεις το ψωμί σου ρίχνοντας λάσπη σε ανθρώπους που αγωνίζονται για μια καλύτερη κοινωνία. Υπηρετείς τα αφεντικά σου. Εμείς βγάζουμε το ψωμί μας μαθαίνοντας τα παιδιά του κόσμου γράμματα και αξίες. Υπηρετούμε αξίες και, ενίοτε, πληρώνουμε το τίμημα γι’ αυτό.

Από δημοσιογραφική άποψη, αν έπρεπε να εφαρμόσεις την αγαπημένη σου αξιολόγηση στον ίδιο σου τον εαυτό, θα έπρεπε να είχες ήδη αλλάξει επάγγελμα. Όταν μια φοιτήτρια, σε λογομαχία ένας προς έναν, όχι μόνο άντεξε τις ειρωνείες και τις προσβολές σου αλλά σε κατατρόπωσε κιόλας, όταν βγάζεις στην πιάτσα μια τέτοια ατάκα χωρίς να μπορείς, όχι να διασταυρώσεις, αλλά έστω να κάνεις μια δεύτερη σκέψη γι’ αυτό που γράφεις, τότε, κανονικά, το αφεντικό σου πρέπει να σε απολύσει. Μάλιστα, επειδή μία από τις αγαπημένες σου ασχολίες είναι η ενασχόληση με την ορθογραφία των φοιτητικών πανό και τα ορθογραφικά λάθη, θα σου προτείναμε να ανοίξεις και κανένα συντακτικό: δε χωρίζουμε με κόμμα ποτέ το αντικείμενο ή το υποκείμενο από το ρήμα.

Εμείς είμαστε περήφανες και περήφανοι για τον Δημήτρη, που, ως γνωστόν, είναι ιδρυτικό μέλος της Εκπαιδευτικής Λέσχης, για το Δημήτρη που έχει λιώσει τα παπούτσια του τρεις δεκαετίες τώρα μέσα στις σχολικές τάξεις αλλά και στους εκπαιδευτικούς και κοινωνικούς αγώνες. Που βρέθηκε, όπως χιλιάδες άλλοι πολίτες – και όχι μόνο φοιτητές – στη συγκεκριμένη εκδήλωση. Στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, εκεί δηλαδή όπου ολοκλήρωσε πρόσφατα το διδακτορικό του. Όπως είμαστε περήφανες και περήφανοι και για κάθε μέλος μας που βρίσκεται πάντα στην πρώτη γραμμή των κοινωνικών και εκπαιδευτικών αγώνων.
Δε μας ακουμπάει η λάσπη σου λοιπόν.

Ε.Λ.

The post Για τη στοχοποίηση μέλους μας από «δημοσιογράφο» first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Το άρθρο Για τη στοχοποίηση μέλους μας από «δημοσιογράφο» εμφανίστηκε πρώτα στο Εκπαιδευτική Λέσχη.

-Καλημέρα, Βασίλη.
-Καλημέρα, δάσκαλε και καλό μήνα.
-Επίσης…Τι κάνεις;
-Τι να κάνω; Με το ζόρι βγήκε ο Γενάρης…
-Δε λες που ήταν κι οι Αλκυονίδες και γλιτώσαμε!
-Πάλι καλά…γιατί δε χρειάστηκε να ξαναπληρώσουμε για πετρέλαιο. Τι νέα;
-Δεν ακούς και τίποτα καλό…
-Ε, βέβαια…Τα κάψανε τα παιδιά στα Τέμπη, δάσκαλε
-Τραγικό…κι αν δεν ενεργοποιούνταν οι γονείς τους, τίποτα δε θα μαθαίναμε…
-Σίγουρα…Οι άλλοι αφού τα μπάζωσαν καλά-καλά, καμώνονται πως δεν ήξεραν…
-Ωραίο κι αυτό!” Δε μου είχαν πει τίποτα” λένε τώρα!
-Και ότι φταίει η Hellenic Train, που δεν τους είχε πει τίποτα…
-Βασίλη, το ατόπημα είναι βαρύ .Δεν ξεπλένεται με εξυπνάδες. Στη Σερβία παραιτήθηκε ο πρωθυπουργός.
-Εδώ μην περιμένεις, δάσκαλε. Αν δε βγούμε ξανά όλοι μαζί στο δρόμο, θα τα φορτώσουν σε κανάν υπάλληλο…
-Άρα, στις 28 Φλεβάρη, αλλά και νωρίτερα, να βγούμε και να απαιτήσουμε να δικαιωθούν αυτά τα παιδιά. Η ζωή όλων είναι αδιαπραγμάτευτη!
-Συμφωνώ. Στην Παιδεία τι γίνεται, δάσκαλε;
-Δεν έχουμε οξυγόνο…
-Ωχ! Κι όχι μόνο εσείς…
-Αυτές τις μέρες αποφάσισαν την παραχώρηση 22 σχολείων στο ίδρυμα Ωνάση.
-Κάτι άκουσα…
-Δηλαδή θα φύγουν τα παιδιά κι οι καθηγητές απ’ τα σχολεία τους και μετά θα δώσουν εξετάσεις και θα περάσουν αξιολόγηση, αν θέλουν να πάνε να μείνουν σ’ αυτά τα σχολεία.
-Συγνώμη, κάνουμε δώρο τα δημόσια σχολεία στους ιδιώτες;
-Και με το δικαίωμα να συμμετέχουν στη διοίκηση τους και να έχουν λόγο στο τί θα διδάσκεται…
-Ωραία δημόσια Παιδεία! Τι ειν’ αυτά, βρε δάσκαλε;
-Την ίδια στιγμή τα δημόσια σχολεία έχουν αφεθεί απ’ το Σεπτέμβρη χωρίς χρήματα…Έβγαλα τα θέματα για το διαγώνισμα της Β’ τάξης σε βιβλιοπωλείο, Βασίλη.
-“Ο κ… μας βρακί δεν έχει, κόκκινα λουλούδια θέλει”!
-Ακριβώς. Αντί να υποστηρίξουν τα δημόσια σχολεία, ψάχνουν ιδιώτες για να προωθήσουν την “αριστεία”
-Και τα παιδιά του κόσμου ας πάνε να πνιγούν…
-Ντροπή. Η Παιδεία δε μπορεί να γίνεται όχημα για τους νέους γιάπηδες.
-Μάλιστα. Κατά τ’ άλλα, καλά;
-Τι να σου πω! Σχεδόν απλήρωτοι παλεύουμε να βοηθήσουμε τα παιδιά να καταλάβουν κάτι απ’ το νόημα της ζωής, για να μη γίνουν σκλάβοι…
-Συμφωνώ, δάσκαλε. Πρέπει να δημιουργήσετε πολίτες…
-Ναι, αλλά από τη μια το κυνήγι της διδακτέας ύλης κι από την άλλη η πίεση που δεχόμαστε, δεν μας αφήνουν.
-Δέχεστε κι από αλλού πίεση;
-Φυσικά. Εκτός απ’ την ανάγκη για δεύτερη δουλειά, είναι κι η αξιολόγηση.
-Άρα,δεν έχετε και καλή ψυχολογία…
-Πώς να έχουμε; Είναι δυνατόν να διώκονται εκπαιδευτικοί, επειδή αντιδρούν στην αξιολόγηση;
-Πώς αντιδρούν; Από μόνοι τους;
-Όχι βέβαια. Συμμετέχουν στην απεργία – αποχή, που έχουν κηρύξει τα συνδικαλιστικά όργανα.
-Δηλαδή, δεν υπάρχει σήμερα το δικαίωμα στην απεργία;
-Όπως βλέπεις, αμφισβητείται…
-Δάσκαλε, κάτσε να ενημερώσω τους άλλους γονείς. Έχω τσαντιστεί τώρα!
-Έτσι μπράβο. Μπορείς να τους πεις και κάτι άλλο;
-Για πες…
-Να μην κάνουν όλα τα χατίρια στα παιδιά. Και για οποιοδήποτε πρόβλημα και ιδίως για ό,τι συμβαίνει στο σχολείο, να έρχονται στο σχολείο να ενημερώνονται και να το κουβεντιάζουμε.
-Το δεύτερο δεν το κάνουν; Για το πρώτο τους λέμε να μην φτιάχνουν νέους εγωιστές, αλλά παιδιά που πρέπει να προσαρμοστούν στις απαιτήσεις του περιβάλλοντος.
-Μακάρι. Γιατί πολλά παιδιά κινούνται στο σχολείο μόνο με βάση τις ατομικές τους ανάγκες.
-Μα τους λέμε ότι πρέπει να τα εκπαιδεύσουν. Το σχολείο έχει υποχρεώσεις…
-Και το άλλο, το χειρότερο! Κάποιοι γονείς, αντί να εμπιστευτούν το σχολείο και να πάνε να λύσουν εκεί τα προβλήματα ή τις συμπεριφορές των παιδιών τους, πάνε αλλού.
-Εννοείς καταγγελίες σε προϊστάμενο, αστυνομία κλπ. ;
-Αυτό ακριβώς εννοώ, Βασίλη. Το σχολείο είναι ο χώρος που γνωρίζει τα παιδιά και μπορεί να βοηθήσει να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα με παιδαγωγικό τρόπο.
-Άρα, εμείς οι γονείς πρέπει να έχουμε καλύτερη συνεργασία μαζί σας!
-Κι εμείς μ’ εσάς. Ας βοηθήσουμε ο ένας το έργο του άλλου.
-Έχεις δίκιο, δάσκαλε.
-Επομένως, Βασίλη, τα ξαναλέμε
-Τις επόμενες μέρες ξανά στους δρόμους, δάσκαλε
-Γιατί η ζωή είναι αδιαπραγμάτευτη. Με υγεία, παιδεία, ασφάλεια, σταθερή εργασία, αμοιβαιότητα, δικαιοσύνη κι ελευθερία!
-Κι ειρήνη!

The post Συζήτηση μ’ έναν γονιό (“Δεν έχουμε οξυγόνο”) first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Το άρθρο Συζήτηση μ’ έναν γονιό (“Δεν έχουμε οξυγόνο”) εμφανίστηκε πρώτα στο Εκπαιδευτική Λέσχη.