Σεπτέμβρης, τα σχολεία άνοιξαν για ακόμα μια χρονιά με αισιοδοξία, προσδοκίες και όνειρα μικρών και μεγάλων. Πριν χτυπήσει το πρώτο κουδούνι, οι δάσκαλοι ανταμώσαμε ξανά, για να οργανωθούμε και να προετοιμαστούμε, ώστε η νέα σχολική χρονιά να κυλήσει δημιουργικά και χαρούμενα. Επειδή, όμως, κι εμείς οι δάσκαλοι είμαστε άνθρωποι, τις πρώτες ημέρες που βρεθήκαμε μαζί, στις 7 του Σεπτέμβρη, όπου ήρθαν και οι αναπληρωτές να στελεχώσουν τα σχολεία, είπαμε μεταξύ μας πώς περάσαμε το καλοκαίρι.

            Δυστυχώς, όμως, γρήγορα διαπιστώσαμε πως η κουβέντα δεν στράφηκε στην όμορφη ζωή των διακοπών, αλλά στην επιβίωση μέσα σε ένα καταστροφικό καλοκαίρι. Αλήθεια, σε ποιο σχολείο δεν ειπώθηκε η ανθρώπινη ερώτηση «είστε καλά στα μέρη σας;» Στο σχολικό συγκρότημα του Μαρασλείου, εργάζονται εκπαιδευτικοί από διάφορες περιοχές που επλήγησαν κατά το καλοκαίρι του 2023: Έβρος, Κέρκυρα, Καρδίτσα κοκ… Οι συζητήσεις μεταξύ μας είχαν τον νου στραμμένο σε εκείνα τα μέρη.

            Κι όμως, η απογοήτευσή μας για τους τόπους μας δεν κράτησε πολύ. Ήρθε μια καινούρια είδηση να μας σφίξει στον λαιμό και στα στομάχια. Η δολοφονία ενός συνανθρώπου μας στο σαλπάρισμα ενός πλοίου της γραμμής από μέλη του πληρώματος μάς σόκαρε, όπως και το σύνολο της κοινωνίας. Με αυτό το βάρος πηγαίναμε στη δουλειά μας κατά την πρώτη σχολική εβδομάδα.

            Ταυτόχρονα, νέες ειδήσεις και πληροφορίες κατέφταναν σχετικά με το αποκαλούμενο ‘συμβάν’. Για εμάς, ο χρόνος και η ροή των ειδήσεων σταματάει στην αποκάλυψη πως ο δολοφονημένος άνθρωπος ήταν ένα άτομο με αναπηρία. Στα ηχητικά ντοκουμέντα που αποκαλύφθηκαν μετά από το ‘συμβάν’, αναδεικνύεται η προσπάθεια δικαιολόγησης των αδιανόητων πράξεων που συνέβησαν στην μπουκαπόρτα του πλοίου με τεκμήριο τη νοητική/αναπτυξιακή κατάσταση τού θύματος.

            Δεν θέλουμε να κατηγορήσουμε κανέναν συνάνθρωπό μας. Θέλουμε για ακόμα μια φορά, ακόμα πιο έντονα, επιτακτικά, τραγικά να κρούσουμε τον κώδωνα του κινδύνου, υπενθυμίζοντας το αυτονόητο – την αξία της ανθρώπινης ζωής. Η ίδια η έννοια της ανθρώπινης ζωής, παρατηρούμε τελευταία με αποτροπιασμό, χάνει την αξία της στον δημόσιο λόγο και σκέψη. Συνεχόμενες γυναικοκτονίες, δολοφονίες ατόμων της τρανς κοινότητας, προσφύγων και μεταναστών στη Μεσόγειο και στον Έβρο περνάνε μπροστά από τα μάτια μας, στις οθόνες.

            Κι εμείς παρακολουθούμε, ανίσχυροι, αδύναμοι και, κυρίως, με την αίσθηση πως είμαστε αναρμόδιοι. Ως εκπαιδευτικοί ενός ειδικού σχολείου, όπου η αναπηρία είναι η καθημερινότητά μας, έχοντας αντιληφθεί πως μετά το σύνολο των γεγονότων του καλοκαιριού δεν γίνεται να μένουμε άλλο απαθείς και σιωπηλοί, γράφουμε αυτό το κείμενο για να τονίσουμε μια βαθιά αλήθεια, που τείνει να αμφισβητείται. Η ζωή όλων μας, των ανθρώπων και της φύσης στον Έβρο ή τη Θεσσαλία, των μεταναστών στα ψαροκάικα της Μεσογείου, των πολιτών που θέλουν να μπουν τελευταία στιγμή στο καράβι, η δικιά μας ζωή που από τύχη ακόμα δεν έχει τεθεί σε δοκιμασία, είναι ανθρώπινη ζωή.

            Θα επιμείνουμε, όμως, λόγω επαγγελματικής ηθικής κι ευθύνης στην έννοια της αναπηρίας. Τα παιδιά μας, οι μαθητές μας, εκείνοι που αποφοίτησαν και καλέστηκαν να εισέλθουν σε μια αφιλόξενη πραγματικότητα, δέχονται κάθε ημέρα της ζωής τους έναν υπόγειο, ασυναίσθητο ρατσισμό, τον οποίο επιχειρούμε να αντιμετωπίσουμε ως επαγγελματίες. Την περασμένη εβδομάδα, δυστυχώς, επιβεβαιώθηκε πως αυτός ο ρατσισμός ξεπερνά τη ζωή τους και φτάνει ως τον θάνατό τους. Η μοναδική αντιμετώπιση αυτής της πραγματικότητας είναι η άνευ όρων υπεράσπιση της ανθρώπινης ζωής. Καλούμε όλους τους πολίτες τής δημοκρατικής κοινωνίας των αξιών να αφιερώσουν ένα λεπτό σκέψης πάνω σε αυτό και μία ζωή πράξης πάνω σε αυτό. Ως εκπαιδευτικοί ενός χώρου όπου εργάστηκαν και δίδαξαν – με όλη τη σημασία της λέξης – ο Αλέξανδρος Δελμούζος και η Ρόζα Ιμβριώτη, δεσμευόμαστε πως πρώτα εμείς θα συνεχίσουμε σε αυτόν τον δύσκολο δρόμο.

The post Για τη ζωή μας, αλλά και για τη ζωή των ατόμων με αναπηρία first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Το άρθρο Για τη ζωή μας, αλλά και για τη ζωή των ατόμων με αναπηρία εμφανίστηκε πρώτα στο Εκπαιδευτική Λέσχη.

Η σιγή δεν αντέχεται.

Ήρθε η ώρα να ακουστεί η κραυγή και το ουρλιαχτό.

Η φωτιά δεν άναψε τυχαία, άναψε πριν 5 χρόνια όταν αποφασίστηκε η δημιουργία του στρατοπέδου συγκέντρωσης. Γιατί μόνο κατ’ ευφημισμό η Μόρια μπορεί να ονομαστεί  «κέντρο υποδοχής».

Το έγκλημα που συντελείται εδώ και χρόνια στη Μόρια από το ελληνικό κράτος ήταν ζήτημα χρόνου να σκάσει. Στοιβαγμένοι 13.000 άνθρωποι, σε «χώρο» που προοριζόταν για 3.000 ανθρώπους, με άθλιες συνθήκες υγιεινής, χωρίς το παραμικρό μέτρο προστασίας από την πανδημία του covid-19. Η ελληνική κοινωνία κώφευε, εθελοτυφλούσε, όλα γίνονταν με την ανοχή της. Χτες το βράδυ στο κολαστήριο της Μόριας άναψε φωτιά που σιγόκαιγε μέρες, μήνες, χρόνια… Οι κολασμένοι αυτής της γης αντέδρασαν… Δεν είχαν τίποτα στο στρατόπεδο συγκέντρωσης και έμειναν με το τίποτα.

Απόγνωση.

Ως εδώ οι λάσπες.

Ως εδώ τα σκουπίδια.

Ως εδώ η βία.

Ως εδώ η πολύ καλά οργανωμένη εξαθλίωση από τον κρατικό μηχανισμό.

Ήταν εμμονική ιδέα όταν κάποιες/κάποιοι με όση δύναμη διέθεταν φώναζαν εκκενώστε τις φυλακές-κολαστήρια;

Ήταν εμμονικοί όσες/όσοι έλεγαν ότι είναι ζήτημα χρόνου να ξεσπάσουν κρούσματα covid-19 στα στρατόπεδα συγκέντρωσης;

Μόλις χτες στήθηκαν 13.000 άδειες καρέκλες έξω από τη γερμανική βουλή σε ένδειξη συμπαράστασης στους/στις 13.000 εγκλωβισμένους/νες στη Μόρια… Τι τραγική ειρωνεία!

Και σήμερα οι άνθρωποι αυτοί κλείνοντας τα μάτια τους βλέπουν τις φωτιές του πολέμου να τους κυνηγούν κι όταν τα ανοίγουν βλέπουν μπροστά τους τις φωτιές μιας βαθιά ρατσιστικής και ξενοφοβικής Ευρώπης να τους κυνηγούν και πάλι.

Πού να σε κρύψω μάτια μου όταν η πατρίδα που είχες σε διώχνει μακριά κι η νέα πατρίδα που ψάχνεις σε πνίγει, σε καίει, σε εξαθλιώνει.

Ας μην μείνουμε σιωπηλές και σιωπηλοί.

Ας μην αφήσουμε την ελπίδα να καεί μέσα στη στάχτη που σκεπάζει την κόλαση.

The post Για τα μάτια ενός παιδιού που ψάχνει γη, γκρεμίζω ουρανούς… first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Το άρθρο Για τα μάτια ενός παιδιού που ψάχνει γη, γκρεμίζω ουρανούς… εμφανίστηκε πρώτα στο Εκπαιδευτική Λέσχη.

«Αυτός» είναι ο διαχειριστής σελίδας στο facebook που ανέβασε την παραπάνω φωτογραφία με το σχόλιο «απομεινάρι από πνιγμένο λαθρομεταναστόπουλο». Έ, όχι κι έτσι, θα πεις. Όμως, για σκέψου καλύτερα. Κανένας δεν γεννιέται φασίστας.

Όποιος χαίρεται με τις «επιτυχίες» του στρατού και της αστυνομίας στα σύνορα ενάντια σε γυναικόπαιδα. Όποιος πανηγυρίζει για τις επαναπροωθήσεις του λιμενικού. Όποιος αδιαφορεί για τον πόνο και την τραγωδία των προσφύγων/μεταναστών. Όποιος ψιθυρίζει μέσα του «καλύτερα να πνιγούν παρά να περάσουν». Είναι ήδη ευάλωτος στην ξενοφοβική προπαγάνδα.  Όποιος κοιμάται με τα νανουρίσματα των δελτίων ειδήσεων ξυπνάει φασίστας. Ίσως ήδη διαφωνείς. Ίσως αισθάνεσαι ότι όσα διάβασες θίγουν την αξιοπρέπειά σου. Μη σταματήσεις εδώ. Διάβασε αυτή την ανακοίνωση και μετά βγάζεις τα συμπεράσματά σου. Άλλωστε, ούτε κι εμείς έχουμε έτοιμες απαντήσεις. Δεν υπάρχουν εύκολες και έτοιμες λύσεις. Δεν θέλουμε να σου υποδείξουμε πώς να σκεφτείς. Θέλουμε όμως να θέσουμε το κρίσιμο ερώτημα: ποιος φταίει για όλα αυτά;

Αν δεν θέλεις να γίνεις σαν αυτόν:

Σκέψου με τη λογική, μην αφήνεις το φασιστικό εσμό να σε παρασύρει. Μην πιστεύεις τα δελτία ειδήσεων που συστηματικά αποκρύπτουν ειδήσεις, διασπείρουν και αναπαράγουν fake news. Προβάλουν βίντεο του παρελθόντος από γεγονότα σε άλλες χώρες π.χ. από τα σύνορα της Βουλγαρίας το 2015, προκειμένου να «τεκμηριώσουν» δήθεν την «εισβολή επικίνδυνων ξένων» στην Ελλάδα.

Οι πρόσφυγες και οι μετανάστες δεν είναι υπεύθυνοι για αυτή την κατάσταση. Δεν επέλεξαν εκείνοι να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και να πνίγονται στο Αιγαίο. Δεν αποτελούν κάποιο μυστηριώδη στρατό που επιτίθεται στην Ελλάδα. Άλλωστε οι πιο πολλοί από αυτούς επιθυμούν να ταξιδέψουν σε άλλες χώρες της Ευρώπης. Η ελληνική κυβέρνηση είναι που αναλαμβάνει να τους κρατήσει φυλακισμένους σε κλειστά κέντρα στα νησιά ώστε να μην πάνε στις χώρες του πλούσιου ευρωπαϊκού βορρά. Οι φυλακισμένοι της Μόριας διαδήλωναν προχθές στη Μυτιλήνη για να φύγουν από το νησί.

Μην θυμώνεις μαζί τους. Κράτα το θυμό σου για τους πραγματικούς υπεύθυνους. Ο κίνδυνος δεν προέρχεται από αυτούς που τους σημαδεύουν τα όπλα. Αλλά από αυτούς που κρατάνε τα όπλα, ανεξαρτήτως χρώματος, θρησκείας ή εθνικότητας. Τους νησιώτες στη Λέσβο και στη Χίο δεν τους χτύπησαν οι πρόσφυγες αλλά τα ΜΑΤ.

Ποιοι είναι αυτοί που βομβαρδίζουν χρόνια τώρα ανελέητα τις χώρες των προσφύγων; Ποιος είναι ο ρόλος των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ σε αυτές τις επιχειρήσεις; Τι ευθύνες έχει το ελληνικό κράτος  ως μέλος αυτής της συμμαχίας για τους πολέμους και τις καταστροφές ολόκληρων χωρών;

Κι αν το τουρκικό κράτος εκμεταλλεύεται τους πρόσφυγες για να εκβιάσει τους συμμάχους του, ενώ την ίδια στιγμή βομβαρδίζει τους άμαχους στη Συρία προκαλώντας νέα κύματα προσφυγιάς, το ελληνικό κράτος έχει αναλάβει εδώ και χρόνια (με το αζημίωτο) να τους εμποδίζει να προχωρήσουν στις χώρες της Ευρώπης, εφαρμόζοντας τη συνθήκη του Δουβλίνου. Μετατρέποντας σε αποθήκες ψυχών τα νησιά και χτυπώντας ανελέητα όσους νησιώτες τολμούν να διαμαρτύρονται. Αυτή είναι η «δουλειά» που έκαναν στη Χίο και τη Λέσβο τα ΜΑΤ – οι άνθρωποι της διπλανής μας πόρτας όπως τους αποκάλεσε ο πρωθυπουργός. Όσο οι πραγματικές αιτίες (δηλαδή ο πόλεμος, οι ιμπεριαλιστικές στρατιωτικές επεμβάσεις και η απαγόρευση της Ε.Ε. να ταξιδέψουν οι πρόσφυγες/μετανάστες στις χώρες που επιθυμούν) παραμένουν ανέγγιχτες τόσο το πρόβλημα θα οξύνεται.

Όσο κι αν σου φαίνεται περίεργο, οι φασιστικές ομάδες αλλά και οι ακροδεξιές και εθνικιστικές φωνές εντός και εκτός της Ν.Δ. τρίβουν τα χέρια τους με τις τελευταίες εξελίξεις. Το διπλό πρόσωπο του φασισμού αποκαλύπτεται καθημερινά για όποιον θέλει να το δει. Πέρσι, συνελήφθη γνωστός ακροδεξιός – που κατά τα άλλα πρωτοστατούσε εναντίον των προσφύγων στη Σάμο – διότι διακινούσε (με το αζημίωτο βέβαια) πρόσφυγες/μετανάστες. Την ίδια ακριβώς δουλειά, σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα και με νόμιμα μέσα, κάνει και ένας ρατσιστής πολιτικός ή δημοσιογράφος.

Μην ξεχνάς. Είσαι δασκάλα. Είσαι δάσκαλος. (με την ευρύτερη έννοια, όλοι οι εκπαιδευτικοί είμαστε δάσκαλοι). Ορκίστηκες να υπηρετείς τα παιδιά, τις ανάγκες τους και τα δικαιώματά τους. Τα παιδιά όλου του κόσμου. Όχι να χαίρεσαι για το χαμό τους. Να τα αγαπάς. Κι όχι γιατί το ορκίστηκες, αλλά γιατί αυτό είναι το σωστό. Σπούδασες την επιστήμη της παιδαγωγικής, δηλαδή την επιστήμη που ασχολείται με τις ανάγκες των παιδιών. Αυτήν υπηρετείς.

Αν λοιπόν δεν θέλεις να γίνεις σαν αυτόν, γύρισε την πλάτη σου στις ρατσιστικές και ξενόφοβες φωνές, κατέβα στις διαδηλώσεις, έκφρασε την αλληλεγγύη σου στους πρόσφυγες και τους μετανάστες, υπεράσπισε τα δικαιώματά τους, δίδαξε στους μαθητές και τις μαθήτριές σου την αλληλεγγύη, την ειρήνη, τη συμπόνια, την αγάπη, την ανθρωπιά, την αξιοπρέπεια και όχι το μίσος, τον πόλεμο και το ρατσισμό. Κυρίως δίδαξέ τους την κριτική σκέψη, τον τρόπο να σκέφτονται και να αναζητούν τις πραγματικές αιτίες. Για να το πετύχεις όμως αυτό, πρέπει πρώτα να διαφυλάξεις τη δική σου δυνατότητα να σκέφτεσαι και να πράττεις σαν πραγματικά ελεύθερος άνθρωπος.

The post Θέλεις να γίνεις σαν αυτόν; first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Το άρθρο Θέλεις να γίνεις σαν αυτόν; εμφανίστηκε πρώτα στο Εκπαιδευτική Λέσχη.

Με θυμό και με σκέψη. Ταυτόχρονα.
Με την καρδιά και το μυαλό. Ένα πράγμα.
Δύσκολοι καιροί για πριγκίπισσες…

Να ανοίξουν τα σύνορα. Να απαιτήσουμε την κοινή συμβίωση ντόπιων, προσφύγων και μεταναστών σε αυτό που έχει χαρακτηριστεί ως ελληνικός χώρος.

Τη δεκαετία του ’90, η πτώση των καθεστώτων των χωρών της (τότε επονομαζόμενης…) ανατολικής Ευρώπης είχε σαν αποτέλεσμα την έλευση μεγάλου αριθμού γυναικών, παιδιών και ανδρών στις χώρες της (τότε επονομαζόμενης…) Ευρώπης. Δούλεψε η, σχετικά, «εύρωστη» και «παραγωγική» αγορά εργασίας (στην Ελλάδα ονομάστηκε οικοδομή, δυνάμει ολυμπιακά έργα, γνώση δούλεψης της πέτρας, κοινές πολιτισμικές και μουσικές καταβολές…). Ήταν άλλο το παράδειγμα. Η αγορά εργασίας έδωσε τη λύση της ένταξης των μεταναστών στην ελληνική κοινωνία, με τη δέουσα εκμετάλλευση φυσικά, φυσικά… Η εκπαίδευση άργησε αλλά ακολούθησε με όχι αρνητικά αποτελέσματα για τους μετανάστες, δεδομένου ότι ακόμη κυριαρχούσε η άποψη ότι η εκπαίδευση δύναται να λειτουργήσει ως μοχλός μετάβασης σε ανώτερο εισοδηματικό επίπεδο… Αυξήθηκε και το ΑΕΠ. Καλά όλα αυτά.

Κυριαρχεί η σκέψη…

Αλλά άλλο η πτώση καθεστώτων (ενδογενώς ή με την έξωθεν… βοήθεια) και άλλο ο τώρα πόλεμος στα πέριξ και τα θύματά του. Μεγάλη συζήτηση για το ποιοι, που και γιατί τον διεξάγουν. Και κυρίως που. Ο χώρος έχει σημασία για τη χώρα. Για μας. Γιατί ο πόλεμος είναι δίπλα και εμείς δίπλα του…

Συνεχίζει η σκέψη…

Τη σήμερον ημέρα, τη λύση θα δώσουν άμεσα κράτη (η αγορά έπεται στο παρόν παράδειγμα, άλλωστε ιστορικά – κατά τα γνωστά – καθορίζεται από το κράτος). Και τη δίνουν. Είναι αυτή του κράτους «ασφάλειας», του κράτους «χωροφύλακα», του νεοφιλελεύθερου κράτους. Ο Keynes πέθανε…

Συνεχίζει η σκέψη…

Δεκάδες πρόσφυγες στα σύνορα. Χερσαία και υδάτινα σύνορα (είναι και αυτή η νησιωτικότητα που κατατρέχει αυτό το μεσογειακό οικόπεδο). Γυναίκες, παιδιά και άνδρες (με τις εξόχως συγκινητικές εικόνες των γατιών και σκυλιών που περιθάλπουν, ίσως διαβάζεται αδιάφορα αλλά είναι εξόχως ανθρώπινο και ευγενές).

Απάνθρωποι, κρετίνοι, φασίστες, άνθρωποι της διπλανής πόρτας δείχνουν τον ένα δρόμο, Αυτό της καθαρότητας, της ιδιοκτησίας. Της ιδιοκτησίας του οικοπέδου που λέγαμε.

Είναι τώρα είναι ο θυμός που παίρνει τα πάνω του…
Και τι σχέση έχουμε εμείς με αυτούς και με αυτές. Καμία. Τελεία.

Αλλάξαν οι καιροί κύριοι και κυρίες και πάρτε το χαμπάρι. Έχουμε πόλεμο. Με τους δικούς μας.

Να ανοίξουν τα σύνορα, να δοθούν δικαιώματα ίδια με των Ελληνίδων και των Ελλήνων στους πρόσφυγες. Να τους υποδεχτεί το εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας. Και αν αυτό δεν θέλει, ως σύστημα να τους θελήσει, να το κάνουν οι εκπαιδευτικοί. Να γίνουν ισότιμες και ισότιμοι με εμάς.

Να έχουμε τον ίδιο χώρο. Ο κοινός χώρος δημιουργεί κοινότητες. Να τον διεκδικήσουμε.

Μην ασχολείστε με την πλειοψηφία. Να διεκδικήσουμε το δίκαιο. Η δικαιοσύνη είναι ο δρόμος που χαράζει το χώρο.

Ο κοινός (μας) χώρος έχει σημασία.
Με την καρδιά και το μυαλό.

The post Με θυμό και με σκέψη first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Το άρθρο Με θυμό και με σκέψη εμφανίστηκε πρώτα στο Εκπαιδευτική Λέσχη.

Όμως εσύ σωπαίνεις…

Γιατί δε μιλάς;

Πες μου!

Ω αν μπορούσες να τα διαβάσεις!!!

 Όλα θα άλλαζαν…

Τάσος Λειβαδίτης

Η επιστροφή στην κανονικότητα που επικαλείται το κράτος δεν είναι μόνο η πάταξη της «ανομίας» στα Εξάρχεια και στην όποια κοινωνική και εργατική διεκδίκηση . Μία σειρά γεγονότων άγριας και βίαιης καταστολής λαμβάνουν χώρα τις τελευταίες εβδομάδες σε διάφορα σημεία ανά την Ελλάδα. Βουβοί παρατηρητές  στέκονται οι ευυπόληπτοι πολίτες απέναντι στην άγρια κρατική καταστολή. Φαίνονται ανήμποροι να αντιδράσουν στην ωμή και απροκάλυπτη βία που εκτυλίσσεται το τελευταίο διάστημα.

Είναι σκληρό και αποκαρδιωτικό να είσαι παρατηρητής στην προσπάθεια των κρατούντων για εκφασισμό της κοινωνίας, για ενεργοποίηση του κοινωνικού αυτοματισμού εναντίον όλων των ανθρώπων που στοιχειωδώς διεκδικούν και υπερασπίζονται τα δικαιώματα τους.

Κι εσύ στεκόσουν και στέκεσαι βουβός

Όταν τα ΜΑΤ αρχές Νοέμβρη χτυπούσαν τους φοιτητές της ΑΣΟΕΕ και ήταν αδύνατη η μεταφορά τραυματισμένων φοιτητών.

Όταν έκαναν συλλήψεις χωρίς λόγο στα Εξάρχεια.

Όταν βασάνιζαν και ξεγύμνωναν πάλι στα Εξάρχεια.

Όταν έμπαιναν στις δομές αλληλεγγύης και απομάκρυναν γυναικόπαιδα προσφύγων-μεταναστών.

Όταν ένοπλος ειδικός φρουρός εισβάλλει σε πανεπιστημιακό χώρο και απροκάλυπτα σημαδεύει με το όπλο του άοπλους φοιτητές.

Όταν το «συνέδριο» της ΓΣΕΕ, με τη στήριξη  των καθεστωτικών  συνδικαλιστικών  παρατάξεων  (συνέδριο που  θα έπρεπε να αφορά τους εργαζόμενους και τη λήψη αποφάσεων με δημοκρατικές διαδικασίες) εποπτεύεται έξω και μέσα από ΜΑΤ.

Όταν στρατός κατοχής εισβάλει στα νησιά του Αιγαίου πνίγει με χημικά τους νησιώτες, καταστρέφει καίγοντας δασικές εκτάσεις για να φτάσει στις επιταγμένες.

Όταν ορθώνεται πρόσωπο μισανθρωπισμού απέναντι σε κατατρεγμένους πρόσφυγες και μετανάστες ότι δήθεν έρχονται οργανωμένα να αλλοιώσουν τον πολιτισμό μας, αυτοί που πνίγονται και είναι κλεισμένοι κι απομονωμένοι σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.

 Αυτοί είναι οι εισβολείς; Αυτοί είναι η απειλή;

Όταν επιτρέπεται με τον ποιο επιδεικτικό τρόπο να καλλιεργείται κλίμα ανταγωνισμού, ανθρωποφαγίας, υποταγής, κανιβαλισμού, ατιμωρησίας και διαπλοκής.

Όταν καλλιεργείται η συναίνεση στην επιβράβευση και προαγωγή του «άριστου», του ισχυρού, του διεφθαρμένου και συστημικού.

Απέναντι σε αυτές τις νεοφιλελεύθερες και νεοσυντηρητικές αναδιαρθρώσεις και το δόγμα «νόμος και τάξη» η απάντηση είναι μία. Καμία νομιμοποίηση και κάλυψη της αυθαιρεσίας της εξουσίας. Όσο κι αν τα καθεστωτικά μέσα μαζικής ενημέρωσης προσπαθούν να διαστρεβλώσουν και να λασπολογήσουν εναντίον των εξεγερμένων υποκειμένων τόσο η πολύμορφη κοινωνική και ταξική αντίσταση θα αποτελεί καθήκον και υποχρέωση  κάθε δημοκρατικού πολίτη. Οι δρόμοι θα συνεχίσουν να φωτίζονται από μαζικούς αγώνες.

Οφείλουμε να ξεχυθούμε στους δρόμους για ισότητα, αλληλεγγύη και ελευθερία.

Γιατί την καταστολή όταν την αποδέχεσαι με την σιωπή σου γίνεται πανδημία που δεν γιατρεύεται αλλά εξαπλώνεται ανεπανόρθωτα…

«Γιατί θέλουμε να αντικαταστήσουμε το μίσος με την αγάπη, τον ανταγωνισμό με την αλληλεγγύη, την ατομική επιδίωξη της προσωπικής ευημερίας με την αδελφική συνεργασία για την ευημερία όλων, την καταπίεση με την ελευθερία, το θρησκευτικό και επιστημονικό ψέμα με την αλήθεια».

                                                                                                        Errico Malatesta

The post ΑΦΟΥ ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ ΠΛΗΣΙΑΖΕΙ ΚΙ Η ΔΙΚΗ ΣΟΥ… first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Το άρθρο ΑΦΟΥ ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ ΠΛΗΣΙΑΖΕΙ ΚΙ Η ΔΙΚΗ ΣΟΥ… εμφανίστηκε πρώτα στο Εκπαιδευτική Λέσχη.