Το μεσημέρι της Παρασκευής 2 Μάρτη το μεγάλο αμφιθέατρο του Υπουργείου Παιδείας ήταν για μια ακόμα φορά γεμάτο. Μόνο που αυτή τη φορά δεν επρόκειτο για προϊσταμένους, σχολικούς συμβούλους και στελέχη της εκπαίδευσης. Εκατοντάδες εκπαιδευτικοί, αναπληρωτές και μόνιμοι, από όλες τις γωνιές της χώρας, με τα ρούχα να μυρίζουν δακρυγόνο, πραγματοποιούσαν Συνέλευση Αγώνα στα πλαίσια της μοναδικής στα χρονικά, μαζικής και ομολογουμένως εντυπωσιακής κατάληψης του Υπουργείου Παιδείας. Από το βήμα δεν ακουγόταν η φωνή της κυβέρνησης και των υπερεθνικών οργανισμών αλλά η φωνή των εκπαιδευτικών, αναπληρωτών και μόνιμων, η φωνή αυτών που δεν έχουν φωνή. Και δεν πρέπει να μας διαφεύγει: πρόκειται για κατάληψη υπουργείου όχι από κάποια αιφνιδιαστική ενέργεια μιας οργανωμένης μικρής ομάδας συνδικαλιστών αλλά από το αυθόρμητο ξέσπασμα ενός μαζικού κινήματος, μετά από μια μαζικότατη και εξαιρετικά δυναμική συγκέντρωση 2000 και πλέον εκπαιδευτικών που απέναντι στα ΜΑΤ και τα δακρυγόνα αντέταξαν την αποφασιστικότητα του κινήματος.

Είκοσι χρόνια μετά τη μεγάλη μάχη των εξεταστικών του ’98 ένα νέο κίνημα γεννιέται με κάποιες ωστόσο σημαντικές διαφορές:

Είναι η πρώτη φορά που αναπτύσσεται ένα μαζικό κίνημα στο χώρο της αδιοριστίας όχι γιατί εκδηλώθηκε κάποια επίθεση από την κυβέρνηση στο σύστημα διορισμών, αλλά με το επιθετικό αίτημα των μαζικών μόνιμων διορισμών. Και μάλιστα, από μια νέα γενιά εκπαιδευτικών που, κατά γενική ομολογία, δεν διαθέτει τις κινηματικές εμπειρίες και το βάθος πολιτικοποίησης της αντίστοιχης γενιάς της δεκαετίας του ’90. Μέσα στο καμίνι του αγώνα γεννήθηκε η αποφασιστικότητα που έσπασε τον τσαμπουκά της καταστολής, η συλλογικότητα της Συνέλευσης Αγώνα. Η Παρασκευή 2 Μάρτη συνιστά αλλαγή παραδείγματος: οι αναπληρωτές δεν είναι πια η σιωπηλή και αδρανής ελαστική εργασία, είναι στην πρώτη γραμμή του αγώνα.

Ποιες διεργασίες οδήγησαν στο κινηματικό ξέσπασμα της 2 Μάρτη;

Πρώτα απ΄ όλα βρήκε έκφραση η συσσωρευμένη για χρόνια δυσαρέσκεια του κόσμου της αναπλήρωσης και της αδιοριστίας, της κάθε συναδέλφισσας και κάθε συναδέλφου που εργάζεται ως αναπληρωτής, 5, 10, 15 χρόνια, πρόπερσι εκεί, πέρσι αλλού, φέτος παραπέρα, του χρόνου ίσως πουθενά.

8 χρόνια μνημονίων, 8 χρόνια σχεδόν μηδενικών διορισμών. Τα σχολεία στενάζουν, τα χιλιάδες κενά καλύπτονται πολλές φορές πολύ καιρό μετά την έναρξη των μαθημάτων. Εκπαιδευτικοί που αναπληρώνουν τους εαυτούς τους, εκπαιδευτικοί που κάθε Ιούνη απολύονται για να προσληφθούν – στην καλύτερη περίπτωση – αρχές Σεπτέμβρη σε διαφορετικό μέρος της χώρας. Δρόμο παίρνουν, δρόμο αφήνουν εδώ και 15 χρόνια. Οι ελαστικές σχέσεις εργασίας και η εργασιακή περιπλάνηση δεν είναι μόνο μνημονιακή υποχρέωση. Είναι πολιτική επιλογή που στόχο έχει την «απασχόληση» και όχι την εργασία, που στόχο έχει τα μειωμένα εργασιακά, ασφαλιστικά, συνδικαλιστικά δικαιώματα, που στόχο έχει τη δημιουργία εργαζομένων πολλών ταχυτήτων στον ίδιο χώρο δουλειάς. Κάθε χρόνο περίπου 20.000 αναπληρωτές και αναπληρώτριες προσλαμβάνονται για να καλύψουν πραγματικές και μόνιμες ανάγκες του δημόσιου σχολείου.

Έτσι, λοιπόν, πριν από περίπου ένα μήνα, εκπαιδευτικά σωματεία, συλλογικότητες αναπληρωτών, επιτροπές αγώνα αποφάσισαν να κηρύξουν την Παρασκευή 2 Μάρτη ως ημέρα πανελλαδικής κινητοποίησης με βασικό αίτημα τους μόνιμους μαζικούς διορισμούς. Παρόλο που η συγκέντρωση είχε καθοριστεί για τη 1, από τις 12 ο χώρος έξω από  το Υπουργείο ήταν ασφυκτικά γεμάτος. Λεωφορεία και μεμονωμένοι εκπαιδευτικοί από την Πάτρα, τη Λακωνία, την Κέρκυρα, την Κρήτη, την Εύβοια, την Άρτα, από όλες τις γωνιές της χώρας συνέχιζαν να καταφθάνουν στο Υπουργείο. Οι ντουντούκες, οι σφυρίχτρες, τα συνθήματα, τα ταμπούρλα έδιναν άλλη πνοή και άλλον αέρα στην περιοχή. Παλμός, μαχητικότητα, αγωνιστικότητα, το αίσθημα ότι είμαστε πολλοί και πολλές και ότι αυτά που μας ενώνουν είναι περισσότερα από αυτά που μας χωρίζουν κυριαρχούσαν στο χώρο.

Η σιδερόφρακτη πόρτα όμως του Υπουργείο παρέμενε ερμητικά κλειστή. Μια δυσαρμονία, ένας κόμπος στο στομάχι. Πολλοί και πολλές εκπαιδευτικοί πέρασαν στον εσωτερικό χώρο του Υπουργείου απαιτώντας να συναντηθούν με την πολιτική ηγεσία του. Η «υποδοχή» ήταν μάλλον αναμενόμενη. Χημικά και ξύλο… Την ίδια ώρα που οι εκπαιδευτικοί βρίσκονται μέσα στον προαύλιο χώρο του Υπουργείου, διμοιρίες των ΜΑΤ εμφανίζονται στον εξωτερικό χώρο σπρώχνουν, χτυπούν, ρίχνουν χημικά. Και όλα αυτά σε ένα πλήθος όπου είχε γεμίσει ασφυκτικά το χώρο, υπήρχε δυσκολία στην κίνηση και οι διέξοδοι διαφυγής ήταν ελάχιστες. Αυτή είναι η πολιτική «διαλόγου» και ανοιχτών θυρών που ακολουθεί η Πρώτη-φορά-Αριστερά. Τα ανοιγμένα κεφάλια, τα πισώπλατα χτυπήματα, οι δυσκολίες στην ανάσα – που σε πολλές περιπτώσεις  κράτησαν μέχρι το βράδυ – χρεώνονται αποκλειστικά στην Κυβέρνηση. Όμως το σχέδιό τους να αδειάσει το Υπουργείο απέτυχε. Η Παρασκευή ήταν μια ιστορική μέρα και ως τέτοια πρέπει να την αντιμετωπίσουμε. Το 1998 ήταν το αμφιθέατρο του ΜΑΧ του Πολυτεχνείο που έσφυζε από τη μαχητικότητα των αδιορίστων, το 2018 ήταν το ίδιο το Υπουργείο. Το Υπουργείο έγινε κέντρο αγώνα!

Το δημόσιο σχολείο δεν αντέχει ακόμη μία χρονιά χωρίς μαζικούς διορισμούς. Το Υπουργείο ψάχνει τρόπους – διαδίδει – για το νέο σύστημα διορισμών. Αυτό όμως που πραγματικά κάνει είναι να απεργάζεται σχέδια διάσπασης του κόσμου της αδιοριστίας και της αναπλήρωσης. Γι αυτό το αίτημα των μόνιμων μαζικών διορισμών με βάση το πτυχίο και την προϋπηρεσία είναι ο συνδετικός και ο συνεκτικός κρίκος όλων των συμβασιούχων εκπαιδευτικών.  Είναι το μοναδικό που δημιουργεί πραγματικούς όρους συσπείρωσης του κόσμου, δεν αποκλείει κανέναν, δεν παζαρεύει τον αριθμό των μορίων ούτε συνδιαλέγεται με την προσπάθεια μοιράσματος των αναγκαίων διορισμών σε μια πίτα που δεν μας χωρά όλους και όλες.

Η διεκδίκηση διορισμών έχει διπλά οφέλη: και εργασιακά και παιδαγωγικά. Κανένα από τα δύο δεν πρέπει να υποτιμηθεί. Είναι κομβικό να εργάζονται στον ίδιο χώρο και να παράγουν το ίδιο έργο εκπαιδευτικοί που έχουν τα ίδια δικαιώματα εργασιακά, ασφαλιστικά και συνδικαλιστικά. Η σταθερή και μόνιμη εργασία είναι δικαίωμα και ως τέτοιο πρέπει να αντιμετωπίζεται. Από την άλλη η παιδαγωγική σημασία της σταθερής και μόνιμης εργασίας έχει σημαντικά οφέλη στα παιδιά. Χαρακτηριστική περίπτωση  είναι οι δομές της ειδικής αγωγής, όπου ένα πολύ μεγάλο μέρος – αν όχι το μεγαλύτερο – στελεχώνεται με αναπληρωτές εκπαιδευτικούς και μάλιστα πολύ μετά την έναρξη των μαθημάτων. Η στήριξη και η διασφάλιση των μορφωτικών δικαιωμάτων των μαθητών και μαθητριών υπηρετείται και μέσα από τους διορισμούς μόνιμου εκπαιδευτικού προσωπικού σε όλες τις δομές της εκπαίδευσης.

Να βαθύνουμε το ρήγμα! Να σπάσουμε την πολιτική της αδιοριστίας.

Ομολογουμένως διανύουμε μια περίοδο αγωνιστικής απραξίας, απογοήτευσης και αποστράτευσης, μια περίοδο όπου οι κινητοποιήσεις μετριούνται στα δάχτυλα και δεν συσπειρώνουν παρά ένα υποσύνολο του πολιτικοποιημένου δυναμικού. Διανύουμε την εποχή της ΤΙΝΑ, των «κλειδωμένων πολιτικών», της ηγεμονίας του μνημονιακού μπλοκ και των Μένουμε-Ευρώπη. Γι’ αυτό ακριβώς το γεγονός της Παρασκευής 2 Μάρτη είναι σημαντικό: δημιουργεί μια ρωγμή στο μνημονιακό συνεχές και μπορεί, κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις, να ανοίξει ένα κύκλο νέων κοινωνικών αγώνων. Το κεντρικό αίτημα που ενοποιεί και δονεί όλο το σώμα της αναπλήρωσης είναι οι μαζικοί διορισμοί. Τώρα είναι ανάγκη να παρθούν αποφάσεις αγώνα. Για απεργία και πανελλαδικό συλλαλητήριο την Παρασκευή 9 Μάρτη στο Υπουργείο Παιδείας. Να κλείσουμε όλα τα σχολεία και να κατέβουμε μαζικά. Να αναβαθμίσουμε το αίτημα των μαζικών διορισμών από συνδικαλιστική/εκπαιδευτική διεκδίκηση που αφορά μόνο την εργασία των συναδέλφων μας σε κοινωνική απαίτηση για να λειτουργήσει το δημόσιο σχολείο με το απαραίτητο σταθερό και μόνιμο εκπαιδευτικό προσωπικό. Την Παρασκευή 9 Μάρτη, ημέρα που είναι το επόμενο πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο στο Υπουργείο Παιδείας, πρέπει να κατέβουν οργανωμένα και μαζικά, φοιτητικοί σύλλογοι, φορείς του γονεϊκού κινήματος, εργατικά σωματεία δίνοντας κοινωνικό χαρακτήρα στον αγώνα.

Ας μην απορούμε λοιπόν πού χάθηκε ο γερο-τυφλοπόντικας τόσο καιρό, η απάντηση είναι προφανής: έσκαβε.

The post ΚΙ ΟΜΩΣ ΚΙΝΕΙΤΑΙ! first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Το άρθρο ΚΙ ΟΜΩΣ ΚΙΝΕΙΤΑΙ! εμφανίστηκε πρώτα στο Εκπαιδευτική Λέσχη.

Η αντιπαράθεση ανάμεσα στην Ένωση Εκπαιδευτικών του Σιάτλ, η οποία αντιπροσωπεύει τους δασκάλους και το βοηθητικό εκπαιδευτικό προσωπικό, και την περιφέρεια των Δημόσιων Σχολείων του Σιάτλ, θα μπορούσε να καταλήξει σε αποτέλεσμα την Τετάρτη αυτής της εβδομάδας (9/9/2015). Σε μια μαζική συνεδρίαση την προηγούμενη εβδομάδα, περίπου 2.000 μέλη της Ένωσης Εκπαιδευτικών του Σιάτλ ψήφισαν ομόφωνα υπέρ μιας απεργίας στις 9 Σεπτεμβρίου, πρώτη ημέρα των μαθημάτων, αν οι διαπραγματεύσεις με τη σχολική περιφέρεια αποτύγχαναν να καταλήξουν σε συμφωνία.[i]

Προσαρμόζοντας ένα σύνθημα από την απεργία των δασκάλων του Σικάγο το 2012, οι δάσκαλοι λένε ότι είναι έτοιμοι να απεργήσουν για το σχολείο που αξίζει στους μαθητές του Σιάτλ. Η Ένωση Εκπαιδευτικών του Σιάτλ πιέζει για μια μείωση του αριθμού των εξετάσεων υψηλού διακυβεύματος, ώστε να απαλλαγούν οι εκπαιδευτικοί από την «πρόοδο των μαθητών», που δένει την αξιολόγηση των δασκάλων με τη βαθμολογία των μαθητών στις εξετάσεις και για να αναπροσανατολίσει το πρόγραμμα σπουδών μακριά από την ανηλεή προετοιμασία των μαθητών για τις εξετάσεις. Η Ένωση επίσης πιέζει για τη δημιουργία ομάδων σε κάθε τομέαεργασίας, για να εντοπιστούν και αντιμετωπιστούν δομικές αδικίες, και για τη θέσπιση ανώτατου ορίου μαθητών που παρακολουθεί ένας σύμβουλος ή ψυχολόγος. Σύμφωνα με δημοσιεύματα του Τύπου, η σχολική περιφέρεια έχει συμφωνήσει για μια αύξηση του χρόνου διαλείμματος των μαθητών σε όλη την περιοχή, μια απαίτηση που η Ένωση υιοθέτησε μετά την περσινή κινητοποίηση των γονέων γύρω από αυτό το θέμα.

Επίσης σε κίνδυνο βρίσκονται οι μισθοί: οι δάσκαλοι, των οποίων οι μισθοί δεν έχουν προσαρμοστεί στο κόστος ζωής για μια περίοδο έξι ετών, ζητούν 6% αύξηση για κάθε τρίχρονο συμβόλαιο, ώστε να υποστηριχθούν οι εκπαιδευτικοί για να αντιμετωπίσουν τις αυξανόμενες δαπάνες, που καθιστούν δύσκολο το να ζουν στην πόλη όπου εργάζονται.

Ο Νταν Τροκόλι είναι δάσκαλος στο Σιάτλ, μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ένωσης Εκπαιδευτικών του Σιάτλ και υποστηρικτής των Εκπαιδευτικών για την Κοινωνική Ισότητα. Με αυτή την επιστολή εξηγεί γιατί στηρίζει μια απεργία, για να επιτευχθούν όλοι οι στόχοι της Ένωσης και για να παλέψει για τη δικαιοσύνη στην εκπαίδευση.

Το όνομά μου είναι Νταν και διδάσκω, με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο, 15 χρόνια. Το σωματείο μου, η Ένωση Εκπαιδευτικών του Σιάτλ, διαπραγματεύεται  αυτή την περίοδο με την περιφέρεια των Δημόσιων Σχολείων του Σιάτλ και πρόσφατα ενέκρινε ομόφωνα μια απεργία την ημέρα ανοίγματος των σχολείων, αν δεν μπορέσουμε να φτάσουμε σε μια συμφωνία με τη σχολική περιφέρεια.

Στο σωματείο μας κυριαρχούν ο θυμός και η διάθεση απείθειας. Οι εκπαιδευτικοί έχουν πιεστεί για πολύ καιρό και πολλοί νιώθουν ότι δεν μπορούν να αντέξουν άλλο. Η απεργία μας γίνεται για το σεβασμό. Για τη δικαιοσύνη. Αλλά, περισσότερο από όλα, για τον επαναπροσδιορισμό του αφηγήματος γύρω από τη δημόσια εκπαίδευση και την επαναβεβαίωση της φωνής των εκπαιδευτικών αναφορικά με το μέλλον της δημόσιας εκπαίδευσης.

Κατά τη διάρκεια της συζήτησης σχετικά με την απεργία, πολλά μέλη υποστήριξαν την απεργία νιώθοντας ταυτόχρονα την ανάγκη να αποποιηθούν την ευθύνη και λέγοντας περίπου ότι «εγώ δεν θέλω να απεργήσω, αλλά…». Καταλαβαίνω το πνεύμα αυτής της φράσης. Οι δάσκαλοι είναι μια ομάδα αφοσιωμένη στο έργο της. Θυσιάζουμε το χρόνο μας (με τη μορφή πολλών απλήρωτων ωρών) και επενδύουμε ένα τεράστιο ποσό συναισθηματικής ενέργειας ανησυχώντας για τους μαθητές μας. Πρόκειται για ένα γεγονός τόσο πλατιά αποδεκτό, που διαψεύδει το επιχειρηματικό μεταρρυθμιστικό σχέδιο στην εκπαίδευση, το οποίο αποσκοπεί στον εξευτελισμό των εκπαιδευτικών.

Ωστόσο, πρέπει να πω ότι θέλω να απεργήσω. Τις προάλλες, καθώς διαδήλωνα μαζί με άλλους συναδέλφους, είδα πολλούς μαθητές και χάρηκα που τους ξανασυνάντησα μετά το καλοκαίρι. Και όμως, σκέφτομαι ότι το νομοθετικό σώμα της πολιτείας της Ουάσινγκτον αγνόησε συνειδητά για πολλά χρόνια τις επιταγές του πολιτειακού Συντάγματος καθώς και μια απόφαση του πολιτειακού Ανωτάτου Δικαστηρίου για την εξ ολοκλήρου χρηματοδότηση της εκπαίδευσης. Σκέφτομαι ότι οι υποστηρικτικές δομές προς τους μαθητές με μαθησιακές δυσκολίες, όπως οι σύμβουλοι και ακόμη και το θερινό σχολείο, έχουν κοπεί. Σκέφτομαι το μεγάλο αριθμό εξαιρετικών εκπαιδευτικών που έχω γνωρίσει όλα αυτά τα χρόνια και οι οποίοι είτε έχουν εγκαταλείψει το επάγγελμα ή έχουν εκδιωχθεί από ψυχρούς και ανάλγητους προϊσταμένους.

Η Ένωση Εκπαιδευτικών του Σιάτλ δεν έχει απεργήσει εδώ και 30 χρόνια. Το πρόβλημα είναι ότι οι άνθρωποι ξεχνούν. Ξεχνάμε ότι έχουμε τη δύναμη να αλλάξουμε αυτά τα πράγματα. Το ίδιο ξεχνούν και οι εργοδότες μας.

– – – – – – – – – – – – – – – –

Όταν σκέφτομαι την απεργία, σκέφτομαι μερικούς από τους μαθητές μου που συναντούν δυσκολίες και των οποίων οι γονείς έχασαν τη δουλειά τους και έπρεπε να μετακομίσουν ακριβώς τη στιγμή που είχαν αρχίσει να με καταλαβαίνουν. Σκέφτομαι άλλους, που οι γονείς τους απροσδόκητα απελάθηκαν και βρέθηκαν ξαφνικά στο δρόμο. Σκέφτομαι και πολλούς μαθητές μου που ζουν με την καθημερινή πραγματικότητα της καταπίεσης, είτε λόγω φυλετικών χαρακτηριστικών είτε από ομοφοβικά πειράγματα.

Σκέφτομαι τι αγώνας χρειάζεται για να γίνει η παραμικρή αλλαγή σε αυτά τα μεγάλα ζητήματα και η αποφασιστικότητά μου δυναμώνει χίλιες φορές. Αυτό οφείλεται σε μια θεμελιώδη πραγματικότητα: ότι ο συλλογικός αγώνας είναι το ισχυρότερο μέσο για να αλλάξεις τα πράγματα. Κι αυτό όχι απλά επειδή κινητοποιεί και συντονίζει τη βασική δύναμη που διαθέτουν οι απλοί άνθρωποι, οι εργαζόμενοι, αλλά επειδή απαιτεί με τέτοιον επιτακτικό τρόπο από τους ανθρώπους να δουλεύουν μαζί και να αλληλεξαρτώνται, ώστε αρχίζουν να ξεπερνούν διαιρέσεις  μεταξύ τους και μπορούν για πρώτη φορά πραγματικά να συλλάβουν τη δυνατότητα πολύ μεγαλύτερων αλλαγών.

Η παραγνώριση αυτού του σημαντικού μαθήματος έχει αποδειχθεί καταστροφική για το εργατικό κίνημα. Δεν είναι τυχαίο ότι σήμερα τα σωματεία έχουν το μικρότερο αριθμό μελών των τελευταίων εβδομήντα ετών, ενώ την ίδια ώρα ο αριθμός των απεργιών βρίσκεται σε διαχρονικό χαμηλό. Την τελευταία φορά που η Ένωση Εκπαιδευτικών του Σιάτλ διαπραγματεύτηκε, το σωματείο δεν ήταν προετοιμασμένο για απεργία, και η κατάληξη ήταν μια συμφωνία που περιελάμβανε στην αξιολόγησή μας την ίδια άδικη και ανακριβή «πρόοδο των μαθητών», βασισμένη στη βαθμολογία τους στις εξετάσεις, ακριβώς αυτό δηλαδή που προσπαθούμε αυτή την περίοδο να εξαλείψουμε.

Κατά τη διάρκεια της ψηφοφορίας για την απεργία, πολλοί δήλωσαν ότι εμπιστεύονται την ομάδα διαπραγμάτευσης και την εκλεγμένη ηγεσία. Πράγματι, αυτές οι ομάδες έχουν επιδείξει μεγαλύτερη αποφασιστικότητα στο πρόσφατο διάστημα απ’ ό,τι σε προηγούμενες διαπραγματεύσεις. Αλλά για μένα, η δύναμη στο σωματείο δεν είναι η εμπιστοσύνη σε όποιον με έχει εκλέξει αλλά η εμπιστοσύνη σε όλα τα μέλη αυτού του σωματείου που έχουν το θάρρος να σταθούν ενωμένοι. Επειδή, για άλλη μια φορά, αυτός είναι ο αποτελεσματικότερος τρόπος για να αλλάξουμε τα πράγματα προς το καλύτερο.

Αυτό είναι πολύ σημαντικό, ιδιαίτερα τώρα που οι πολιτικοί μας δεν βρίσκονται σε επαφή με τον κόσμο και  λένε τόσο πολλά ψέματα, ώστε πολλοί άνθρωποι φαίνονται ανίκανοι να βρουν ανάμεσα στους υποψηφίους κάποιον που θα μπορούσε να φέρει κάποια αλλαγή. Αγνοούν κάτι σημαντικό: ότι αυτοί στους οποίους μπορούμε να στραφούμε είναι όλοι γύρω μας, ότι δεν χρειαζόμαστε τους πολιτικούς για να μας εκπροσωπούν, όταν έχουμε τη δύναμη, με την προϋπόθεση ότι ο αγώνας είναι καλά οργανωμένος και σχεδιασμένος.

Θέλω λοιπόν να απεργήσω. Για τους μαθητές μου, για το μέλλον μας, για να αλλάξουν τα πράγματα.[ii]

[i]Η Ένωση Εκπαιδευτικών του Σιάτλ διαπραγματευόταν με την περιφέρεια των Δημόσιων Σχολείων του Σιάτλ για 4 μήνες. Λίγες μέρες πριν ξεκινήσουν τα σχολεία (αρχές Σεπτέμβρη), το σωματείο και η περιφέρεια των δημοσίων σχολείων απείχαν πολύ από την επίτευξη μιας συμφωνίας. Από την ιστοσελίδα της  Ένωσης Εκπαιδευτικών του Σιάτλ, παραθέτουμε τα αιτήματα που ακόμη δεν είχαν ικανοποιηθεί:

• Επαγγελματική αμοιβή: Πρέπει να προσελκύσουμε και να διατηρήσουμε καταρτισμένους εκπαιδευτικούς στο Σιάτλ, το οποίο είναι μια από τις ακριβότερες πόλεις στις Ηνωμένες Πολιτείες. Έχουν περάσει έξι έτη χωρίς να υπάρξει τιμαριθμική αναπροσαρμογή των αποδοχών με βάση την αύξηση του κόστους ζωής και πέντε έτη χωρίς το κράτος να αυξήσει τη χρηματοδότηση για την υγειονομική περίθαλψη εκπαιδευτικών.
• Εγγυημένα διαλείμματα για τους μαθητές: Ο χρόνος των διαλειμμάτων ποικίλλει ανάλογα με την περιφέρεια και πιστεύουμε ότι όλοι οι μαθητές ωφελούνται από ένα εγγυημένο χρονικό διάστημα για παιχνίδι και άσκηση.
• Δίκαιες αξιολογήσεις εκπαιδευτικών και προσωπικού: Οι εκπαιδευτικοί πρέπει να αξιολογούνται δίκαια και με συνέπεια και ο στόχος πρέπει να είναι η παροχή της υποστήριξης που όλοι οι εκπαιδευτικοί χρειάζονται για να είναι επιτυχημένοι.
• Λογικές Εξετάσεις: Οι πάρα πολλές τυποποιημένες εξετάσεις κλέβουν χρόνο από την μάθηση στην τάξη.
• Μείωση του φόρτου εργασίας για το βοηθητικό εκπαιδευτικό προσωπικό: Το βοηθητικό εκπαιδευτικό προσωπικό παρέχει στους μαθητές σημαντικές υπηρεσίες και υποστήριξη, αλλά ο τρέχον φόρτος εργασίας έχει ως επακόλουθο ότι πολλοί μαθητές δεν λαμβάνουν τη βοήθεια που χρειάζονται.
• Μείωση του φόρτου εργασίας για τους υπαλλήλους γραφείου: Οι υπάλληλοι γραφείου κάνουν σημαντική δουλειά και διαδραματίζουν πολλούς ρόλους – και πρέπει να αποζημιώνονται για την πρόσθετη εργασία που κάνουν.
• Δίκαιη αντιμετώπιση μαθητών σχετικά με θέματα πειθαρχίας και του χάσματος των ευκαιριών: Πρέπει να εστιάσουμε στα ζητήματα δικαιοσύνης σε όλη την περιφέρεια του Σιάτλ κι  όχι μόνο σε έξι σχολεία.
• Η πρόταση της διοίκησης να κάνει τους δασκάλους να εργαστούν περισσότερο χωρίς αμοιβή: Είναι μη ρεαλιστικό να περιμένεις οι δάσκαλοι να εργάζονται περισσότερες ώρες χωρίς πρόσθετη αμοιβή.  Η διοίκηση της περιφέρειας δεν έχει καταφέρει να εξηγήσει πως η πρότασή τους αυτή θα βοηθήσει τους μαθητές.

[ii] Την Κυριακή 19-09-2015, χιλιάδες μέλη της  Ένωσης Εκπαιδευτικών του Σιάτλ συγκεντρώθηκαν σε μια γενική συνέλευση και ψήφισαν να εγκρίνουν ένα νέο συμβόλαιο με την περιφέρεια των Δημόσιων Σχολείων του Σιάτλ. Η ψηφοφορία αυτή έληξε επισήμως την απεργία των εκπαιδευτικών του Σιάτλ , η οποία άρχισε στις 10 Σεπτεμβρίου 2015 και διέκοψε τις πέντε πρώτες ημέρες του σχολείου .

Αυτή η νέα σύμβαση περιέχει πολλά σημεία που χρειάστηκε πολύς αγώνας για να επιτευχθούν σχετικά με την κοινωνική δικαιοσύνη και για τα οποία η σχολική περιφέρεια έλεγε ότι ποτέ δεν πρόκειται να χορηγήσει.

Τα κυριότερα σημεία περιλαμβάνουν:

· Διαλείμματα : Εγγυημένα διαλείμματα των 30 λεπτών για όλους τους μαθητές του Δημοτικού.

· Λογικές εξετάσεις: Νέες πολιτικές για τη μείωση των υπερβολικών εξετάσεων για τους μαθητές.

· Επαγγελματική αμοιβή : Βασική αύξηση μισθών από 3%, 2% και 4,5% (για κάθε χρόνο από 2015 ως 1917), συν την τιμαριθμική αναπροσαρμογή των αποδοχών με βάση την αύξηση του κόστους ζωής κατά 4,8%

· Δίκαιη αξιολόγηση των εκπαιδευτικών και του προσωπικού: Τα αποτελέσματα των βαθμολογιών (των μαθητών) δεν θα συνδέονται πλέον με τις αξιολογήσεις των εκπαιδευτικών. Επίσης, υπάρχει μια νέα λογική  στο συμβόλαιο που θα υποστηρίζει την επαγγελματική ανάπτυξη των εκπαιδευτικών .

· Μείωση του φόρτου εργασίας των εκπαιδευτικών: Πρόσθετο προσωπικό και για να μειωθεί ο φόρτος εργασίας και για την παροχή υπηρεσιών προς τους μαθητές.

· Δίκαιη αντιμετώπιση μαθητών σχετικά με θέματα πειθαρχίας και του χάσματος των ευκαιριών: Δημιουργία ομάδων δίκαιης φυλετικής αντιμετώπισης και ισονομίας σε 30 εκ των σχολείων της περιφέρειας .

· Η πρόταση της κυβέρνησης να επιμηκύνει τη διάρκεια της σχολικής ημέρας: Οι εκπαιδευτικοί θα αποζημιώνονται για την  πρόσθετη εργασία.

[1] Ένωση Εκπαιδευτικών του Σιάτλ, Διοικητικό Συμβούλιο, Εκπαιδευτικοί για την Κοινωνική Ισότητα.

[1] Δημοσιεύτηκε στο socialistworker.org στις 8 Σεπτεμβρίου 2015.Top of FormBottom of Form

[1]Η Ένωση Εκπαιδευτικών του Σιάτλ διαπραγματευόταν με την περιφέρεια των Δημόσιων Σχολείων του Σιάτλ για 4 μήνες. Λίγες μέρες πριν ξεκινήσουν τα σχολεία (αρχές Σεπτέμβρη), το σωματείο και η περιφέρεια των δημοσίων σχολείων απείχαν πολύ από την επίτευξη μιας συμφωνίας. Από την ιστοσελίδα της  Ένωσης Εκπαιδευτικών του Σιάτλ, παραθέτουμε τα αιτήματα που ακόμη δεν είχαν ικανοποιηθεί:

• Επαγγελματική αμοιβή: Πρέπει να προσελκύσουμε και να διατηρήσουμε καταρτισμένους εκπαιδευτικούς στο Σιάτλ, το οποίο είναι μια από τις ακριβότερες πόλεις στις Ηνωμένες Πολιτείες. Έχουν περάσει έξι έτη χωρίς να υπάρξει τιμαριθμική αναπροσαρμογή των αποδοχών με βάση την αύξηση του κόστους ζωής και πέντε έτη χωρίς το κράτος να αυξήσει τη χρηματοδότηση για την υγειονομική περίθαλψη εκπαιδευτικών.
• Εγγυημένα διαλείμματα για τους μαθητές: Ο χρόνος των διαλειμμάτων ποικίλλει ανάλογα με την περιφέρεια και πιστεύουμε ότι όλοι οι μαθητές ωφελούνται από ένα εγγυημένο χρονικό διάστημα για παιχνίδι και άσκηση.
• Δίκαιες αξιολογήσεις εκπαιδευτικών και προσωπικού: Οι εκπαιδευτικοί πρέπει να αξιολογούνται δίκαια και με συνέπεια και ο στόχος πρέπει να είναι η παροχή της υποστήριξης που όλοι οι εκπαιδευτικοί χρειάζονται για να είναι επιτυχημένοι.
• Λογικές Εξετάσεις: Οι πάρα πολλές τυποποιημένες εξετάσεις κλέβουν χρόνο από την μάθηση στην τάξη.
• Μείωση του φόρτου εργασίας για το βοηθητικό εκπαιδευτικό προσωπικό: Το βοηθητικό εκπαιδευτικό προσωπικό παρέχει στους μαθητές σημαντικές υπηρεσίες και υποστήριξη, αλλά ο τρέχον φόρτος εργασίας έχει ως επακόλουθο ότι πολλοί μαθητές δεν λαμβάνουν τη βοήθεια που χρειάζονται.
• Μείωση του φόρτου εργασίας για τους υπαλλήλους γραφείου: Οι υπάλληλοι γραφείου κάνουν σημαντική δουλειά και διαδραματίζουν πολλούς ρόλους – και πρέπει να αποζημιώνονται για την πρόσθετη εργασία που κάνουν.
• Δίκαιη αντιμετώπιση μαθητών σχετικά με θέματα πειθαρχίας και του χάσματος των ευκαιριών: Πρέπει να εστιάσουμε στα ζητήματα δικαιοσύνης σε όλη την περιφέρεια του Σιάτλ κι  όχι μόνο σε έξι σχολεία.
• Η πρόταση της διοίκησης να κάνει τους δασκάλους να εργαστούν περισσότερο χωρίς αμοιβή: Είναι μη ρεαλιστικό να περιμένεις οι δάσκαλοι να εργάζονται περισσότερες ώρες χωρίς πρόσθετη αμοιβή.  Η διοίκηση της περιφέρειας δεν έχει καταφέρει να εξηγήσει πως η πρότασή τους αυτή θα βοηθήσει τους μαθητές.

[1] Την Κυριακή 19-09-2015, χιλιάδες μέλη της  Ένωσης Εκπαιδευτικών του Σιάτλ συγκεντρώθηκαν σε μια γενική συνέλευση και ψήφισαν να εγκρίνουν ένα νέο συμβόλαιο με την περιφέρεια των Δημόσιων Σχολείων του Σιάτλ. Η ψηφοφορία αυτή έληξε επισήμως την απεργία των εκπαιδευτικών του Σιάτλ , η οποία άρχισε στις 10 Σεπτεμβρίου 2015 και διέκοψε τις πέντε πρώτες ημέρες του σχολείου .

Αυτή η νέα σύμβαση περιέχει πολλά σημεία που χρειάστηκε πολύς αγώνας για να επιτευχθούν σχετικά με την κοινωνική δικαιοσύνη και για τα οποία η σχολική περιφέρεια έλεγε ότι ποτέ δεν πρόκειται να χορηγήσει.

Τα κυριότερα σημεία περιλαμβάνουν:

· Διαλείμματα : Εγγυημένα διαλείμματα των 30 λεπτών για όλους τους μαθητές του Δημοτικού.

· Λογικές εξετάσεις: Νέες πολιτικές για τη μείωση των υπερβολικών εξετάσεων για τους μαθητές.

· Επαγγελματική αμοιβή : Βασική αύξηση μισθών από 3%, 2% και 4,5% (για κάθε χρόνο από 2015 ως 1917), συν την τιμαριθμική αναπροσαρμογή των αποδοχών με βάση την αύξηση του κόστους ζωής κατά 4,8%

· Δίκαιη αξιολόγηση των εκπαιδευτικών και του προσωπικού: Τα αποτελέσματα των βαθμολογιών (των μαθητών) δεν θα συνδέονται πλέον με τις αξιολογήσεις των εκπαιδευτικών. Επίσης, υπάρχει μια νέα λογική  στο συμβόλαιο που θα υποστηρίζει την επαγγελματική ανάπτυξη των εκπαιδευτικών .

· Μείωση του φόρτου εργασίας των εκπαιδευτικών: Πρόσθετο προσωπικό και για να μειωθεί ο φόρτος εργασίας και για την παροχή υπηρεσιών προς τους μαθητές.

· Δίκαιη αντιμετώπιση μαθητών σχετικά με θέματα πειθαρχίας και του χάσματος των ευκαιριών: Δημιουργία ομάδων δίκαιης φυλετικής αντιμετώπισης και ισονομίας σε 30 εκ των σχολείων της περιφέρειας .

· Η πρόταση της κυβέρνησης να επιμηκύνει τη διάρκεια της σχολικής ημέρας: Οι εκπαιδευτικοί θα αποζημιώνονται για την  πρόσθετη εργασία.

The post DAN TROCCOLI: ΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΕΤΥΧΕΙ Η ΑΠΕΡΓΙΑ ΜΑΣ first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Το άρθρο DAN TROCCOLI: ΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΕΤΥΧΕΙ Η ΑΠΕΡΓΙΑ ΜΑΣ εμφανίστηκε πρώτα στο Εκπαιδευτική Λέσχη.

Οι σημερινοί μεταρρυθμιστές της εκπαίδευσης πιστεύουν ότι τα σχολεία έχουν καταστραφεί και ότι οι επιχειρήσεις μπορούν να προσφέρουν τη θεραπεία. Κάποιοι πιστεύουν στην ιδέα του ανταγωνισμού. Άλλοι ενστερνίζονται την καινοτομία αναστάτωσης, κυρίως μέσα από τη διαδικτυακή μάθηση. Και οι δύο πλευρές μοιράζονται την πεποίθηση ότι η λύση έγκειται στο απρόσωπο, είτε αυτό είναι το αόρατο χέρι της αγοράς είτε η μετασχηματιστική δύναμη της τεχνολογίας.

Καμία στρατηγική δεν ικανοποίησε τις προσδοκίες που έθρεψε, κι αυτό έχει την εξήγησή του. Είναι αδύνατον να βελτιώσεις την εκπαίδευση χωρίς να αντιμετωπίσεις άμεσα το πρόβλημα γύρω από τις εγγενώς πολύπλοκες και δύσκολες ανθρώπινες σχέσεις. Όλοι οι νέοι έχουν την ανάγκη να πιστεύουν ότι έχουν μερίδιο στο μέλλον, έναν στόχο για τον οποίον αξίζει να αγωνίζονται, αν πρόκειται να τα καταφέρουν στο σχολείο. Χρειάζονται έναν πρωταθλητή, κάποιον που πιστεύει σε αυτούς, και εδώ είναι που μπαίνουν οι δάσκαλοι στο κάδρο. Οι πιο αποτελεσματικές προσεγγίσεις ενθαρρύνουν δεσμούς φροντίδας ανάμεσα σε δασκάλους και μαθητές.

Στις συζητήσεις για την ακολουθητέα πολιτική κυριαρχούν τα θέσφατα της αγοράς. Τα υψηλού διακυβεύματος τεστ ανάγνωσης και μαθηματικών αντιμετωπίζονται ως το μόνο μέτρο της επιτυχίας, το ομόλογο του ισοζυγίου κερδών-ζημιών μιας επιχείρησης δηλαδή. Οι δάσκαλοι των οποίων οι μαθητές κρίνονται ανεπαρκείς σε αυτά τα τεστ παίρνουν το χαρτί της απόλυσης, ενώ εκείνοι των οποίων οι μαθητές διαπρέπουν λαμβάνουν πρόσθετη αμοιβή, όπως οι επιχειρήσεις καταβάλλουν επιδόματα σε όσους αποδίδουν καλύτερα και απολύουν όσους μένουν πίσω. Ακριβώς όπως οι εταιρείες κλείνουν καταστήματα που δεν καλύπτουν τα αναλογούντα μερίδια επί των πωλήσεων, ανοίγοντας νέα σε περισσότερα υποσχόμενες περιοχές, έτσι και τα σχολεία που αποτυγχάνουν κλείνουν και τη θέση τους παίρνουν τα αποκαλούμενα σχολεία του μοντέλου ανάκαμψης[1] με νέους δασκάλους και διευθυντές.

Αυτή η οπτική μπορεί να ακούγεται ευλογοφανής σε ένα think tank ( μια δεξαμενή σκέψης), αλλά στην πράξη ήταν μια αποτυχία. Απολύοντας δασκάλους, αντί να τους δίνεις τη βοήθεια που χρειάζονται, υπονομεύεις το φρόνημά τους. Σε μερικές περιπτώσεις αυτό μπορεί να αποθαρρύνει τους τελειόφοιτους φοιτητές από το να ακολουθήσουν μια καριέρα δασκάλου, και με τη διαφαινόμενη έλλειψη εκπαιδευτικών καθώς η γενιά της δημογραφικής έκρηξης (baby boomers[2]) παίρνει σύνταξη, πρόκειται για μια συνταγή για την καταστροφή. Η πρόσθετη αμοιβή προκαλεί αντιπαλότητες μεταξύ των εκπαιδευτικών, όταν αυτό που  χρειάζεται είναι η συνεργασία. Με το κλείσιμο των σχολείων αντιμετωπίζεται ο καθένας ως υπεύθυνος για τις χαμηλές επιδόσεις στα τεστ, αγνοώντας τη δύσκολη ζωή των παιδιών σε αυτά τα σχολεία – «καμία δικαιολογία» λένε οι μεταρρυθμιστές, λες και είναι η φτώχεια δικαιολογία.

Τα charter schools[3] («ανάδοχα σχολεία ή καταστατικά σχολεία») έχουν διαφημιστεί ως σχολεία που βελτιώνουν την εκπαίδευση δημιουργώντας ανταγωνισμό. Αλλά οι μαθητές αυτών των σχολείων τα καταφέρνουν στο τέλος περίπου το ίδιο όπως οι συμμαθητές τους στα δημόσια σχολεία, ενώ τα χειρότερα charter schools, όπως τα διαδικτυακά Κ-12[4], που έχουν πολλαπλασιαστεί σε διάφορες πολιτείες, δεν αξίζουν να αποκαλούνται σχολεία. Τα κουπόνια επίσης υποτίθεται ότι αυξάνουν τον ανταγωνισμό δίνοντας στους γονείς τη δυνατότητα να μπορούν να επιλέγουν το σχολείο που παρακολουθούν τα παιδιά τους, αλλά οι μαθητές δεν έχουν επωφεληθεί. Για την προηγούμενη γενιά, το Μιλγουόκι πραγματοποίησε ένα πείραμα με κουπόνια με αμφίβολα αποτελέσματα, που σε εμένα έδειξαν ότι δεν σημειώθηκε καμία πραγματική ακαδημαϊκή πρόοδος.

Καθώς αυτοί οι μεταρρυθμιστές μιλούν πολύ για αγορές και ανταγωνισμό, η ουσία μιας καλής εκπαίδευσης – το να συνδυάζεις ταλαντούχους εκπαιδευτικούς, μαθητές που ενδιαφέρονται και ένα πρόγραμμα σπουδών γεμάτο προκλήσεις- δεν συζητιέται καθόλου.

Οι επιχειρήσεις έχουν κάτι να διδάξουν τους εκπαιδευτικούς, αλλά δεν πρόκειται ούτε για τη σωτήρια δύναμη του ανταγωνισμού ούτε για φανταχτερές ιδέες όπως η καινοτομία αναστάτωσης. Αντίθετα, αυτό που αποδίδει είναι οι δοκιμασμένες στο χρόνο στρατηγικές.

«Βελτίωνε συνεχώς και για πάντα το σύστημα παραγωγής και παροχής υπηρεσιών»: αυτό είναι το ευαγγέλιο που διακήρυττε για μισό αιώνα ο γκουρού της διοίκησης (management) W.  Edwards Deming. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι ιαπωνικές επιχειρήσεις υιοθέτησαν την προσέγγιση «σχεδίασε, πράξε, έλεγξε, ενέργησε», και πολλές επιχειρήσεις της λίστας Fortune 500[5] επωφελήθηκαν από την προσοχή που τους δόθηκε.  Εν τω μεταξύ, ο ιστορικός του Harvard Business School και νικητής του βραβείου Νόμπελ Alfred D. Chandler Jr απέδειξε ότι επιχειρήσεις ευημερούσαν αναπτύσσοντας «οργανωτικές ικανότητες», ενεργοποιώντας αποτελεσματικά συστήματα μάθησης και ενθαρρύνοντας τη μάθηση στο εσωτερικό του οργανισμού. Ο Chandler τόνισε ότι η οικοδόμηση μιας τέτοιας κουλτούρας απαίτησε χρόνο και θα μπορούσε να εκτροχιαστεί από στελέχη που γοητεύονται από τις επιταγές της μόδας.

Κάθε επιτυχημένη εκπαιδευτική πρωτοβουλία που γνωρίζω σκοπεύει στην ενίσχυση των προσωπικών δεσμών με τη δημιουργία  ισχυρών υποστηρικτικών συστημάτων μέσα στα σχολεία. Οι καλύτερες μονάδες προσχολικής εκπαίδευσης δημιουργούν οικείους κόσμους όπου οι μαθητές γίνονται εξερευνητές, ενώ ενήλικες που τους προσέχουν βρίσκονται κοντά τους.

Στο μοντέλο Success for All[6] («Επιτυχία για όλους») -ένα πρόγραμμα ανάγνωσης και μαθηματικών το οποίο, για ένα τέταρτο του αιώνα, έχει χρησιμοποιηθεί με καλά αποτελέσματα σε 48 πολιτείες και σε μερικά από τα πιο δύσκολα σχολεία της χώρας (Αμερική)- οι μαθητές μαθαίνουν από μια ομάδα εκπαιδευτικών, εκμεταλλευόμενοι την παρουσία περισσότερων ενηλίκων στη ζωή τους. Στο πρόγραμμα Diplomas Now[7] οι  μαθητές της μέσης εκπαίδευσης που κρίνονται ως οι πιθανότεροι υποψήφιοι να εγκαταλείψουν το σχολείο, δέχονται «βόμβες αγάπης». Λαμβάνουν ατομική καθοδήγηση, ενώ αυτοί που έχουν μεγαλύτερα προβλήματα έρχονται σε επαφή με επαγγελματίες.

Μια εκτεταμένη μελέτη των δημόσιων σχολείων του Σικάγο, η επονομαζόμενηOrganizing Schools for Improvement [8] (Οργανώνοντας τα σχολεία για βελτίωση), εντόπισε  100 δημοτικά σχολεία που είχαν ουσιαστικά βελτιωθεί και 100 που δεν είχαν. Η παρουσία ή η απουσία της κοινωνικής εμπιστοσύνης ανάμεσα στους μαθητές, τους εκπαιδευτικούς, τους γονείς και τους διευθυντές των σχολείων ήταν μια βασική εξήγηση.

Η Big Brothers Big Sisters of America[9], η πανεθνική οργάνωση καθοδήγησης, έχει επιδράσει σημαντικά σε εκατομμύρια εφήβους. Η εξήγηση δεν έγκειται στο τι κάνουν μαζί οι έφηβοι με τα «μεγάλα αδέρφια»-καθηγητές τους, είτε αυτό είναι να κάνουν ορειβασία είτε να επισκέπτονται μουσεία. Η έρευνα δείχνει ότι αυτό που μετράει είναι η σφυρηλάτηση μιας σχέσης βασισμένης σε αμοιβαίο σεβασμό και φροντίδα.

Κατά τα τελευταία 25 χρόνια, το πρόγραμμα YouthBuild[10] έχει προσφέρει στέρεη εργασιακή εμπειρία και διδασκαλία στην τάξη σε εκατοντάδες χιλιάδες μαθητές που εγκαταλείπουν το σχολείο. 71% αυτών των νέων, τους οποίους τα σχολεία είχαν αφήσει στην τύχη τους, πέτυχαν το G.E.D[11], πολύ κοντά στο εθνικό ποσοστό των αποφοίτων λυκείου. Οι μαθητές του YouthBuild λένε ότι έχουν κίνητρο να εκπαιδευτούν γιατί οι καθηγητές τούς στηρίζουν.

Το ίδιο μήνυμα -ότι η προσωπική επαφή είναι ζωτικής σημασίας– έρχεται από τους φοιτητές των κοινοτικών κολλεγίων που έχουν συμμετάσχει  στην πρωτοβουλία του City University of New York εναντίον της σχολικής διαρροής, η οποία έχει διπλασιάσει τα ποσοστά αποφοίτησης.

Ακόμη και αν αυτά τα προγράμματα, και πολλά άλλα με παρόμοια φιλοσοφία, έχουν αποδείξει την αξία τους, τα δημόσια σχολεία ξοδεύουν εκατομμύρια δολάρια για την τεχνολογία, την οποία οραματίζονται ως το κύμα του μέλλοντος. Παρά τους υπερβολικούς ισχυρισμούς, τα αποτελέσματα είναι απογοητευτικά. «Τα δεδομένα είναι αρκετά αδύναμα», είπε ο Tom Vander Ark, ο πρώην εκτελεστικός διευθυντής για την εκπαίδευση του Ιδρύματος Bill and Melinda Gates και επενδυτής σε εταιρείες εκπαιδευτικής τεχνολογίας. « Όταν έρχεται η ώρα να δείξουμε αποτελέσματα, καλύτερα είναι να τα σκαρώνουμε ή να το βουλώνουμε».

Ενώ μπορεί να γίνει καλή χρήση της τεχνολογίας από χαρισματικούς εκπαιδευτικούς, αυτοί και όχι οι μελλοντολόγοι πρέπει να αναλάβουν τα ηνία. Η διαδικασία της διδασκαλίας και της μάθησης είναι μια οικεία και ανθρώπινη πράξη που ούτε οι υπολογιστές ούτε οι αγορές μπορούν να ελπίζουν ότι θα αντιγράψουν. Δεν είναι να απορεί κανείς λοιπόν γιατί το επιχειρηματικό μοντέλο απέτυχε να μεταρρυθμίσει τα σχολεία: απλά δεν υφίσταται κανένα υποκατάστατο του προσωπικού στοιχείου.

[1] Το μοντέλο ανάκαμψης (Turnaround Model) είναι μία από τις 4 στρατηγικές διαθέσιμες στους Αμερικάνικους τοπικούς φορείς εκπαίδευσης στο πλαίσιο του προγράμματος επιδοτήσεων της κυβέρνησης Ομπάμα. Η κυβέρνηση Ομπάμα αύξησε τον έλεγχό της στα εκπαιδευτικά συστήματα σε ολόκληρες τις ΗΠΑ με την εφαρμογή του συστήματος American Recovery and Reinvestment Act of 2009 (ARRA), γνωστό και ως πακέτο τόνωσης της οικονομίας για το 2009. Η πράξη αυτή καθιερώθηκε ως αποτέλεσμα από την διαφαινόμενη λήξη του προγράμματος No Child Left Behind. Το πρόγραμμα ARRA ενσωματώνει 3 βαθμίδες της ομοσπονδιακής χρηματοδότησης για να βοηθήσει επιλεκτικά κάποια σχολεία με σκοπό την πρόοδό τους. Ένα μεγάλο μέρος χρημάτων θα δινόταν στο Αμερικάνικο Υπουργείο Παιδείας προκειμένου να ξεκινήσει μια καμπάνια με στόχο την αύξηση της επίδοσης των μαθητών στο χαμηλότερο 5% των σχολείων σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες. Το μοντέλο ανάκαμψης είναι μία από τις 4 στρατηγικές που μπορούσαν οι τοπικοί φορείς να επιλέξουν και να εφαρμόσουν στα σχολεία σε μια προσπάθεια να αυξηθούν τα επιτεύγματα των μαθητών.

[2] Baby boomers θεωρούνται οι άνθρωποι της δημογραφικής έκρηξης και γεννήθηκαν στην Αμερική ανάμεσα στο 1946 και το 1964.

[3] Τα charter schools ή αλλιώς ανάδοχα-καταστατικά σχολεία είναι τα σχολεία εκείνα που λαμβάνουν κρατική χρηματοδότηση αλλά δουλεύουν ανεξάρτητα από το εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας στην οποία βρίσκονται.

[4] Ο όρος Κ-12 αναφέρεται σε δημόσια διαδικτυακά σχολεία. Είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται στην εκπαίδευση και την εκπαιδευτική τεχνολογία στην Αμερική, στον Καναδά και αλλού και είναι μια συντομογραφία που περιλαμβάνει τις 12ετείς εκπαιδευτικές βαθμίδες από 4 ή 6 ετών (ανάλογα την χώρα) μέχρι τα 17 ή 19 έτη.

[5] Η λίστα Fortune 500 είναι μια ετήσια λίστα που καταρτίζεται και δημοσιεύται στο περιοδικό Fortune. Περιλαμβάνει τις 500 κορυφαίες  εταιρείες.

[6] Η αποστολή του ιδρύματος Success for All είναι να αναπτύξει και να διαδώσει εκπαιδευτικά προγράμματα – ερευνητικά αποδεδειγμένα – ώστε να εξασφαλιστεί ότι όλοι οι μαθητές από όλα τα κοινωνικά στρώματα θα επιτύχουν υψηλά ακαδημαϊκά επίπεδα.

[7] Το Diplomas Now βασίζεται σε μία έρευνα του Καθηγητή Bob Balfanz στο Πανεπιστήμιο Johns Hopkins, όπου προσδιορίζει από νωρίς τους μαθητές και εργάζεται για να εξαλείψει τα προβλήματα που οδηγούν στη σχολική διαρροή: ελλιπής συμμετοχή, κακή συμπεριφορά ή αποτυχία στη Γλώσσα ή στα Μαθηματικά

[8] Organizing Schools for Improvement είναι ένα βιβλίο από νυν και πρώην ερευνητές από το Consortium on Chicago School Research (CCSR), όπου παρέχεται μια λεπτομερής ανάλυση του γιατί μαθητές σε 100 δημοτικά σχολεία στο Σικάγο ήταν σε θέση να βελτιωθούν σημαντικά στην ανάγνωση και τα μαθηματικά σε μια περίοδο 7 ετών έναντι μαθητών άλλων 100 σχολείων  όπου δεν συνέβαινε αυτό. Χρησιμοποιώντας μακροσκοπικά στοιχεία, η μελέτη αποδίδει ένα συνεκτικό σύνολο σχολικών πρακτικών και σχολικών και κοινοτικών συνθηκών, που προωθούν την πρόοδο σημειώνοντας ότι η απουσία τους επιφέρει στασιμότητα.

[9] Big Brothers Big Sisters of America  είναι ένας Μη Κερδοσκοπικός Οργανισμός του οποίου σκοπός είναι να βοηθήσει όλα τα παιδιά να φτάσουν τις δυνατότητές τους μέσα από επαγγελματικά υποστηριζόμενες διαπροσωπικές σχέσεις με εθελοντές μέντορες. Είναι μία από τις παλαιότερες και μεγαλύτερες οργανώσεις καθοδήγησης στις ΗΠΑ. Βοηθάει παιδιά όλων των ηλικιών σε κοινότητες σε ολόκληρη τη χώρα.

[10]   Στα προγράμματα του YouthBuild συμμετέχουν νέοι και νέες χαμηλών εισοδημάτων από 16 έως 24 ετών με εργασία πλήρους απασχόλησης για 6 έως 24 μήνες κατά τη  διάρκεια του απολυτηρίου τους από το Λύκειο ή το Γυμνάσιο, καθώς γίνεται εκμάθηση εργασιακών δεξιοτήτων με την κατασκευή οικονομικά προσιτών σπιτιών για άστεγους και ανθρώπους χαμηλού εισοδήματος στις κοινότητές τους. Δίνεται έμφαση στην ανάπτυξη ηγετικών ικανοτήτων, εργασίας στην κοινότητα και στη δημιουργία μιας θετικής μικρής κοινότητας ενηλίκων και νεολαίας δεσμευμένης στην επιτυχία του άλλου. Στο τέλος φοιτούν σε κολλέγια, βρίσκουν δουλειά ή και τα δύο. Σήμερα υπάρχουν 250 προγράμματα YouthBuild  σε 45 πολιτείες στην Αμερική και συμμετέχουν περίπου 10.000 άτομα.

[11] Το General Educational Development (GED) είναι μια σειρά από τεστ σε 4 θεματικές ενότητες, οι οποίες όταν επιτευχθούν  πιστοποιούν ότι ο εξεταζόμενος έχει αμερικάνικο απολυτηρίου επιπέδου Λυκείου.

The post DAVID L. KIRP: Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Το άρθρο DAVID L. KIRP: Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ εμφανίστηκε πρώτα στο Εκπαιδευτική Λέσχη.