Η πόρτα του νηπιαγωγείου ανοίγει το πρωί, και μαζί της ανοίγει ένας κόσμος γεμάτος παιδικά γέλια, αγκαλιές, φωνές – αλλά και προκλήσεις που συχνά μοιάζουν αξεπέραστες. Στην τάξη μου φιλοξενώ 25 υπέροχες μικρές προσωπικότητες, καθένα με τα δικά του όνειρα, ανησυχίες και ανάγκες. Ανάμεσά τους υπάρχουν παιδιά που έχουν διαγνωστεί με ανάγκη για παράλληλη στήριξη, αλλά δυστυχώς, αυτή η στήριξη δεν είναι ποτέ εκεί. Και κάπως έτσι, η αγάπη για τη δουλειά μου γίνεται καθημερινά ένας συνεχής αγώνας.

Πώς να γίνεις όλα σε όλους;

Όταν έχεις 25 ζευγάρια μάτια να σε κοιτούν γεμάτα περιέργεια και προσδοκία, αισθάνεσαι την ευθύνη βαριά στους ώμους σου. Πρέπει να είσαι εκπαιδευτικός, ψυχολόγος, φίλος, νοσοκόμος, αλλά και βράχος στήριξης για εκείνα τα παιδιά που δυσκολεύονται να προσαρμοστούν. Ένα παιδί ίσως χρειάζεται περισσότερη βοήθεια για να επικοινωνήσει. Ένα άλλο δυσκολεύεται να παραμείνει στη θέση του. Ένα τρίτο εκφράζει την ένταση που νιώθει μέσα από φωνές ή κλάματα.

Χωρίς παράλληλη στήριξη, προσπαθώ να δώσω σε όλα τα παιδιά όσα χρειάζονται – αλλά με δύο χέρια και μία καρδιά, είναι πρακτικά αδύνατο. Τα παιδιά που έχουν μεγαλύτερες ανάγκες πολλές φορές μένουν αβοήθητα, ενώ εκείνα που είναι πιο αυτόνομα νιώθουν ότι “χάνονται” σε μια τάξη που συνεχώς προσπαθεί να ισορροπήσει.

Η Τάξη ως αδιάκοπη προσπάθεια ισορροπίας

Προσπαθώ να μοιράσω το χρόνο μου δίκαια. Δουλεύω ατομικά με το παιδί που χρειάζεται υποστήριξη για να κρατήσει το μολύβι, ενώ ταυτόχρονα παρακολουθώ το άλλο που ζωγραφίζει στον τοίχο. Απαντώ στην ερώτηση ενός παιδιού για τα χρώματα του ουράνιου τόξου, ενώ προσπαθώ να αποτρέψω μια σύγκρουση στην άλλη άκρη της τάξης.

Η φωνή μου γίνεται ένα ήρεμο “όλα θα πάνε καλά”, ενώ μέσα μου παλεύω με τη ματαίωση. Ξέρω ότι, χωρίς βοήθεια, κανένα παιδί δεν παίρνει όσα πραγματικά αξίζει. Και το χειρότερο; Κανένα παιδί δεν φταίει.

Ο Γιάννης, ένα παιδί στο φάσμα του αυτισμού, έχει τις δικές του μοναδικές προκλήσεις. Χρειάζεται σταθερότητα, επαναλαμβανόμενες ρουτίνες, ήρεμο περιβάλλον. Κάθε αλλαγή μπορεί να τον αποσυντονίσει πλήρως. Προσπαθώ να του δημιουργήσω έναν μικρό, ασφαλή κόσμο μέσα στην τάξη, με οπτικά βοηθήματα, με διαδοχικά βήματα που μπορεί να κατανοήσει.

Η Μαρία, με τις μαθησιακές της δυσκολίες, χρειάζεται εντελώς διαφορετική προσέγγιση. Πώς θα της εξηγήσω τα γράμματα; Πώς θα της δείξω ότι μπορεί; Κάθε επίτευγμα, όσο μικρό κι αν είναι, είναι μια μικρή γιορτή. Της χαμογελάω, την επιβραβεύω, της δείχνω ότι πιστεύω σ’ αυτήν.

Ο Νίκος, με τη διάσπαση προσοχής, είναι σαν μικρός ανεμοστρόβιλος. Δεν μπορεί να καθίσει ήσυχος, το μυαλό του τρέχει συνέχεια. Χρειάζεται δραστηριότητες που θα κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον του, που θα τον κινητοποιούν, που θα του επιτρέπουν να εκτονωθεί.

Και ο Πέτρος, με τις συναισθηματικές του διαταραχές, κουβαλάει μια σιωπηλή θλίψη. Κάποιες φορές κλείνεται στον εαυτό του, κάποιες άλλες ξεσπάει. Χρειάζεται να τον ακούσω, να τον καταλάβω, να του δείξω ότι είναι ασφαλής.

Η Ματιά Πίσω από το Ζωγραφισμένο Χαρτί

Όταν επιστρέφω στο σπίτι, τα χέρια μου είναι γεμάτα παιδικές ζωγραφιές, αλλά η καρδιά μου γεμάτη ερωτήματα. Πώς εξηγείς σε ένα παιδί ότι το σύστημα που θα έπρεπε να το στηρίξει έχει κενά; Πώς κοιτάς τους γονείς στα μάτια, όταν ξέρεις ότι δεν μπορείς να τους υποσχεθείς ότι η επόμενη μέρα θα είναι καλύτερη;

Η κρισιμότητα του Νηπιαγωγείου

Το νηπιαγωγείο δεν είναι απλώς η πρώτη επαφή ενός παιδιού με το σχολείο – είναι ο κρίσιμος βατήρας πάνω στον οποίο πατούν για να εκτοξευτούν προς τη μορφωτική και προσωπική τους ανάπτυξη. Σε αυτή την τρυφερή ηλικία, οι μαθητές διαμορφώνουν τις πρώτες τους δεξιότητες στη γλώσσα, την κριτική σκέψη, την κοινωνική συναναστροφή, και κυρίως την αγάπη για τη μάθηση. Είναι το μέρος όπου χτίζονται οι βάσεις για τη σχολική επιτυχία και την αυριανή τους πορεία ως ενεργοί πολίτες. Χωρίς τη σωστή υποστήριξη, αυτά τα θεμέλια κινδυνεύουν να γίνουν ασταθή. Όταν όμως η δουλειά μας υποστηρίζεται επαρκώς, τα παιδιά αποκτούν τα εφόδια για να ονειρευτούν, να πιστέψουν στον εαυτό τους και να γίνουν ό,τι φαντάζονται. Το νηπιαγωγείο είναι η εκτόξευση προς το μέλλον – και αυτή η εκτόξευση αξίζει κάθε δυνατή επένδυση από το κράτος. Όμως το υπουργείο παιδείας και η κυβέρνηση κάνουν οικονομία στις προσλήψεις εκπαιδευτικών παράλληλης στήριξης, κάνοντας πολύ δύσκολη την καθημερινότητα μας στο σχολείο.

Γιατί Μιλάμε

Αυτό το κείμενο δεν είναι μια διαμαρτυρία για την έλλειψη πόρων. Είναι μια κραυγή αγωνίας για τα παιδιά μας. Αυτά είναι το μέλλον μας. Χρειάζονται περισσότερα από έναν εκπαιδευτικό που προσπαθεί μόνος του. Χρειάζονται μια κοινότητα που να τα στηρίζει και ένα κράτος που να τους δείχνει ότι νοιάζεται.

Κάθε νηπιαγωγός έχει ανάγκη από ουσιαστική υποστήριξη, καθώς καλείται καθημερινά να ανταπεξέλθει σε έναν πολυσύνθετο ρόλο. Πρέπει να σχεδιάζει και να υλοποιεί εκπαιδευτικά προγράμματα που προάγουν τη μάθηση και την ανάπτυξη των παιδιών, να επιβλέπει τη σωματική και ψυχική τους ασφάλεια, να διαχειρίζεται ζητήματα που προκύπτουν ανάμεσα στα νήπια, να οργανώνει και να ολοκληρώνει χρονοβόρες γραφειοκρατικές διαδικασίες, να επικοινωνεί με γονείς και κηδεμόνες, να απαντά σε τηλεφωνικές κλήσεις και να διαχειρίζεται έκτακτες καταστάσεις. Όλα αυτά συχνά πραγματοποιούνται μέσα σε συνθήκες πίεσης, με περιορισμένους πόρους και χωρίς την απαραίτητη βοήθεια, καθιστώντας την καθημερινότητά της εξαιρετικά απαιτητική.

Κάθε παιδί έχει δικαίωμα στην εκπαίδευση, στην αποδοχή, στη φροντίδα. Και κάθε νηπιαγωγός έχει ανάγκη από εργαλεία και συνεργάτες για να μπορέσει να το κάνει αυτό πραγματικότητα. Δεν μπορούμε να χτίσουμε ένα σχολείο για όλους αν δεν σταθούμε δίπλα σε όλους.

Αυτό ζητώ. Στήριξη. Για εμένα, για τα παιδιά μου. Για το μέλλον.

Υ.Γ: Την Τρίτη 17/12/24 στις 13.30 έχουμε συγκέντρωση στα γραφεία της Διεύθυνσης δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης (κτίριο εφορίας, Ζέφυρος, 4ος όροφος) και συνάντηση με τον Αν. Περιφερειακό Διευθυντή Εκπαίδευσης για να του θέσουμε τα ζητήματα των ελλείψεων σε εκπαιδευτικούς παράλληλης στήριξης, όπως και σε ειδικό βοηθητικό προσωπικό και ειδικό εκπαιδευτικό προσωπικό. Να είμαστε όλοι εκεί!

η φωτογραφία είναι από το fb της συναδέλφου Ε.Κ.:

https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=pfbid0gW3wpdgaki1FspXVXAfssrSRSCveAcW5p7NhMm1FbgBEZ115S41zq5KHHYLtKrgHl&id=100040031053459

The post Η Καθημερινότητα μιας νηπιαγωγού: Όταν η αγάπη προς τα παιδιά δεν αρκεί first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Το άρθρο Η Καθημερινότητα μιας νηπιαγωγού: Όταν η αγάπη προς τα παιδιά δεν αρκεί εμφανίστηκε πρώτα στο Εκπαιδευτική Λέσχη.

Τα πρώτα σημαντικά στοιχεία που αντιλαμβάνεται κανείς διαβάζοντας το νέο ΑΠΣ,  είναι α) ο κατακερματισμός σε κάθε επίπεδο και όχι μόνο στη γνώση, που έχει άλλωστε επισημανθεί ήδη και β) η ανακατεύθυνση του Νηπιαγωγείου από μια στόχευση  ανέλιξης του νηπίου συνολικά ως ψυχοσυναισθηματικής οντότητας και κοινωνικού υποκειμένου, προς μια αντίληψη ότι το νήπιο είναι ένα οριοθετημένο και μετρήσιμο σύνολο δεξιοτήτων τις οποίες πρέπει συνεχώς να επιβεβαιώνει.

            Χρησιμοποιείται ο όρος «παιδί και «μαθητής/μαθήτρια» αλλά όχι πλέον ο όρος «νήπιο». Εξοβελίζεται ο όρος νήπιο με ό,τι αυτός αντιπροσωπεύει. Στη θέση του  μπαίνει «ο μαθητής» και «η μαθήτρια» ή γενικά και αόριστα  «το παιδί» με εντελώς διαφορετικό σημασιολογικό φορτίο. Κι επειδή οι λέξεις έχουν σημασία, ας δούμε μερικές λέξεις-κλειδιά που  αποκαλύπτουν αυτή την στροφή που επιδιώκει το νέο ΑΠΣ: «ταυτότητα μαθητή», «δεξιότητες», «ικανότητες», «προσωπική ολοκλήρωση», «επιτυχημένη πορεία του παιδιού», «εργαλεία», «γνωστικά πεδία», «αποτελεσματική ανταπόκριση σε προκλήσεις, «διαχείριση συναισθημάτων» κ.λπ. Το νήπιο που έγινε «μαθητής/μαθήτρια» και «παιδί» είναι πλέον ένα σύνολο ικανοτήτων και δεξιοτήτων και πρέπει να «διαγράφει επιτυχημένη πορεία»  και να «ανταποκρίνεται σε προκλήσεις».

Ο κατακερματισμός αφορά όχι μόνο στη γνώση αλλά και όλα τα κομβικά σημεία ανάπτυξης του νηπίου. Επιδιώκεται όλα να είναι σε κουτάκια, όλα μετρήσιμα. Για όλους ίδια.  Προσπαθεί το πρόγραμμα να πείσει για έναν προσανατολισμό πλουραλιστικό όσο αφορά τη στόχευση αλλά ουσιαστικά κατασκευάζει στεγανές και τυποποιημένες κατηγορίες και υποκατηγορίες που πρέπει να ακολουθούνται.

Αναφέρεται σε κοινωνικοσυναισθηματική προαγωγή αλλά πουθενά στην ψυχοσυναισθηματική. Μάλιστα χαρακτηριστική είναι η αλλαγή της «ψυχοκινητικής» που αναφέρεται ως  «κινητική αγωγή». Βέβαια το κείμενο του ΑΠΣ αναφέρεται σε «ψυχοκινητικές» και «καλλιτεχνικές εμπειρίες» όμως είναι κι αυτό στο ίδιο αλληλοαναιρούμενο πλαίσιο που περιγράφτηκε παραπάνω.

Δημιουργούνται λοιπόν ερωτήματα και  προβληματισμοί:

-Τι ορίζουμε ως επιτυχημένη πορεία; Τι είναι αυτό που πρέπει να πετύχει το νήπιο; Ένα νήπιο κατακτά στόχους, σε σχέση με τον εαυτό του και μόνο. Αυτή η πορεία δεν μπορεί να είναι επιτυχημένη ή αποτυχημένη! Είναι μια συνεχής πορεία προς την ολόπλευρη ανάπτυξη του.

-Αναφέρει:  «Η διασφάλιση των συνθηκών για την επιτυχημένη συμμετοχή κάθε εκπαιδευτικού και κάθε ενήλικα στην εκπαίδευση των παιδιών». Όταν λέμε κάθε ενήλικα τι εννοούμε ακριβώς;

-Το νηπιαγωγείο είναι μια «κοινότητα μάθησης» στο νέο ΑΠΣ. Όμως όπως ξέρουμε, το νηπιαγωγείο  είναι χώρος αγωγής και μάθησης.  Η οριοθέτηση του ως κοινότητας το περιχαρακώνει και το διακρίνει πλέον με βάση συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Ποια; Αυτά που αναφέρθηκαν παραπάνω.

-«Η ηγεσία του νηπιαγωγείου διαμορφώνει το πλαίσιο για την ανάπτυξη κοινών στόχων και συνεργασίας μεταξύ όλων των εμπλεκομένων στην εκπαιδευτική διαδικασία, στηρίζοντας τις ενέργειές της σε έναν βαθύτερο ηθικό σκοπό». Κραυγαλέο σημείο η ηγεσία που διαμορφώνει το πλαίσιο για κοινούς στόχους. Σημεία αναφοράς η ηγεσία και η ηθική. Πως ορίζεται άραγε η ισχυρή,  δημοκρατική ηγεσία  και πως η ηθική; Με  ποιο κριτήριο;

-Ενώ υποτίθεται ότι προωθεί τη διαθεματικότητα, αποτελεί ένα συμπίλημα διδακτικών αντικειμένων (σήμερα εισαγωγή Αγγλικών, Φυσικής Αγωγής και Ρομποτικής και αύριο ίσως Γλώσσας, Μαθηματικών και Φυσικών Επιστημών κ.λπ.) και δεν λαμβάνει υπόψη τα ιδιαίτερα αναπτυξιακά χαρακτηριστικά αυτής της ηλικίας, ενώ εισάγει τα νήπια σε αυστηρά δομημένα προγράμματα στερώντας από τη διδακτική πράξη τον ενιαίο και συνεχή της χαρακτήρα.

Ξεκάθαρα στο νέο ΑΠΣ, η δομή, το  περιεχόμενο και η τεχνική του ορολογία αποκαλύπτουν τη σύνδεση του με την αξιολόγηση και το πέρασμα από τα ποιοτικά στα ποσοτικά στοιχεία. Ένα σημαντικό σημείο στο ζήτημα αυτό είναι ο Ατομικός Φάκελος Προόδου. Το βασικό ερώτημα εδώ είναι το εξής: Πώς θα συγκροτηθεί ο φάκελος αυτός όταν στο νηπιαγωγείο δουλεύουμε με την Τέχνη, με δραστηριότητες ψυχοκινητικής, με αναγνώσεις, με παιχνίδι κ.λπ.; Αυτά πώς μπαίνουν σε φάκελο; Εμμέσως λοιπόν ωθεί το νέο ΑΠΣ στην εκτεταμένη χρήση φύλλων εργασίας που -αν και όχι απόλυτα- έχουν δυνατότητες να μετρηθούν αποτελέσματα τους που όμως και πάλι δεν μπορούν να θεωρηθούν αξιόπιστα ακριβώς λόγω των περιορισμών που εκ των πραγμάτων θέτουν τα φύλλα εργασίας.

Συνδεδεμένα με την αξιολόγηση και τον Ατομικό Φάκελο είναι τα εργαστήρια δεξιοτήτων που αναφέρονται ως «υποστηρικτικές δραστηριότητες». Η προβληματική σκοποθεσία και η κατάτμηση του προγράμματος στην τάξη, είναι δυο κρίσιμα σημεία που προοικονομούν την εξίσου προβληματική «αποτελεσματικότητα» που επιδιώκει το νέο ΑΠΣ γεγονός που επιβεβαιώνεται από την  παραπομπή σε διαθέσιμο φασόν υλικό του ΙΕΠ.

Κλείνοντας τους προβληματισμούς σχετικά με το νέο ΑΠΣ θα σταθούμε σε ένα σημείο κομβικής σημασίας. Αναφέρεται ότι: «Το περιβάλλον του σχολείου και οι πρακτικές των νηπιαγωγών βοηθούν τα παιδιά να αναπτύσσουν την ικανότητα του «παίζειν». Με την απαραίτητη καθοδήγηση, τα παιδιά μπορούν να μάθουν να εξελίσσουν το παιχνίδι τους […]». Ο Γιόχαν Χουιζίγκα στον Homo Ludens (2010) θεωρεί το παιχνίδι  αρχαιότερο από τον πολιτισμό. Oι νηπιαγωγοί απευθυνόμαστε στο παιχνίδι για να ενεργοποιήσουμε τα παιδιά σε όλους τους τομείς και διδασκόμαστε από το παιχνίδι τους. Δεν διδάσκουμε στα παιδιά πώς να παίζουν! Το νέο ΑΠΣ έρχεται να  παρέμβει ακόμα και στο παιχνίδι των νηπίων. Αν τα νήπια δεν έχουν την ελευθερία ούτε να παίξουν όπως θέλουν και κυρίως όπως νιώθουν και μπορούν για ποια προγράμματα, για ποια αγγλικά για ποια εργαστήρια δεξιοτήτων, για ποια επίτευξη στόχων, για ποια «αποτελεσματικότητα» και «επιτυχία» μπορούμε να μιλήσουμε;

Κι επειδή αναφέρθηκε ο ρόλος κλειδί των νηπιαγωγών, εμείς ποια θέση θα πάρουμε μπροστά σε αυτή τη συνθήκη που μας επιβάλλεται; Όποιο κι αν  είναι το κριτήριο μας για να διαμορφώσουμε τη στάση μας, επαγγελματικό, δεοντολογικό, επιστημονικό, πρέπει να αποφασίσουμε αν είμαστε διατεθειμένοι/ες να περάσει από εμάς αυτό το ΑΠΣ.

The post Προβληματισμοί και ερωτήματα αναφορικά με το νέο ΑΠΣ του νηπιαγωγείου first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Το άρθρο <strong>Προβληματισμοί και ερωτήματα αναφορικά με το νέο ΑΠΣ του νηπιαγωγείου</strong> εμφανίστηκε πρώτα στο Εκπαιδευτική Λέσχη.

Το διδακτικό ωράριο των νηπιαγωγών συναδελφισσών /συναδέλφων θεσμοθετήθηκε σύμφωνα με την υπ αρ. 127187/Ε1/1-8-2021 αντίστοιχη υπουργική απόφαση στην οποία καθοριζόταν το διδακτικό ωράριο των νηπιαγωγών που υπηρετούν στα νηπιαγωγεία.

Συνοπτικά ορίζεται ότι έως 3/θέσια (χωρίς υπολογισμό χρόνων υπηρεσίας και βαθμού) το ωράριο διαμορφώνεται στις 25 ώρες την εβδομάδα.

Στην απόφαση του 2016 το εκπαιδευτικό κίνημα και οι τοπικοί εκπαιδευτικοί σύλλογοι είχαν τονίσει δημόσια με ανακοινώσεις τους ότι δεν έπαιρνε υπ`όψη την ιδιαιτερότητα των συνθηκών λειτουργίας του νηπιαγωγείου.

Παρέβλεπε με εκκωφαντική άγνοια και με προκλητικό τρόπο τη συνεχή εποπτεία που έχουν οι συναδέλφισσες/οι όχι μόνο κατά τη διάρκεια του παιδαγωγικού – διδακτικού χρόνου αλλά… χωρίς ανάσα και την ώρα των διαλειμμάτων με εφημερία 5 ημέρες εβδομαδιαία καθώς και στην έναρξη(προσέλευση) και λήξη(αποχώρηση) των προνηπίων – νηπίων.

Νηπιαγωγεία… με ελεύθερο ωράριο; Στην Υ.Α. του 2016 η πρόσθεση βγάζει 75 λεπτά στην πρωινή λειτουργία και άλλα 35 λεπτά στην απογευματινή. Αναιρέθηκε τότε με υποκριτικό εμπαιγμό η εξίσωση του ωραρίου με των εκπαιδευτικών του δημοτικού σχολείου με τη φράση κατ` αναλογία των δασκάλων.

Ο «ρεαλισμός» των Υ.Α. και της πολιτικής ηγεσίας ήδη έχει αποφασίσει διαχρονικά τις 30 ώρες για όλες τις νηπιαγωγούς. Μέχρι τα 67 (με βάση και το διαγραφόμενο όριο ηλικίας για τη σύνταξη).

Στο ΦΕΚ (αρ. Φ7/3625/Δ1 -15-01-2021) γίνεται νέα τροποποίηση και αύξηση στο ωράριο! Από 13:00 η ώρα αποχώρησης μετατίθεται στις 13:10.

Και αφού επικαλείται για να «δέσει» την αύξηση του ωραρίου από το ν.1568/85 και φτάνει… μέχρι τις ιδιαίτερες συνθήκες του Covid-19 για την αναγκαιότητα μέτρων για την αποφυγή διάδοσης του κορωναϊού και τις επείγουσες ρυθμίσεις αντιμετώπισης έκτακτων αναγκών του Ε.Σ.Υ.

Έλεος! Το ωράριο των εκπαιδευτικών και των συναδελφισσών/ων νηπιαγωγών δεν είναι λάστιχο! Πέραν τούτου από την αρχή της χρονιάς έχει οριστεί και με αποφάσεις των συλλόγων διδασκόντων η προσέλευση και η αποχώρηση των προνηπίων – νηπίων παίρνοντας υπ όψιν συγκεκριμένες παραμέτρους παιδαγωγικής, διδακτικής και εργασιακής λειτουργίας (π.χ. ωράριο, συστεγαζόμενα, πρόσβαση εισόδων, αριθμός τμημάτων κλπ).

Η έλλειψη σχεδίου υπεράσπισης και στήριξης του δημόσιου δωρεάν σχολείου από την κυβέρνηση των «αρίστων» είναι γνωστή στην εκπαιδευτική κοινότητα. Ο «οργασμός» πολιτικού σχεδιασμού του ΥΠΑΙΘ και της κυβέρνησης είναι η πιστή εφαρμογή των σχεδιασμών του ΟΟΣΑ όπου κεντρικό μέλημα και στρατηγική στόχευση είναι η πλήρης ελαστικοποίηση – απελευθέρωση του ωραρίου.

Μα καλά; Για 10 λεπτά;

Η θεσμοθέτηση του ωραρίου των νηπιαγωγών ήρθε με … δώρο την αύξησή του. Η αύξηση του ωραρίου με το τελευταίο ΦΕΚ για τα νηπιαγωγεία προδιαγράφει και γίνεται προπομπός της αύξησης και στο δημοτικό αλλά και στη Β/θμια εκπαίδευση.

Γι` αυτό η αντίδρασή μας πρέπει να είναι άμεση, καθολική και συλλογική. Με το βάρος να πέφτει στους α/θμιους συλλόγους, η ΔΟΕ οφείλει να βάλει φραγμό με κάλυψη για μη εφαρμογή!

Φτάνει πια!

The post ΩΡΑΡΙΟ ΝΗΠΙΑΓΩΓΩΝ: Ολημερίς; Ολονυχτίς; first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Το άρθρο ΩΡΑΡΙΟ ΝΗΠΙΑΓΩΓΩΝ: Ολημερίς; Ολονυχτίς; εμφανίστηκε πρώτα στο Εκπαιδευτική Λέσχη.

Πριν ακόμη δοθεί επίσημα στη δημοσιότητα το νομοσχέδιο για την ίδρυση του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής, όπου υπάρχει διάταξη για την υποχρεωτικότητα ενός επιπλέον έτους στο Νηπιαγωγείο, δήμαρχοι, εργοδότες και εργαζόμενοι συντονίζονται σε κοινές δράσεις ενάντια στη υποχρέωση της πολιτείας για παροχή δωρεάν αγωγής και εκπαίδευσης σε όλα τα παιδιά 4-6 ετών στο Νηπιαγωγείο.

ΚΕΔΕ (Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων ) – ΠΟΣΙΠΣ (Πανελλήνια Ομοσπονδία Συλλόγων Ιδιωτικών Παιδικών Σταθμών ) – ΠΟΕ-ΟΤΑ ( Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζομένων Οργανισμών στην Τοπική Αυτοδιοίκηση) – ΣΒΕ (Σύλλογος Βρεφονηπιοκόμων Ελλάδας) – ΠΑΣΥΒΝ (Πανελλήνιος Σύνδεσμος  Βρεφονηπιαγωγών), δηλώνουν ότι  θα κάνουν ό,τι μπορούν για να μην ψηφιστεί η δίχρονη υποχρεωτική προσχολική εκπαίδευση στο δημόσιο και δωρεάν Νηπιαγωγείο.

Η ΠΟΕ-ΟΤΑ έχει ως αίτημα την ελεύθερη επιλογή δομών για τους γονείς –μια διαδικασία που όπως όλοι γνωρίζουμε όσον αφορά τους παιδικούς σταθμούς στηρίζεται στα voucher και η ΠΟΣΙΠΣ έχει πραγματικό ενδιαφέρον για τα voucher αφού αναφέρει ότι «η υποχρεωτικότητα καταργεί αυτόματα το voucher για τα παιδιά 4-5 ετών μέσω του ΕΣΠΑ». Άλλωστε στην τελευταία συνάντηση της ΠΟΣΙΠΣ επανέλαβαν «την υποχρέωση της πολιτείας να διασφαλίσει τα voucher»!

Όλοι αυτοί που στηρίζουν τα νεοφιλελεύθερα συμφέροντα , που αποτελούν τροχοπέδη για τη διεύρυνση και καθιέρωση της δημόσιας και δωρεάν προσχολικής εκπαίδευσης είναι οι υποστηρικτές του οικονομολόγου Μίλτον Φρίντμαν (θεμελιωτή του νεοφιλελεύθερου μοντέλου οικονομίας ) ο οποίος ισχυριζόταν ότι «το εκπαιδευτικό κουπόνι είναι ένα μέσο για να επιτευχθεί η μετάβαση από ένα κρατικό σύστημα σε ένα σύστημα της αγοράς».

Μέσα από ανακρίβειες, αναληθή και παραποιημένα στοιχεία επιδιώκουν να αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώμη και να πετύχουν το στόχο τους.

Παραθέτουμε τα ακριβή στοιχεία:

1. Σχετικά με την υποχρεωτικότητα και την καθολικότητα

ΠΟΣΙΠΣ «Η υποχρεωτικότητα εμφανίζεται ως προτροπή της Ευρωπαϊκής Επιτροπής προς τη χώρα μας, ενώ η πραγματική προτροπή είναι για διασφάλιση της Καθολικότητας της Προσχολικής Αγωγής (την οποία ο νομοθέτης καταργεί για  τα Προνήπια)».

ΠΟΕ-ΟΤΑ: « Είμαστε αντίθετοι κατηγορηματικά στην θεσμοθέτηση της υποχρεωτικής ένταξης παιδιών τεσσάρων ετών στα νηπιαγωγεία»

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟ ΝΗΠΙΑΓΩΓΩΝ: Η ΚΑΘΟΛΙΚΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΕΦΙΚΤΗ ΜΟΝΟ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟΤΗΤΑ

Η θέσπιση της υποχρεωτικότητας με το Ν 3518/2006 είναι αυτή που διασφάλισε για πρώτη φορά στην Ελλάδα την καθολική πρόσβαση των νηπίων (5-6 ετών) στην προσχολική εκπαίδευση. Παραθέτουμε τα στοιχεία:

Η πρωτοφανής αύξηση των παιδιών που φοίτησαν στα Νηπιαγωγεία τα σχολικά έτη 2007-2008 (πρώτο έτος εφαρμογής της υποχρεωτικότητας) και 2008-2009 προήλθε από παιδιά τα οποία ή παρέμειναν στο σπίτι τους υπό την επιτήρηση συγγενών ή αμοιβόμενων προς τούτο προσώπων (με αρκετά συζητήσιμη προσφορά προς τα παιδιά), είτε παρέμειναν σε άλλες δομές παρακολουθώντας προγράμματα μη συμβατά για την ηλικία τους[1].

Και ενώ, από τη θέσπισή της (το 2006) η υποχρεωτικότητα αποτέλεσε τον καθοριστικό παράγοντα για τη φοίτηση όλων των παιδιών 5-6 ετών στα Νηπιαγωγεία, ο ΠΑΣΙΠΣ (Πανελλήνιος Σύλλογος Ιδιωτικών Παιδικών Σταθμών ο οποίος είναι μέλος της ΠΟΣΙΠΣ) έκανε προσφυγή στο Συμβούλιο της Επικρατείας με την οποία ζητούσε, εκτός των άλλων και την κατάργησή της. Το ΣΤΕ όμως απέρριψε την αίτηση. Στην απόφαση με αρ. 1505/2013 αναφέρεται χαρακτηριστικά ότι «με τις διατάξεις του άρθρου 16 παρ. 2 και 3 του Συντάγματος παρέχεται ευχέρεια στο νομοθέτη κατά τη διαμόρφωση της εκπαιδευτικής πολιτικής …να αυξήσει τα έτη της υποχρεωτικής εκπαιδεύσεως στο πλαίσιο δε της ευχέρειάς του αυτής μπορεί να επεκτείνει τη διάρκεια της υποχρεωτικής πρωτοβάθμιας εκπαιδεύσεως και κατά το στάδιο της προσχολικής αγωγής με την καθιέρωση της υποχρεωτικής φοιτήσεως στο νηπιαγωγείο. Συνεπώς όλα τα περί αντιθέτου προβαλλόμενα με την υπό κρίση αίτηση είναι απορριπτέα».

2.Σχετικά με μύθευμα για «σχολειοποίηση» των παιδιών στο Νηπιαγωγείο

ΠΟΣΙΠΣ- ΠΑΣΥΒΝ- ΠΟΕ-ΟΤΑ αναφέρονται σε «αντιπαιδαγωγική, βίαιη σχολειοποίηση τετράχρονων παιδιών».

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟ ΝΗΠΙΑΓΩΓΩΝ: Σε παλιότερη ανακοίνωσή μας[2] έχουμε τεκμηριώσει με ακρίβεια ότι η σχολειοποίηση είναι ένα επιχείρημα που δεν έχει καμία βάση και καμία σχέση με το πρόγραμμα του Νηπιαγωγείου. Η χρησιμοποίηση αυτού του όρου ειδικά από παιδαγωγούς των παιδικών σταθμών, οι οποίοι δουλεύουν με παιδιά, είναι απαράδεκτη και το γεγονός αυτό τους καθιστά ενίοτε και επικίνδυνους για τις μεθόδους που χρησιμοποιούν για την επιτέλεση του παιδαγωγικού τους έργου. Παραποιείται σκόπιμα ο παιδαγωγικός και εκπαιδευτικός ρόλος του Νηπιαγωγείου με στόχο τη δημιουργία σύγχυσης και αβάσιμων φόβων στους γονείς και στην κοινωνία. Γίνεται αναφορά σε σχολειοποίηση του Νηπιαγωγείου, και δίνεται η εικόνα ενός αυστηρά δομημένου εκπαιδευτικού προγράμματος με μεθόδους και πρακτικές άλλων βαθμίδων της εκπαίδευσης. Όμως, όποιος γνωρίζει τον τρόπο λειτουργίας του Νηπιαγωγείου και το επίσημο αναλυτικό πρόγραμμά του, γνωρίζει ότι σχολειοποίηση δεν υφίσταται γιατί:

• Στο Νηπιαγωγείο ο τρόπος μάθησης είναι παιγνιώδης, αυθόρμητος, παιδοκεντρικός και αναπτυξιακά κατάλληλος για τα παιδιά.

• Στο πρόγραμμα του Νηπιαγωγείου δεν υπάρχουν διακριτά γνωστικά αντικείμενα. Για αυτό το λόγο, το Νηπιαγωγείο στελεχώνεται μόνο από Νηπιαγωγούς Πανεπιστημιακής Εκπαίδευσης και δεν έχει άλλες ειδικότητες εκπαιδευτικών.
•  Το Νηπιαγωγείο δεν έχει σχολικά εγχειρίδια –βιβλία-τετράδια.
•  Η διαμόρφωση του χώρου του Νηπιαγωγείου είναι σε μαθησιακά κέντρα –γωνιές δραστηριοτήτων, τα οποία είναι παιδαγωγικά αναγκαία για την ανάπτυξη της αυτενέργειας και αυτονομίας του παιδιού.
• Το Νηπιαγωγείο έχει μεικτές ομάδες νηπίων ηλικίας 4-6 ετών. Η σύνθεση αυτών των ομάδων είναι πολύ σημαντική για τη βελτίωση και της κοινωνικοσυναισθηματικής και πνευματικής/διανοητικής ανάπτυξης των παιδιών.

3.Σχετικά με τη δυναμικότητα των Νηπιαγωγείων της χώρας

ΠΟΣΙΠΣ : «Οι θέσεις στα Δημόσια Νηπιαγωγεία δεν υπερβαίνουν τις 80.000 (υπολογισμός της ΚΕΔΕ)»

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟ ΝΗΠΙΑΓΩΓΩΝ: Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΥΠΠΕΘ το σχολικό έτος 2016-2017 φοίτησαν στα Νηπιαγωγεία 138.196 παιδιά. Η δυναμικότητα των Νηπιαγωγείων σε όλη την Ελλάδα είναι περίπου 157.000 θέσεις (επισημαίνουμε ότι 157.637 παιδιά φοίτησαν το 2008-2009). Στην επαρχία και σε πολλά αστικά κέντρα επαρκούν οι θέσεις για τη φοίτηση όλων των νηπίων 4-6 ετών στα Νηπιαγωγεία και θα μείνουν και κενές θέσεις. Για το λόγο αυτό είναι εφικτή η άμεση εφαρμογή του ενός επιπλέον έτους υποχρεωτικής εκπαίδευσης των παιδιών στα 2/3 των δήμων της χώρας.

4.Σχετικά με το κλείσιμο δομών παιδικών σταθμών

ΠΟΣΙΠΣ «Αποκλείονται εκατοντάδες δημοτικοί και ιδιωτικοί παιδικοί σταθμοί και οδηγούνται στο κλείσιμο»

ΚΕΔΕ «Η ένταξη των νηπίων 4 ετών στην Υ.Ε. θα έχει ως συνέπεια ….να κλείσουν 1.600 Δημοτικές δομές. Απαξιώνει, συρρικνώνει και αποδομεί ένα νευραλγικό κομμάτι της τοπικής αυτοδιοίκησης, που είναι οι παιδικοί σταθμοί»

ΠΟΕ-ΟΤΑ: « η σχετική εξαγγελία βάζει ταφόπλακα στη λειτουργία των Δημοτικών Παιδικών Σταθμών…»

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟ ΝΗΠΙΑΓΩΓΩΝ: Η δυναμικότητα των παιδικών σταθμών των Δήμων πανελλαδικά είναι: 79.229 θέσεις και 9.167 θέσεις για βρέφη. Δεν υπάρχει η δυνατότητα κάλυψης των θέσεων για τα παιδιά 2,5-4 ετών που είναι 130.000 περίπου. Χιλιάδες παιδιά μένουν εκτός παιδικών σταθμών γιατί οι δομές δεν επαρκούν για πλήρη κάλυψη της ζήτησης. Με την εφαρμογή της δίχρονης υποχρεωτικής προσχολικής εκπαίδευσης, παρά το γεγονός ότι θα αδειάσουν οι θέσεις των παιδιών 4-5 ετών στους παιδικούς σταθμούς, οι παιδικοί σταθμοί όχι μόνο δε θα  συρρικνωθούν  αλλά χρειάζεται, σύμφωνα με τα στοιχεία, να ιδρυθούν και νέοι για να καλύψουν τη ζήτηση.

ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΕΙΝΑΙ

ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

Η δίχρονη δημόσια υποχρεωτική Προσχολική Αγωγή και Εκπαίδευση αποτελεί αίτημα αιχμής όλης της εκπαιδευτικής κοινότητας. Από το ∆ιάταγµα αρ. 68/1896 «Περί συστάσεως νηπιαγωγείων» και το νόμο 3518/2006 για την ενός έτους υποχρεωτική Προσχολική Αγωγή και Εκπαίδευση μέχρι σήμερα το αίτημα για δίχρονη υποχρεωτική Προσχολική Αγωγή και Εκπαίδευση είναι βασικό και αδιαπραγμάτευτο.

Επιστημονικά δεδομένα από ποικίλα πεδία –νευροεπιστήμες, εκπαίδευση, γνωστική και αναπτυξιακή ψυχολογία και οικονομικά– καταδεικνύουν με σαφήνεια τα κοινωνικά, περιβαλλοντικά, γνωστικά, εκπαιδευτικά και οικονομικά οφέλη που προκύπτουν από την επένδυση στην Προσχολική Αγωγή και Εκπαίδευση

Η θεσμοθέτηση της υποχρεωτικής δίχρονης Προσχολικής Αγωγής και Εκπαίδευσης και η σύνδεσή της με την πρωτοβάθμια, μέσω της ομαλής μετάβασης από το Νηπιαγωγείο στο Δημοτικό σχολείο είναι μια ουσιαστικής σημασίας παρέμβαση στο εκπαιδευτικό σύστημα. Η υποχρεωτική δίχρονη Προσχολική Αγωγή και Εκπαίδευση εξασφαλίζει στο παιδί συνέχεια ως προς το εκπαιδευτικό πρόγραμμα, το χώρο και τα πρόσωπα και δίνει στους εκπαιδευτικούς τον απαραίτητο χρόνο για να ασχοληθούν με θέματα που σχετίζονται με πρώιμη παρέμβαση και συστηματικές προληπτικές παρεμβάσεις. Στην Ελλάδα η προσβασιμότητα των παιδιών 4-5 ετών στην Προσχολική Εκπαίδευση είναι 67% , ποσοστό το οποίο είναι πολύ χαμηλό σε σχέση με την Ευρώπη όπου το ποσοστό προσβασιμότητας είναι 95%.(Eurydice 2014).

Είναι δικαίωμα όλων των παιδιών η δίχρονη δημόσια υποχρεωτική ποιοτική Προσχολική Αγωγή  και Εκπαίδευση και για το λόγο αυτό, είναι αναγκαίο να υπάρξει η καθολική εφαρμογή  της σε όλη την επικράτεια άμεσα. Η εξασφάλιση κονδυλίων για μόνιμους διορισμούς Νηπιαγωγών, κτιριακές υποδομές κ.ά. αποτελούν  αναγκαία μέτρα για την απρόσκοπτη εφαρμογή της.

Διεκδικούμε

Ενιαία δημόσια δωρεάν δεκατετράχρονη εκπαίδευση (ενιαίο δωδεκάχρονο δημόσιο δωρεάν υποχρεωτικό σχολείο και δίχρονη υποχρεωτική προσχολική αγωγή και εκπαίδευση για όλα τα παιδιά 4 έως 6 στο δημόσιο Νηπιαγωγείο).

[1] Περί Παιδείας Διάλογος. Ρέθυμνο: Π.Τ.Δ.Ε. Πανεπιστήμιο Κρήτης. Οικονομίδης, Β. Δ. (Επιμ.) (2011)

[2] http://www.alfavita.gr/arthron/ekpaideysi/mytheymata-kai-alitheies-gia-nipiagogeio

The post EΠΕΣΑΝ ΟΙ ΜΑΣΚΕΣ: ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΚΑΠΟΙΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ VOUCHER! first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Το άρθρο EΠΕΣΑΝ ΟΙ ΜΑΣΚΕΣ: ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΚΑΠΟΙΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ VOUCHER! εμφανίστηκε πρώτα στο Εκπαιδευτική Λέσχη.

της Βάσως Ζαρκινού

Το σημερινό τοπίο στην προσχολική αγωγή, διαμορφώθηκε από την αντιπαράθεση ανάμεσα στις αντιεκπαιδευτικές πολιτικές, (αναφέρουμε χαρακτηριστικά τις προσπάθειες των προηγούμενων κυβερνήσεων του 1994 και του 2007 για τη λειτουργία των Νηπιαγωγείων στους Δήμους) και στις αντιστάσεις και τους αγώνες της εκπαιδευτικής κοινότητας. Αξιοσημείωτοι σταθμοί σε αυτή την αντιπαράθεση είναι οι αλλαγές στο πρόγραμμα (Ολοήμερο νηπιαγωγείο, πρωινή ζώνη, Τμήματα ένταξης στα Νηπιαγωγεία, αύξηση ωραρίου και μη νομοθέτηση του διδακτικού ωραρίου των Νηπιαγωγών ) οι οποίες συνδυάστηκαν με μακρόχρονες πολιτικές περικοπών, λιτότητας και μηδενικών διορισμών και η σημαντική, ιστορική κατάκτηση της μεγάλης απεργίας του 2006 για τον ένα χρόνο υποχρεωτικής προσχολικής αγωγής.

Υπήρξε όλα αυτά τα χρόνια σκληρή αντιπαράθεση των Νηπιαγωγών με το Υπουργείο όχι τόσο για τη φιλοσοφία των εγχειρημάτων αλλά για την καταπάτηση των δικαιωμάτων των συναδέλφων και τη δυσλειτουργία των σχολείων εξαιτίας των πολιτικών αυτών : της λιτότητας και των μνημονίων. Ολοήμερα κλειστά, τμήματα ένταξης κλειστά, κληρώσεις προνηπίων, τραπεζοκόμοι φαντάσματα, χωρίς Υπουργική Απόφαση το ωράριο των νηπιαγωγών, αύξηση των διοικητικών καθηκόντων των Προϊσταμένων Νηπιαγωγείου, ΚΕΔΥΥ χωρίς ανάλογο της ζήτησης προσωπικό, ΑμεΑ που ψάχνουν νηπιαγωγείο με Ειδικό Νηπιαγωγό.

Στα παραπάνω προστίθεται η ανυπαρξία ουσιαστικής παρέμβασης για το κτιριακό και την ίδρυση νέων νηπιαγωγείων, η ανυπαρξία ουσιαστικής πρώιμης παρέμβασης για τα νήπια, η ιδιωτικοποίηση της Ειδικής Αγωγής, η αύξηση του αριθμού των νηπίων από 20 σε 25 στο ολοήμερο νηπιαγωγείο.

Ποια είναι όμως τα κύρια χαρακτηριστικά του νηπιαγωγείου που βιώνουμε:

Είναι ένα νηπιαγωγείο μοναχικό κύτταρο

• Όπου δεν υπάρχει κανένας ζωντανός θεσμός επικοινωνίας των νηπιαγωγών με μεταξύ τους δίκτυα. Οι σύλλογοι διδασκόντων, οι οποίοι είναι ολιγομελείς στο Νηπιαγωγείο, συνεδριάζουν μόνο στις τακτικές υποχρεωτικές συνεδριάσεις , αφού ούτε καν κοινό χρόνο συνεδριάσεων δεν έχουν. Ενώ, τόσο στο επίπεδο του συλλόγου διδασκόντων όσο και στο επίπεδο της εσωτερικής παιδαγωγικής σχέσης, κυριαρχούν συμπεριφορές επί αντιπαροχή (αξιολογήσεις, portfolio, κ.ά.)
• Όπου δεν υπάρχει ένα δίκτυο επικοινωνίας με φορείς και συλλογικότητες των περιοχών.
• Όπου ακόμη και η ίδρυση συλλόγου γονέων στοιχίζει ένα απαγορευτικό ποσό για τους γονείς οι οποίοι συνήθως μένουν ένα χρόνο σε αυτή τη βαθμίδα.

Είναι ένα νηπιαγωγείο ταξικό…

• Όπου οι κοινωνικές σχέσεις κυριαρχίας εξασφαλίζουν τη συνέχειά τους, εξωθώντας τους μαθητές στη σχολική διαρροή. Κάθε χρόνο χιλιάδες προνηπίων αιτούνται για μια θέση στο Νηπιαγωγείο και βιώνουν το απαράδεκτο καθεστώς των κληρώσεων, όπου η φοίτηση σε αυτό αποτελεί κλήρο σε κληρωτίδα. Για τους προνομιούχους και τους εργαζόμενους (που με εξάντληση του οικονομικού τους προϋπολογισμού και στερήσεις θα πληρώσουν τα δίδακτρα ), υπάρχει το ιδιωτικό σχολείο που έρχεται να καλύψει την υποχρέωση της πολιτείας, αλλά για τους υπόλοιπους υπάρχει ο δρόμος για το σπίτι, εκεί που ορίζει «η μοίρα της κοινωνικής τους θέσης». Έτσι τα κοινωνικά στρώματα υψηλού μορφωτικού και οικονομικού κεφαλαίου αποκτούν από την αφετηρία ακόμα της σχολικής διαδρομής, ένα σημαντικό προβάδισμα φοιτώντας στα ιδιωτικά νηπιαγωγεία, και το κράτος, χωρίς κανένα ενδοιασμό και «ουδεμία αισχύνη» συνεχίζει να παραδίδει υποχρεωτικές λειτουργίες του (σύμφωνα με το Σύνταγμα και τις Δημόσιες Ευρωπαϊκές Συνθήκες που έχει υπογράψει) στο ιδιωτικό κεφάλαιο ή ακόμη και στους γονείς κάτω από έναν καθοδηγούμενο εθελοντισμό και όχι συλλογικής λειτουργίας αυτών. (Ιδιωτικά Νηπιαγωγεία, Κέντρα Ειδικής Αγωγής, ιδιωτικές παράλληλες στηρίξεις στα δημόσια νηπιαγωγεία, Ιδρυμένα τμήματα ένταξης χωρίς ειδικούς Νηπιαγωγούς)
• Όπου η «εξίσωση των δυνατοτήτων», που σημαίνει τάση προς την αντιστάθμιση των διαφορών (υποχρεωτικότητα στη φοίτηση, αντισταθμιστικά προγράμματα για αντιμετώπιση των ανισοτήτων που προϋπάρχουν στο Νηπιαγωγείο, στήριξη των οικογενειών , στήριξη των ΑμεΑ) εκλείπει.
• Όπου, η κρατική χρηματοδότηση του παιδαγωγικού υλικού, του βασικού εργαλείου δουλειάς στο Νηπιαγωγείο αλλά και των λειτουργικών δαπανών, συρρικνώνεται ή παρέχεται από τους γονείς, όπου φυσικά υπάρχει η οικονομική δυνατότητα.
• Όπου τα παιδιά ΑμεΑ είναι παιδιά ενός κατώτερου θεού, χωρίς τμήματα ένταξης και παράλληλες στηρίξεις (με ιδιωτικές παράλληλες στηρίξεις όταν υπάρχει η οικονομική δυνατότητα).

Είναι ένα Νηπιαγωγείο που χρόνια τώρα αφήνεται στη μοίρα της λιτότητας

• Όπου κανένα ουσιαστικό πρόγραμμα σχολικής στέγης δεν υλοποιήθηκε, παρόλο που η αναγνώριση της αναγκαιότητας φοίτησής σε αυτό, είναι προδήλως δηλωμένη από γονείς και αναμφισβήτητα αποδεδειγμένη από παγκόσμιες έρευνες. Αντίθετα πολλά από τα νηπιαγωγεία, πάνω από 60% βρίσκονται σε ακατάλληλα κτίρια και παρουσιάζουν στοιχεία τριτοκοσμικών χωρών.
• Όπου το Ολοήμερο Νηπιαγωγείο βάλλεται από τις πρόωρες αποχωρήσεις νηπίων και τα μεικτά τμήματα. Παρ’ ότι από την ίδρυσή του παρουσιάστηκε σαν το αντισταθμιστικό περιβάλλον με ολοκληρωμένο ενιαίο πρόγραμμα όπου τα παιδιά μέσω της αλληλεπίδρασής τους, της συνεργασίας τους και της απρόσκοπτης από πλευράς χρόνου ενασχόλησης τους με τα γνωστικά αντικείμενα θα μπορούσαν να κατακτήσουν βιωματικά, γνώσεις , δεξιότητες και ικανότητες και να διαμορφώσουν θετικές στάσεις ζωής. Και ενώ στην ίδρυσή του ορίστηκαν σαφώς τα 20 παιδιά ανά τμήμα (ένα από τα διαφημιζόμενα πλεονεκτήματα του ολοήμερου Νηπιαγωγείου) όχι όμως με νόμο, το εκπαιδευτικό κίνημα δε μπόρεσε να το κερδίσει αυτό το αίτημα. Έτσι μεταγενέστερα έχουμε 25 παιδιά ανά τμήμα και στο Ολοήμερο Νηπιαγωγείο. Αυτό ισχύει μέχρι σήμερα, παρόλη την αντίθετη φιλοσοφία του Προγράμματος Σπουδών του.
• Όπου ο αριθμός των παιδιών ανά τμήμα και στα κλασικά και στα ολοήμερα τμήματα είναι 25 και η διαφοροποιημένη βιωματική διδασκαλία ή η εργασία σε ομάδες δε μπορεί να επιτευχθεί.
• Όπου η ασθένεια νηπιαγωγού ή η νόμιμη άδεια του/ης μεταφράζεται σε κλείσιμο σχολείου, αφού η αναπλήρωση των νηπιαγωγών δεν υφίσταται ούτε καν σε μακροχρόνιες άδειες.
• Όπου οι τραπεζοκόμοι αποτελούν «σπάνιο είδος» με πεντάμηνη διάρκεια.
• Όπου στο Ολοήμερο Νηπιαγωγείο, στη μεσημεριανή βάρδια του, βρίσκεται ΕΝΑΣ ενήλικας ανά 25 νήπια στο κτίριο ,με αυξημένη εργασιακή ευθύνη (σίτιση παιδιών, αρρώστιες, ατυχήματα, τηλεφωνήματα, πιθανή δική του ασθένεια, Πολιτική Προστασία κ.ά)

ΑΝΙΧΝΕΥΟΝΤΑΣ ΜΙΑ ΛΑΪΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Σε αντιπαράθεση με τις αντιεκπαιδευτικές πολιτικές, σήμερα χρειαζόμαστε ένα νέο μορφωτικό/κοινωνικό σχέδιο για το δημόσιο δωρεάν σχολείο, μια συνολική πρόταση για το ενιαίο δημόσιο δωρεάν δωδεκάχρονο σχολείο και τη δίχρονη υποχρεωτική δημόσια δωρεάν προσχολική αγωγή στα πλαίσια ενός δεκατετράχρονου εκπαιδευτικού σχεδιασμού – αναπόσπαστο τμήμα μιας συνολικότερης στρατηγικής ριζικής κοινωνικής και εκπαιδευτικής χειραφέτησης. Ένα ενιαίο μορφωτικό σχέδιο ικανό να εμπνεύσει τον καθημερινό μορφωτικό αγώνα στο σχολείο. Ο αγώνας αυτός δεν είναι ιδιωτική υπόθεση των μαθητών και των οικογενειών τους ούτε επαγγελματική υπόθεση των εκπαιδευτικών. Είναι υπόθεση της κοινωνίας (δηλαδή των ταξικών συσχετισμών), αφού μόνο η επιτυχής έκβαση του μπορεί να εγγυηθεί το δημοκρατικό μέλλον. Συνεπώς η χρηματοδότησή του δεν μπορεί παρά να είναι αποκλειστικά δημόσια.  

ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕΙΣ ΠΟΥ ΚΙΝΟΥΝΤΑΙ ΣΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΩΝ ΑΡΧΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΟΡΑΜΑΤΟΣ

Το Νηπιαγωγείο επιτελεί θεμελιακά, σημαντικό ρόλο

• για την ενστάλαξη κοινωνικών συναισθηματικών γνωστικών δεξιοτήτων και στάσεων,
• για την αντισταθμιστική αγωγή που θα στοχεύει στη μορφωτική ισότητα
• για την ανακάλυψη και την κατάκτηση της γνώσης διαμέσου βιωματικών διαδικασιών.

Για να μπορούμε να συζητάμε γύρω από το Νηπιαγωγείο υπάρχει ένας και μοναδικός όρος: αυτός της άμεσης ικανοποίησης της βασικής διεκδίκησης του εκπαιδευτικού κινήματος

ΔΙΧΡΟΝΗ ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ ΠΡΟΣΧΟΛΙΚΗ ΑΓΩΓΗ ΓΙΑ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

• Ένα δημόσιο και δωρεάν νηπιαγωγείο, όπου η βιωματική μάθηση με βάση τα ενδιαφέροντα των παιδιών θα είναι πραγματικότητα και όπου η ενδογενής και αυθόρμητη ανάγκη των παιδιών για εξερεύνηση θα ικανοποιείται .
• Ένα δημόσιο νηπιαγωγείο όπου οι χώροι του θα ανταποκρίνονται στις βιολογικές ανάγκες των παιδιών αλλά και στις σύγχρονες εκπαιδευτικές ανάγκες, όπου αναγνωρίζεται η σπουδαιότητα του περιβάλλοντος στην κατανόηση του κόσμου για τα παιδιά μέσω της συνεχώς μεταβαλλόμενης ύλης του και των κοινωνικών σχέσεων που αναπτύσσονται.
• Ένα δημόσιο και δωρεάν Νηπιαγωγείο όπου θα υπάρχει δωρεάν σίτιση και περίθαλψη για όλα τα παιδιά, όπου θα υπάρχει στήριξη των παιδιών από τις υποστηρικτικές δομές που πιθανόν είναι αναγκαίες (τμήματα ένταξης, παράλληλη στήριξη, λογοθεραπεία, εργοθεραπεία, μαθήματα μητρικής γλώσσας κ.ά. ) εντός του χώρου του νηπιαγωγείου, δωρεάν. Ένα δημόσιο, δωρεάν και υποχρεωτικό Νηπιαγωγείο το οποίο μπορεί να αντισταθμίσει τις δυνατότητες των μη προνομιούχων παιδιών, ώστε να μπορέσουν να ξεκινήσουν από ίσες εκπαιδευτικές αφετηρίες .
• Ένα δημόσιο δωρεάν Νηπιαγωγείο όπου θα παρέχεται στήριξη και ενίσχυση της προσωπικότητας των νηπιαγωγών διαμέσου παιδαγωγικών, κοινωνικών και ψυχολογικών δομών αλλά και υψηλού επιπέδου επιμόρφωση τους με απαλλαγή από τα διδακτικά καθήκοντα.
• Ένα δημόσιο δωρεάν Νηπιαγωγείο όπου θα υπάρχει η στήριξη γονέων από κοινωνικές και ψυχολογικές δομές υποστηρικτικού χαρακτήρα (σχολές γονέων, ομάδες στήριξης και συνεργασίας γονέων, συνεργασία με δομές κ.ά.) αλλά και η συμμετοχή τους και συμβολή τους στην παιδαγωγική διαδικασία με βάση τη διακριτότητα του ρόλου τους (σχολικός κήπος, ημέρα μαθητή, προετοιμασία γιορτών κ.λπ.)
• Ένα δημόσιο και δωρεάν Νηπιαγωγείο, όπου θα υπάρχουν καθαρίστριες, τραπεζοκόμοι, σχολικοί βοηθοί με μόνιμη σχέση εργασίας.
• Ένα δημόσιο δωρεάν Νηπιαγωγείο με ευέλικτα και παιδοκεντρικά αναλυτικά προγράμματα σπουδών, στην κατεύθυνση της κριτικής ριζοσπαστικής παιδαγωγικής, η οποία θα βάζει τις βάσεις για τη διαμόρφωση ελεύθερων και κριτικά σκεπτόμενων προσωπικοτήτων και θα δημιουργεί τις συνθήκες για την καταπολέμηση των κοινωνικών και εκπαιδευτικών ανισοτήτων.
• Ένα δημόσιο δωρεάν Νηπιαγωγείο που θα συνδέεται ποικιλόμορφα με το ενιαίο δημόσιο δωρεάν δωδεκάχρονο σχολείο, τόσο από άποψη αρχών όσο και από άποψη δομής, σκοπών, στόχων και προγραμμάτων.
• Ένα δημοκρατικό Νηπιαγωγείο με συμμετοχή των εκπαιδευτικών στη δημιουργία του, που για να γίνει πράξη χρειάζεται το μυαλό και την ψυχή τους. Δημοκρατικό σχολείο σημαίνει ισότητα των εκπαιδευτικών, εμπιστοσύνη, παιδαγωγική ελευθερία, συλλογική λειτουργία και ευθύνη. Σημαίνει ότι ο σύλλογος διδασκόντων απόκτα κεντρικό και κυρίαρχο ρόλο στην διοικητική και παιδαγωγική λειτουργία του σχολείου.
• Ένα δημοκρατικό Νηπιαγωγείο με συλλογική λειτουργία της σχολικής κοινότητας και με κατάργηση του αξιολογικού πλέγματος . Συλλογική λειτουργία που καθορίζεται από τα μέλη της σχολικής κοινότητας και δεν ετεροπροσδιορίζεται από ένα πλέγμα τυπικών και έξωθεν θεσμοθετημένων διαδικασιών. Συλλογική λειτουργία αυτορρύθμισης στο εσωτερικό της σχολικής κοινότητας, από αυτήν για αυτήν, χωρίς ποσοτικοποιήσεις με ενεργητική την συμμετοχή εκπαιδευτικών, γονιών και μαθητών με βάση τη διακριτότητα των ρόλων τους.
• Ένα αντισταθμιστικό Νηπιαγωγείο με στόχο τη μορφωτική ισότητα . Αυτό απαιτεί την αντικατάσταση του μονοπρόσωπου θεσμού του Σχολικού Συμβούλου με Ομάδα Υποστήριξης Εκπαιδευτικού Έργου και την άμεση συνεργασία του Νηπιαγωγείου με φορείς (κοινωνικές Υπηρεσίες, Ιδρύματα, Ψυχολογικές και κοινωνικές δομές)

Οι διεκδικήσεις μας στα πλαίσια των αρχών που προτείνουμε και στην κατεύθυνση που επιβάλλει το γενικότερο όραμα μας είναι αποτελέσματα της δράσης μας και των περιορισμών που αυτή έχει. Οι αγώνες ενάντια στην αξιολόγηση αποτελούν την βασική πηγή για τη διαμόρφωσή τους. Οι νηπιαγωγοί έκαναν έναν από τους μεγαλύτερους εκπαιδευτικούς αγώνες των τελευταίων χρόνων για να μην γίνουν πραγματικότητα οι καταστροφικές για την εκπαίδευση πρακτικές του Νέου Σχολείου. Το αποκορύφωμα του αγώνα ήταν το Νοέμβρη του 2014 ο πανελλαδικός ξεσηκωμός των Νηπιαγωγών ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ. Οι Νηπιαγωγοί αντιστάθηκαν, σημειώνοντας ιστορικά υψηλά ποσοστά αποχής, τη στιγμή που η υπόλοιπη εκπαιδευτική κοινότητα άρχισε να λυγίζει.

Είναι γεγονός ότι δεν κατορθώσαμε τον ατομικό καθημερινό αγώνα που δίνουμε στην τάξη να τον κάνουμε πολιτική και συλλογική υπόθεση. Είναι κάτι που μένει για το επόμενο διάστημα. Πραγματικές διεκδικήσεις για το σχολείο θα υπάρξουν στο βαθμό που υπάρξουν πραγματικοί συλλογικοί αγώνες για το περιεχόμενο της δουλειάς μας. Χωρίς τη πολιτικοποίηση  και τη συλλογική οργάνωση του καθημερινού αγώνα της τάξης,  οι διεκδικήσεις που θα  προκύψουν από ομάδες μελέτης και εργασίας, μπορεί να αποτελέσουν άψυχα αιτήματα που θα διακοσμούν το λόγο της Ομοσπονδίας. Όμως δεν θα μπορέσουν ποτέ να  αποτελέσουν πραγματικά αιτούμενα. Με αυτή την έννοια οι διεκδικήσεις μας αντικατοπτρίζουν τους αγώνες μας.

The post ΔΗΜΟΣΙΟ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Το άρθρο ΔΗΜΟΣΙΟ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ εμφανίστηκε πρώτα στο Εκπαιδευτική Λέσχη.