Την Παρασκευή 1 Δεκέμβρη πραγματοποιήθηκε – κάτω από τη βαριά σκιά των απαιτήσεων του ΟΟΣΑ για νέα αντιεκπαιδευτικά μέτρα – συνάντηση της ΔΟΕ με την ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας.

Στη συνάντηση αυτή ο Υπουργός Παιδείας δήλωσε ότι:

• Η πολιτική της κυβέρνησης είναι να μην αυξηθεί το ωράριο των εκπαιδευτικών ούτε ο αριθμός των μαθητών ανά τμήμα
• Οι εκθέσεις του ΟΟΣΑ έχουν καθαρά συμβουλευτικό χαρακτήρα
• Το προσχέδιο έκθεσης που κατέθεσε το Νοέμβριο ο ΟΟΣΑ απορρίφθηκε από το Υπουργείο
• Το Υπουργείο έχει διακόψει τη ροή πληροφοριών και στοιχείων προς τον ΟΟΣΑ διότι υπάρχουν σοβαρές μεθοδολογικές διαφωνίες – πρόσθεσε μάλιστα ότι έτσι όπως πάνε τα πράγματα «δεν αποκλείεται να τα σπάσουμε με τον ΟΟΣΑ»
• Η τελική έκθεση του ΟΟΣΑ δεν αναμένεται πριν τη λήξη του σχολικού έτους

Μόλις 48 ώρες μετά, υπογράφεται από την κυβέρνηση η συμφωνία στα πλαίσια της 3ης Αξιολόγησης προγράμματος ESM, η οποία μεταξύ άλλων, στη σ. 27 προβλέπει ότι:

• «Οι αρχές θα  προσαρμοστούν στις συστάσεις της νέας έκθεσης του ΟΟΣΑ για το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα μέσα από ένα συγκεκριμένο σχέδιο δράσης μέχρι τον Μάιο του 2018· η προκαταρκτική έκθεση δόθηκε στη δημοσιότητα από τον ΟΟΣΑ τον Ιούλιο του 2017, το πρόχειρο σχέδιο έκθεσης πρόκειται να ολοκληρωθεί μέχρι τον Ιανουάριο του 2018 και η τελική έκθεση μέχρι τον Απρίλιο του 2018».
• «…οι αρχές πρόκειται, μέχρι τον Μάρτιο του 2018 (κύριο παραδοτέο): (i) να θεσπίσουν  νομοθετικά μέτρα σχετικά με τους μελλοντικούς διορισμούς και την αξιολόγηση των διευθυντών και τα ανώτερα στελέχη του υπουργείου παιδείας ώστε να διασφαλίσουν μια αποπολιτικοποιημένη, διαφανή και αξιοκρατική διαδικασία συμπεριλαμβανομένης της συμμετοχής του ΑΣΕΠ σε σχετικές επιτροπές και να αναβαθμίσει  το ρόλο τους εντός των σχολικών μονάδων και να καθορίσουν τις προοπτικές της σταδιοδρομίας τους. (ii) να περάσουν  ένα νόμο σχετικά με την αναβάθμιση των αρμόδιων οργάνων για τις αξιολογήσεις και (iii) να περάσουν  ένα νόμο σχετικά με την αξιολόγηση των ανώτερων στελεχών της εκπαίδευσης, την αυτοαξιολόγηση του σχολείου και την ορθολογική χρήση των πόρων. Μέχρι τον Μάιο του 2018 θα υιοθετήσουν μια στρατηγική για την αρχική και την διαρκή εκπαίδευση των εκπαιδευτικών»
• «…ως προκαταρκτική δράση, οι αρχές θα νομοθετήσουν (i) την υποχρεωτική παρουσία των εκπαιδευτικών στα σχολεία έως 30 ώρες την εβδομάδα· (ii) τα κριτήρια και το χρονοδιάγραμμα για τη συγχώνευση των σχολικών μονάδων, ξεκινώντας από το σχολικό έτος 2018-2019 και (iii) την εξαίρεση της μεσημεριανής ώρας σίτισης από τις διδακτικές ώρες [διδακτικό ωράριο] των εκπαιδευτικών».

Με δυο λόγια, το κείμενο της συμφωνίας προβλέπει τα ακριβώς αντίθετα από εκείνα που δήλωσε ο Υπουργός Παιδείας στη ΔΟΕ την 1^η Δεκέμβρη. Ας σχολιάσουμε τι θα σημαίνει η εφαρμογή μόνο ενός από τα παραπάνω:

Ο αποχαρακτηρισμός της ώρας της σίτισης ως διδακτικής ισοδυναμεί με έμμεση αύξηση του διδακτικού ωραρίου στο δημοτικό σχολείο. Οι θέσεις εργασίας που θα χαθούν είναι χιλιάδες. Ενδεικτικά, μόνο στο λεκανοπέδιο της Αττικής, όπως προκύπτει από τον σχετικό πίνακα, τα τμήματα ολοήμερου που λειτουργούν την ώρα της σίτισης σήμερα είναι 2360. Αντιστοιχούν σε 11.800 ώρες σίτισης την εβδομάδα. Το σύνολο αυτών των ωρών, αν διαιρεθεί με το 24 που είναι το διδακτικό ωράριο ενός αναπληρωτή, αντιστοιχεί σε 492 θέσεις εργασίας. Και μιλάμε μόνο για το λεκανοπέδιο Αττικής! Αν σε αυτά τα δεδομένα προσθέσουμε και την απώλεια θέσεων εργασίας λόγων των συγχωνεύσεων σχολικών μονάδων, τότε αντιλαμβανόμαστε ότι μερικές ακόμα χιλιάδες αναπληρωτών στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση θα μείνουν άνεργοι την επόμενη σχολική χρονιά. Να σημειώσουμε εδώ, ότι λίγους μήνες πριν, η κυβέρνηση, κάτω από την πίεση των αγώνων του εκπαιδευτικού κινήματος, θεσμοθέτησε την προσμέτρηση της ώρας της σίτισης ως διδακτικής όχι μόνο στον υπεύθυνο του ολοήμερου αλλά σε όλους τους εκπαιδευτικούς που εμπλέκονται σε αυτήν.

Το αβίαστο συμπέρασμα είναι ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μεγάλες αναμετρήσεις – αν μάλιστα λάβουμε υπόψη και τα συνολικά ζητήματα που θέτουν τα προαπαιτούμενα της τρίτης αξιολόγησης. Σήμερα, το εκπαιδευτικό ζήτημα, είναι στενά και αλληλένδετα δεμένο, όσο ποτέ, με το κεντρικό πολιτικό πρόβλημα: την καπιταλιστική κρίση και τις ασκούμενες από το μνημονιακό καθεστώς και τα κόμματα που το υπηρετούν μνημονιακές πολιτικές. Στο χώρο της εκπαίδευσης, τα προαπαιτούμενα της συμφωνίας που ήδη αναφέραμε, έρχονται να προστεθούν στα επίδικα της περιόδου: δίχρονη υποχρεωτική προσχολική αγωγή και εκπαίδευση, πολιτική μηδενικών διορισμών, παιδαγωγική επάρκεια, νέες υποστηρικτικές δομές. Το εκπαιδευτικό κίνημα και ιδιαίτερα η ανεξάρτητη, ριζοσπαστική, ταξική του πτέρυγα, οφείλουν να οργανώσουν αυτή τη μάχη, με στόχο την ανατροπή των νέων μέτρων, αλλιώς θα βρεθούμε αντιμέτωποι με ένα εντελώς διαφορετικό, πιο δυσμενές τοπίο στην εκπαίδευση τη νέα σχολική χρονιά.

The post ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ, ΟΟΣΑ ΚΑΙ ΩΡΑ ΣΙΤΙΣΗΣ first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Το άρθρο ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ, ΟΟΣΑ ΚΑΙ ΩΡΑ ΣΙΤΙΣΗΣ εμφανίστηκε πρώτα στο Εκπαιδευτική Λέσχη.

Τρία πράγματα στον κόσμο αυτό, πολύ να μοιάζουν είδα.
Τα ολόλευκα μα πένθιμα σχολεία των Δυτικών,
των φορτηγών οι βρώμικες σκοτεινιασμένες πλώρες
και οι κατοικίες των κοινών, χαμένων γυναικών.

Έχουνε μια παράξενη συγγένεια και τα τρία
παρ’ όλη τη μεγάλη τους στο βάθος διαφορά,
μα μεταξύ τους μοιάζουνε πολύ, γιατί τους λείπει
η κίνηση, η άνεση του χώρου και η χαρά.

Νίκος Καββαδίας, Παραλληλισμοί

Επί της διαδικασίας:

Την Παρασκευή 1 Δεκέμβρη, πραγματοποιείται η συνάντηση ΔΟΕ – ηγεσίας Υπουργείου Παιδείας. Ανάμεσα στα άλλα, τα στελέχη του Υπουργείου Παιδείας ερωτώνται σχετικά με τα δημοσιεύματα για το πρόγραμμα «Η τσάντα στο σχολείο». Τα στελέχη του Υπουργείου απαντούν ότι υλοποιείται σχετικό πιλοτικό πρόγραμμα σε 25 δημοτικά σχολεία και αναμένεται η αξιολόγησή του τους επόμενους μήνες, πάντως δεν προβλέπεται άμεσα η καθολική εφαρμογή του. Δώδεκα ημέρες μετά, το Υπουργείο εκδίδει την εγκύκλιο Φ.7/219218 /Δ1/13-12-2017, προωθώντας την καθολική εφαρμογή του μέτρου σε όλα τα δημοτικά σχολεία της χώρας από τον Ιανουάριο του 2018. Ο καθένας μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά του.

Επί της ουσίας:

Η εγκύκλιος προβλέπει ότι «η παραμονή της τσάντας στο σχολείο [για τουλάχιστον ένα Σαββατοκύριακο το μήνα] δεν αποτελεί μια συμβολική παρέμβαση, αλλά επιδιώκεται οι μαθητές και οι μαθήτριες να μην ασχολούνται με την προετοιμασία μαθημάτων κατά τη διάρκεια αυτού του Σαββατοκύριακου», ωστόσο τρεις παραγράφους παρακάτω επισημαίνεται ότι «η πρωτοβουλία αυτή δεν ισοδυναμεί με εγκατάλειψη της μελέτης ή άλλων δημιουργικών εργασιών, τις οποίες οι μαθητές και οι μαθήτριες δύνανται να υλοποιούν κατ’ οίκον σε ατομική ή και ομαδική βάση, συνδυάζοντας ενίοτε τη διασκέδαση και το συνεργατικό πνεύμα με τη μάθηση».Επομένως, συνοψίζοντας τα παραπάνω, οι μαθητές το συγκεκριμένο Σαββατοκύριακο δεν θα ασχολούνται με την προετοιμασία των μαθημάτων τους αλλά δεν θα εγκαταλείπουν και τη μελέτη τους συνδυάζοντας την όμως με «τη διασκέδαση και το συνεργατικό πνεύμα»!

Προφανώς, όποιος διατηρεί μνήμες από τη μαθητική του ζωή κατανοεί ότι κάθε ανάπαυλα από τη σχολική ρουτίνα, είναι πάντα  ευπρόσδεκτη ως μια ευχάριστη στιγμή, μια ασυνέχεια στο συνεχές των σχολικών απαιτήσεων. Το ερώτημα όμως είναι κατά πόσο είναι δυνατόν τέτοια μέτρα να έχουν το οποιοδήποτε πραγματικό αντίκρισμα όταν παραμένουν αμετάβλητοι όλοι οι παράγοντες που διαμορφώνουν τη φυσιογνωμία και τον προσανατολισμό του σχολείου. Για παράδειγμα, η εγκύκλιος προϋποθέτει ότι «σε καμία περίπτωση η υλοποίηση της δράσης δεν πρέπει να οδηγήσει σε μετάθεση των κατ’ οίκον εργασιών που συνήθως ανατίθενται το Σαββατοκύριακο στις άλλες μέρες της εβδομάδας». Από τη στιγμή όμως που η ύλη των μαθημάτων είναι συγκεκριμένη και οι διδακτικοί στόχοι αμετάβλητοι, είναι σαφές ότι στην πραγματικότητα, ο παραπάνω στόχος είναι ανέφικτος.

Η παραπάνω δράση εντάσσεται στο συγκεκριμένο σημερινό εκπαιδευτικό πλαίσιο, στο πλαίσιο δηλαδή μιας σύγχρονης εκδοχής του παλιού παραδοσιακούνοησιαρχικού σχολείου, του σχολείου των κατακερματισμένων πληροφοριών και δεξιοτήτων, του σχολείου που είναι αποστεγνωμένο από κάθε λογική ολικής προσέγγισης της γνώσης, διαμόρφωσης ελεύθερης, χειραφετημένης κριτικής συνείδησης, συνεργατικής μάθησης, δημιουργικότητας και χαράς. Η ένταση των σχολικών ανισοτήτων και της σχολικής αποτυχίας, τα οξυμένα φαινόμενα εγκατάλειψης και αδιαφορίας, οι διαγνώσεις για παράλληλη στήριξη που πολλαπλασιάζονται, τα φροντιστήρια και τα ιδιαίτερα για μαθητές του δημοτικού που γνωρίζουν νέα άνθηση, οι πωλήσεις σχολικών βοηθημάτων για το δημοτικό που απογειώθηκαν τα τελευταία δέκα χρόνια με την εισαγωγή των νέων σχολικών βιβλίων, η σύνθλιψη του παιδικού χρόνου στον κυκεώνα των φροντιστηρίων ξένων γλωσσών, των ιδιαίτερων, των κατ’ οίκον εργασιών, των ποικίλων εξωσχολικών δραστηριοτήτων, συνθέτουν μια πραγματικότητα που καθιστά ανέφικτο το διακηρυγμένο σκοπό του προγράμματος «να υποστηρίξει ουσιαστικά τον μειωμένο χρόνο δημιουργικής επαφής και επικοινωνίας γονέων – παιδιών». Οι βαθύτερες αιτίες για όλα τα παραπάνω, είναι βέβαια συνδυαστικά κοινωνικές και εκπαιδευτικές. Ας περιοριστούμε σε αυτό το σημείωμα στις εκπαιδευτικές αιτίες, που εμπίπτουν και στην άμεση πολιτική ευθύνη του Υπουργείου Παιδείας. Η έγκριση και για την επόμενη χρονιά (Φ.31/205016/Δ1/24-11-2017), του σχολικού βιβλίου μαθηματικών της Β΄ Δημοτικού – ενός βιβλίου που μαζί με αυτά της Δ΄ και της Ε΄ αποτελούν τον εφιάλτη δασκάλων, γονιών και μαθητών εδώ και δέκα συναπτά έτη – προδίδει το προφανές. Η σημερινή κυβέρνηση συνεχίζει απρόσκοπτα και χωρίς καμία απολύτως διαφοροποίηση την εκπαιδευτική πολιτική των προηγούμενων κυβερνήσεων στο επίπεδο των αναλυτικών προγραμμάτων, σχολικών βιβλίων και διδακτικής ύλης.

Το εντυπωσιακό είναι ότι αυτή η διαπίστωση ισχύει ακόμα και για το σχολικό βιβλίο ιστορίας της Στ΄ Δημοτικού, ένα άκρως συντηρητικό εγχειρίδιο, με αρκετά μεθοδολογικά προβλήματα. Απομένει μόνο να δούμε εάν θα επανεγκριθεί για την επόμενη σχολική χρονιά το εγχειρίδιο μαθηματικών της Ε΄ Δημοτικού.

Συμπέρασμα:

Ο προσανατολισμός και το περιεχόμενο του σχολείου και οι δομικές αντιφάσεις που το διαπερνούν, υπονομεύουν κάθε αποσπασματική δράση, οδηγώντας ενίοτε σε τραγελαφικές καταστάσεις. Μια ουσιαστική παρέμβαση προϋποθέτει νέα αναλυτικά προγράμματα, δραστική μείωση της ύλης, αλλαγή στη φιλοσοφία και τη φυσιογνωμία του σχολείου και συνακόλουθα, νέα σχολικά εγχειρίδια. Τίποτε από τα παραπάνω όμως δεν έχει πράξει ούτε έχει δρομολογήσει εδώ και τρία συναπτά έτη η κυβέρνηση. Οι μαχόμενοι εκπαιδευτικοί οφείλουν, σε αυτό το δυσμενές κοινωνικό και σχολικό περιβάλλον, να αμφισβητήσουν και θεωρητικά αλλά και έμπρακτα τις βασικές κατευθύνσεις της εκπαιδευτικής πολιτικής και της κυρίαρχης παιδαγωγικής.

The post Η ΤΣΑΝΤΑ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ – ΤΑ ΒΟΗΘΗΜΑΤΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Το άρθρο Η ΤΣΑΝΤΑ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ – ΤΑ ΒΟΗΘΗΜΑΤΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ εμφανίστηκε πρώτα στο Εκπαιδευτική Λέσχη.

Το μεσημέρι της 23ης Οκτώβρη, το Γραφείο του Υπουργού Παιδείας απέστειλε στις εκπαιδευτικές Ομοσπονδίες πρόσκληση σε μια ημερίδα που οργανώνει την Τετάρτη 25 Οκτώβρη, με θέμα «Νέο Δίκτυο Δομών Υποστήριξης του Εκπαιδευτικού Έργου». Το ηλεκτρονικό μήνυμα του Υπουργείου συνοδεύεται από τρία έγγραφα. Την πρόσκληση, το πρόγραμμα της ημερίδας και ένα κείμενο με θέσεις για το συγκεκριμένο θέμα.                                  

Το πρώτο έγγραφο του Υπουργείου, αναφέρει ρητά ότι «η ημερίδα, παρουσία του Υπουργού, σηματοδοτεί την έναρξη του διαλόγου για τις Υποστηρικτικές Δομές και για τον λόγο αυτό η συμμετοχή σας κρίνεται απαραίτητη». Επομένως, δεν πρόκειται για μια απλή ημερίδα ούτε για μια πρόσκληση προς τις εκπαιδευτικές Ομοσπονδίες για συνάντηση αλλά για μία διαδικασία διαλόγου. Το δεύτερο έγγραφο αναφέρει το πρόγραμμα της ημερίδας (χαιρετισμοί Υπουργού και προέδρου του ΙΕΠ, εισηγήσεις της καςΑυγητίδου και του κ. Κασσιανού, τοποθετήσεις εκπροσώπων της ΔΟΕ, της ΟΛΜΕ και της ΠΕΣΣ). Η συμμετοχή των εκπαιδευτικών Ομοσπονδιών που ενημερώθηκαν 48 ώρες πριν θεωρείται προφανώς δεδομένη από το Υπουργείο.

Εδώ χρειάζεται να επαναλάβουμε μία θέση αρχής. Οι διαδικασίες «εθνικού διαλόγου» δεν έχουν καμία σχέση με τις συναντήσεις των εκπαιδευτικών Ομοσπονδιών με τον Υπουργό Παιδείας. Στη δεύτερη περίπτωση πρόκειται για συναντήσεις σωματείου και εργοδότη, συνήθως κατά τη διάρκεια μιας απεργίας ή κινητοποίησης, όπου το σωματείο θέτει τις θέσεις και τα αιτήματά του και τα διεκδικεί με όρους κινήματος. Το Υπουργείο είναι έτσι κι αλλιώς ενήμερο για τις θέσεις του κινήματος. Πλήθος υπομνημάτων και εγγράφων αποστέλλονται σχεδόν σε εβδομαδιαία βάση από τις εκπαιδευτικές Ομοσπονδίες, τους Συλλόγους Π.Ε. και τις ΕΛΜΕ. Η πρώτη περίπτωση όμως, του «εθνικού διαλόγου» συνιστά κάτι εντελώς διαφορετικό. Πρόκειται για μια διαδικασία όπου Υπουργείο και Ομοσπονδίες συμμετέχουν και συνδιαχειρίζονται την διαπραγμάτευση ενός ζητήματος, προφανώς όχι ως ισότιμοι και ισοβαρείς συνομιλητές, οι Ομοσπονδίες καταθέτουν τις θέσεις τους και το Υπουργείο αποφασίζει. Η διαφορά είναι ότι σε αυτή την περίπτωση, οι Ομοσπονδίες είναι συνυπεύθυνες και συνυπόλογες για το τελικό αποτέλεσμα, το οποίο στην πραγματικότητα καμία δυνατότητα δεν έχουν να συνδιαμορφώσουν. Πού καταλήγουν αυτές οι διαδικασίες; Οι διαδικασίες διαλόγου που επιχείρησε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ τα προηγούμενα χρόνια κατέληξαν σε προειλημμένες αποφάσεις – όπως άλλωστε όλες οι αντίστοιχες απόπειρες όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων. Υπενθυμίζουμε την παραίτηση του προέδρου του ΕΣΥΠ που συνοδευόταν από καταγγελία ότι το ΕΣΥΠ μεταλλάσσεται από την κυβέρνηση σε «κυβερνητικό όργανο». Συμπέρασμα: το εκπαιδευτικό κίνημα δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να παγιδεύεται σε διαδικασίες «διαλόγου» που μόνο στόχο έχουν να το καταστήσουν συνυπεύθυνο σε αντιεκπαιδευτικές επιλογές. Ας φανταστούμε για παράδειγμα τι κατάληξη θα είχε μια διαδικασία διαλόγου για το νηπιαγωγείο – να μας καταστήσει συνυπεύθυνους για τα σχέδια ευέλικτων παράλληλων δομών προσχολικής ηλικιών από 0 έως 6 ετών.

Το τρίτο έγγραφο, που είδε το φως της δημοσιότητας και αναρτήθηκε σε εκπαιδευτικές ιστοσελίδες, έχει αποσταλεί από το Γραφείο του Υπουργού Παιδείας και έχει αναρτηθεί στην ιστοσελίδα του Υπουργείου. Το συγκεκριμένο έγγραφο, είναι ένα εκτενές κείμενο θέσεων με όνομα αρχείου «ΠΡΟΤΑΣΗ_Νέες Δομές ΥπΕκπ Έργου», χωρίς κανένα τίτλο, αριθμό πρωτοκόλλου, ένδειξη υπηρεσίας που το αποστέλλει ή έστω κάποια υπογραφή αυτών που αναλαμβάνουν την ευθύνη συγγραφής του. Επομένως, πρόκειται για ένα έγγραφο με χαρακτήρα non paper! Να υπενθυμίσουμε ότι τον περασμένο Ιούνιο, εν μέσω των διαδικασιών αξιολόγησης των διευθυντών σχολικών μονάδων και πάλι το Υπουργείο, υπό το κράτος του πανικού τότε, έστειλε ένα non paper που αμφισβητούσε τη διαδικασία απαρτίας των Συλλόγων Διδασκόντων.

​Η αναφορά του non paper στην κατάργηση του ΠΔ 152 και της ατομικής αξιολόγησης εκπαιδευτικών είναι ομολογουμένως η τέταρτη θεαματική εξαγγελία της κυβέρνησης για την εκπαίδευση σε διάστημα μόλις έξι μηνών. Προηγήθηκαν:

Α. Η εξαγγελία Γαβρόγλου για δίχρονη υποχρεωτική προσχολική αγωγή και εκπαίδευση που στη συνέχεια όχι μόνο εγκαταλείφθηκε αλλά έδωσε τη θέση της στα σχέδια για ενοποίηση ΠΤ Νηπιαγωγών και ΤΕΙ Βρεφονηπιοκόμων και παράλληλες δομές για τις ηλικίες 0 έως 6.

​Β. Η εξαγγελία Τσίπρα, τον περασμένο Μάιο, για μείωση των μαθητών ανά τμήμα στους 22. Ακολούθησε το ΠΔ 79 που θεσμοθετεί τις τριμελείς επιτροπές εγγραφών με στόχο ο αριθμός των μαθητών ανά τμήμα να τείνει στους 25.

​Γ. Η δέσμευση Γαβρόγλου τον Αύγουστο για 19.000 προσλήψεις αναπληρωτών στην πρωτοβάθμια. Μέχρι στιγμής οι προσλήψεις αναπληρωτών μόλις και μετά βίας φτάνουν τις 11.997 στην πρωτοβάθμια, έναντι 14.044 πέρσι και όλα δείχνουν ότι το Υπουργείο κάνει ότι μπορεί για να τις περιορίσει παρά τα χιλιάδες κενά στην παράλληλη στήριξη και τη λειτουργία των ολοήμερων.

​Στα παραπάνω, θα πρέπει βεβαίως να προσθέσουμε τις εξαγγελίες Φίλη για 20.000 μόνιμους διορισμούς στην εκπαίδευση σε βάθος τριετίας.

 Η εξαγγελία της κατάργησης της ατομικής αξιολόγησης των εκπαιδευτικών δεν γίνεται σε πολιτικό και κοινωνικό κενό, γίνεται στο πολιτικό περιβάλλον των μνημονίων και την επιτροπείας.

​Α. Ταυτόχρονα εξελίσσεται η επιχείρηση ατομικής αξιολόγησης των δημοσίων υπαλλήλων, με χαρακτηρισμούς «άριστος-πολύ επαρκής-επαρκής-μερικώς επαρκής-μέτριος-ανεπαρκής-ακατάλληλος», η οποία συναντά σθεναρή αντίσταση, καθώς η συμμετοχή στην απεργία – αποχή είναι ιδιαίτερα υψηλή. Για την επιβολή αυτής της ατομικής αξιολόγησης, η κυβέρνηση δεν διστάζει να καταφύγει στον αυταρχισμό και την αυθαιρεσία.

​Β. Ταυτόχρονα η κυβέρνηση έχει ζητήσει επισήμως από τον ΟΟΣΑ να συντάξει τη νέα έκθεση για την εκπαίδευση στην Ελλάδα. Η ενδιάμεση έκθεση του ΟΟΣΑ, αναγνωρίζοντας τις δυσκολίες που προκύπτουν από την ήττα της προηγούμενης κυβέρνησης στο πεδίο της αξιολόγησης, θέτει ευθέως το στόχο της «εμπέδωσης κουλτούρας αξιολόγησης» και όχι – σε αυτή τη φάση – της ατομικής αξιολόγησης.

Να σημειώσουμε ότι εδώ και δυόμισι χρόνια, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, παρά τις προεκλογικές της εξαγγελίες, δεν έχει προχωρήσει στην κατάργηση του θεσμικού πλαισίου της αξιολόγησης, κάτι που αποτελεί μόνιμο αίτημα των αγώνων του εκπαιδευτικού κινήματος.

​Το non paper του Υπουργείου εξαγγέλλει την αντικατάσταση του θεσμού του Σχολικού Συμβούλου από τα Περιφερειακά Κέντρα Εκπαιδευτικού Σχεδιασμού (ΠΕ.Κ.Ε.Σ.) και τους Περιφερειακούς Συντονιστές Εκπαιδευτικού Έργου και Επιμόρφωσης. Ωστόσο, δύο μόλις μήνες πριν, το Υπουργείο Παιδείας προώθησε το ΠΔ 79, στο οποίο αναφέρονται 38 φορές οι Σχολικοί Σύμβουλοι και οι αναβαθμισμένες αρμοδιότητες που τους αποδίδονται – απόλυτα αναμενόμενο με βάση το γενικό σχεδιασμό προώθησης της αξιολόγησης. Τι να υποθέσει κανείς για τον προσανατολισμό του Υπουργείου;

​Η άμεση υπαγωγή των σχολικών μονάδων σε κεντρικές δομές και μάλιστα συγχωνευμένες, μόνο ως αποκέντρωση δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. Πρόκειται για ένα συγκεντρωτικό ιεραρχικό μοντέλο που διατηρεί ολόκληρη τη διοικητική ιεραρχία. Επιπλέον, οι επικλήσεις στην παιδαγωγική αυτονομία και την παιδαγωγική ελευθερία ηχούν ως κακόγουστο αστείο στα σχολεία που στραγγαλίζονται από τον ασφυκτικό κεντρικό έλεγχο του myschool. Για ποια δημοκρατία του Συλλόγου Διδασκόντων μιλά η κυβέρνηση, όταν η ίδια πριν από δύο μήνες, με το ΠΔ 79 του αφαίρεσε ακόμα και αυτή την αρμοδιότητα της σύνταξης του εβδομαδιαίου ωρολογίου προγράμματος και την ανέθεσε αποκλειστικά στον διευθυντή;

​Το σημαντικότερο όμως είναι ότι η συγκρότηση των δομών «υποστήριξης του εκπαιδευτικού έργου» έρχεται να υπηρετήσει τις εκπαιδευτικές συντηρητικές αναδιαρθρώσεις που εξελίσσονται σταδιακά (νέα αναλυτικά προγράμματα, νέα σχολικά βιβλία το 2006, σχολείο ΕΑΕΠ, σχολείο Φίλη-Διαμαντοπούλου) και διαμορφώνουν το νέο σχολείο των κατακερματισμένων αντικειμένων και των δεξιοτήτων, με βάση τις επιταγές της εργαλειοθήκης του ΟΟΣΑ. Το σχολείο που σε πείσμα κάθε παιδαγωγικής λογικής, έχει εξορίσει κάθε διαδικασία ολιστικής προσέγγισης της γνώσης, δημιουργίας, χαράς και συλλογικής παιδαγωγικής εργασίας και τις έχει αντικαταστήσει με ένα σύνολο ατάκτως εριμμένων αντικειμένων και δραστηριοτήτων. Το σχολείο των ταξικών ανισοτήτων και της σχολικής αποτυχίας.

 Το εκπαιδευτικό κίνημα δεν συνδιαλέγεται, δεν συνδιαχειρίζεται. Αγωνίζεται!

​Δώσαμε σκληρούς αγώνες όλα τα προηγούμενα χρόνια για την κατάργηση της αξιολόγησης. Η ακύρωση και το μπλοκάρισμά της στην πράξη αποτελεί μια ιστορική νίκη του εκπαιδευτικού κινήματος. Όσο μας αφορά, από την πλευρά του ανεξάρτητου αγωνιστικού ταξικού ρεύματος των Παρεμβάσεων Κινήσεων Συσπειρώσεων, έχουμε ρητά διατυπώσει την αντίθεσή μας με κάθε μορφή αξιολόγησης/αυτοαξιολόγησης. Εμάς δεν μας θέλγουν οι αυταπάτες ούτε για την καλή και κακή αξιολόγηση ούτε για την αυτοαξιολόγηση των σχολικών μονάδων και την αξιολόγηση στελεχών. Δεν μας θέλγουν ούτε οι πολιτικές θέσεις για μια «καλή» αξιολόγηση σε ένα άλλο πολιτικό και κοινωνικό πλαίσιο, όπου ένα εργατικό κράτος θα αναλάβει να προωθήσει και να υλοποιήσει. Πολύ περισσότερο, θεωρούμε επικίνδυνες τις αυταπάτες για αυτοαξιολόγηση και προβληματικές τις απόψεις που έντυπα καταθέτουν δυνάμεις της εκπαιδευτικής αριστεράς σε κεντρικές τους ανακοινώσεις για «τα προβλήματα απόδοσης στην εργασία κάποιων δημοσίων υπαλλήλων», για τα οποία «υπάρχει το αντίστοιχο θεσμικό – νομικό πλαίσιο, με το οποίο μπορούν να αντιμετωπιστούν».

Οι θέσεις μας είναι ξεκάθαρες και έχουν αποτυπωθεί σε Γενικές Συνελεύσεις και μαζικές διαδικασίες του κινήματος:

• Όχι στην αξιολόγηση – αυτοαξιολόγηση. Να καταργηθεί όλο το αυταρχικό – αντιδραστικό θεσμικό πλαίσιο της αξιολόγησης, εσωτερικής, εξωτερικής, σχολείων και εκπαιδευτικών.  Κατάργηση της ΑΔΙΠΔΕ. Ακώλυτη μισθολογική και βαθμολογική προαγωγή για όλους τους εργαζομένους. Παιδαγωγική ελευθερία και δημοκρατία στο σχολείο.
• Ο Σύλλογος Διδασκόντων ως ανώτερο και κυρίαρχο όργανο, πρέπει να έχει αναβαθμισμένο διοικητικό και παιδαγωγικό ρόλο και θεσμοθετημένη πρωταγωνιστική θέση στη διαδικασία προγραμματισμού-σχεδιασμού, του εκπαιδευτικού έργου. Με συχνές, τακτικές συνεδριάσεις όπου συλλογικά συζητούνται και αντιμετωπίζονται όλα τα παιδαγωγικά ζητήματα. Με προγραμματισμό του διδακτικού έργου σε τοπικά/κεντρικά αιρετά συλλογικά όργανα. Με αλλαγή του ρόλου του διευθυντή που θα είναι συντονιστής, αιρετός και ανακλητός συνάδελφος και θα έχει διδακτικά καθήκοντα και τις ίδιες μισθολογικές απολαβές με όλους τους υπόλοιπους εκπαιδευτικούς και ανώτατο όριο θητείας.

Δεν συνδιαχειριζόμαστε την κυβερνητική πολιτική, δεν συμμετέχουμε σε στημένους διαλόγους. Συνεχίζουμε τον αγώνα για το σχολείο των όλων, των ίσων, των διαφορετικών, το σχολείο των αναγκών και των οραμάτων της κοινωνικής πλειοψηφίας, δυναμώνουμε τα σωματεία μας, ως ελεύθερες, ανεξάρτητες, ταξικές συλλογικότητες, τους Συλλόγους Διδασκόντων ώστε να γίνουν το αποφασιστικό όργανο στο σχολείο.

The post ΤΟ ΤΥΡΙ ΚΑΙ Η ΦΑΚΑ: κάποιες πρώτες παρατηρήσεις για την πρόσκληση του Υπουργείου σε διάλογο με θέμα τις υποστηρικτικές δομές εκπαίδευσης first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Το άρθρο ΤΟ ΤΥΡΙ ΚΑΙ Η ΦΑΚΑ: κάποιες πρώτες παρατηρήσεις για την πρόσκληση του Υπουργείου σε διάλογο με θέμα τις υποστηρικτικές δομές εκπαίδευσης εμφανίστηκε πρώτα στο Εκπαιδευτική Λέσχη.

Βιβλιοπαρουσίαση

του Δημήτρη Μαριόλη

«Η Βερόνικα σιωπούσε. Ο Κρασνόφ, ο Κοζάκος, την άρπαζε από τα μαλλιά και της έταζε την ελευθερία της αν του έδινε τη διεύθυνση της κρυψώνας μου. Η Βερόνικα τη γνώριζε και σιωπούσε. Σφάδαζε απ’ τον πόνο σε κάθε βασανιστήριο και σιωπούσε. Η σιωπή της ήταν η μεγαλύτερη απόδειξη της αγάπης της για μένα και τους συντρόφους. Η Βερόνικα αποφάσισε να ξεχάσει το μηχανισμό που οδηγεί τις λέξεις από το αίσθημα στο στόμα, και με όση μαχητικότητα της είχε απομείνει φτερούγισε μακριά από το βασίλειο του Κοζάκου».

Ο Χουάν Μπελμόντε, ο παλαίμαχος επαναστάτης με το όνομα ταυρομάχου, εκπαιδευμένος ελεύθερος σκοπευτής στην καλύτερη στρατιωτική σχολή της Σοβιετικής Ένωσης, 60χρονος πια αλλά αμετανόητος, βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα ηθικό και πολιτικό δίλημμα: αν πρέπει να εκτελέσει έναν από τους πιο σκληρούς βασανιστές της χούντας Πινοσέτ. Το δίλημμα έχει έντονη προσωπική διάσταση καθώς ο συγκεκριμένος βασανιστής ευθύνεται για το βασανισμό της αγαπημένης του.

Στην περιπετειώδη διαδρομή μέχρι να φτάσει στο στόχο του, ο Μπελμόντε θα διασταυρωθεί με πρώην αντάρτες του MIR, του ELN και του Πατριωτικού Μετώπου Μανουέλ Ροντρίγκεζ, με κάποια μέλη της GAP (προσωπική φρουρά του προέδρου Αλιέντε), με αξιωματικούς της KGB που εξελίχθηκαν σε ολιγάρχες, με βασανιστές της χούντας Πινοσέτ, με αυτονομιστές Κοζάκους, με ρωσικές και χιλιάνικες μυστικές υπηρεσίες, με κύκλους του περιθωρίου. Οι λογαριασμοί που έχουν μείνει ανοιχτοί από την εποχή της χούντας Πινοσέτ και του Ψυχρού Πολέμου, οπλίζουν με ανταγωνιστικά κίνητρα τα κεντρικά πρόσωπα του μυθιστορήματος στη νέα σύνθετη πραγματικότητα της εποχής της μεγάλης ήττας.

Ο τίτλος του βιβλίου αποτελεί λογοπαίγνιο του συγγραφέα: πρόκειται για τη συνέχεια και την ολοκλήρωση προηγούμενου μυθιστορήματος του, με τίτλο «Όνομα ταυρομάχου», αλλά και σαφή αναφορά στο γνωστό νεοφιλελεύθερο σλόγκαν που συνόδευσε την κατάρρευση του «Υπαρκτού» μετά το 1990.

Στα χρόνια της παρανομίας, «η χειρότερη ορφάνια ήταν να αποσυνδεθείς από το κόμμα, χωρίς διαταγές, χωρίς οδηγίες, χωρίς να ξέρεις αν ο σύνδεσμός σου είχε αντέξει στα βασανιστήρια ή είχε κελαηδήσει, οπότε έμενες ολομόναχος, σαν ναυαγός σε μια θάλασσα με πηχτά νερά». Στην εποχή της μεγάλης ήττας, οι ναυαγοί της επαναστατικής περιπέτειας ταξιδεύουν πια σε αχαρτογράφητες σκοτεινές θάλασσες. Κι έτσι ο Sepulveda, επίμονα αμετανόητος εραστής της ελευθερίας και της επανάστασης αλλά και αμετανόητα κριτικός απέναντι στη σοβιετική γραφειοκρατία, αφηγείται με το γνωστό του γλυκόπικρο, αυτοσαρκαστικό ύφος και με φόντο την πορεία των επαναστατικών κινημάτων της Λατινικής Αμερικής, το τέλος μιας ιστορίας που δε λέει να τελειώσει, καθώς οι μαχητές του επαναστατικού κινήματος του δεύτερου μισού του 20^ου αιώνα, απομεινάρια πλέον ενός ηττημένου και διαλυμένου στρατού, χωρίς πυξίδα και σκοπό, χωρίς σημαίες και βεβαιότητες, διασχίζοντας το κατώφλι της τρίτης ηλικίας, ακολουθούν τις προσωπικές τους πια διαδρομές, διαφυλάσσοντας με πείσμα τους κώδικες τιμής της επαναστατικής τους νεότητας, την ηθική της συντροφικότητας και της αλληλεγγύης.

Η απάντηση στο κεντρικό δίλημμα του Μπελμόντε, σηματοδοτεί χωρίς περιττές ερμηνείες το προφανές: η ιστορία δεν τελειώνει εδώ…

Λίγα Λόγια για τον Συγγραφέα

Ο Luis Sepulveda (Λουίς Σεπούλβεδα) γεννήθηκε το 1949 στο Ovalle, στο βορρά της Χιλής. Συμμετείχε σε φοιτητικές και συνδικαλιστικές κινητοποιήσεις ενάντια στο στρατοκρατικό καθεστώς της χώρας του, κατηγορήθηκε για προδοσία και καταδικάστηκε σε φυλάκιση είκοσι οκτώ ετών. Μετά από δυόμισι χρόνια εγκλεισμού του στη φυλακή, και με παρέμβαση της Διεθνούς Αμνηστίας, αποφυλακίστηκε, αλλά υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει τον τόπο του. Έγραψε ποιήματα, θεατρικά έργα, διηγήματα, δημιούργησε θεατρικές ομάδες στο Περού, το Εκουαδόρ και την Κολομβία και ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία. Έζησε έξι μήνες στον Αμαζόνιο με τους ινδιάνους Σουάρ και αποκόμισε εμπειρίες που άλλαξαν την αντίληψή του για τον κόσμο και του πρόσφεραν το υλικό για το πρώτο του μυθιστόρημα: «Ένας γέρος που διάβαζε ιστορίες αγάπης» (opera, 1993). Στρατεύτηκε στο διεθνές τάγμα «Σιμόν Μπολίβαρ» και συμμετείχε στον απελευθερωτικό αγώνα της Νικαράγουας. Το 1980 εγκαταστάθηκε στην Ευρώπη και συνδέθηκε με την οικολογική οργάνωση Greenpeace. Ταξίδεψε σ’ όλον τον κόσμο. Του απονεμήθηκαν τα μεγαλύτερα λογοτεχνικά βραβεία. Όλα τα βιβλία του κυκλοφορούν στα ελληνικά από τις εκδόσεις opera: Ο κόσμος του τέλους του κόσμου (1994), Όνομα ταυρομάχου (1995), Patagonia express (1996), «Η ιστορία του γάτου που έμαθε σ’ ένα γλάρο να πετάει» (1997), Το ημερολόγιο ενός ευαίσθητου killer (1997), Hot Line (1998), Αν δεν έχεις πού να κλάψεις (1998), Χρονικά του Περιθωρίου (2000), Η τρέλα του Πινοτσέτ (2003), Σημειώσεις εν καιρώ πολέμου (2004), Τα χειρότερα παραμύθια των αδερφών Γκριμ (2006), Το λυχνάρι του Αλαντίν (2009), Η σκιά του εαυτού μας (2009), Ιστορίες από δω κι από κει (2011), Τελευταία νέα από το νότο (2012), Η ιστορία του Μιξ, του Μαξ και του Μεξ (2013).

The post LUIS SEPULVEDA: ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Το άρθρο LUIS SEPULVEDA: ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ εμφανίστηκε πρώτα στο Εκπαιδευτική Λέσχη.

Συμπληρώθηκαν 60 χρόνια από την υπογραφή της ιδρυτικής συνθήκης της ΕΟΚ, στη Ρώμη, τον Μάρτιο του 1957. Το Σάββατο 25 Μαρτίου, σε μια επετειακή τελετή που έγινε στο Καπιτώλιο της ιταλικής πρωτεύουσας, κάτω από δρακόντεια μέτρα ασφαλείας, οι 27 αρχηγοί των κρατών-μελών της ΕΕ, 60 χρόνια μετά την ιδρυτική συνθήκη, υπέγραψαν τη Διακήρυξη της Ρώμης. Κατά τη διάρκεια της τελετής, ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζαν Κλοντ Γιούνκερ δήλωσε ότι μια τέτοια εορταστική συνάντηση, είναι «μια πολύ θλιβερή στιγμή» επειδή η Βρετανία απουσιάζει – ένα μόνο μικρό δείγμα της ανησυχίας των ευρωενωσιακών κύκλων για τις έντονες φυγόκεντρες τάσεις που κλυδωνίζουν, 60 χρόνια μετά, την ΕΕ.

Παρών και ο Αλέξης Τσίπρας, επιχείρησε, εν μέσω των διαπραγματεύσεων για τη δεύτερη αξιολόγηση, να προσθέσει ένα τόνο αντιπολίτευσης στην παρουσία του, προτείνοντας να υπάρξει στη Διακήρυξη αναφορά στο ευρωπαϊκό κεκτημένο για τα εργασιακά. Προφανώς, καμία τέτοια αναφορά δεν υπήρξε, γεγονός που δεν εμπόδισε τον έλληνα πρωθυπουργό, να δηλώσει, από το δικό του παράλληλο σύμπαν, ότι η απάντηση που πήρε «είναι καταφατική, μένει όμως να δούμε αν η πράξη από τα λόγια θα συνεχίσει να απέχει». Δήλωσε επίσης, ότι τον προβληματίζει η νεοφιλελεύθερη κατεύθυνση που έχει πάρει τα τελευταία χρόνια η Ένωση και πως σκεφτόταν αν θα υπογράψει ή όχι τη Διακήρυξη. Φυσικά, την υπέγραψε, κρατώντας τους προβληματισμούς του για τη δημόσια προσπάθεια διατήρησης ενός αριστερού προφίλ, πρόκειται για την ίδια διπλή τακτική που συνόδευσε όλη την πορεία αριστερής διολίσθησης ή αν προτιμάτε κατολίσθησης προς τις μνημονιακές πολιτικές. Μια πορεία προκαθορισμένη, μιας που η θέση του ΣΥΡΙΖΑ για την ΕΕ προσδιορίζεται από τη δήλωση του πρωθυπουργού ότι «δεν υπάρχει άλλος δρόμος απ’ το να παλέψουμε εντός για να την αλλάξουμε».

Επειδή οι ασκήσεις επιλεκτικής μνήμης είναι ίδιον όσων δηλώνουν ότι «παλεύουν εντός για να αλλάξουν την ΕΕ», είναι σκόπιμο να υπενθυμίσουμε ορισμένα πράγματα. Για όσους θέλουν να θυμούνται την ενωτική εμπειρία της ΕΔΑ, αλλά και για όσους επιμένουν να μην ξεχνούν κάποιες από τις θέσεις της, έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον η θέση που πήρε η ΕΔΑ για το ζήτημα της ένταξης της Ελλάδας στην ΕΟΚ και οι αντίστοιχες θέσεις των πολιτικών της αντιπάλων την περίοδο 1959 – 1961. Όταν δηλαδή εξελίσσονταν οι διαδικασίες σύνδεσης της Ελλάδας με την ΕΟΚ. Για την ΕΔΑ ως αριστερό κόμμα που αξιοποιούσε εργαλεία ανάλυσης βασισμένα στη λογική των διεθνών σχέσεων ανισομερούς ανάπτυξης, η ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ συνεπαγόταν το βάθεμα των σχέσεων εξάρτησης της χώρας στα πλαίσια των μεταπολεμικών ιμπεριαλιστικών δομών.[1] Γι’ αυτό, αναδείκνυε τη συγκαλυμμένη πρόθεση των ισχυρών χωρών να διεισδύσουν ισοπεδωτικά στις αγορές άλλων μελών, χαμηλότερου επιπέδου παραγωγικής ανάπτυξης, παρακάμπτοντας τους δασμολογικούς φραγμούς. Να σημειώσουμε ότι, οι θιασώτες της σύνδεσης με την ΕΟΚ υποστήριζαν ότι οι έξι χώρες που αποτελούσαν την ΕΟΚ, θα διοχέτευαν αθρόα κεφάλαια στην Ελλάδα μέσω των οποίων θα δημιουργούνταν νέες ελληνικές επιχειρήσεις πολλές από τις οποίες ως βαριές βιομηχανίες θα αξιοποιούσαν τον πλούτο της χώρας σε επίπεδο πρώτων υλών. Αντίθετα για την ΕΔΑ, η ΕΟΚ θα οδηγούσε σε μια σημαντική κοινωνική ανακατανομή με τεράστια προβλήματα αφού η υπάρχουσα πενιχρή κατανάλωση θα στρεφόταν στα φθηνότερα αδασμολόγητα δυτικά  προϊόντα διαλύοντας τελεσίδικα την εγχώρια παραγωγή.

Οι αντιδράσεις απέναντι σε αυτή την πολιτική επιλογή της ΕΔΑ ήταν σφοδρότατες. Οι εφημερίδες της εποχής δεν παρέλειπαν να χαρακτηρίσουν τα πολιτικά στελέχη της ΕΔΑ ως «αχρείους και απαίσιους λάτρεις της δασμοβίωτης οικονομίας» που πρέσβευαν οπισθοδρομικές και κομμουνιστικές επιλογές. Ο κυβερνητικός εισηγητής της ΕΡΕ για το θέμα, Π. Παπαληγούρας, ισχυριζόταν για παράδειγμα, ότι η ΕΟΚ δεν συνιστούσε μόνο μια οικονομική ένωση αλλά και μια πολιτική που θα επέτρεπε να επιλυθούν οι ανισότητες προς όφελος της εσωτερικής πολιτικής ισορροπίας της Κοινότητας, για να πάρει την απάντηση της ΕΔΑ ότι κάτι τέτοιο θα απαιτούσε να αντιστρατευτούν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις τους βασικούς νόμους της καπιταλιστικής συσσώρευσης, υποχρεώνοντας το κεφάλαιο των χωρών τους να λειτουργήσει εκτός της ίδιας της λογικής του κέρδους.

Έξι δεκαετίες μετά, οι πολιτικές αντιπαραθέσεις του 1960 μοιάζουν εξαιρετικά επίκαιρες. Ποιες πολιτικές θέσεις δικαιώθηκαν, ποιες διαψεύστηκαν, ποια ταξικά συμφέροντα εξυπηρετήθηκαν από την πορεία σύνδεσης και ένταξης της Ελλάδας στην ΕΟΚ και ποιες πολιτικές παραδόσεις ακολουθεί η σημερινή κυβέρνηση; Της ΕΔΑ ή των πολιτικών της αντιπάλων;

[1] Τα στοιχεία που ακολουθούν αντλήθηκαν από: Μιχάλης Λυμπεράτος, «Αριστερά και διαδικασίες περιφερειακής ολοκλήρωσης: η ΕΔΑ και η ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (1959-1961)», στο Αριστερά και Αστικός Πολιτικός Κόσμος 1940 – 1960, Πρακτικά Συνεδρίου στο Πάντειο, 17-20 Απριλίου 2013, Βιβλιόραμα, 2014

The post Τα 60χρονα της ΕΟΚ, ο Τσίπρας και η ΕΔΑ first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Το άρθρο Τα 60χρονα της ΕΟΚ, ο Τσίπρας και η ΕΔΑ εμφανίστηκε πρώτα στο Εκπαιδευτική Λέσχη.

Μάλιστα. Αν ζούσε λοιπόν ο «μακαρίτης» Νίκος Τεμπονέρας, θα μπορούσε «σήμερα να ήταν βουλευτής, ίσως ακόμα και υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ». Πρόκειται ασφαλώς για τον ορισμό της βεβήλωσης. Της βεβήλωσης του νεκρού αντιπάλου, δολοφονημένου, όλοι γνωρίζουν σε αυτή τη χώρα από ποιους και κάτω από ποιες συνθήκες. Θα μπορούσε να θυμώσει κάποιος με αυτό το εξοργιστικό σχόλιο. Να χάσει την ψυχραιμία του. Να απαντήσει στο ίδιο μήκος κύματος. Να σκεφτεί για παράδειγμα ότι η κυριακάτικη Καθημερινή έχει το κατάλληλο σχήμα και μέγεθος για να τυλίξει κανείς ένα ολόκληρο καφάσι ψάρια ή να δηλώσει χωρίς δεύτερη σκέψη ότι ο αρθρογράφος είναι ακροδεξιός.

Όμως όχι, κατά τη γνώμη μου, η πραγματικότητα είναι άλλη. Η Καθημερινή είναι η πολιτική ναυαρχίδα της δεξιάς εδώ και δεκαετίες. Και ο αρθρογράφος δεν είναι ακροδεξιός. Ας αναλογιστούμε: για όσα πεπραγμένα της η δεξιά ντρέπεται, φροντίζει να τα κρύψει κάτω από το χαλί του πολιτικού φιλελευθερισμού. Και τη βολεύει μια χαρά να χρεώνονται στο χώρο της ακροδεξιάς. Όμως δεν είναι έτσι. Στο δικό της πολιτικό χώρο χρεώνονται, δικά της πεπραγμένα είναι. Όπως δικό της πεπραγμένο είναι και η βεβήλωση της μνήμης του Τεμπονέρα. Και δεν πρωτοτυπεί καθόλου ο αρθρογράφος της Καθημερινής στον τομέα αυτό. Έχουμε ακούσει πολύ χειρότερα. Οι παλαιότεροι που είχαν μια επαφή με το φοιτητικό κίνημα, θυμούνται καλά, τα σχετικά υβριστικά συνθήματα της ΔΑΠ ΝΔΦΚ στο Πανσπουδαστικό Συνέδριο του 1993.

Ο αρθρογράφος και η εφημερίδα του δεν επιλέγουν τυχαία τον Τεμπονέρα. Ξέρουν καλά, ότι εδώ και 26 χρόνια αποτελεί το σύμβολο των αγώνων του εκπαιδευτικού και του νεολαιίστικου κινήματος. Ξέρουν ότι τη γενναία στάση του απέναντι στο σχέδιο βίαιης καταστολής του μαθητικού κινήματος την πλήρωσε με την ίδια του τη ζωή. Δεν διστάζουν να βεβηλώσουν τη μνήμη του για να επιτύχουν ένα πολύ σημαντικό στόχο. Η συνεπαγωγή είναι απλή αλλά εύληπτη: η κυβέρνηση εγκαινιάζει τη σήραγγα δίνοντας το όνομα του Τεμπονέρα γιατί ο Τεμπονέρας πέθανε υποστηρίζοντας τις καταλήψεις – ο πρωθυπουργός υπήρξε καταληψίας γι’ αυτό τιμά τους καταληψίες του παρελθόντος –οι όμοιοι του Τεμπονέρα μας κυβερνούν σήμερα. Άρα, οι αγωνιστές, οι διαδηλωτές, οι καταληψίες του σήμερα, θα είναι, ίσως, αυτοί που θα μας κυβερνούν αύριο. Βουλευτές και υπουργοί.  

Όμως, οι καταληψίες του ‘90 που ακολούθησαν άλλο δρόμο, που έχουν διαβεί το μνημονιακό Ρουβίκωνα και βρίσκονται στην ίδια όχθη με τον εν λόγω αρθρογράφο, άτομα ή πολιτικές οργανώσεις, δεν είναι παρά οι εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Το γεγονός ότι ένα μέρος της γενιάς των μαθητικών/φοιτητικών καταλήψεων ’90-’91 παρέμεινε μετά ανέστιο και σιωπηλό και ένα άλλο μέρος της συμμετείχε και συμμετέχει σε ριζοσπαστικές συλλογικότητες και κινήματα, δεν είναι απλά γνωστό. Είναι άκρως ενοχλητικό για τις πολιτικές και δημοσιογραφικές ελίτ. Δεν ξεχνιέται έτσι εύκολα ένα κίνημα που νίκησε την πανίσχυρη και αήττητη ως τότε δεξιά του Μητσοτάκη. Όπως δεν ξεχνιέται και η τεράστια αμηχανία που άγγιζε τα όρια του πανικού στα επιτελεία της εξουσίας, απέναντι σε ένα κίνημα ριζοσπαστικό, συγκρουσιακό, πραγματικά ακηδεμόνευτο πολιτικά, στο εσωτερικό του οποίου οι μηχανισμοί και τα μέλη των επίσημων κομμάτων, ελάχιστη επιρροή είχαν.

Όπως δεν ξεχνιούνται και μερικές ακόμα πραγματικότητες. Ο Νίκος Τεμπονέρας δολοφονήθηκε από μέλος της ΟΝΝΕΔ που συμμετείχε στο σχέδιο βίαιης εκκένωσης των μαθητικών καταλήψεων. Και αυτό δεν είναι εικασία. Είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο. Και αυτή η ρετσινιά δεν σβήνεται από το σώμα της δεξιάς παράταξης όση λάσπη και αν πέσει, όσες απόπειρες επαναφοράς του εμφυλιοπολεμικού κλίματος και αν επιχειρηθούν από τις δεξιές γραφίδες.

Και όχι. Δεν κυβερνούν οι καταληψίες. Κυβερνούν τα μεγάλα συμφέροντα, η εγχώρια αστική τάξη, η ΕΕ και το ΔΝΤ. Αυτούς υπηρετεί η σημερινή κυβέρνηση και τα στελέχη της, όποιο κι αν είναι το παρελθόν τους. Αυτούς υπηρετεί και ο συγκεκριμένος αρθρογράφος. Αν επιθυμεί να τα βάλει με κάποιο ισχυρό αντίπαλο, ιδού η Ρόδος. Αλλά κάτι τέτοιο απαιτεί, μεταξύ άλλων, γενναιότητα.

Και ναι, ο καθηγητής Νίκος Τεμπονέρας προσέφερε. Προσέφερε στη νέα γενιά αυτό που οφείλει κάθε δάσκαλος να προσφέρει. Την ψυχή του, μέσα στη σχολική τάξη. Επιπλέον, θυσίασε και την ίδια τη ζωή του για να υπερασπιστεί τους αγώνες της. Και αν είναι απόλυτα ερμηνεύσιμη η πολιτική απέχθεια που προκαλεί η θυσία του στη δεξιά, είναι ωστόσο εντυπωσιακό και αξιοσημείωτο, πόσο ασήμαντη και μηδαμινή θεωρείται η κοινωνική προσφορά του δασκάλου για τον αρθρογράφο και την εφημερίδα του.

Ο Τεμπονέρας δεν ζει στα κρατικά έργα, δεν χωράει στους επίσημους πανηγυρικούς των εγκαινίων, δεν έχει καμία θέση στο πάνθεον του μνημονιακού καθεστώτος. Έζησε και αγωνίστηκε ενάντια στους πολιτικούς συμβιβασμούς της αριστεράς, ενάντια στις οικουμενικές συγκυβερνήσεις. Ζει και αναπνέει σαν σύμβολο και σημαία των μεγάλων αγώνων, όταν οι διαδηλώσεις ανεβαίνουν τη Σταδίου περνώντας από το σημείο δολοφονίας του Σωτήρη Πέτρουλα, ένα ρίγος ηλεκτρίζει την ατμόσφαιρα και το κέντρο της πόλης αντηχεί από το σύνθημα «Ζει ο Τεμπονέρας ζει – με Πέτρουλα, Λαμπράκη μας οδηγεί». Τι εφιάλτης αλήθεια για τη δεξιά και τη δημοσιογραφική της ναυαρχίδα!

The post Η ΒΕΒΗΛΩΣΗ ΩΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΡΑΞΗ first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Το άρθρο Η ΒΕΒΗΛΩΣΗ ΩΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΡΑΞΗ εμφανίστηκε πρώτα στο Εκπαιδευτική Λέσχη.