Η συγκρότηση της “Κοινωνικής Συμμαχίας”(στο εξής Κ.Σ.) από τη ΓΣΕΕ, την ΑΔΕΔΥ και άλλους 8 φορείς αποτελεί πρωτοφανή συνδικαλιστική εκτροπή και δίκαια έχει γίνει αντικείμενο κριτικής και πολεμικής από σωματεία, συνδικαλιστικές δυνάμεις και συλλογικότητες. Είναι αξιοσημείωτο το πλήθος των σωματείων που ζητά από την ΑΔΕΔΥ να αποχωρήσει από την Κοινωνική Συμμαχία. Οι αποφάσεις αυτών των σωματείων επισημαίνουν τεκμηριωμένα ότι η Κ.Σ. εκφράζει ταξικά συμφέροντα αλλότρια και ανταγωνιστικά με εκείνα των εργαζομένων και υπονομεύει την ίδια την ύπαρξη, το παρόν και το μέλλον των συνδικάτων. Εδώ θα περιοριστούμε σε μία από τις θέσεις της Κ.Σ. και συγκεκριμένα σε αυτήν που αφορά στην εκπαίδευση και την υπαγωγή της στη λογική της επιχειρηματικότητας. Συγκεκριμένα, η 4η θέση της Κ.Σ. αναφέρει ότι οι φορείς που την απαρτίζουν διεκδικούν «Πολιτικές εκπαίδευσης και κατάρτισης, που θα ενισχύουν την υγιή επιχειρηματικότητα, τον παραγωγικό σχεδιασμό και το αναπτυξιακό μοντέλο της χώρας». Ενδιαφέρον παρουσιάζει το επίθετο «υγιής» που υπαινίσσεται ότι υπάρχει και μη υγιής επιχειρηματικότητα (αποσιωπώντας τις φανερές και μη σχέσεις ανάμεσά τους).

Είναι προφανές ότι η θέση αυτή αντιστρατεύεται ευθέως τη θέση για δημόσια δωρεάν εκπαίδευση που ιστορικά αποτελεί τον πυρήνα των διεκδικήσεων των εκπαιδευτικών συνδικάτων, τα οποία αποτελούν και την πλειοψηφία της ΑΔΕΔΥ. Ωστόσο, αξίζει τον κόπο να καταθέσουμε δύο ακόμα παρατηρήσεις:

Α. Η διαμόρφωση της συγκεκριμένης θέσης της Κ.Σ. συμπίπτει χρονικά με τη δημοσίευση της έκθεσης του ΟΟΣΑ με τίτλο «Education for a bright future in Greece» στην οποία υποστηρίζεται η αλλαγή ορολογίας, από τις σχολικές μονάδες, που σύμφωνα με την έκθεση ως όρος υποδεικνύει «χαμηλά επίπεδα αυτονομίας», σε σχολεία, σηματοδοτώντας την αλλαγή παραδείγματος και την λειτουργία του σχολείου με όρους επιχείρησης, με «όργανο διοίκησης» που θα έχει αρμοδιότητες όπως ο διορισμός και η απόλυση του διευθυντή, η επιλογή του προσωπικού, η αξιολόγηση, ο προϋπολογισμός του σχολείου κλπ. 

Β. Το 1973 με το πραξικόπημα Πινοσέτ, η Χιλή μετατρέπεται σε εργαστήριο του νεοφιλελευθερισμού. Τις επόμενες δεκαετίες, η δημόσια εκπαίδευση, καρπός κοινωνικών αγώνων, δέχεται τα συντονισμένα πυρά των νεοφιλελεύθερων που εστιάζουν την κριτική τους γύρω από τρία σημεία: Η δημόσια εκπαίδευση είναι χαμηλής ποιότητας, δεν ικανοποιεί τις ανάγκες των πελατών της αλλά, αντίθετα, ικανοποιεί και καλύπτει τα συμφέροντα του προσωπικού της. Η απάντηση, σύμφωνα με τους νεοφιλελεύθερους, είναι το άνοιγμα της εκπαίδευσης στην αγορά και τους κανόνες της, η λειτουργία των σχολείων με όρους επιχείρησης, η γονεϊκή επιλογή σχολείων, οι ριζικές περικοπές των δημόσιων δαπανών για την εκπαίδευση. Στο πλαίσιο αυτό, συντηρητικοποιείται η παιδαγωγική, αλλά και οι απαντήσεις στα ερωτήματα τι είδους δάσκαλο θέλουμε, τι είδους γνώση πρέπει να παράγει/αναπαράγει το σχολείο, επανέρχονται οι αντιδραστικές θεωρίες για τις φυσικές ανισότητες, υποβαθμίζεται ο κοινωνικός ρόλος του εκπαιδευτικού, οξύνονται τα φαινόμενα κοινωνικού αυτοματισμού. Οι αντιλήψεις αυτές επιβλήθηκαν από τις κυβερνήσεις Θάτσερ και Ρήγκαν, προωθήθηκαν από τις βασικές κατευθύνσεις που χάραξαν υπερεθνικοί οργανισμοί, απέκτησαν θεσμικά/καθεστωτικά χαρακτηριστικά τη δεκαετία του ’90 και, στον ένα ή τον άλλο βαθμό, αποτελούν βασική συνιστώσα στην εκπαιδευτική πολιτική όλων των κυβερνήσεων στη χώρα μας. Και τώρα, έφτασε το πλήρωμα του χρόνου να αποτελέσουν βασικό άξονα διεκδικήσεων των τριτοβάθμιων συνδικαλιστικών οργάνων, μεταξύ αυτών και της ΑΔΕΔΥ, παρά και ενάντια στις θέσεις του εκπαιδευτικού κινήματος και στους αγώνες του για το δημόσιο δωρεάν σχολείο.

Αξίζει να σημειώσουμε, ότι στην τελευταία συνεδρίαση του ΔΣ της ΔΟΕ όπου συζητήθηκε και το ζήτημα της Κ.Σ. μετά από πρόταση των Παρεμβάσεων για απόσυρση της ΑΔΕΔΥ από αυτήν, η τοποθέτηση των εκπροσώπων της ΔΗΣΥ κινήθηκε περίπου στην παρακάτω κατεύθυνση: Η Κ.Σ. αποτελεί μια σωστή επιλογή, είναι το μέτωπο που χρόνια αναζητούσαμε και βεβαίως η εκπαίδευση πρέπει να συνδέεται με την επιχειρηματικότητα – σε αντιδιαστολή, σύμφωνα πάντα με τη ΔΗΣΥ, οι επικριτές της Κ.Σ. μπορούν να συνεχίσουν να αναζητούν ματαίως σοσιαλιστικούς παραδείσους όπου όλοι θα δουλεύουν στο δημόσιο.

Την ίδια στιγμή, η πλειοψηφία του ΔΣ της ΔΟΕ (μεταξύ άλλων και η ΔΗΣΥ), διαμαρτύρεται στην οριστική ημερήσια της 87^ης ΓΣ της ΔΟΕ για τις μνημονιακές κυβερνητικές περικοπές στην δημόσια εκπαίδευση και την υποβάθμιση του δημόσιου σχολείου!

Επιτέλους, ας επιλέξουν: με τη δημόσια εκπαίδευση ή εναντίον της; Σε κάθε περίπτωση, οι εκπαιδευτικοί της πρωτοβάθμιας στις Γενικές Συνελεύσεις που πραγματοποιούνται αυτές τις μέρες έχουν μια πολύ καλή ευκαιρία να πάρουν σαφείς αποφάσεις που θα καλούν τη ΔΟΕ να πάρει ξεκάθαρη θέση ενάντια στην Κοινωνική Συμμαχία. Ήδη αρκετές Γενικές Συνελεύσεις έχουν καταλήξει σε αντίστοιχες αποφάσεις.

The post ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ” ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

«Ο καθένας είναι προϊόν των έργων του

και η παθητικότητα όπως έστρωσε θα κοιμηθεί».    

Γκυ Ντεμπόρ

Οι τριτοβάθμιες συνδικαλιστικές οργανώσεις ΓΣΕΕ & ΑΔΕΔΥ, αγκαζέ με επαγγελματικούς φορείς κήρυξαν απεργία και «πανεθνική ημέρα δράσης».

Η απεργία-πανεθνική δράση κηρύσσεται από την ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ με την υπογραφή ενός Μνημονίου ταξικής συνεργασίας. Η μόνη υπογραφή που απουσιάζει είναι του ΣΕΒ, ο οποίος για λόγους κύρους και γοήτρου επέτρεψε να υπογράψουν οι πολιτικές σκιές του. (ΓΣΕΒΕ, ΕΘΝΙΚΗ ΣΥΝΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΕΜΠΟΡΙΟΥ & ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ, ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ, ΤΕΧΝΙΚΟ ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΡΙΟ ΕΛΛΑΔΑΣ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΡΙΟ ΕΛΛΑΔΑΣ, ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ ΙΑΤΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ, ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ, ΑΝΩΤΑΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ).

Το Μνημόνιο συναντίληψης της Κ.Σ. είναι προϊόν της απονομιμοποίησης στη συνείδηση των εργαζομένων των τριτοβάθμιων συνδικαλιστικών οργανώσεων  (η ΓΣΕΕ μας καλούσε να ψηφίσουμε ΝΑΙ στα Μνημόνια και πρόσφατα η ΑΔΕΔΥ συγκρότησε μνημονιακό προεδρείο ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ) που εκφράζεται στην πλήρη τους αδυναμία να γεμίσουν ακόμα και τους χώρους των απεργιακών συγκεντρώσεων. Αυτότ ο μεγάλο κενό, αποτέλεσμα της χρεοκοπημένης τους πολιτικής, έρχονται να το καλύψουν οι επαγγελματικοί φορείς με ηγεσίες πασοκοδεξιές και με πλήρη υποταγή των εργατικών ταξικών αιτημάτων στην ανόρθωση της καπιταλιστικής ελληνικής οικονομίας.

 Οι ανάγκες της άρχουσας τάξης δεν εστιάζονται στο να βάλει εκ νέου ο εργαζόμενος πλάτη στο να βγει η χώρα από τη χρεοκοπία και το κεφάλαιο από το διεθνές αδιέξοδο: Σε μια διαρκώς επιδεινούμενη διεθνή αρένα (βλ. Πόλεμος στη Συρία, αποχώρηση Τραμπ από τη συμφωνία με Ιράν, κλιμάκωση εκατέρωθεν της έντασης στο Αιγαίο ή το εθνικιστικό παραλήρημα για την Δημοκρατία της Μακεδονίας), η Κ.Σ. βάζει πρώτο στόχο την ανόρθωση της πατρίδας (να μην ξεχνιόμαστε ότι πρόκειται για την καπιταλιστική πατρίδα των μνημονίων) και συνακόλουθα την υπεράσπισή της .

Τα αιτήματα της Κ.Σ. και ταξικής συνεργασίας είναι να ξαναστηθεί στα πόδια της η χρεοκοπημένη καπιταλιστική οικονομία με τη βοήθεια των εργαζομένων. Οι ίδιοι να μετριάσουν τις διεκδικήσεις τους αφού πρώτα προέχει η ανόρθωση της καπιταλιστικής οικονομίας.

Η εργατική τάξη και οι ταξικές της οργανώσεις πολιτικές, συνδικαλιστικές, κινήσεις πόλεις και αυτοοργανωμένες συλλογικότητες πρέπει να απορρίψουν το πρόγραμμα ταξικής συνεργασίας και υποταγής στο κεφάλαιο που εμπεριέχει το πρόγραμμα της “εθνικής ενότητας”. Το πρόγραμμα της Κ.Σ. είναι το πρόγραμμα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ για  την δίκαιη ανάπτυξη, δηλαδή την παραγωγική καπιταλιστική ανασυγκρότηση της οικονομίας και της κοινωνίας που θα διασφαλίζει την κερδοφορία του κεφαλαίου και από την οποία η εργατική τάξη ίσως πάρει κάποιο μερίδιο. Γι αυτό τα εξέχοντα στελέχη της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ δεν δίστασαν να υπογράψουν την περιβόητη συμμαχία.

Αντιγράφουμε από το Μνημόνιο ταξικής συνεργασίας: 

α) “Ανάπτυξη της επιχειρηματικότητας και καινοτομίας με γνώμονα ένα Εθνικό Στρατηγικό Σχέδιο για το μετασχηματισμό του παραγωγικού προτύπου της χώρας”.

β) “Κοινωνικό Κράτος που παρέχει δίχτυ ασφαλείας για τις ευάλωτες κοινωνικές ομάδες.

γ) “Πολιτικές εκπαίδευσης και κατάρτισης, που θα ενισχύουν την υγιή επιχειρηματικότητα, τον παραγωγικό σχεδιασμό και το αναπτυξιακό μοντέλο της χώρας”.

δ) “Δημόσιο σύγχρονο, αποτελεσματικό, ψηφιακό, αξιοκρατικό, δημοκρατικό και βιώσιμο με σεβασμό στα δικαιώματα των πολιτών και των λειτουργών του. Εξάλειψη των αντιαναπτυξιακών, διαρθρωτικών και γραφειοκρατικών εμποδίων” κλπ.

Δεν τίθεται καν το ζήτημα του χρέους, το ζήτημα των τραπεζών, το ζήτημα της ΕΕ, του ΔΝΤ και των Μνημονίων. Ίσως γιατί στις 20 Αυγούστου, όπως ισχυρίζεται η κυβέρνηση θα έχουμε βγει από αυτά!

Πότε οι τριτοβάθμιες συνδικαλιστικές οργανώσεις βρέθηκαν επικεφαλής του κινήματος τα τελευταία δέκα χρόνια;    

Αυτή η άθλια υποταγή τους και η προσχώρησή τους στα Μνημόνια, παρά τις απεργίες που κήρυσσαν κατά καιρούς και ήταν η αναγκαία βαλβίδα εκτόνωσης της οργής, είναι σήμερα η πηγή της κρίσης τους. Η κρίση τους όμως δεν θα ξεπεραστεί με μέτωπα του τύπου ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ και την έγγραφη προσχώρησή τους στο κυβερνητικό πρόγραμμα των Βρυξελλών.

Στις 12 Γενάρη, όταν ψηφίζονταν τα νέα προαπαιτούμενα μαζί και ο αντισυνδικαλιστικός νόμος για την απεργία, ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ αρνήθηκαν να κηρύξουν απεργία, καθήκον το οποίο ανέλαβε ο Συντονισμός Πρωτοβάθμιων Σωματείων, το ΠΑΜΕ και όποιο σωματείο έβλεπε το διαρκές έγκλημα. Εκ των πραγμάτων δημιουργήθηκε ένα άλλο κέντρο λήψης αποφάσεων για τον απεργιακό αγώνα.

Στην ίδια λογική πρέπει να προχωρήσουμε και σήμερα.

Απέναντι σε αυτήν την τεράστια παγίδα που στήνεται πρέπει να απαντήσουμε με αποφασιστικότητα τινάζοντας στον αέρα την «Κοινωνική Συμμαχία».

Το εργατικό κίνημα ξαναγεννιέται από τη στάχτη του, στους χώρους δουλειάς, στις συνοικίες. Οι μικρές ομάδες, θα πληθαίνουν κάθε μέρα έξω και εναντίον των κατά παράδοση οργανώσεων, θα συνεχίζουν να είναι παρόντες και να δουλεύουν για το μαχητικό αυτοοργανωμένο συνδικαλισμό, γράφοντας στη σημαία τους το αθάνατο σύνθημα, της Πρώτης Διεθνούς ότι η απελευθέρωση των εργαζομένων είναι έργο αυτών των ιδίων των εργαζομένων, θα έχουν για το μέλλον της ανθρωπότητας απείρως μεγαλύτερη σημασία από τους αριθμούς των ψήφων ή των βουλευτών των κάθε είδους αριστερών ή κομμουνιστικών κομμάτων.

30 του Μάη απεργούμε:  

Για την ανατροπή του «μνημονιακού κεκτημένου»

  Για τη διάλυση της «Κοινωνικής Συμμαχίας»                                  

Για ενα μαχητικό αυτοοργανωμένο συνδικαλισμό κόντρα στις   ΓΣΕΕ- ΑΔΕΔΥ.

The post 30 ΜΑΗ first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.