• 13 Ιουνίου 2020 : πραγματοποιείται πορεία στο Βόλο ενάντια στην καύση σκουπιδιών από το εργοστάσιο της Lafarge – ΑΓΕΤ. Το κράτος και οι θυγατρικές δυνάμεις καταστολής χτυπούν ανελέητα τους διαδηλωτές και προβαίνουν σε προσαγωγές πολιτών.
• 14 Ιουνίου 2020 : ο Βασίλης, ενεργός πολίτης, βρίσκεται ως αλληλέγγυος στο πλευρό των συλληφθέντων. Συλλαμβάνεται και βασανίζεται στην αστυνομική διεύθυνση Μαγνησίας. Πλευρά τσακισμένα, ρήξη των εσωτερικών οργάνων και ψυχική εξουθένωση για τον 26χρονο από την παγιωμένη «μεθοδολογία» της αστυνομίας.

            Η κυβέρνηση των «αρίστων» και των ασώτων δικαιολόγησε τις αρχές γιατί ο Βασίλης ήταν γνωστός ως αναρχικός στην κοινωνία του Βόλου και αποτέλεσε ορατή απειλή για το κράτος και την έννομη τάξη! Απειλή που η αστυνομία παράτησε από τα χέρια της όταν διαπιστώθηκε ότι ο βαρύς ξυλοδαρμός του απαιτούσε άμεση περίθαλψη σε νοσοκομείο.

Ένα μήνα μετά – 14 Ιουλίου 2020 – ο Βασίλης έφυγε από την αγκαλιά των γονιών του, από τους φίλους και τους συντρόφους του. Ένας ακόμη θάνατος που οδηγήθηκε ένας νέος άνθρωπος προστέθηκε στο πάνθεον της καταστολής.

Την τελευταία πενταετία έχουν καταγγελθεί στο συνήγορο του Πολίτη περίπου 20.000 περιπτώσεις βίας της αστυνομίας.

Εξαίρεση ή «ατυχής χειρισμός» του κρατικού μηχανισμού η ανελέητη βία κατά του Β. Μάγγου; Είναι προφανής η πεποίθηση που στοιχειοθετείται ότι η επίθεση στο Βασίλη ήταν απόλυτα στοχευμένη.

Αυτή είναι η πάγια τακτική «εξανθρωπισμού» που ασκείται από το κράτος απέναντι σε συλλογικότητες, σωματεία, πολίτες που δε σιωπούν. «Μπορεί να μην τον πυροβόλησαν στην καρδιά, αλλά σίγουρα κατέστρεψαν την ψυχή του», δηλώνει αφοπλιστικά ο πατέρας του. Μετά το θάνατό του, η έννομη δειλία των κρατικών μηχανισμών, δια στόματος του υπουργού «προστασίας» του Πολίτη Μ. Χρυσοχοΐδη μας γνωστοποιεί ότι όσοι από τα όργανα εμπλέκονται θα ασκηθεί έρευνα!

Μπροστά στο κύμα οργής ο υπουργός αναιρεί την υπερασπιστική γραμμή για τις αστυνομικές δυνάμεις που αρχικά είχε ακολουθήσει ο υφυπουργός Οικονόμου.

Στα πέντε χρόνια που πέρασαν ο αγώνας των γονιών του Βασίλη Μάγγου, συναδέλφων εκπαιδευτικών, είναι συνεχής για να αποδοθούν οι ευθύνες σε όσους οδήγησαν στο θάνατο το παιδί τους. Συνεχής είναι και η συλλογική αντίσταση, η αποκάλυψη της έκνομης «κανονικότητας» απέναντι σε ένα κράτος αυθαιρεσίας και επίδειξης της πολιτικής του ροπάλου για όσες/όσους δε συμφιλιώνονται με την υποταγή και δεν πειθαρχούν στην ανομία των ιδεών του φιλελευθερισμού, της αλλοτρίωσης και των πολιτών – σκλάβων.

Οι παρακάτω στίχοι: «ας τσακίσουμε αδέρφια τα παλάτια και τα είδωλα, να σπάσουμε τα δεσμά, να σκίσουμε τις πορφύρες. Φτάνει πια τόση δουλοπρέπεια και υποταγή …»! ας εμφυσήσουν τα πολιτικά και κοινωνικά καθήκοντα τις συλλογικές αφηγήσεις υπεράσπισης της ζωής του Ανθρώπου.

Βασίλης Μάγγος : Παρών!

The post Βασίλης Μάγγος: Ονειρεύομαι Ελευθερία! first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Τέμπη, σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ, Ταμείο Ανάκαμψης, κιτ ρομποτικής, μάχη της αξιολόγησης, μπαράζ συλλήψεων κοινωνικών αγωνιστών. Τι κοινό έχουν όλα τα παραπάνω; Το κοινωνικό και πολιτικό κατεστημένο, κυβέρνηση, ΜΜΕ, διαπλεκόμενοι κύκλοι του κεφαλαίου και της μαφίας επιχειρούν ενάντια στους κοινωνικούς αντιπάλους τους αξιοποιώντας, χωρίς καμία απολύτως αναστολή, κάθε αθέμιτο μέσο που έχουν στη διάθεσή τους. Ομάδα Αλήθειας, πληρωμένοι «δημοσιογράφοι», ελεγχόμενα ΜΜΕ, εκβιασμοί και δολοφονίες για να σιγήσουν οι ενοχλητικές φωνές, συκοφάντηση ενοχλητικών συλλογικοτήτων και απόπειρα να χαρακτηριστούν εγκληματική οργάνωση, προσαγωγή αγωνιστή διότι περπατούσε μαζί με άλλους συντρόφους του στο Θησείο φορώντας μπλούζες με τη σημαία της Παλαιστίνης, δολοφονία χαρακτήρων, χιλιάδες διώξεις εκπαιδευτικών,  μηχανισμοί εκβιασμών και παραπληροφόρησης, αργία για καθηγήτρια που συμμετείχε σε κινητοποίηση, διώξεις για αρθρογραφία, για συμμετοχή σε κινητοποιήσεις,  νέο πειθαρχικό, απειλές για απολύσεις απεργών δημοσίων υπαλλήλων και πρόσφατα, σύλληψη-απαγωγή δασκάλας συνδικαλίστριας, σκευωρία εναντίον συνδικαλιστή γυμναστή, καταδίκη ολόκληρου Διοικητικού Συμβουλίου ΕΛΜΕ για μια καταγγελία που έβγαλε εναντίον διευθύντριας πριν εφτά χρόνια, κλήση σε ΕΔΕ εκπαιδευτικού θεατρικής αγωγής για θεατρικό έργο που ανέβασε εκτός σχολείου για την Παλαιστίνη και επίσης μπαράζ αγωγών και μηνύσεων εναντίον εκπαιδευτικού σωματείου της Αθήνας.

Τι μας θυμίζουν άραγε όλα αυτά; Παραθέτουμε εδώ κάποια αποσπάσματα και πιο κάτω αναδημοσιεύουμε από το https://athens.indymedia.org/ το, εξαντλημένο πλέον, εξαιρετικά χρήσιμο, επίκαιρο και αποκαλυπτικό βιβλιαράκι Μέθοδοι καταστολής και δίαβρωσης των κινημάτων. Από τα απόρρητα αρχεία του FBI, σκαναρισμένο σε μορφή flipbook,  που εκδόθηκε το 1999 (β΄ έκδοση) σχετικά με τις μεθόδους καταστολής και διάβρωσης των κινημάτων, βασισμένo σε απόρρητα αρχεία του FBI. Συγγραφείς είναι ο Ward Churchill (ενεργό μέλος του ΑΙΜ (Αμερικάνικο Ινδιάνικο Κίνημα)) και ο Jim Vander Wall (μέλος της επιτροπής υπεράσπισης του Iνδιάνου αγωνιστή Leonard Peltier).

Αν επιθυμείτε να διαβάσετε το βιβλιαράκι κάντε κλικ στην παρακάτω εικόνα:

Αυτή η δημοσίευση αποτελεί μέρος της προετοιμασίας του κινήματος για αυτό που συμβαίνει αλλά και για όσα πρόκειται να συμβούν. Διότι τα επίδικα του ταξικού ανταγωνισμού στην παρούσα συγκυρία είναι εξαιρετικά κρίσιμα και τα συμφέροντα που διακυβεύονται και συγκρούονται αδιανόητα ισχυρά.

Για το FBI, ο όρος CO.INTEL.PRO αναφέρεται σε μυστικές και συνήθως παράνομες επιχειρήσεις που εντάσσονταν στην κατασταλτική πολιτική εναντίον των ριζοσπαστικών οργανώσεων και συλλογικοτήτων με στόχο τον κατακερματισμό, την αποδυνάμωση, τη διάλυση ή ακόμα και την κατάκτησή τους. Χιλιάδες CO.INTEL.PRO υλοποιήθηκαν, ιδιαίτερα τη δεκαετία του ’60, με σημαντική αποτελεσματικότητα. Τα ντοκουμέντα του FBI αποκτήθηκαν όταν η ομάδα «Επιτροπή Πολιτών για την Έρευνα του FBI», χρησιμοποιώντας τις ίδιες μεθόδους, κατάφερε να διαρρήξει τα γραφεία του στην Πενσυλβάνια στις 8 Μαρτίου 1981 και να αφαιρέσει χιλιάδες έγγραφα από τα αρχεία του.

Ας δούμε εδώ ενδεικτικά, τις τακτικές που χρησιμοποιήθηκαν:

1. Συλλήψεις για παρενόχληση. Αντιγράφουμε από το βιβλίο: «Οι συνεχείς συλλήψεις ατόμων και μελών οργανώσεων με πλαστές κατηγορίες, διενεργούνταν όχι απαραίτητα με την ελπίδα αποκόμισης κάποιας καταδίκης (αν και υπήρχε πάντα μια τέτοια πιθανότητα με την προϋπόθεση το κοινό αίσθημα να έχει διαμορφωθεί κατάλληλα), αλλά απλώς για την παρενόχληση, την αύξηση της παράνοιας, τη δέσμευση-ομηρία αγωνιστών με μια σειρά από προαποφασισμένες προφυλακίσεις και προκαταρκτικές δικαστικές διαδικασίες και βέβαια για την αφαίρεση των πόρων τους, μέσω των εγγυήσεων και των δικαστικών εξόδων». Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα ή καταστάσεις της πολιτικής, κοινωνικής και εκπαιδευτικής συγκυρίας δεν είναι καθόλου συμπτωματική: Συνεχόμενες συλλήψεις μέλους του Ρουβίκωνα. Συλλήψεις 28 αλληλέγγυων επειδή διαμαρτύρονταν υπέρ απολυμένου υπαλλήλου στο Yes Story στη Θεσσαλονίκη. Στην εκπαίδευση, το Υπουργείο κερνάει χιλιάδες μηνύσεις, αγωγές, διώξεις, ΕΔΕ, πειθαρχικά, ακόμα και απολύσεις με συνοπτικές διαδικασίες. Για συμμετοχή στην απεργία-αποχή, για συμμετοχή σε κινητοποιήσεις, ακόμα και για αρθρογραφία, με κατηγορίες για αναξιοπρεπή συμπεριφορά ή κακόβουλη κριτική της διοίκησης!
2. Γκρίζα προπαγάνδα: Συστηματική συκοφάντηση και παραπληροφόρηση για άτομα ή ομάδες με στόχο τη διαμόρφωση μιας αρνητικής εικόνας στην κοινή γνώμη. Σας θυμίζει κάτι για την Ομάδα Αλήθειας ή όποιες άλλες τέτοιου τύπου ομάδες δεν έχουν αποκαλυφθεί ακόμα;
3. Κατασκευή στοιχείων. Παραθέτουμε ενδεικτικά: «Μια ακόμα πρακτική ήταν η κατασκευή στοιχείων για την ποινική δίωξη ατόμων καθώς και η απόκρυψη άλλων που θα οδηγούσαν στην αθώωση των κατηγορούμενων. Εδώ θα πρέπει να συμπεριλάβουμε και τον εκφοβισμό μαρτύρων όπως και τη χρήση βίας για την εξασφάλιση ψεύτικων καταθέσεων». Μήπως η τελευταία σκευωρία εναντίον συνδικαλιστή εκπαιδευτικού όπου επιχειρείται να τεκμηριωθεί βάναυση συμπεριφορά του κατά μαθητή ώστε να σπιλωθεί το παιδαγωγικό του έργο αποτελεί τομή σε όσα έχουμε ως τώρα βιώσει;
4. Προβοκάτορες και πληροφοριοδότες: διείσδυση μέσα στις οργανώσεις χιλιάδων συνεργατών του FBI.
5. Bad-Jacketing: Δημιουργία υποψιών και καχυποψίας μέσω διάδοσης φημών ή απλά φυτεύοντας στοιχεία που ενοχοποιούν αγωνιστές ότι είναι πληροφοριοδότες. Αρκετά διαδεδομένη πρακτική που πέτυχε να σπιλώσει αρκετούς αγωνιστές, φυτεύοντας για παράδειγμα στο αυτοκίνητό τους πλαστές αναφορές τους προς το FBI.
6. Ωτακουστές: πρόγραμμα παρακολούθησης τηλεφωνικών συνομιλιών και υποκλοπής αλληλογραφίας. Στόχος, όχι μόνο η συλλογή πληροφοριών αλλά η δημιουργία «παράνοιας» στους παρακολουθούμενους, ώστε να περάσει το μήνυμα ότι «υπάρχει ένας πράκτορας του FBI σε κάθε γραμματοκιβώτιο». Στην εποχή μας, παράνομα λογισμικά όπως το PREDATOR αναλαμβάνουν να κάνουν τη δουλειά.
7. Δολοφονίες: «Το FBI είχε εμπλακεί και συμμετάσχει πολλές φορές άμεσα στη φυσική εξόντωση – δολοφονία – πολιτικών αρχηγών είτε για παραδειγματισμό είτε γιατί κάποιες άλλες προσπάθειες για την καταστροφή της αποτελεσματικότητάς τους είχαν αποτύχει». Εδώ τι να πρωτοσχολιάσουμε. Η παράδοση δολοφονιών πάει πολλές δεκαετίες πίσω. Στην εποχή που ο στρατηγός του ΕΛΑΣ Σαράφης και ο αγωνιστής Παναγούλης σκότώθηκαν σε αυτοκινητιστικά «ατυχήματα». Από το Λαμπράκη, τον Πέτρουλα, τον Τεμπονέρα, μέχρι τη σημερινή εποχή, τη δολοφονία Καραϊβάζ, τα εντελώς συμπτωματικά «ατυχήματα» σημαντικών μαρτύρων για τα Τέμπη ή ακόμα και τις απειλές για δολοφονίες που έχουν καταγγελθεί.
8. Μαύρη προπαγάνδα και ψεύτικη αλληλογραφία: κατασκευή έντυπου υλικού και πλαστής αλληλογραφίας μεταξύ μελών των οργανώσεων ή μεταξύ διαφορετικών οργανώσεων, ώστε να υποδαυλίσουν τις διαφωνίες τους, να δημιουργήσουν καχυποψία, να οδηγήσουν σε διασπάσεις, ακόμα και σε συγκρούσεις ανάμεσά τους. Στη χώρα μας δεν χρειάζεται να ασχοληθούν με τέτοιες μεθόδους οι αρμόδιες υπηρεσίες. Τα καταφέρνουμε μια χαρά και μόνοι/ες μας…

Τι καταλαβαίνουμε από όλα τα παραπάνω:

Α. Ο κοινωνικός πόλεμος είναι ολοκληρωτικός πόλεμος, ο αντίπαλος δεν κρατάει προσχήματα, ούτε διστάζει να παραβιάσει νόμους και δικαιώματα.

Β. Οφείλουμε να συνεχίσουμε να είμαστε απρόβλεπτοι και ανορθόδοξοι. Δεν απαξιώνουμε παραδοσιακές μορφές όπως η απεργία, η διαδήλωση, η μαζική λαϊκή αντιβία – το αντίθετο. Όμως όλες οι παραδοσιακές πρακτικές και όλες οι εμμονές γύρω από την επανάληψη των ίδιων μορφών αγώνα δεν ανησυχούν στο ελάχιστο τους κρατούντες αν δεν εμπεριέχουν αυτά τα στοιχεία. Τους ενοχλεί το αναπάντεχο, το απροσδόκητο, τους αιφνιδιάζει το απρόβλεπτο. Η επαναπροκήρυξη μιας 24ωρης απεργιας που τα δικαστήρια την έβγαζαν παράνομη και μετά η ΠΕΝΕΝ την επαναπροκύρησσε, υποχρέωσε μετά από δέκα μέρες την εργοδοσία να κάτσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και να υποχωήσει σε αιτήματα των απεργών. Επομένως, οι πολιτικές δυνάμεις που διατηρούν εμμονές σε σχέση με τις μορφές αγώνα οι οποίες αν δεν είναι γραμμένες στα ιερά βιβλία του κινήματος δε μετράνε ή οι πολιτικές δυνάμεις που αντιστοιχούν σε κοινοβουλευτικά και συστημικά κόμματα, τα οποία διατηρούν όλα διαύλους επικοινωνίας μεταξύ τους, δεν μπορούν (πλην ελαχίστων γεγονότων που αποτελούν όμως την ευχάριστη εξαίρεση, όπως π.χ. η παράνομη πορεία του ΚΚΕ στο Πολυτεχνείο εν μέσω πανδημίας) να αλλάξουν τη ζυγαριά των συσχετισμών ούτε να αιφνιδιάσουν τον αντίπαλο. Είναι προβλέψιμοι και διαχειρίσιμοι. Αυτό δε σημαίνει ότι η συμμετοχή τους στα κινήματα είναι ανεπιθύμητη, το ακριβώς αντίθετο. Όμως η απεργία-αποχή, τα ενιαία κείμενα, οι πρακτικές της ΠΕΝΕΝ και των ντελιβεράδων της efood που νίκησαν έναν ολόκληρο κολοσσό, οι βόλτες στο Μοναστηράκι με μπλούζες με τη σημαία της Παλαιστίνης, μια σχολική γιορτή που αντηχούν οι παιδικές φωνές για την ειρήνη, ναι, αυτό είναι το απρόβλεπτο και το αναπάντεχο, αυτά είναι σημάδια ενός νέου δρόμου που ανοίγουμε.

Γ. Εκείνο που θα κρίνει τον χαρακτήρα και το σωστό προσανατολισμό των διάχυτων και κατακερματισμένων σήμερα πολιτικών και κοινωνικών αγωνιστικών δυνάμεων είναι ο βαθμός σύνδεσής τους με τα υλικά συμφέροντα των εκμεταλλευόμενων τάξεων. Να οργανωθεί η ίδια η τάξη, με τους όρους και τις δομές αυτοοργάνωσης που η ίδια επιθυμεί. Για να υπερασπίσει τα υλικά συμφέροντά της. Εκεί θα κριθούμε όλες και όλοι. Στη σκοτεινή εποχή που το τέρας του ολοκληρωτισμού γιγαντώνεται όλες οι αγωνιστικές δυνάμεις οφείλουν να συγκροτήσουν μια πλατιά πολύμορφη κοινωνική αντιπολίτευση. Αυτός είναι ο δρόμος για να ενώσουμε δυνάμεις και να ορθώσουμε αγώνες. Εμπρός λοιπόν!

The post Ανορθόδοξες μέθοδοι κοινωνικού πολέμου: από τα απόρρητα αρχεία του FBI μέχρι την Αθήνα, ένα τσιγάρο δρόμος first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

*Γενική γραμματέας του συνδικάτου Union Syndicale Solidaires, ενός από τα οκτώ συνδικάτα που απαρτίζουν το δια-συνδικαλιστικό συντονιστικό που καλεί και οργανώνει τις απεργίες στη Γαλλία

Η Cybèle David (Παρίσι, 1976) είναι η γενική γραμματέας του συνδικάτουUnion Syndicale Solidaires, ενός από τα οκτώ συνδικάτα που απαρτίζουν το δια-συνδικαλιστικό συντονιστικό που καλεί και οργανώνει τις απεργίες κατά του συνταξιοδοτικού νόμου που, παρά την απόρριψη μεγάλου μέρους της κοινωνίας και του Κοινοβουλίου, ενέκρινε ο Γάλλος πρωθυπουργός Emmanuel Macron. Η Solidaries είναι μια αντικαπιταλιστική, φεμινιστική, περιβαλλοντική και αντιρατσιστική οργάνωση που επιδιώκει τον κοινωνικό μετασχηματισμό μέσω του συνδικαλιστικού αγώνα.

Σε μικρή απόσταση από το σπίτι της Cybèle, η αστυνομία χθες χτύπησε απεργούς εργάτες σκουπιδιών που μπλόκαραν τα απορριμματοφόρα. Στον έναν έσπασαν το πόδι του, σε άλλους δύο τούς έσπασαν τα χέρια. Την περασμένη Πέμπτη, οι χειροβομβίδες κρότου λάμψης, με τις οποίες τα αντίστοιχα ΜΑΤ στη Γαλλία προσπαθούν να διαλύσουν τις μαζικές διαδηλώσεις κατά της συνταξιοδοτικής μεταρρύθμισης του Μακρόν, έσκαγαν στα πόδια των επικεφαλής της διαδήλωσης, όπου βρισκόταν η Cybèle David. Όμως μια χειροβομβίδα πέρασε πάνω από τα κεφάλια τους και εξερράγη στο πρόσωπο ενός συντρόφου τους. Υποβλήθηκε σε επείγουσα χειρουργική επέμβαση και έχασε την όραση από το ένα μάτι.

Η συνέντευξη δόθηκε στις 27 Μάρτη και δημοσιεύτηκε στις 28 Μάρτη, μέρα της 10^ης απεργίας

Gessamí Forner

28 mar 2023 06:00

https://www.elsaltodiario.com/francia/cybele-david-gobierno-macron-no-quiere-ir-atras-sindicatos-tampoco

Το δια-συνδικαλιστικό συντονιστικό έχει καλέσει για σήμερα τη δέκατη ημέρα εθνικής απεργίας, αυτό που στην Ισπανία θα ονομαζόταν γενική απεργία, σωστά;

Ακριβώς. Το κάλεσμα απευθύνεται σε όλο τον πληθυσμό και είναι ένα ενιαίο κάλεσμα  από τα οκτώ εθνικά συνδικάτα που συνεχίζουμε ενωμένα -πράγμα εξαιρετικό για τη Γαλλία- σε αυτό το πλαίσιο.

Η ένατη απεργία ήταν την περασμένη Πέμπτη και, ενδιάμεσα, κατά τη διάρκεια του Σαββατοκύριακου, υπήρξαν επίσης σημαντικές κινητοποιήσεις σε όλη τη Γαλλία. Πώς τις αξιολογείς;

Υπήρξαν αποκλεισμοί σε χώρους εργασίας. Ιδιαίτερα στους τομείς των μεταφορών, του εμπορίου και της αποκομιδής απορριμμάτων. Οι διαδηλώσεις του Σαββάτου οργανώθηκαν σε 30 πόλεις γύρω από δύο άξονες: τη συνταξιοδότηση και το μεταναστευτικό, λόγω του νόμου που ετοιμάζει ο Μακρόν για το μεταναστευτικό. Ομοίως, στα δυτικά της χώρας, σε μια αγροτική ζώνη, υπήρξε μια πολύ σημαντική διαμαρτυρία ενάντια στην ιδιωτικοποίηση των υπόγειων υδάτων προς όφελος της εντατικοποιημένης γεωργίας, κάτι που θα δημιουργήσει περισσότερη ξηρασία και θα βλάψει τους αγρότες. Στη διαμαρτυρία, που έδειξε πώς διαρθρώνονται οι αγώνες κατά του νεοφιλελευθερισμού, συμμετείχαν πάνω από 30.000 άνθρωποι. Υπήρξε τρομερή καταστολή. Αυτή τη στιγμή ένας σύντροφος παλεύει μεταξύ ζωής και θανάτου.

Τι συνέβη;

Η διαμαρτυρία πραγματοποιήθηκε στο Sainte-Soline και η καταστολή ήταν τρομερά βίαιη. Τραυματίστηκαν περισσότερα από 200 άτομα. Η αστυνομία, με υποτιθέμενο στόχο να διαλύσει τους διαδηλωτές, πέταξε χειροβομβίδες κρότου-λάμψης. Μία από αυτές έπεσε στο κεφάλι του συντρόφου και τώρα βρίσκεται σε κώμα.

Ανατρέχοντας στα στοιχεία για τους θανάτους, τους τραυματισμούς και τις συλλήψεις το 2018 και το 20119 στις διαδηλώσεις των Κίτρινων Γιλέκων – 10 νεκροί, 24 άνθρωποι έχασαν ένα μάτι και πέντε ακρωτηριάστηκαν, έχασαν τα χέρια τους. Είναι τρομακτικό να βλέπει κανείς το επίπεδο καταστολής στο οποίο έφτασε ο Μακρόν εκείνη την εποχή. Και όλα δείχνουν ότι ακολουθεί τον ίδιο δρόμο.

Η κυβέρνηση έχει αποφασίσει να επιβάλει το νόμο της, χρησιμοποιώντας τόσο τη δύναμη του Συντάγματος όσο και την ένοπλη βία. Τις τελευταίες δέκα ημέρες είναι απολύτως σαφές ότι έχει αυξήσει σημαντικά την αστυνομική βία σε όλη τη χώρα, καταστέλλοντας όλες τις επίσημες διαδηλώσεις, στις οποίες πολλοί άνθρωποι κατεβαίνουν για να διαδηλώσουν ειρηνικά. Η αστυνομία, πέρα από το γκλομπ, χρησιμοποιεί επανειλημμένα χειροβομβίδες κρότου, ακόμη και κανόνια νερού. Ένας σύντροφος από το συνδικάτο μας, από τον τομέα των σιδηροδρόμων, υποβλήθηκε σε επείγουσα χειρουργική επέμβαση την Παρασκευή μετά την ένατη απεργία της Πέμπτης. Δεν θα ξαναδεί από το ένα μάτι. Η αστυνομία επιτέθηκε στην κεφαλή της διαδήλωσης, όπου βρίσκονταν οι εκπρόσωποι όλων των εθνικών συνδικάτων, πετώντας μεγάλο αριθμό χειροβομβίδων. Και στη Ρουέν [πόλη στα βόρεια, στη Νορμανδία] ένας άλλος σύντροφος τραυματίστηκε σοβαρά στον αντίχειρα του ενός χεριού, επίσης από χειροβομβίδα.

Οι εικόνες της αστυνομικής βίας είναι σοκαριστικές.

Βλέπουμε πώς σε κάθε πόλη η αστυνομία βγάζει τα γκλομπ της για να χτυπήσει τον κόσμο. Χτυπούν τους νέους και τον κόσμο χωρίς λόγο. Και έχουν κυκλοφορήσει και ηχητικά ντοκουμέντα με αστυνομικούς να απειλούν και να εξευτελίζουν κρατούμενους. Υπάρχει πολύ έντονη κυβερνητική βία και εντολές για σκλήρυνση της καταστολής. Κοντά στο σπίτι μου, εδώ και δύο εβδομάδες υπάρχει ένα μπλόκο των φορτηγών αποκομιδής απορριμμάτων και σήμερα το πρωί [χθες] η αστυνομία επιτέθηκε για πρώτη φορά με γκλομπ, με αποτέλεσμα τρεις άνθρωποι να τραυματιστούν και να μεταφερθούν στο νοσοκομείο με σπασμένα πόδια και χέρια. Τους έσπασαν τα κόκκαλα μόνο και μόνο γιατί βρίσκονταν μπροστά από κάποια απορριμματοφόρα.

Σε ακούω και σοκάρομαι.

Η καταστολή δυναμώνει την αποφασιστικότητα του κινήματος. Ο κόσμος είναι πολύ θυμωμένος με την επιβολή του άρθρου 49.3 του Συντάγματος και την αστυνομική καταστολή. Ο λαός και τα συνδικάτα δεν θα υποχωρήσουμε.

Πρόκειται για κάτι περισσότερο από μια μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος;

Στη Γαλλία, όπως και σε πολλές χώρες της Ευρώπης, εδώ και αρκετούς μήνες αυξάνεται το κόστος της καθημερινής ζωής: αυξάνονται οι τιμές στην ενέργεια και τα τρόφιμα. Και οι μισθοί δεν έχουν μετακινηθεί καθόλου. Η κοινωνική κατάσταση είναι περίπλοκη και, αντίθετα με ό,τι λέει η κυβέρνηση, η ανεργία είναι πολύ υψηλή. Οι μεταρρυθμίσεις της έχουν βγάλει πολλούς ανθρώπους από τις στατιστικές της ανεργίας, υπάρχουν άνθρωποι που πια δεν παίρνουν ούτε καν κρατικά επιδόματα. Σε αυτό λοιπόν το πολύ σκληρό κοινωνικό πλαίσιο, η  κυβέρνηση έρχεται με μια μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος που αφαιρεί κι άλλα από τα δικαιώματά μας. Η μεταρρύθμιση -που επιπλέον επιβάλλεται με διάταγμα- έχει συμπυκνώσει τη δυσαρέσκεια. Εν τω μεταξύ, η απόρριψη των πολιτικών της κυβέρνησης έχει αυξηθεί και με τον μεταναστευτικό νόμο που είναι επίσης πολύ κατασταλτικός, και με τον νόμο για την ανεργία και με  το νόμο για τη στέγαση, έναν νόμο που ποινικοποιεί την αδυναμία να πληρώσεις το ενοίκιό σου, προβλέποντας τεράστια πρόστιμα, μετά την έξωσή τους, για όσους δεν μπορούν να πληρώσουν το ενοίκιο. Αυτή η οργή για τη συσσώρευση νόμων εναντίον ανθρώπων που δεν έχουν σχεδόν τίποτα αποκρυσταλλώνεται στο θάρρος και την αποφασιστικότητα του κόσμου: δεν θα αφήσουμε να μας αφαιρούν όλο και πιο πολλά δικαιώματα. Σε όλες τις προηγούμενες συνταξιοδοτικές μεταρρυθμίσεις υπήρξαν διαμαρτυρίες, δεν είναι η πρώτη φορά, αλλά σε αυτή δεν θα τα παρατήσουμε.

Είσαστε οκτώ συνδικάτα. Στην προηγούμενη συνταξιοδοτική μεταρρύθμιση, το συνδικάτο των Χριστιανοδημοκρατών εγκατέλειψε την ενότητα των συνδικάτων και κατέληξε σε συμφωνία με την κυβέρνηση.

Τώρα δεν υπάρχουν κινήσεις τέτοιου τύπου. Η κυβέρνηση μας ενώνει γιατί δεν προσπαθεί να διαπραγματευτεί. Το δια-συνδικαλιστικό συντονιστικό ζήτησε ακρόαση από τον Μακρόν για να συναντηθούμε και ο Μακρόν αρνήθηκε. Η κυβέρνηση δεν θέλει να διαπραγματευτεί, οπότε τα συνδικάτα είμαστε σταθερά. Αν η κυβέρνηση δεν θέλει να κάνει πίσω, ούτε τα συνδικάτα κάνουμε πίσω.

Η ενότητα των συνδικάτων είναι το κλειδί για την επιτυχία κάθε διαμαρτυρίας;

Η ενότητα των συνδικάτων είναι το κλειδί αυτού του κινήματος, όλοι το λένε. Οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες μας ζητούν να την κρατήσουμε. Μας επιτρέπει να καλούμε πανεθνικές απεργίες και να ενώνουμε τα τοπικά και κλαδικά συνδικάτα που σε άλλα ζητήματα είναι διχασμένα. Παρά τις διαφορές στις διεκδικήσεις κάθε συνδικάτου, έχουμε καταφέρει να διατηρήσουμε τη θέληση να βρούμε τρόπους να αγωνιστούμε μαζί, γι’ αυτό και οι εθνικές απεργίες που προκηρύσσονται από το δια-συντονιστικό των συνδικάτων είναι το δυνατό σημείο σύνδεσης και, μετά από κάθε μέρα απεργίας, τη νύχτα, αξιολογούμε τι συμβαίνει στη χώρα. Δεν ξέρω τι θα αποφασιστεί αύριο το βράδυ [σήμερα], αλλά αν έχουμε άλλη μια ιστορική ημέρα, κάτι που πιστεύουμε, είναι πιθανό να ανακοινωθούν κι άλλες απεργίες.

Τι θα μπορούσε να σπάσει την ενότητα;

Η αλήθεια είναι ότι νομίζω ότι δεν υπάρχει τρόπος να σπάσει τώρα. Είναι σαφές ότι η αποφασιστικότητα είναι ισχυρή και η κυβέρνηση έχει αποφασίσει να αντιταχθεί στα συνδικάτα, μη θέλοντας να διαπραγματευτεί ή να συζητήσει οποιαδήποτε σημεία με κανέναν. Αυτό είναι εντυπωσιακό.

Η χαμηλή συμμετοχή στα συνδικάτα στη Γαλλία έρχεται σε αντίθεση με την υψηλή συμμετοχή στους δρόμους. Πώς θα εξηγούσατε αυτό το γαλλικό φαινόμενο;

Το γαλλικό συνδικαλιστικό μοντέλο δεν μοιάζει με το γερμανικό. Οι άνθρωποι εντάσσονται σε ένα συνδικάτο αν και όταν το θέλουν. Αυτό  μπορεί κανείς να πει ότι συνδυάζεται με την απώλεια της εμπιστοσύνης των εργαζομένων προς τα συνδικάτα, αλλά, ταυτόχρονα, αυτό δεν σημαίνει ότι οι άνθρωποι δεν ακούνε τα συνδικάτα και δεν ενδιαφέρονται για αυτά που λέμε. Η χαμηλή εγγραφή μελών στα συνδικάτα δεν σημαίνει ότι δεν μας εμπιστεύονται. Κάτι που βλέπουμε τώρα: οι απεργίες που προκήρυξε το δια-συνδικαλιστικό συντονιστικό έβγαλαν στο δρόμο πολλούς ανθρώπους, μη εγγεγραμμένους σε συνδικάτα. Οπότε θα έλεγα ότι η εμπιστοσύνη στα συνδικάτα επιστρέφει και τα μέλη αυξάνονται σε όλα τα συνδικάτα.

Τι σύγκριση θα έκανες ανάμεσα σε αυτές τις διαμαρτυρίες και εκείνες των Κίτρινων Γιλέκων, οι οποίες έλαβαν χώρα επίσης υπό την κυβέρνηση Μακρόν;

Έχουν κοινά σημεία στο ότι απευθύνονται στο τμήμα του πληθυσμού που δεν μπορεί να αντέξει οικονομικά για να ζήσει σωστά. Οι τιμές ξεπερνούν τους μισθούς. Η μεγάλη διαφορά είναι ότι τα Κίτρινα Γιλέκα προέκυψαν από μη συνδικαλισμένους και απομονωμένους ανθρώπους, οι οποίοι άρχισαν να συγκεντρώνονται αλλά χωρίς να οργανώνονται με συντονισμένο τρόπο σε όλη τη Γαλλία. Συντονίστηκαν περιφερειακά. Οι διαμαρτυρίες τώρα είναι πολύ πιο οργανωμένες, συντονισμένες, αρθρωμένες και επικοινωνημένες. Είναι διαφορετικές μορφές αγώνα, αλλά όχι από διαφορετικούς ανθρώπους. Υπήρχαν μέρη όπου ήταν πολύ νομιμοποιημένες. Αν και τα κίτρινα γιλέκα είναι ένα πολύ διαφορετικό  κίνημα, στο οποίο συμμετείχαν και άνθρωποι που εμείς τους πετάξαμε από τις πορείες μας επειδή είναι της άκρας δεξιάς.

Σε αυτήν τη φάση υπάρχουν διαφορές μεταξύ των διαδηλώσεων σε αγροτικές περιοχές και εκείνων σε αστικές;

Δεν υπάρχουν διαφορές. Αυτό είναι επίσης ένα χαρακτηριστικό του σημερινού κινήματος: απλώνεται σε όλες τις περιοχές της Γαλλίας. Από τις μεγαλύτερες μέχρι τις μικρότερες. Υπάρχουν διαδηλώσεις σε 200 με 300 πόλεις. Σε ορισμένες από αυτές δεν έχουν γίνει διαδηλώσεις από τον Μάιο του 1968. Είναι πολύ ισχυρό. Και υπάρχουν δήμοι όπου ο αριθμός των διαδηλωτών υπερβαίνει τον αριθμό των κατοίκων, γιατί έρχονται άνθρωποι από τις γύρω αγροτικές περιοχές. Γι’ αυτό λέμε ότι ο αριθμός των ανθρώπων στους δρόμους έχει φτάσει τα 3,5 εκατομμύρια, γιατί όλη η χώρα κινητοποιείται.

Η εφαρμογή του άρθρου 49.3 του Συντάγματος για τη μονομερή έγκριση της συνταξιοδοτικής μεταρρύθμισης αποτέλεσε σημείο καθοριστικό, ένα πριν και ένα μετά;

Η κινητοποίηση ήταν ήδη πολύ ισχυρή πριν από το άρθρο 49.3, αν και είναι αλήθεια ότι η εφαρμογή του εξόργισε ακόμη περισσότερο τον πληθυσμό και αφύπνισε ένα μέρος του πληθυσμού που δεν ήταν ακόμη στους δρόμους και τώρα βγήκε. Ειδικότερα, η νεολαία. Οι φοιτητές στα πανεπιστήμια και τα λύκεια.

Το αίτημα για την απεργία του αύριο [σήμερα] θα συνεχίσει να είναι η απόρριψη της μεταρρύθμισης του Μακρόν;

Ναι: όχι στην περαιτέρω εργασία. Η απόσυρση της συνταξιοδοτικής μεταρρύθμισης παραμένει το αίτημα των συνδικάτων.

Και η αμφισβήτηση της κυβέρνησης;

Προς το παρόν, το μόνο συμφωνημένο αίτημα είναι η απόρριψη αυτού του νόμου. Δεν έχουμε προσπαθήσει να πάμε παραπέρα. Ξέρουμε ότι είναι πολύ περίπλοκο. Αλλά αν κερδίσουμε, μπορούμε να δούμε πού μπορούμε να φτάσουμε.

Αυτή είναι η μεγαλύτερη κινητοποίηση από…;

Από άποψη αριθμών, τουλάχιστον από το 1986. Αλλά κατά τη γνώμη μου έχει πιθανότατα παρόμοιο αντίκτυπο με τον Μάη του 1968. Αν και είναι δύσκολο να εκτιμήσουμε τον αντίκτυπο, επειδή είμαστε ακόμα μέσα σε αυτό.

Μετάφραση: Ε.Μ.

The post Γαλλία: Αν η κυβέρνηση δεν θέλει να κάνει πίσω, ούτε τα συνδικάτα κάνουμε πίσω first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Όσο στεγνώνεις και ευτελίζεις τον Άνθρωπο παραμένει μέσα του μια φλέβα περηφάνειας που μπορεί να γίνει ποτάμι και να ξεπλύνει τον κόσμο

48 χρόνια μετά το Πολυτεχνείο παραμένει μια απελευθερωτική και χειραφετημένη εξέγερση.

Ο Νοέμβρης του 1973 συνετέλεσε στα χρόνια της μεταπολίτευσης στα μικρά και μεγάλα αφηγήματα της συλλογικής ιστορίας του τόπου μας, στις πολιτικές διεργασίες και στις διεκδικήσεις ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων.

Η εξεγερτική του δύναμη αποτέλεσε τροφοδότη των ζωντανών πολιτικών υποκειμένων στους χώρους δουλειάς, στις διαδηλώσεις, στις κινηματικές διαδικασίες. Το αίτημα της γενιάς του Πολυτεχνείου δεν εγκλωβίστηκε μόνο στην ανατροπή της χούντας. Ακροβάτησε χωρίς το προστατευτικό δίκτυ των «κραταιών» κομματικών μηχανισμών της αριστεράς και βγήκε στη γραμμή των οριζόντων της ελευθερίας διεκδικώντας την ανατροπή του συστήματος της εκμετάλλευσης ανθρώπου σε άνθρωπο. Ενός συστήματος που καταφεύγει στις χούντες και στην κρατική καταστολή με το μανδύα της έννομης τάξης.

Ο ριζοσπαστισμός των αιτημάτων του Πολυτεχνείου για Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία, με την κατάληψη της Νομικής που προηγήθηκε το Φλεβάρη και το Νοέμβρη που ακολούθησε στο Μετσόβιο κάλυψε το συλλογικό απωθημένο και το κενό μιας «απούσας» κοινωνίας στις διώξεις, στις φυλακίσεις, στις εξορίες των αγωνιστών και των αγωνιστριών. Όσων πάλεψαν για να μη μείνει ανάπηρο το δικαίωμα στη Ζωή και στη Δημοκρατία.

Σήμερα τα οράματα και οι επιταγές του Πολυτεχνείου δείχνουν το δρόμο της συλλογικής πάλης ενάντια στον εργασιακό μεσαίωνα, στην ωμή βία της κυβέρνησης, στην περιστολή των συνδικαλιστικών ελευθεριών.

Σήμερα αποτελεί επιτακτική κοινωνική αναγκαιότητα η αμφισβήτηση και η αξιακή σύγκρουση με την καπιταλιστική βαρβαρότητα βάζοντας στο προσκήνιο τις ανάγκες των ανθρώπων για μόρφωση, περίθαλψη και δημόσια Υγεία, δημόσια Εκπαίδευση, μισθούς ατομικές και κοινωνικές ελευθερίες.

Φέτος στις 17 Νοέμβρη να γεμίσουν οι δρόμοι της χώρας ώστε να βεβαιωθεί συλλογικά ότι η εξέγερση του Πολυτεχνείου δεν είναι ένα κουφάρι του παρελθόντος αλλά η αναγγελία του μέλλοντος. Σε μια κοινωνία και ένα κόσμο χωρίς αποκλεισμούς, αδικία, ταξικές διακρίσεις.

The post 17 Νοέμβρη 1973: Έξοδος στην ελευθερία first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Μάγδα Φύσσα

Η καταδίκη της ηγεσίας της Χρυσής Αυγής για τη διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης αποτελεί μια ιστορική νίκη του λαϊκού κινήματος και των αντιφασιστικών του αγώνων. Η λαοθάλασσα που πλημμύρισε τη Λ. Αλεξάνδρας και όλους τους δρόμους γύρω από το Εφετείο, με τη μαζική συμμετοχή της νεολαίας να δίνει τον τόνο, αποδεικνύει ότι η Χρυσή Αυγή, πολύ πριν χαρακτηριστεί εγκληματική οργάνωση μέσα στο δικαστήριο, είχε καταδικαστεί στο δρόμο και την κοινωνία.

Απομένει να δούμε εάν η απονομή των ποινών θα κινηθεί στο ίδιο πλαίσιο ώστε οι αρχηγοί της ναζιστικής οργάνωσης να οδηγηθούν στη φυλακή για τα εγκλήματά τους.

Η θυσία του Παύλου δεν πήγε χαμένη. Ο Παύλος, αντιφασίστας, μουσικός και εργάτης στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη, στοχοποιημένος από τους φασίστες, δεν έτρεξε σαν κυνηγημένος. Στάθηκε όρθιος και πάλεψε, μόνος, απέναντι σε μαχαιροβγάλτες και ροπαλοφόρους. Με τις αστυνομικές δυνάμεις να παρακολουθούν τη δολοφονία του αμέτοχες και άπραγες. Από εκείνη τη στιγμή, ο Παύλος έγινε αδερφός μας και η Μάγδα η μάνα όλων μας. Από εκείνη τη στιγμή, ξεκίνησε η αντίστροφη μέτρηση για τη ναζιστική οργάνωση.

Η κυβέρνηση της Ν.Δ., ο σημερινός πρωθυπουργός αλλά και ο τέως πρωθυπουργός Α. Σαμαράς ισχυρίζονται ότι στο κόμμα τους και την αποφασιστικότητά του οφείλεται η σύλληψη και η δίκη της ηγεσίας της Χρυσής Αυγής. Στο ίδιο μήκος κύματος κινούνται και τα υπόλοιπα καθεστωτικά κόμματα, αλλά και τα κυρίαρχα ΜΜΕ τα οποία όλο το προηγούμενο διάστημα αξιοποίησαν τη ναζιστική οργάνωση.

Δεν ξεχνάμε:

• Τότε που ο Γερμενής πρόσταζε «εγέρθητω» και οι δημοσιογράφοι των κυρίαρχων ΜΜΕ σηκώνονταν σούζα.
• Τότε που κάθε στρατιωτική επιχείρηση των ταγμάτων εφόδου γινόταν με τις πλάτες της αστυνομίας.
• Τη βραδιά που δολοφονήθηκε ο Παύλος, τα δελτία ειδήσεων που μιλούσαν για «διαφορές οπαδών ποδοσφαιρικών ομάδων».
• Τα δημοσιογραφικά παπαγαλάκια που πρόβαλαν νυχθημερόν το «δυναμικό» πολιτικό προφίλ της εγκληματικής οργάνωσης, που μιλούσαν για την ανάγκη μιας «σοβαρότερης Χρυσής Αυγής», τους Μητροπολίτες που εγκαινίαζαν τα γραφεία των ναζί και καλούσαν τη Χρυσή Αυγή να αποτελέσει μια «γλυκιά ελπίδα», τους καλλιτέχνες που υμνούσαν το ναζιστικό μόρφωμα.
• Τα «πρωινάδικα» της ιδιωτικής τηλεόρασης που φιλοτεχνούσαν την προσωπική ζωή των φασιστών, νομιμοποιώντας τις «καλές τους προθέσεις», παρουσίαζοντας τους εγκληματίες σαν τον οικογενειάρχη της διπλανής πόρτας και πλασάροντας το πρότυπο του trendy αντισυμβατικού πολιτικού.
• Τότε που ο Κασιδιάρης μετά το χαστούκι στη βουλευτίνα του ΚΚΕ, όταν υποτίθεται ότι αναζητούνταν από την Ελληνική Αστυνομία, έπινε ανενόχλητος μέρα μεσημέρι σε υπαίθριο χώρο τον καφέ του σε γνωστή (για την ακροδεξιά της πελατεία) καφετέρια των Αμπελοκήπων.
• Τότε που οι αστυνομικές δυνάμεις χτυπούσαν ανελέητα την μηχανοκίνητη πορεία που κατευθυνόταν στον Άγιο Παντελεήμονα, συλλάμβαναν δεκάδες αντιφασίστες και τους βασάνιζαν επί ένα 24ωρο στη ΓΑΔΑ.

Όπως δεν ξεχνάμε:

• Όταν το 1998, τις ημέρες του βαμμένου με το αίμα εκπαιδευτικών πρώτου διαγωνισμού του ΑΣΕΠ, έξω από τα αστυνομοκρατούμενα δικαστήρια της Ευελπίδων, οι ομάδες κρούσης της Χρυσής Αυγής παραλίγο να δολοφονήσουν τον φοιτητή, μέλος του ΚΣ της ΕΦΕΕ, Δημήτρη Κουσουρή.
• Τις δασκάλες και τους δασκάλους που όρθωσαν γενναία το ανάστημά τους στην πόρτα του δημοτικού σχολείου στο Ικόνιο απέναντι στο τάγμα εφόδου με επικεφαλής τον χρυσαυγίτη Λαγό.
• Τις δεκάδες αντιφασιστικές συγκεντρώσεις που χτυπήθηκαν από την αστυνομία, την ίδια στιγμή που το κράτος όρθωνε ασπίδα προστασίας στις ναζιστικές ορδές.

Η Χρυσή Αυγή αποτέλεσε για την καθεστηκυία τάξη, την οικονομική ελίτ και το πολιτικό προσωπικό που την υπηρετεί, το χρήσιμο εργαλείο για να χτυπηθεί το νεολαιίστικο κίνημα μετά το Δεκέμβρη του 2008 και το ευρύτερο λαϊκό κίνημα στα σκοτεινά χρόνια των μνημονίων. Ήταν η πιο επιθετική και ολοκληρωτική απάντησή τους απέναντι στην άνοδο του ταξικού ανταγωνισμού, απέναντι στις λαϊκές κοινωνικές τάξεις που κατέβαιναν μαζικά στο δρόμο και απειλούσαν να ανατρέψουν το μνημονιακό καθεστώς. Ωστόσο, τα φασιστικά κινήματα μπορεί να αποτελούν την εφεδρεία του συστήματος, αλλά έχουν πάντα την τάση να αυτονομούνται από τα αφεντικά τους. Έτσι λοιπόν έφτασε η στιγμή όπου η Χρυσή Αυγή αφενός ξεπέρασε τα όρια που οι ίδιοι οι πάτρωνές της είχαν θέσει. Αφετέρου, μετά τη δολοφονία του Παύλου, η λαϊκή δυναμική του αντιφασιστικού κινήματος ήταν τέτοια που απειλούσε όχι μόνο την ύπαρξη της Χρυσής Αυγής αλλά και όσων τη στήριξαν, την πριμοδότησαν, την ενίσχυσαν και τη χρησιμοποίησαν. Αυτή η δυναμική του αντιφασιστικού κινήματος δεν άφησε κανένα περιθώριο στο πολιτικό σύστημα να συνεχίσει να χρησιμοποιεί και να συγκαλύπτει τα ναζιστικά εγκλήματα. Τότε, όλοι (και κυρίως τα ΜΜΕ) θυμήθηκαν τους ναζιστικούς χαιρετισμούς, τις σβάστικες, τα τατουάζ με το Χίτλερ και τις παρελάσεις των ταγμάτων.

Απαιτούμε να πληρώσουν οι φασίστες για τα εγκλήματά τους. Απαιτούμε να μπουν στη φυλακή οι ναζί. Αλλά απαιτούμε ακόμα να βγει όλη η αλήθεια στο φως. Ποιοι χρηματοδότησαν αδρά τη ναζιστική οργάνωση; Ποιοι έδιναν εντολές στην αστυνομία να κάνει τα στραβά μάτια όταν οι ναζί οργάνωναν τις δολοφονικές επιθέσεις τους ενάντια σε μετανάστες, όταν επιχειρούσαν εκκαθαρίσεις σε κέντρα διασκέδασης χτυπώντας ομοφυλόφιλους, όταν εφορμούσαν σε στέκια του αντιφασιστικού, αριστερού και του αντιεξουσιαστικού χώρου, όταν επιτίθονταν στους εργάτες του ΠΑΜΕ στο Πέραμα.

Για το πολυπληθές δυναμικό της εγκληματικής οργάνωσης δεν τρέφουμε αυταπάτες. Στην ταινία του Θ. Αγγελόπουλου «Ο θίασος» βλέπουμε μια ομάδα από ταγματασφαλίτες να προσχωρεί χειροκροτώντας σε μια προεκλογική συγκέντρωση του Παπάγου. Οι εφεδρείες του φασιστικού και ακροδεξιού χώρου πάντα ακολουθούσαν την ίδια τακτική. Όταν τα πράγματα δυσκόλευαν, κρύβονταν μέσα στις τάξεις της εθνικοφροσύνης τότε, μέσα στις γραμμές του μνημονιακού πολιτικού δυναμικού σήμερα. Και όταν το σύστημα τους χρειάζονταν, έβγαιναν στο φως της μέρας για να χτυπήσουν τον αγωνιζόμενο λαό ορθώνοντας το πραγματικό τους λάβαρο: την σβάστικα.

Η κυβέρνηση, το κράτος και η αστυνομία, με ένα καλά οργανωμένο σχέδιο, χτύπησαν έξω από το Εφετείο το λαό εντελώς απρόκλητα και απροκάλυπτα, ακριβώς τη στιγμή που πανηγύριζε για την καταδίκη της Χρυσής Αυγής. Κατανοούμε απόλυτα την οργή των ΜΑΤ για την καταδίκη των (ομοϊδεατών για πολλούς από αυτούς) ναζιστών. Το αίμα νερό δεν γίνεται. Ωστόσο πρόκειται για κεντρικό πολιτικό σχέδιο: η μαζική λαϊκή αντιφασιστική συγκέντρωση έπρεπε να χτυπηθεί και να διαλυθεί ακριβώς γιατί ο όγκος της, ο παλμός της και το πολιτικό περιεχόμενο που απέπνεε είναι ο εφιάλτης των αστικών επιτελείων. Τι θα γίνει αν αυτός ο λαός οργανωθεί και παλέψει για τα δικαιώματά του;

Η λαοθάλασσα της 7^ης Οκτώβρη έδειξε τη δύναμη του λαού. Κρατάμε σφιχτά στις καρδιές μας αυτό το πολύτιμο στιγμιότυπο, την αποφασιστικότητα της αντιφασιστικής συγκέντρωσης και το λαϊκό ενθουσιασμό που ξέσπασε αμέσως μετά την ανακοίνωση της δικαστικής απόφασης. Για την επόμενη μέρα, για τις μεγάλες αναμετρήσεις που μας περιμένουν, απέναντι σε μια κυβέρνηση που επικαλείται τη δημοκρατία αλλά επιστρατεύει φασιστικές πρακτικές, απέναντι σε ένα κράτος που φασιστικοποιείται, απέναντι σε ένα κοινωνικό σύστημα που γεννάει το φασισμό.

Να κάνουμε τα όνειρά μας εφιάλτες τους

Ε.Λ.

The post Λαός ενωμένος, ποτέ νικημένος first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Ο Γενάρης του ’19 αποτελεί αναμφίβολα μια από τις ιστορικές στιγμές του εκπαιδευτικού κινήματος. Όλες αυτές τις μέρες, στις διαδηλώσεις και τα συλλαλητήρια δεν αναπνεύσαμε μόνο δακρυγόνα. Αναπνεύσαμε και το οξυγόνο του αγώνα. Και ήταν ζωογόνο αυτό το οξυγόνο. Σε αυτό το κίνημα συναντηθήκαμε όλες οι γενιές των εκπαιδευτικών. Η γενιά των απεργιών διαρκείας του 1997 και του 2006 και η γενιά της νεανικής εξέγερσης του 2008 μετά τη δολοφονία Γρηγορόπουλου. Η γενιά των αναπληρωτών και αδιόριστων της μάχης των εξεταστικών του ’98, με τη σύγχρονη γενιά της αναπλήρωσης και της ανασφάλειας. Η γενιά που γέμισε το αμφιθέατρο ΜΑΧ στο Πολυτεχνείο τον Ιούνη του ’98 και συγκρότησε την Κεντρική Συντονιστική Επιτροπή με τη γενιά της 7ήμερης κατάληψης της Πρυτανείας. Η γενιά των φοιτητικών καταλήψεων του ’90-’91 και η γενιά των φοιτητικών καταλήψεων του 2006. Και στην αιχμή του δόρατος αυτού του κινήματος είναι ο ανθός της εκπαίδευσης, οι αναπληρωτές και αναπληρώτριες, οι νέες και οι νέοι συνάδελφοι που βλέπουν να περισσεύουν οι μήνες και να λιγοστεύει το μέλλον τους, που βιώνουν την απαξίωση του πτυχίου και την πρωτοφανή κλοπή της προϋπηρεσίας τους, που βλέπουν μπροστά τους το φάσμα της απόλυσης και της ανεργίας. Και καθώς η πορεία ανηφορίζει τη Σταδίου φωνάζοντας το σύνθημα «κάτσε καλά γεράσαμε», στέλνει το μήνυμα ότι το εκπαιδευτικό κίνημα έχει αγωνιστικές μνήμες αλλά και συνέχεια: η μαθητική γενιά που το 1998 βγήκε στους δρόμους με το σύνθημα «Κάτσε καλά Γεράσιμε», σήμερα ξεσηκώνεται ξανά, με την ιδιότητα του αναπληρωτή και της αναπληρώτριας, διεκδικώντας σταθερή και μόνιμη εργασία. Με δυο λόγια: το κίνημα του Γενάρη είναι ένα επεισόδιο σε μια πολύχρονη αναμέτρηση για τη σταθερή και μόνιμη εργασία στην εκπαίδευση, μια αναμέτρηση που ξεκινάει στις αρχές της δεκαετίας του ’90.

Τα υπόγεια ρεύματα του κινήματος

Πως φτάσαμε όμως από την ηγεμονία του νεοφιλελευθερισμού και του ατομισμού στην αγωνιστική έκρηξη του Μάρτη του 2018 και του Γενάρη του 2019;

Ποιες ήταν οι υπόγειες διεργασίες που διαμόρφωσαν την καύσιμη ύλη του κινήματος;

Ποιες εξελίξεις οδήγησαν ώστε η νέα γενιά των αναπληρωτών που χαρακτηρίστηκε ως απολίτικη και συνδικαλιστικά ανενεργή να αναλαμβάνει σήμερα την ευθύνη να ξαναπιάσει το κομμένο νήμα της αγωνιστικής παρακαταθήκης που δημιούργησε με το αίμα και τους αγώνες του το κίνημα των αδιόριστων τη δεκαετία του ’90;

Κι ακόμη, ποιο είναι το εργασιακό μοντέλο που επιφυλάσσουν οι αντιεκπαιδευτικές αναδιαρθρώσεις στη νέα γενιά εκπαιδευτικών; Και πως το δυστοπικό όραμα του Σημίτη και του Αρσένη για την εκπαίδευση του αυριανού απασχολήσιμου εφαρμόζεται από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ;

Εδώ και τρεις δεκαετίες, το κίνημα των αδιόριστων και των αναπληρωτών μάχεται για σταθερή και μόνιμη εργασία στην εκπαίδευση, διεκδικώντας μαζικούς διορισμούς και υπερασπίζοντας τα επαγγελματικά δικαιώματα του βασικού πτυχίου και της προϋπηρεσίας απέναντι σε κυβερνήσεις και υπερεθνικούς οργανισμούς. Ποιες ήταν οι πολιτικές που έβγαλαν στο δρόμο τους αδιόριστους και τους αναπληρωτές και διαμόρφωσαν ένα από τα πιο μαζικά και δυναμικά κινήματα στο χώρο της εκπαίδευσης;

Ποιο είναι το πραγματικό αποτέλεσμα αυτών των αγώνων για σταθερή και μόνιμη εργασία στους υλικούς όρους της εργασίας αλλά και στη συνείδηση των εκπαιδευτικών;

Τι συμβαίνει πραγματικά μέσα στα σχολεία σήμερα;

Πως βιώνουν οι ίδιοι οι αναπληρωτές που κατέβηκαν στις κινητοποιήσεις την αγωνιστική εμπειρία των τελευταίων μηνών;

Η επέλαση του νεοφιλελευθερισμού των 90’s

Για την εκπαίδευση, η δεκαετία του ’90 συνιστά αλλαγή παραδείγματος, καθώς προωθούνται ριζικές αναδιαρθρώσεις που εισάγουν ιδέες και αντιλήψεις άμεσα συνδεδεμένες με την επιχειρηματικότητα: Μετρησιμότητα, αποτελεσματικότητα, πιστοποίηση, αύξηση ύλης, συμπύκνωση χρόνου, ποσοτικοποίηση, συγκρισιμότητα, αξιολόγηση, ανταγωνισμός είναι στοιχεία αλλεπάλληλων αναδιαρθρωτικών εγχειρημάτων που επιδιώκουν να  διαμορφώσουν ένα νέο εκπαιδευτικό τοπίο, ένα πολιτισμικό πλαίσιο μέσα στο οποίο παράγεται κουλτούρα παραδεδεγμένη.

Σε κάθε περίπτωση τα 90’s αποτελούν μια τομή: είναι ακριβώς η πολιτική συγκυρία όπου ο νεοφιλελευθερισμός μετατρέπεται από ιδεολογία σε καθεστώς, σε διεθνές επίπεδο αλλά και στη χώρα μας, είναι η εποχή της πλήρους κυριαρχίας των αγορών και του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, των «κλειδωμένων» οικονομικών πολιτικών, της αλλαγής του ρόλου του κράτους, της αποδόμησης του κράτους πρόνοιας και της αλλαγής του ρόλου του δημόσιου τομέα. Αυτή η εξέλιξη αφορά τόσο τα εθνικά κράτη όσο και τους υπερεθνικούς οργανισμούς. Προωθείται τόσο από κυβερνήσεις όσο και από υπερεθνικούς οργανισμούς όπως το ΔΝΤ και ο ΟΟΣΑ: η αγορά και όχι το κράτος πρόνοιας είναι ο κυριότερος διαχειριστής των κοινωνικών σχέσεων.

Στην Ελλάδα, οι οικουμενικές κυβερνήσεις που συγκροτούνται το 1989, με τη συμμετοχή του ενιαίου τότε Συνασπισμού (ΚΚΕ, ΕΑΡ, κλπ.), ανοίγουν το δρόμο στην κυβέρνηση Μητσοτάκη και στο νεοφιλελεύθερο χειμώνα.

Το φθινόπωρο του 1990, ο υπουργός παιδείας Β. Κοντογιαννόπουλος προωθεί ένα φιλόδοξο σχέδιο σαρωτικών αναδιαρθρώσεων σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης. Το σχετικό πολυνομοσχέδιο καθώς και μια σειρά ΠΔ προέβλεπαν μεταξύ άλλων, επαναφορά των εξετάσεων στο δημοτικό και το γυμνάσιο, κατάργηση των αδικαιολόγητων απουσιών, επιβολή ομοιόμορφης ενδυμασίας και επέκταση του πειθαρχικού ελέγχου ακόμα και στην καθημερινή εξωσχολική ζωή των μαθητών, κατάργηση της επετηρίδας, λειτουργία ιδιωτικών ΑΕΙ, κατάργηση της παροχής δωρεάν πανεπιστημιακών συγγραμμάτων.

Η συγκυρία έμοιαζε ευνοϊκή. Η πολιτική και ιδεολογική ηγεμονία της δεξιάς ήταν πολύ ευρύτερη και ισχυρότερη απ’ ότι μαρτυρούσαν τα εκλογικά ποσοστά και οι κοινοβουλευτικοί συσχετισμοί. Η πολιτική κρίση στο ΠΑΣΟΚ, η ενσωμάτωση και ο πολιτικός αφοπλισμός της αριστεράς, το πολιτικό τοπίο που διαμόρφωσαν οι οικουμενικές κυβερνήσεις Τζανετάκη και Ζολώτα,  η κατάρρευση των χωρών του «υπαρκτού σοσιαλισμού», η ιδεολογική κρίση των ριζοσπαστικών ιδεών και η κόπωση των κοινωνικών κινημάτων, φούσκωναν τα πανιά του νεοφιλελευθερισμού. Στα πανεπιστήμια και ευρύτερα στη νεολαία, η ΟΝΝΕΔ εμφανιζόταν παντοδύναμη, στη δευτεροβάθμια, η ΟΛΜΕ προερχόταν από την ήττα της μεγάλης απεργίας του Ιούνη του 1990, ενώ η ΔΟΕ δεν θεωρούνταν απειλή για τα αναδιαρθρωτικά σχέδια. Ωστόσο, ένα μαζικότατο μαθητικό και φοιτητικό κίνημα, που εμφανίστηκε σχεδόν από το πουθενά, ανέτρεψε τα δεδομένα. Λίγους μήνες μετά, κάτω και από το βάρος της πολιτικής δολοφονίας του καθηγητή Νίκου Τεμπονέρα, τα μέτρα αποσύρονται και ο Β. Κοντογιαννόπουλος υποχρεώνεται σε παραίτηση.

Στο πλαίσιο του πανεκπαιδευτικού κινήματος του ’90 – ’91, αδιόριστοι και αναπληρωτές προχώρησαν στην ανασύσταση της Πανελλήνιας Ένωσης Αδιόριστων Εκπαιδευτικών (η ΠΕΑΕ είχε συγκροτηθεί τα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια αλλά μέχρι το 1988 παρέμενε ανενεργή). Η ΠΕΑΕ συμμετέχει στις μεγάλες πανεκπαιδευτικές διαδηλώσεις του ’90 -91 και προχωρά σε μια σειρά δράσεις όπως το συμβολικό κάψιμο των πτυχίων στο Υπουργείο Παιδείας το φθινόπωρο του ’90. Από τα πρώτα βήματά του ακόμα, το κίνημα των αδιόριστων εμφανίζει τα χαρακτηριστικά που το σημάδεψαν όλες τις επόμενες δεκαετίες. Οι ανοιχτές δημοκρατικές συνελευσιακές διαδικασίες, το ριζοσπαστικό περιεχόμενο διεκδικήσεων και αιτημάτων και η συνεχής προσπάθεια συμμετοχής και αλλαγής προσανατολισμού των πρωτοβάθμιων εκπαιδευτικών σωματείων. Την επόμενη διετία η ΠΕΑΕ συγκροτείται, διεξάγει τις πρώτες εκλογές για την ανάδειξη Διοικητικού Συμβουλίου και δίνει νικηφόρα τη μάχη ενάντια στο μέτρο της εισαγωγικής επιμόρφωσης των υπό διορισμό εκπαιδευτικών που προβλεπόταν να λειτουργεί ως «κριτήριο και προϋπόθεση για το διορισμό». Επρόκειτο δηλαδή για μια ακόμα προσπάθεια της κυβέρνησης Ν.Δ. να επιβάλλει υποχρεωτική αξιολόγηση ύστερα από την εισαγωγική επιμόρφωση των υπό διορισμό εκπαιδευτικών, γεγονός που ακυρώθηκε χάρη στις πανελλήνιας εμβέλειας κινητοποιήσεις σε όλα τα Περιφερειακά Επιμορφωτικά Κέντρα της χώρας.

Να δεις τι σου ‘χω για μετά…

Στις εκλογές του 1993 το ΠΑΣΟΚ διαδέχεται τη ΝΔ. Έναν χρόνο αργότερα, με υπουργό Παιδείας το Γιώργο Παπανδρέου, η κυβέρνηση προωθεί την ανασύνταξη της επετηρίδας για τους δάσκαλους και τους νηπιαγωγούς. Πέρα από το διχασμό που προκάλεσε στο σώμα των αδιόριστων το μέτρο αυτό, γεγονός είναι ότι οι αδιόριστοι/ες δάσκαλοι/ες και νηπιαγωγοί που συσπειρώθηκαν μαζικά στην ΠΕΑΕ εκείνη τη χρονιά, αποτέλεσαν την κινητήρια δύναμη του κινήματος αδιορίστων τα επόμενα δέκα χρόνια και άλλαξαν ριζικά το τοπίο στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση συμμετέχοντας δυναμικά σε όλους τους επόμενους πανεκπαιδευτικούς αγώνες. Στο πλαίσιο αυτό χιλιάδες αδιόριστοι εκπαιδευτικοί από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 έως και τις αρχές της δεκαετίας του 2000 θα συστρατευθούν στο κίνημα των αδιόριστων εκπαιδευτικών με κύριο εκφραστή του την ΠΕΑΕ υπερασπιζόμενοι την ύπαρξη και λειτουργία της επετηρίδας διορισμών, διεκδικώντας μαζικούς – μόνιμους διορισμούς σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, πτυχία με κατοχυρωμένα εργασιακά δικαιώματα, συνδικαλιστικά δικαιώματα για όλους τους ελαστικά εργαζόμενους εκπαιδευτικούς (αναπληρωτές – ωρομίσθιους) και ένταξή τους στα συνδικάτα της εκπαίδευσης (ΔΟΕ – ΟΛΜΕ), ανιχνεύοντας νέους τρόπους συνδικαλιστικής και πολιτικής δράσης, καθιερώνοντας το μαχητικό ακτιβισμό στο χώρο της συνδικαλιστικής έκφρασης των εκπαιδευτικών της Δημόσιας Εκπαίδευσης, συμμετέχοντας ενεργά και καθοριστικά σε όλες τις μεγάλες εκπαιδευτικές απεργίες και μάχες της περιόδου. Παράδειγμα, το κίνημα που αναπτύχθηκε ενάντια στην αποκέντρωση της εκπαίδευσης (βλ. εκχώρησή της στους Δήμους) που επιχείρησε το 1995 η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ και υποχρέωσε τον Γ. Παπανδρέου σε άτακτη υποχώρηση.

Κάτσε καλά Γεράσιμε…

Το καλοκαίρι του 1997, λίγους μήνες μετά τη μεγάλη απεργία της ΟΛΜΕ, ο υπουργός Παιδείας Γεράσιμος Αρσένης προωθεί το νόμο 2525 με τη φιλόδοξη επαγγελία για μια «παιδεία ανοιχτών οριζόντων». Το λύκειο, με τον νόμο Αρσένη, μετατρέπεται σε ένα απέραντο εξεταστικό κέντρο, σε ένα πολυδαίδαλο εξεταστικό Μινώταυρο με αρνητικές επιπτώσεις, ιδιαίτερα για τους μαθητές και τις μαθήτριες από λαϊκά στρώματα. Ταυτόχρονα, ο νόμος Αρσένη προβλέπει την εφαρμογή της αξιολόγησης εκπαιδευτικών και την απομάκρυνση των «ακατάλληλων», την κατάργηση της επετηρίδας και την αντικατάστασή της από διαγωνισμό του ΑΣΕΠ.

Η  προσχεδιασμένη  κίνηση  διόγκωσης της επετηρίδας και το μπλοκάρισμα των διορισμών  λόγω περιορισμένης ζήτησης και υπερπροσφοράς  αρκετά χρόνια πριν – αφού οι διορισμοί πριν τη διεξαγωγή  του διαγωνισμού ήταν ελάχιστοι και οι ελπίδες μεγάλου μέρους των αδιόριστων εκπαιδευτικών για μόνιμο διορισμό ανύπαρκτες – αποτελούσε πολιτική επιλογή. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι υπήρχε ήδη αναμονή στην επετηρίδα 10 ετών για τους δασκάλους, 12 για τους νηπιαγωγούς και από 8-14 για τους καθηγητές ανάλογα την ειδικότητα. Το 1996 στην επετηρίδα ήταν εγγεγραμμένοι 19.007 δάσκαλοι, 11.317 νηπιαγωγοί και 107.373 καθηγητές. Το ζητούμενο όμως ήταν η αποσύνδεση  οριστικά και αμετάκλητα των  εργασιακών  δικαιωμάτων που απορρέουν από το πτυχίο και η μετατροπή της αποτυχίας του κράτους να προσφέρει ποιοτική εκπαίδευση σε προσωπική αποτυχία του κάθε διαγωνιζόμενου μέσα από συγκεκριμένες «πιστοποιημένες» γνώσεις και παιδαγωγικές αντιλήψεις. Το Υπουργείο Παιδείας πρόβαλλε τότε το νεοφιλελεύθερο επιχείρημα της αξιοκρατίας: «θα πάρουμε τους καλύτερους εκπαιδευτικούς» επαναλάμβανε ο Αρσένης σε κάθε ευκαιρία.

Πρόκειται για την πιο επιθετική νεοφιλελεύθερη αναδιάρθρωση της δεκαετίας του ’90. Η αντίδραση του κινήματος των αδιόριστων υπήρξε άμεση. Στα μέσα Αυγούστου, οργανώνονται ογκώδη και δυναμικά συλλαλητήρια στο Υπουργείο Παιδείας και τη Βουλή. Ο νόμος ψηφίζεται μέσα στο κατακαλόκαιρο, με την κυβέρνηση να παρατάσσει τα ΜΑΤ απέναντι στο δυναμισμό και τη μαχητικότητα του κινήματος των αδιόριστων. Ωστόσο, στο νόμο θα συμπεριληφθεί μια τροποποίηση που προβλέπει ότι τα επόμενα πέντε χρόνια οι διορισμοί θα γίνονται με κυμαινόμενα ποσοστά και από τον ΑΣΕΠ και από την επετηρίδα. Η νικηφόρα μάχη που δόθηκε το χειμώνα του ’97-’98 ενάντια στην αξιολόγηση, αποδείχτηκε στρατηγικής σημασίας: 22 ολόκληρα χρόνια πέρασαν από εκείνο το χειμώνα με αλλεπάλληλα θεσμικά πλαίσια για την αξιολόγηση που έμειναν στα χαρτιά και δεν εφαρμόστηκαν ποτέ, καθώς αντιμετώπισαν τη σθεναρή αντίσταση του εκπαιδευτικού κινήματος. Ωστόσο, η νέα πραγματικότητα που διαμορφώνεται στο σώμα των αδιόριστων μετά την ψήφιση του νόμου είναι πολύ πιο σύνθετη. Η ΠΕΑΕ συσπειρώνει το πιο αποφασισμένο τμήμα των αδιόριστων και αναπληρωτών, με μεγάλη επιρροή στην πρωτοβάθμια, υπερασπίζοντας την επετηρίδα και τα εργασιακά δικαιώματα που απορρέουν από το βασικό πτυχία, διεκδικώντας την καθολική κατάργηση του νόμου. Από την άλλη, η Πανελλήνια Ένωση Αναπληρωτών (ΠΕΑ), εκφράζει τους αναπληρωτές, κατά βάση της δευτεροβάθμιας, που προτάσσουν τη διεκδίκηση μιας ρύθμισης που θα εξασφαλίζει την εργασιακή διάσωσή τους χωρίς να αμφισβητεί την αντιεκπαιδευτική αναδιάρθρωση. Όσο πλησιάζουμε προς τη διενέργεια του πρώτου διαγωνισμού ΑΣΕΠ, τόσο το δυναμικό των αδιόριστων και των αναπληρωτών συσπειρώνεται γύρω από τη λογική της συνολικής σύγκρουσης και ακύρωσης του διαγωνισμού. Στις 7 Μαΐου 1998, μια μεγάλη πανεκπαιδευτική διαδήλωση απαιτεί να φτάσει στο Ζάππειο όπου διεξάγεται ομιλία με τον Κ. Σημίτη και συγκρούεται με τα ΜΑΤ, ενώ στις 4 Ιουνίου, πάνω από 1200 άτομα συμμετέχουν στη μεγάλη συνέλευση αγώνα στην αίθουσα ΜΑΧ του Πολυτεχνείου και εκλέγουν Κεντρική Συντονιστική Επιτροπή. Είναι η στιγμή που η ίδια η βάση των εκπαιδευτικών παίρνει την υπόθεση του αγώνα στα χέρια της, παραμερίζοντας τις δυνάμεις του κυβερνητικού κρατικού συνδικαλισμού της υποταγής και της συναίνεσης.

Κάτω από την ασφυκτική πίεση της βάσης, το ΔΣ της ΔΟΕ, στο οποίο την απόλυτη πλειοψηφία έχει η ΠΑΣΚ, υποχρεώνεται να κηρύξει απεργία για τις ημέρες πραγματοποίησης του διαγωνισμού.

Οι έξι μέρες που συγκλόνισαν την εκπαίδευση

Το απόγευμα της παραμονής του διαγωνισμού, ένα ογκώδες συλλαλητήριο ανηφορίζει τη Σταδίου. Το σύνθημα που δονεί τη διαδήλωση είναι: «Αύριο θα μπούμε στα εξεταστικά, ο νόμος του Αρσένη θα μείνει στα χαρτιά». Πράγματι, τα μεσάνυχτα της ίδιας μέρας, μια ομάδα εκπαιδευτικών, αιφνιδιάζει την αστυνομική δύναμη και καταλαμβάνει το εξεταστικό κέντρο του 1^ου Λυκείου Πεύκης. Η κατάληψη εκκενώνεται τις πρώτες πρωινές ώρες από τα ΜΑΤ πριν προλάβει να μαζικοποιηθεί. Ένα ζήτημα που μένει ανοιχτό, είναι οι πολιτικές ταλαντεύσεις για τη στήριξη ή όχι της κατάληψης, που υπήρχαν στο εσωτερικό του κινήματος και εκφράστηκαν και στην Κεντρική Συντονιστική Επιτροπή.

Οι επόμενες έξι ημέρες είναι πραγματικά συγκλονιστικές. Χιλιάδες εκπαιδευτικοί, αναπληρωτές και μόνιμοι, φοιτητές και εργαζόμενοι, προχωρούν σε αποκλεισμό των εξεταστικών κέντρων σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και 14 ακόμα πόλεις (Ιωάννινα, Ηράκλειο, Πάτρα, Σέρρες, Λαμία, Καρδίτσα,  Κοζάνη, Ρέθυμνο, Αλεξανδρούπολη, Ρόδος, Βόλος, Αγρίνιο, Χαλκίδα, Πύργος), αντιμετωπίζοντας με μαχητικότητα και πρωτοφανή αποφασιστικότητα την αστυνομική βία. Έξω από τα εξεταστικά ξεσπάει πραγματικός πόλεμος. Η συντηρητική πολιτική συνοδεύεται από την κρατική καταστολή και την παρακρατική βία: οι συλλήψεις ξεπερνούν τις 70. Οι συλληφθέντες παραπέμπονται σε δίκες με βαριές κατηγορίες (έως και για κακουργηματικές πράξεις) και ενώ τα κατηγορητήρια καταρρέουν, πολλοί από αυτούς καταδικάζονται με εφέσιμες ποινές που κυμαίνονται από 2 έως και 7 μήνες. Δεκάδες τραυματίες διαδηλωτές, τραυματίας διαδηλωτής από σφαίρα αστυνομικού την Πέμπτη 18 Ιουνίου, δολοφονική επίθεση των ταγμάτων της Χρυσής Αυγής έξω από τα δικαστήρια της Ευελπίδων σε φοιτητές και αδιόριστους με βαριά τραυματισμένο το μέλος του ΚΣ της ΕΦΕΕ Δημήτρη Κουσουρή.

Έτσι, ο διαγωνισμός του 1998 σημαδεύτηκε με το αίμα των διαδηλωτών εκπαιδευτικών και φοιτητών, επιβλήθηκε με την κρατική βαρβαρότητα και, τελικά, χαρακτηρίστηκε από πλήθος παρατυπιών και εξαιρετικά χαμηλή συμμετοχή σε αρκετούς κλάδους (π.χ. δάσκαλοι).

1998 – 2010: Από τον πρώτο διαγωνισμό του ΑΣΕΠ στην εποχή της απόλυτης αδιοριστίας

Αμέσως μετά τη διεξαγωγή του πρώτου διαγωνισμού του ΑΣΕΠ (1998) και όλη την επόμενη δεκαετία, το κράτος, με διακυβέρνηση είτε ΠΑΣΟΚ είτε ΝΔ, είχε ως βασικό του μέλημα την αποσύνδεση του πτυχίου από τα εργασιακά δικαιώματα που απορρέουν από αυτό.  Το κίνημα της αδιοριστίας της δεκαετίας του 1990 έκλεισε τον κύκλο του με κορυφαία στιγμή τις μάχες του 1998. Ωστόσο, η αγωνιστική κουλτούρα και ο ριζοσπαστισμός που το διέκρινε πέρασε -μαζί με τα φυσικά πρόσωπα- τις πόρτες του δημόσιου σχολείου  συμβάλλοντας  καθοριστικά στις αντιπαραθέσεις της επόμενης δεκαετίας.  Αποκορύφωμα των αντιπαραθέσεων αυτών υπήρξε η απεργία του 2006. Μέσα στο καμίνι αυτών των αγώνων συγκροτείται σταδιακά το πολύμορφο ταξικό αυτόνομο ρεύμα των Παρεμβάσεων στην πρωτοβάθμια – στη δευτεροβάθμια έχει ήδη συγκροτηθεί από το 1988. Ταυτόχρονα, μια σειρά μικρότερης εμβέλειας μάχες (αναπληρωτές, νηπιαγωγοί, ωρομισθία) είχαν ιδιαίτερη αξία για τα μαχόμενα τμήματα της εκπαίδευσης. Δεν είναι άσχετο με την ανάπτυξη του κινήματος το γεγονός ότι μόνο στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, από το 1998 ως το 2010 διορίστηκαν 39.887 εκπαιδευτικοί. Υπονομεύτηκε έτσι ο διαγωνισμός του ΑΣΕΠ, αφού κυριάρχησε -ιδιαίτερα στον χώρο των δασκάλων- η προϋπηρεσία ως βασικό κριτήριο πρόσληψης. Όλες οι νομοθετικές παρεμβάσεις της δωδεκαετίας αυτής επεδίωκαν να επιβάλλουν την αποσύνδεση του πτυχίου με τον διορισμό, δεν κατάφεραν ωστόσο, κάτω από τη συνεχή πίεση του κινήματος, να απαξιώσουν την έννοια της προϋπηρεσίας. Αυτή ήταν και η παρακαταθήκη των αγώνων στη δεύτερη, σκληρή δεκαετία του 21^ου πρώτου αιώνα, στα μνημονιακά χρόνια. Από την άλλη πλευρά, η αλυσίδα των διαρκών παρεμβάσεων στο σύστημα διορισμού επιβεβαιώνει ότι στη νέα εποχή μετά το διαγωνισμό του ΑΣΕΠ ο κανόνας είναι ότι δεν υπάρχουν κανόνες.

Η κινούμενη άμμος των νομοθετικών ρυθμίσεων και η επιβίωση της προϋπηρεσίας

Ένα χρόνο μετά τον πρώτο γραπτό διαγωνισμό ΑΣΕΠ αναγνωρίζεται στους αναπληρωτές για πρώτη φορά η προϋπηρεσία. Σύμφωνα με το ν.2725/99, προβλέπεται οι προσωρινοί αναπληρωτές, που μέχρι 30/6/1998 είχαν συμπληρώσει πραγματική υπηρεσία 16 μηνών, να διορίζονται κατά προτεραιότητα μετά το 2003. Σε μια πρώτη φάση διορίστηκε το 49,25% αυτών των αναπληρωτών με το 16μηνο, που περιλαμβάνονταν στον Πίνακα Α, που αριθμούσε 7.473 από τους 15.173 αναπληρωτές συνολικά. Οι αναπληρωτές αυτοί είχαν από 7 μέχρι 13 χρόνια προϋπηρεσίας. Ο διορισμός τελικά όλων ολοκληρώθηκε το 2005.  

Ο πολυκατακερματισμός στο χώρο των αναπληρωτών είναι πλέον εμφανής αλλά στις κινητοποιήσεις που διοργανώνονται σε όλη την Ελλάδα συμμετέχει η πλειοψηφία των αναπληρωτών μαζί με Συλλόγους ΠΕ, ΕΛΜΕ, συλλόγους  αναπληρωτών από ομάδα νηπιαγωγών, επιτροπές αγώνα (παρακαταθήκη από  το 1998). Τα δίκαια αιτήματα των μαζικών μόνιμων διορισμών με βάση το πτυχίο και του διορισμού όλων των αναπληρωτών με βάση την προϋπηρεσία κινητοποιεί και ενώνει στις συγκεντρώσεις τον κόσμο της εκπαίδευσης. Συγκροτείται ομάδα νηπιαγωγών που παρεμβαίνει συχνά στη ΔΟΕ με τα αιτήματα για διορισμό των αναπληρωτών και προβάλλοντας την ανάγκη εκκαθάρισης της επετηρίδας από πλασματικές εγγραφές αλλά και την ανάγκη δημιουργίας ενιαίου πίνακα προσλήψεων αναπληρωτών σε εθνικό επίπεδο πραγματοποιώντας και παρεμβάσεις σε επίπεδο Διευθύνσεων. Παράλληλα οι νηπιαγωγοί έχουν βιώσει την προσφερόμενη εκτός Υπουργείου Παιδείας προσχολική αγωγή, αλλά και την πολυδιάσπαση που υπάρχει σε αυτή (Δήμοι, Ιδιώτες, Εκκλησία, Τράπεζες κ.λ.π.) με ότι συνέπειες έχει αυτό για τα παιδιά Το παιδί και οι γονείς είναι πελάτες ως εκ τούτου όλα καθορίζονται από τη σχέση κέρδους και  προσέλκυσης πελατών. Απέναντι σε αυτή την κατάσταση, προβάλλουν δυναμικά ΤΟ ΑΙΤΗΜΑ ΤΗΣ ΔΙΧΡΟΝΗΣ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗΣ ΠΡΟΣΧΟΛΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ. Κινητοποιήσεις  γίνονται  κάθε Τετάρτη στο Υπουργείο Παιδείας,  από αναπληρωτές δάσκαλους και νηπιαγωγούς μαζί με το Συντονιστικό αναπληρωτών της ΟΛΜΕ  και την ΠΕΑΕ. Τον Απρίλη του 2001 μια  αναπληρώτρια συνάδελφος επιχειρεί να αυτοπυρποληθεί, ενώ οι αναπληρωτές απαντούν στην πλήρη αδιαφορία της ΔΟΕ με κατάληψη των γραφείων της και πίεση στο Δ.Σ. να αποφασίσει απεργία. Ωστόσο, η πρόταση για απεργία μειοψηφεί – για μια ακόμα φορά η ΔΟΕ αρνείται να εκφράσει τον αγωνιστικό παλμό της ελαστικής εργασίας.

Επί Υπουργίας Πέτρου Ευθυμίου, στις 12/9/20011, συντάσσονται πίνακες υποψηφίων αναπληρωτών σε εθνικό επίπεδο από την κεντρική υπηρεσία του Υπουργείου Παιδείας. Επαναπροσλαμβάνονται οι γυμναστές (1000) στις ίδιες θέσεις για το μάθημα της Ολυμπιακής Παιδείας  και προκηρύσσονται άλλες 1000 θέσεις για κάλυψη του μαθήματος με το ίδιο  ιδιότυπο καθεστώς  έως το 2004.

Η σειρά πρόσληψης αναπληρωτών  σύμφωνα με τον Ν. 2942/2001 διαμορφώνεται ως εξής:

• Πίνακας 16μηνιτών (κλειδωμένη προϋπηρεσία έως 30/6/1998)
• Διοριστέοι ΑΣΕΠ με τη σειρά τους στον πίνακα
• Προϋπηρεσία
• Επετηρίδα

Πρακτικά για τους δάσκαλους ο νόμος ήταν μια ιδιότυπη επαναφορά της επετηρίδας γιατί ο μόνος πίνακας  που ήταν ενεργός ήταν αυτός της προϋπηρεσίας που ήταν άκρως συνυφασμένος με τον πίνακα της επετηρίδας. Για τους νηπιαγωγούς όμως που διέθεταν μεγάλο αριθμό εκπαιδευτικών σε όλες τις κατηγορίες το μέλλον φαίνεται αβέβαιο και ο διαγωνισμός έχει αρχίσει να  εδραιώνεται.

Στις 30 Γενάρη του 2002 πραγματοποιείται Πανελλαδική κινητοποίηση αναπληρωτών και συνάντηση με τον τότε Υφυπουργό Παιδείας Ν. Γκεσούλη ο οποίος ανακοινώνει «την έναρξη διαλόγου στις αρχές Μάρτη για να προσδιοριστεί ο ρυθμός απορρόφησης των αναπληρωτών με 16μηνη προϋπηρεσία». Όμως στην ουσία επισπεύδει την κατάργηση της επετηρίδας και δημιουργεί πολλαπλές κατηγορίες αναπληρωτών.

Με το ν. 3027/2002 διαμορφώνονται πίνακες αναπληρωτών αλλά και μόνιμων διορισμών προσμετρώντας 1 μόριο για κάθε μήνα προϋπηρεσίας και 1 μόριο για κάθε μονάδα  πάνω από τη βαθμολογική βάση στο Διαγωνισμό του ΑΣΕΠ. Με το νόμο αυτό προβλέπεται ο διορισμός των μονίμων να γίνεται  κατά 75% από το διαγωνισμό του ΑΣΕΠ και κατά 25% από τους 16μηνίτες αναπληρωτές.

Στην κατηγορία των δασκάλων που εκλείπουν οι δυο πίνακες όλοι οι αναπληρωτές μπαίνουν σε τροχιά διορισμού. Όμως το 2002 εφαρμόζεται στην πράξη ο νόμος 2525/97 αφού τελειώνει η 5ετια προσαρμογής κι έτσι έχουμε μόνιμους διορισμούς κατά 90% από το διαγωνισμό ΑΣΕΠ του 2000 και 10% από την επετηρίδα, που κλείνει οριστικά το 2003. Οι κενές θέσεις καλύπτονται  κατά 50% από 16μηνίτες αναπληρωτές, κατά 25% από τον Πίνακα Γ΄ και κατά 25% από αυτούς που έλαβαν τη βαθμολογική βάση στο διαγωνισμό του ΑΣΕΠ του 2000.

Το Νοέμβρη του 2002 ιδρύεται η Πανελλήνια Ένωση Αναπληρωτών Νηπιαγωγών και απευθύνει κάλεσμα αγωνιστικής συσπείρωσης όλων των αναπληρωτών νηπιαγωγών, για την καθιέρωση υποχρεωτικής δημόσιας δωρεάν δίχρονης προσχολικής αγωγής, τη συνεργασία με συλλόγους αδιόριστων και αναπληρωτών, τη διεκδίκηση του μόνιμου διορισμού όλων των αναπληρωτών, την κατάργηση του θεσμού των αναπληρωτών και των ωρομισθίων, την κατάργηση του διαγωνισμού του ΑΣΕΠ και μόνιμους μαζικούς διορισμούς με σύστημα που θα στηρίζεται στην προϋπηρεσία και το χρόνο λήψης πτυχίου.

Την άνοιξη του 2004 δημοσιεύεται το περιβόητο Π. Δ. για τη “μονιμοποίηση” των 250.000 συμβασιούχων, μη εξαιρουμένων των εκπαιδευτικών, που θα προωθούσε (σύμφωνα με τις προεκλογικές της υποσχέσεις) η κυβέρνηση της ΝΔ. Το Π.Δ. αποτελεί μια πρωτοφανή κοροϊδία, αφού τελικά μονιμοποιούνται μόνο 33.500 συμβασιούχοι  και, επιπλέον, εξαιρεί  επίσημα την εκπαίδευση από τις ρυθμίσεις του. Στις 14 Μάη οργανώνεται μεγάλο συλλαλητήριο συμβασιούχων του δημοσίου και εκπαιδευτικών στο Μαξίμου με αίτημα τη σταθερή και μόνιμη εργασία. Κάτω από την πίεση των αναπληρωτών, ψηφίζεται ο Ν. 3255/2004 που προβλέπει μόνιμους διορισμούς κατά 60% από το διαγωνισμό ΑΣΕΠ και 40% από τον ενιαίο πίνακα αναπληρωτών. Τέλος, ο ν. 3687/2008 προβλέπει για τους 30μηνίτες μέχρι 30/6/2008 να διορίζονται μέχρι το 2012-2013 και μάλιστα το 1/5 αυτών κατ΄ έτος. Επίσης για όσους είχαν συμπληρώσει 24μηνη προϋπηρεσία μέχρι την ίδια ημερομηνία και είχαν και τη βαθμολογική βάση του διαγωνισμού ΑΣΕΠ να διορίζονται από το σχολικό έτος 2008-2009.

Από το 2005 και μετά η ΠΕΑΕ σταδιακά αδρανοποιείται και στη θέση της λειτουργεί το Συντονιστικό Ωρομίσθιων – Αναπληρωτών εκπαιδευτικών, μια πρόδρομη μορφή του σημερινού Συντονιστικού Αναπληρωτών και Αδιόριστων εκπαιδευτικών.

Εγγραφή ωρομίσθιων στο συνδικάτο

Μετά το 2000 εισάγεται και στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση το ωρομίσθιο. Χιλιάδες αδιόριστοι εργάζονται ως ωρομίσθιοι, με πολύ χαμηλές αποδοχές, με εξαιρετικά μεγάλες καθυστερήσεις στην πληρωμή τους.

Παρ’ όλα αυτά, η συνδικαλιστική γραφειοκρατία στην ΑΔΕΔΥ και τις εκπαιδευτικές ομοσπονδίες αρνείται την εγγραφή των συμβασιούχων στα σωματεία. Σε πείσμα του υποταγμένου συνδικαλισμού, το 2004  δεκάδες Σύλλογοι Π.Ε. στη χώρα έχουν εγγράψει τους ωρομίσθιους στις τάξεις τους προσπερνώντας στην πράξη τις γνωματεύσεις νομικών συμβούλων. Γιατί τα συνδικάτα δε τα ίδρυσε ο νόμος , αλλά τα γέννησαν οι ανάγκες των εργαζομένων και αυτές τις ανάγκες πρέπει να υπηρετούν.
Η καθολική εγγραφή όλων ωρομισθίων σε όλους τους συλλόγους αποτελεί κορυφαίο πολιτικό ζήτημα τα επόμενα χρόνια. Στην 73η Γενική Συνέλευση της ΔΟΕ μπήκε σε ψηφοφορία η πρόταση που υποστήριξαν οι Παρεμβάσεις – Κινήσεις – Συσπειρώσεις και αντιπρόσωποι από άλλες δυνάμεις για εγγραφή των ωρομισθίων στους Συλλόγους με πλήρη δικαιώματα. Η πλειοψηφία της Γενικής Συνέλευσης (ΠΑΣΚ – ΔΑΚΕ) καταψήφισε την πρόταση αυτή και παρέπεμψε το θέμα σε μια διαπαραταξιακή επιτροπή που θα συσταθεί από ΑΔΕΔΥ, ΟΛΜΕ και ΔΟΕ! Όμως, το 2005, στην 74η Γ.Σ. αναγνωρίζεται ντε φάκτο η εγγραφή των ωρομισθίων στους Συλλόγους με πλήρη δικαιώματα (εκλέγειν – εκλέγεσθαι) αφού στην Συνέλευση συμμετέχουν δυο αντιπρόσωποι ωρομίσθιες χωρίς καμιά παράταξη να τολμήσει να βάλει ένσταση.

Επίσχεση εργασίας για τη διεκδίκηση δεδουλευμένων

Ταυτόχρονα, εντείνονται οι αγώνες ενάντια στις ελαστικές και ευέλικτες μορφές εργασίας. Οι ωρομίσθιοι αγωνίζονται ενάντια στις μεσαιωνικές συνθήκες εργασίας, στη μείωση της ωριαίας αμοιβής από 9 στα 7 ευρώ, ενάντια στην απαράδεκτη σύμβαση εργασίας που προβλέπει ότι θα αμείβονται μετά το τέλος κάθε μήνα και «σε εύλογο χρονικό διάστημα». Το Δεκέμβρη του 2010 εκατοντάδες ωρομίσθιοι συμμετέχουν σε επίσχεση εργασίας διεκδικώντας τα δεδουλευμένα τους καθώς παραμένουν απλήρωτοι από την αρχή της σχολικής χρονιάς.

To σχολείο στα πέτρινα χρόνια της κρίσης

Το τοπίο στην εκπαίδευση στα χρόνια της κρίσης και των μνημονίων, διαμορφώθηκε σε γενικές γραμμές, από την αντιπαράθεση ανάμεσα στα αλλεπάλληλα κύματα αναδιαρθρώσεων και στις αντιστάσεις και τους αγώνες της εκπαιδευτικής κοινότητας.

Στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση ο τύπος σχολείου που επιβάλλεται, το Σχολείο Ε.Α.Ε.Π. (σχολείο Διαμαντοπούλου) και η μετεξέλιξή του, κάτω από το βάρος των μνημονικών περικοπών, σε Ενιαίου Τύπου Ολοήμερο Δημοτικό Σχολείο (σχολείο Φίλη) επιβάλει και το μοντέλο των εργασιακών σχέσεων. Η αναλογία μόνιμων και ελαστικά εργαζόμενων εκπαιδευτικών χρόνο με τον χρόνο αλλάζει σε βάρος της μόνιμης και σταθερής εργασίας. Οι ελαστικά εργαζόμενοι αναπληρωτές που πολλές φορές προσλαμβάνονται με μειωμένο ωράριο εργασίας ή για ελάχιστους μήνες προσεγγίζουν πια το 20% του συνόλου των εκπαιδευτικών που εργάζονται στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Στη δευτεροβάθμια, η αύξηση του ωραρίου των εκπαιδευτικών δημιουργεί τεχνητά πλεονάσματα προσωπικού, ενώ η κατάργηση ολόκληρων κλάδων οδηγεί 2000 μόνιμους συναδέλφους στη διαθεσιμότητα.

Η δημόσια εκπαίδευση μπαίνει σε τροχιά αποδόμησης. Συνοψίζουμε τα αποτελέσματα των αντιεκπαιδευτικών πολιτικών της τελευταίας δεκαετίας:

• Οι μόνιμοι διορισμοί μηδενίζονται με αποτέλεσμα, σε συνδυασμό με τις αθρόες συνταξιοδοτήσεις, μείωση των μόνιμων εκπαιδευτικών, ιδιαίτερα στη δευτεροβάθμια, κατά 30.000.
• Ο αριθμός των αναπληρωτών που δουλεύουν στα σχολεία διπλασιάζεται (από περίπου 16.000 το σχολικό έτος 2010-11, ξεπερνάει τους 32.000 τη φετινή χρονιά). Παράλληλα μειώνονται δραστικά οι προσλήψεις αναπληρωτών από τον κρατικό προϋπολογισμό και τα κάθε λογής ΕΣΠΑ γίνονται το βασικό εργαλείο προσλήψεων εκπαιδευτικού προσωπικού.
• Οι ελαστικές σχέσεις εργασίας διογκώνονται και δημιουργούνται στα σχολεία εργαζόμενοι δυο ταχυτήτων. Οι αναπληρωτές αποτελούν πλέον το σκελετό του δημόσιου σχολείου και είναι καταδικασμένοι να ζουν σε ένα καθεστώς συνεχούς εργασιακής ομηρίας και ανασφάλειας με λειψά εργασιακά δικαιώματα (αναρρωτικές άδειες, άδειες λοχίας και μητρότητας κ.λπ.).
• Σχολεία συγχωνεύονται ή και καταργούνται (Πάνω από 1.200 σχολεία στην Π.Ε. και στη Δ.Ε. από το 2011 καθώς και 120 ΕΠΑΣ). Τα αθλητικά σχολεία καταργούνται. Μειώνεται δραστικά η επιχορήγηση των σχολικών επιτροπών.
• Μείωση μισθών έως και 45% στον πρωτοδιόριστο.

Απέναντι σε αυτή τη δραματική κατάσταση, το εκπαιδευτικό κίνημα ορθώνει τις διεκδικήσεις του. Μια από τις κεντρικές διεκδικήσεις είναι οι μαζικοί διορισμοί εκπαιδευτικών ώστε να καλυφθεί το τεράστιο κενό που δημιούργησαν οι χιλιάδες συνταξιοδοτήσεις και οι αντίστοιχοι μηδενικοί διορισμοί. Όλες αυτές οι διεκδικήσεις έρχονται σε ευθεία αντιπαράθεση με το μνημονιακό καθεστώς, καθώς έχουν να αναμετρηθούν με το ισχύον μνημονιακό εκπαιδευτικό νομοθετικό πλαίσιο (π.χ. αξιολόγηση) και τις ασφυχτικές πολιτικές λιτότητας και περικοπών. Οι πολιτικές περικοπών και μηδενικών διορισμών μετασχηματίζονται και σε συγκεκριμένες σχολικές μορφές, π.χ. αναπροσαρμογή ωρολογίων προγραμμάτων, ωραρίου εκπαιδευτικών, ανακατανομή των ωρών των διαφόρων αντικειμένων. Οι σχολικές μορφές αυτές επικαλούνται τις μορφωτικές ανάγκες των μαθητών αλλά στην πραγματικότητα αποτελούν διαχείριση προσωπικού, δηλαδή, λειτουργία του σχολείου με το ελάχιστο δυνατό προσωπικό λόγω των μνημονιακών δεσμεύσεων.

ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΟΥ ΓΕΝΑΡΗ 2019

Αντίσταση, Αγώνας, Αυτοοργάνωση

Ο Γενάρης είναι παιδί του Μάρτη. Προπομπός των μεγάλων κινητοποιήσεων ενάντια στο προσοντολόγιο υπήρξαν οι σημαντικές σε όγκο και μαχητικότητα συγκεντρώσεις του Μαρτίου του 2018 που κατόρθωσαν να συσπειρώσουν τον κόσμο της αδιοριστίας και αποτέλεσαν ελπιδοφόρα παρακαταθήκη στον αγώνα για να σπάσει ο δεκαετής κύκλος της αδιοριστίας. Η πάλη για διορισμό των ελαστικά εργαζόμενων συναδέλφων, η πάλη ενάντια στις πολιτικές λιτότητας που περιορίζουν τα δικαιώματα στη σταθερή και μόνιμη εργασία μπήκε τότε σε μια νέα φάση που τα αποτελέσματα της έγιναν ορατά στις μέρες μας.  Ο κόσμος της αδιοριστίας και της αναπλήρωσης κατόρθωσε να υπερβεί τον κατακερματισμό του και να οργανώσει μαζικά και μαχητικά  συλλαλητήρια και πολλές αγωνιστικές δράσεις. Περισσότεροι από 2000 διαδηλωτές απαίτησαν μπροστά από τις κλειστές πόρτες του Υπουργείου Παιδείας μαζικούς και μόνιμους διορισμούς με βάση το πτυχίο και την προϋπηρεσία. Παρά την καταστολή των ΜΑΤ και των χημικών όχι μόνο παρέμειναν στις θέσεις τους αλλά κατάφεραν να εισβάλλουν στο κτίριο του υπουργείο να το καταλάβουν και να πραγματοποιήσουν μαχητικές συνελεύσεις αγώνα.

Στα τέλη του 2018 η κατάθεση της τροπολογίας από τον Γαβρόγλου για το νέο σύστημα μόνιμων διορισμών και προσλήψεων αναπληρωτών έφερε ξανά τον κόσμο της αδιοριστίας στο προσκήνιο. Γρήγορα έγινε κατανοητό ότι επρόκειτο να αποτελέσει τη μεγαλύτερη ανατροπή εργασιακών δικαιωμάτων από την εποχή της κατάργησης της επετηρίδας. Η κλοπή της προϋπηρεσίας, η πριμοδότηση ενός αέναου ανταγωνισμού προσόντων και πιστοποιήσεων, το φάσμα των απολύσεων για χιλιάδες αναπληρωτές  ξεχείλισαν το ποτήρι της οργής.

Κάτσε καλά γεράσαμε…..

Οι χιλιάδες διαδηλωτές εκπαιδευτικοί, μόνιμοι και αναπληρωτές που το Γενάρη του 2019  διαδήλωσαν μαζικά και μαχητικά στην Αθήνα και σε δεκάδες πόλεις όλης της χώρας, στα μεγαλύτερα και μαχητικότερα συλλαλητήρια των τελευταίων χρόνων, η μαζικότητα και η δυναμική της Κατάληψης της Πρυτανείας στα Προπύλαια ως ένα υποδειγματικό κέντρο αυτοοργάνωσης και αδιαμεσολάβητης δράσης, οι καταλήψεις και τα συλλαλητήρια σε όλη τη χώρα, απέδειξαν ότι οι ανάγκες της κοινωνίας και της μαχόμενης εκπαίδευσης ασφυκτιούν μέσα στα πλαίσια των κυβερνητικών σχεδιασμών, των υπερεθνικών απαιτήσεων ΟΟΣΑ και Ευρωπαϊκής Ένωσης, που απεργάζονται την παράδοση του Δημόσιου σχολείου στους κερδοσκοπικούς μηχανισμούς της αγοράς.

Ταυτόχρονα το κίνημα του Γενάρη για πρώτη φορά με τόσο μαζικούς όρους έσπασε τη βιτρίνα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Η αμφισβήτηση ήρθε όχι από τον αντιδραστικό ΣΚΑΙ και τον Μητσοτάκη, όχι από τα τηλεοπτικά κανάλια, αλλά από τη σκοπιά του αγώνα, από τη σκοπιά του ταξικού ανταγωνισμού, από τη σκοπιά των κοινωνικών αναγκών. Η μαζικότητα και η μαχητικότητα του κινήματος αυτών των ημερών κατέδειξε ότι υπάρχει ένας κόσμος που κάνει πολιτική την ίδια του την κοινωνική ανάγκη. Σ΄ αυτήν την κοινωνική ανάγκη και στους αγώνες που την εξωτερικεύουν υπάρχουν εν σπέρματι οι πολιτικές απόψεις, οι αντιλήψεις, οι προτάσεις που θα γεννήσουν νέα προτάγματα   για την κοινωνική αλλαγή και χειραφέτηση. Το μέλλον μας δεν είναι η Βραζιλία του Μπολσονάρο, ούτε οι φασίστες της Ευρώπης, δεν είναι ούτε ο Μητσοτάκης που απειλεί ότι «προσλήψεις χωρίς διαγωνισμούς δεν πρόκειται να γίνουν από την επόμενη κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας» και υπόσχεται μια ακόμα τετραετία μηδενικών διορισμών, σκληρής αξιολόγησης, αυταρχισμού και μετατροπής της εκπαίδευσης σε εμπόρευμα.

Το προσοντολόγιο καθώς και όλες οι εκπαιδευτικές αναδιαρθρώσεις που προωθούν η κυβέρνηση, ο ΟΟΣΑ και η ΕΕ,  στην πραγματικότητα πίσω τους έχουν ένα βασικό στόχο: το σχολείο. Όχι μόνο τους εκπαιδευτικούς ως εργαζόμενους, αλλά το σχολείο. Δεν θέλουν ένα σχολείο που θα δημιουργεί ανθρώπους με κριτική σκέψη και ολοκληρωμένη πνευματική και ψυχική ανάπτυξη. Δεν θέλουν ένα σχολείο όπου ο άνθρωπος θα έχει τη δυνατότητα για ολόπλευρη δημιουργική έκφραση. Σχεδιάζουν το σχολείο που θα διαμορφώσει το φθηνό ευέλικτο και αναλώσιμο δυναμικό της νέας εποχής της ανάπτυξης και της άνθισης της τουριστικής βιομηχανίας, της εποχής που τα κέρδη απογειώνονται και οι αποδοχές των εργαζόμενων κινούνται στα 300-400 ευρώ. Αυτή την ανάγκη υπηρετεί η εκπαίδευση των δεξιοτήτων και των κατακερματισμένων πληροφοριών και όχι τα μορφωτικά και εργασιακά δικαιώματα της νέας γενιάς εργαζόμενων που σήμερα κάθονται στα θρανία των σχολικών τάξεων.

Γι’ αυτό και η κυβέρνηση επέλεξε, τη στιγμή που μαίνονταν ο αγώνας για την υπεράσπιση του δικαιώματος στη σταθερή και μόνιμή εργασία, ο αγώνας ενάντια στο προσοντολόγιο, να επιτεθεί σε όλο το μέτωπο, να κατεβάσει την Υπουργική Απόφαση για την αξιολόγηση της σχολικής μονάδας. Γιατί επιδιώκει όχι μόνο την ήττα του κινήματος στο πεδίο των προσλήψεων και των διορισμών αλλά την οριστική παράδοση της ζωντανής εκπαίδευσης στη ζούγκλα της αγοράς και των σιδερένιων κανόνων της.

Σ΄ αυτό το πλαίσιο, το κίνημα του Γενάρη δεν ήταν μια μάχη μόνο για την εργασιακή κατοχύρωση αδιόριστων και αναπληρωτών ή μια μάχη για την κατοχύρωση των επαγγελματικών δικαιωμάτων των πτυχίων. Αποτελεί έναν ακόμα σταθμό στη διαχρονία των αγώνων του εκπαιδευτικού κινήματος για την υπεράσπιση του Δημόσιου σχολείου απέναντι στον νεοφιλελεύθερο μονόδρομο. Αγώνων που, εδώ και 30 χρόνια, αναμετρώνται με την αναγκαιότητα να υπάρξει ένα σχολείο όπου το παιδί θα είναι το υποκείμενό του, θα γίνεται δηλαδή ολοκληρωμένος άνθρωπος με κριτική σκέψη.

Η απάντηση που έδωσαν οι εκπαιδευτικοί με τις μεγαλειώδεις και συγκρουσιακές κινητοποιήσεις τους είναι ότι υπάρχει μια ζωντανή μαχόμενη εκπαίδευση που σκέφτεται και παλεύει και για την εργασία της, την εργασιακή κατοχύρωση που δίνει το πτυχίο και για το σχολείο, για τα παιδιά που θέλει να υπηρετήσει μέσα σε αυτό. Ούτε η καταστολή, ούτε τα ΜΑΤ, ούτε τα δακρυγόνα, ούτε τα ματωμένα κεφάλια, ούτε οι καμένες πλάτες μπορούν να κάμψουν το αγωνιστικό φρόνημα αυτού του κινήματος. Ενός κινήματος που μπορεί και πρέπει να διαμορφώσει νέες αμεσοδημοκρατικές δομές αγώνα στο εσωτερικό των Συλλόγων Π.Ε. και των ΕΛΜΕ, δομές που θα αποτελέσουν τα νέα κύτταρα πάλης και αγώνα.

Φυσάει κόντρα…

Λόγω της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης, καθίσταται αναγκαίο για τις κυρίαρχες δυνάμεις να επανεκτιμηθούν οι κατευθύνσεις, οι προσδοκίες και οι προοπτικές της παιδαγωγικής θεωρίας. Στο όνομα της μεταρρύθμισης και του εξορθολογισμού και σύμφωνα με τις κατευθύνσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της Παγκόσμιας Τράπεζας, του ΟΟΣΑ και άλλων διεθνών οργανισμών, η αναδιάρθρωση της εκπαίδευσης έχει καταστεί καπιταλιστική προτεραιότητα σε διεθνές επίπεδο. Σε αυτή την συγκυρία, η Ελλάδα αντιμετωπίζεται ως πιλότος στην εφαρμογή σκληρών πολιτικών λιτότητας, περικοπών και ακραίων νεοφιλελεύθερων μέτρων.

Έτσι, η εκπαίδευση καλείται να διαμορφώσει έναν νέο τύπο εργαζόμενου σύμφωνα με τις απαιτήσεις του κεφαλαίου για ανθρώπινους πόρους. Η νεοσυντηρητική και νεοφιλελεύθερη καταιγίδα, η οποία εξαπλώνεται άνισα, μέσω της εκπαιδευτικής σφαίρας για περισσότερες από τρεις δεκαετίες, αποσκοπεί στην περαιτέρω υποταγή της εκπαίδευσης στα καπιταλιστικά συμφέροντα, μεταλλάσσοντας έτσι το μεταπολεμικό εκπαιδευτικό σύστημα και διαμορφώνοντας το κατακερματισμένο, ταξικό, φθηνό και ευέλικτο σχολείο.

Οι εκπαιδευτικές πολιτικές που προωθούν αυτές τις αναδιαρθρώσεις επιχειρούν να ποσοτικοποιήσουν την εκπαιδευτική διαδικασία και να καταστήσουν μετρήσιμα (με αυθαίρετα κριτήρια) τα εκπαιδευτικά αποτελέσματα μεταβάλλοντας έτσι ριζικά και τις διαδικασίες παραγωγής και αναπαραγωγής της γνώσης. Ο στόχος για την παραγωγή ευέλικτων, αποτελεσματικών μελλοντικών εργαζομένων, προσαρμόσιμων στις ανάγκες των επιχειρήσεων για φθηνό, ευέλικτο και πειθαρχημένο εργατικό δυναμικό προωθείται με την εγκατάλειψη της υλικής υποδομής, την υποχρηματοδότηση της εκπαίδευσης, την επιθετική προπαγάνδα εναντίον των εκπαιδευτικών από κυβερνητικούς αξιωματούχους και συστημικά μέσα ενημέρωσης, την εισαγωγή των κανόνων της αγοράς στο δημόσιο σχολείο και, συνακόλουθα, την επιστροφή στις μεσαιωνικές συνθήκες εργασίας για τους εκπαιδευτικούς, εξισώνοντας την εκπαιδευτική διαδικασία με τη μηχανιστική μετάδοση κατακερματισμένων και εξειδικευμένων γνώσεων και δεξιοτήτων, μετρήσιμων με τις κλίμακες που ορίζουν οι διαγωνισμοί PISA.

Επομένως, η κατάργηση της (επάρατης σύμφωνα με τον κύριο Γαβρόγλου) επετηρίδας, τα χαμηλά επίπεδα διορισμών σε όλη τη διάρκεια των τελευταίων 30 ετών (με ελάχιστες εξαιρέσεις), η εκμηδένιση των μόνιμων διορισμών στα χρόνια των μνημονίων, η κάλυψη των πραγματικών κενών σε διδακτικό προσωπικό με όλο και αυξανόμενες προσλήψεις αναπληρωτών, η μονιμοποίηση των ελαστικών σχέσεων και της εργασιακής ομηρίας για τη νέα γενιά εκπαιδευτικών, η διαρκής αλλαγή των κανόνων για τις προσλήψεις και ο νέος νόμος για το προσοντολόγιο, εντάσσονται σε ένα ευρύτερο σχέδιο και όχι σε ευκαιριακές «ατυχείς» επιλογές μιας κυβέρνησης ή ενός υπουργού παιδείας.

Σε αυτό το πλαίσιο, σήμερα βρισκόμαστε σε ένα ιστορικό μεταίχμιο. Από ένα δημόσιο σχολείο εθνικών στόχων περνάμε σε ένα σχολείο χρησιμοθηρικής δια βίου κατάρτισης. Για μια σειρά από λόγους, κοινωνικούς και οικονομικούς, υποβαθμίζεται ο ρόλος του σχολείου ως κοινωνικού ανελκυστήρα, ως αναγνωρισμένου και ασφαλούς από την κοινωνική πλειοψηφία διαύλου κοινωνικής κινητικότητας και συνακόλουθα μειώνεται η κοινωνική νομιμοποίηση απέναντι στο σχολικό θεσμό και υποβαθμίζεται ο κοινωνικός ρόλος των εκπαιδευτικών.

Η Παιδαγωγική δεν χωράει σε αυτό το παράδειγμα γιατί βασίζεται σε μια παραδοχή ανθρωπιστική, γιατί προϋποθέτει υπομονή, χρόνο και επιδιώκει την ανάπτυξη του σώματος, των αισθήσεων και της σκέψης. Είναι ικανή να παράγει άλλο πολιτισμό πέρα από τις επιταγές της εμπορευματοποίησης.

Αντίστοιχα, δεν χωράει σε αυτό το παράδειγμα ούτε το μοντέλο της σταθερής και μόνιμης εργασίας, αλλά αντίθετα, προωθούνται οι ελαστικές εργασιακές σχέσεις, η ανακύκλωση της ανεργίας, η συνεχής και αυθαίρετη αλλαγή των κανόνων και των κριτηρίων πρόσληψης και απόλυσης. Το εκπαιδευτικό και εργασιακό μοντέλο που προωθεί ο ΟΟΣΑ είναι η αυτονομία των σχολείων και η λειτουργία τους με όρους επιχείρησης, με διευθυντή – manager που θα προσλαμβάνει, θα αξιολογεί και θα απολύει το διδακτικό προσωπικό. Ο νόμος για το προσοντολόγιο είναι ένα ακόμα βήμα σε αυτή την κατεύθυνση, ωστόσο, μένει ακόμα αρκετός δρόμος που μέχρι στιγμής το μπλοκ εξουσίας δεν μπορεί να τον διανύσει λόγω των αντιστάσεων του εκπαιδευτικού κινήματος.

Επομένως, η πολιτική και ιδεολογική σύγκρουση με τις κυρίαρχες πολιτικές που προωθούν κυβερνήσεις και υπερεθνικοί οργανισμοί για την εκπαίδευση και την εργασία είναι αναπόφευκτη.

Η κατάργηση της επετηρίδας πριν 21 χρόνια, διαμόρφωσε μια νέα πραγματικότητα και συνέβαλε σε ριζική αλλαγή στις συνειδήσεις. Από την εποχή όπου η επετηρίδα και η θέση του αδιόριστου σε αυτήν σηματοδοτούσε το κοινό υλικό έδαφος στο οποίο συγκροτούνταν η συλλογική συνείδηση που διαπερνούσε το σώμα των αδιορίστων και οδηγούσε σε κοινές διεκδικήσεις, περάσαμε στην εποχή όπου ο διαγωνισμός του ΑΣΕΠ έδινε τη δυνατότητα στον αδιόριστο να «βγει από την ουρά» και με όχημα την αξιοκρατία, να διεκδικήσει μια θέση κάτω από τον ήλιο της μονιμότητας, καθορίζοντας με το νεοφιλελεύθερο ιδεολόγημα της ατομικής λύσης την συνειδησιακή αναμόρφωση του εκπαιδευτικού σώματος. Καθώς, όπως είδαμε, η διαδικασία αυτή δεν έγινε χωρίς μάχες, συγκρούσεις και αντιφάσεις, μια ολόκληρη γενιά εκπαιδευτικών διορίστηκε μετά το 1998, συμμετέχοντας σε συλλογικούς αγώνες, ένα μεγάλο μέρος της χωρίς να συμμετάσχει στον ΑΣΕΠ, κάτι που καθόρισε σε μεγάλο βαθμό την αγωνιστική της συνείδηση και ταυτότητα. Σήμερα, είναι οι ίδιες οι δυσλειτουργίες και οι αντιφάσεις της υλικής πραγματικότητας, το αδιέξοδο των μηδενικών διορισμών των τελευταίων χρόνων και η πολυετής παράταση της εργασιακής ομηρίας που οδηγεί στην αγωνιστική έκρηξη της νέας γενιάς αναπληρωτών, στην υπέρβαση του κατακερματισμού και της πολυδιάσπασης του χώρου, στη διαμόρφωση μιας νέας αγωνιστικής διεκδικητικής κουλτούρας και στη βασανιστική και αντιφατική αναζήτηση μιας νέας συλλογικής ταυτότητας. Σε αυτές τις δυσλειτουργίες και αντιφάσεις, αλλά και στο πολιτικό πρόβλημα που δημιούργησαν οι κινητοποιήσεις του Μάρτη και του Γενάρη, επιχειρούν να απαντήσουν, με τον τρόπο του ο καθένας, τόσο η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση, όσο και η νέα έκθεση του ΟΟΣΑ με το νέο ευέλικτο σύστημα αναπλήρωσης που προωθεί.

Με τον καιρό να ‘ναι κόντρα, έχει τιμή σαν πετάς…

Ωστόσο, είναι και πάλι το κίνημα των αδιόριστων-αναπληρωτών που εισβάλει απρόσκλητο στο προσκήνιο και ανατρέπει τα νεοφιλελεύθερα δεδομένα. Έτσι λοιπόν το άγιο λιθόστρωτο γέμισε ξανά βουή, έτσι ακούστηκε η φωνή αυτών που δεν είχαν ως τώρα φωνή. Και αυτή η φωνή ακούστηκε δυνατά, στις συγκεντρώσεις και τις πορείες, στην παρέμβαση του Συντονιστικού στην ΕΡΤ, στις συγκρούσεις με τα ΜΑΤ στου Μαξίμου και στα σκαλοπάτια της Βουλής. Η ίδια η οργάνωση των εκπαιδευτικών, τα πρωτοβάθμια σωματεία τους, οι επιτροπές αγώνα αναπληρωτών στους Συλλόγους ΠΕ και τις ΕΛΜΕ, οι συνελεύσεις αγώνα στο κατειλημμένο Υπουργείο Παιδείας το Μάρτη του ‘18  και η Συνέλευση της Κατάληψης στην Πρυτανεία το Γενάρη του ‘19, ήταν το οξυγόνο που κάλυψε την πολιτική αφασία του υποταγμένου συνδικαλισμού. Όπως και το 1998 στη μεγάλη συνέλευση αγώνα στο ΜΑΧ, έτσι και το 2018-19, η ζωή ανέδειξε τις νέες αγωνιστικές μορφές αυτοοργάνωσης και αδιαμεσολάβητης συμμετοχής. Το σύνθημα «ο αγώνας στα χέρια των εκπαιδευτικών» μετατράπηκε από ένα απλό αίτημα σε υλική δύναμη αντίστασης.

Οι πλειοψηφίες των ΔΣ της ΔΟΕ και της ΟΛΜΕ, υπονόμευσαν τον αγώνα, όρθωσαν από την αρχή εμπόδια σε αυτό το κίνημα, με την άρνησή τους να υιοθετήσουν το αίτημα για μαζικούς διορισμούς αποκλειστικά με το πτυχίο και την προϋπηρεσία, με την άρνησή τους να ψηφίσουν απεργία το Μάρτη του 2018 και την διστακτικότητά τους το Γενάρη του 2019. Οι τρεις 24ωρες απεργίες του Γενάρη, κηρύχτηκαν καθυστερημένα και κάτω από την πίεση του κινήματος. Όπως και το 1998, υποχρεώθηκαν από τη δυναμική εξέλιξη των γεγονότων να κηρύξουν απεργιακό αγώνα ώστε να μην αποκοπούν εντελώς από τη βάση που επιδιώκουν να εκπροσωπήσουν.

Οι αναφορές του Γαβρόγλου για τις ηχηρές μειοψηφίες δεν είναι παρά θλιβερή επανάληψη αντίστοιχων δηλώσεων του Αρσένη, ο οποίος 21 χρόνια πριν ισχυριζόταν ότι η μειοψηφία αντιδρά αλλά η μεγάλη πλειοψηφία των εκπαιδευτικών, των φοιτητών και των μαθητών υποστηρίζουν τη «μεταρρύθμισή» του. Αντίθετα, το κίνημα των εκπαιδευτικών, για μια ακόμα φορά, μετά τα εξεταστικά του ’98 και τη μεγάλη απεργία του 2006, καταφέρνει να διχάσει την κοινωνία θέτοντας με τους αγώνες του τα πραγματικά διλήμματα. Αντλεί την κοινωνική νομιμοποίησή του όχι μόνο από τη μαζικότητά του αλλά από τη δυνατότητά του να εκφράζει ευρύτερες λαϊκές διεκδικήσεις, τα ταξικά συμφέροντα του κόσμου της εργασίας. Να βλέπει τον εαυτό του κάθε εργαζόμενος σε αυτό το κίνημα, να αισθάνεται ότι τα δικά του συμφέροντα διακυβεύονται από την εξέλιξη του αγώνα των εκπαιδευτικών που διεκδικούν μόρφωση και δουλειά για όλο το λαό.

Εμπόριο ελπίδων

Κάτω από την καυτή ανάσα του κινήματος, το υπουργείο ενσωμάτωσε στο νόμο για το προσοντολόγιο μια ρύθμιση που προβλέπει ότι εάν δεν συγκροτηθούν έγκαιρα οι πίνακες αναπληρωτών, οι προσλήψεις αναπληρωτών θα γίνουν και για την επόμενη χρονιά με τα παλιά κριτήρια. Την ίδια στιγμή βέβαια, το εμπόριο τίτλων και προσόντων γνωρίζει νέες δόξες καθώς εκπαιδευτικά ιδρύματα και ινστιτούτα, ακόμα και τράπεζες έχουν επιδοθεί σε ένα πρωτοφανές σαφάρι διαφημίσεων για την απόκτηση πιστοποιημένων μοριοδοτούμενων τίτλων σε ξένες γλώσσες και πληροφορική και σε μεταπτυχιακούς τίτλους που είναι «αποδεκτοί από τον ΑΣΕΠ» αλλά και για την παροχή δανείων για την απόκτηση αντίστοιχων προσόντων. Όπως πριν 20 χρόνια, που ανθούσαν τα φροντιστήρια για το διαγωνισμό του ΑΣΕΠ.

Το θέμα είναι, τώρα τι λες;

Όσες και όσοι δώσαμε μαζί τον αγώνα τον περασμένο Γενάρη, όσες και όσοι αναπνεύσαμε τα δακρυγόνα, ξενυχτήσαμε στην κατάληψη, γεμίσαμε δρόμους και πλατείες με τα συνθήματα και το δυναμισμό μας, νιώσαμε τη δύναμη που έχει η συλλογική μας δράση. Κάθε συνάδελφος και κάθε συναδέλφισσα που βιώνει την ανασφάλεια της ελαστικής εργασίας αγωνιά για το μέλλον. Όμως αυτή η αγωνία αποκτά αξία και δύναμη όταν γίνεται συλλογικός αγώνας, γίνεται αντίσταση, πείσμα και αποφασιστικότητα. Κι αυτός ο αγώνας έχει παρελθόν και αποτέλεσμα: δεκάδες χιλιάδες συνάδελφοι διορίστηκαν όλα τα προηγούμενα χρόνια σε πείσμα των κυβερνήσεων και των πολιτικών τους.  Και κυρίως έχει συνέχεια και μέλλον: είμαστε εδώ και συνεχίζουμε να διεκδικούμε το αυτονόητο, το δικαίωμα για μόρφωση και σταθερή εργασία για μας και για όλο το λαό. Και ξέρουμε ότι η απάντηση στις ατομικές μας ανησυχίες και ανασφάλειες είναι η συλλογική μας δράση! Όποιο δικαίωμα έχει σήμερα ο αναπληρωτής και η αναπληρώτρια δεν χαρίστηκε,  κερδήθηκε με αυτούς τους πολύ σκληρούς αγώνες.

Το μέλλον της εκπαίδευσης δεν ανήκει σε αυτούς που καταστρέφουν το παρόν της

Ο αγώνας πρέπει να συνεχιστεί. Μέσα από τη συγκρότηση επιτροπών αναπληρωτών σε κάθε Σύλλογο ΠΕ και ΕΛΜΕ, μέσα από την οργάνωση μιας αγωνιστικής καθημερινότητας, με πανό, αφίσες και ανακοινώσεις, με γράμματα προς τους γονείς, να μετατρέψουμε τα σχολεία σε νέα κύτταρα αγωνιστικής δράσης, με τις πρωτοβουλίες για την προστασία της μητρότητας, με νέες κινητοποιήσεις, καταλήψεις και απεργίες.

Δεν ανταγωνιζόμαστε. Αγωνιζόμαστε! Διαφυλάσσουμε τις αξίες της συλλογικότητας και της συναδελφικότητας, της αλληλεγγύης και του αγώνα, ως το πιο πολύτιμο κέρδος του αγώνα μας.

Συμμετέχουμε ενεργά στις συλλογικές διαδικασίες των Συλλόγων ΠΕ και των ΕΛΜΕ, δεν χαρίζουμε το συνδικάτο σε κανέναν, ιδιαίτερα σε αυτούς που υπονομεύουν τους αγώνες των εκπαιδευτικών. Παίρνουμε τις τύχες του κινήματος στα χέρια μας.

Τίποτα δεν τελείωσε!

Ο αγώνας συνεχίζεται και τις επόμενες νικηφόρες σελίδες του θα τις γράψουμε όλοι και όλες μαζί

Πηγές:

• Αρθρογραφία μελών της Εκπαιδευτικής Λέσχης
• Αρχειακό υλικό των Παρεμβάσεων Κινήσεων Συσπειρώσεων
• Αρχειακό υλικό της ΠΕΑΕ
• Βίντεο των Αντιτετραδίων της Εκπαίδευσης για τον Ιούνη του ‘98
• OECD, Education for a bright future in Greece, April 19, 2018
• Polina-Theopoula Chrysochou, A Requiem for the End of Great Narratives in the Era of the ‘Crisis’: Greece Under the Microscope, Anglia Ruskin University, Chelmsford, UK and National and Kapodistrian University of Athens, Athens, Greece

The post Από τη μάχη των εξεταστικών το 1998 στην κατάληψη της Πρυτανείας: 30 xρόνια αγώνες για σταθερή και μόνιμη εργασία first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Είμαι η Δέσποινα και είναι η πρώτη μου χρονιά ως αναπληρώτρια στην ειδική αγωγή.

Το να δουλέψω σε σχολείο ήταν το όνειρο που είχα εδώ και  χρόνια, καθώς επέλεξα τη σχολή και το επάγγελμα μας απολύτως συνειδητά. Έχω δύο πτυχία, ένα μεταπτυχιακό, ξένες γλώσσες και κάποιες άλλες πιστοποιήσεις. Παρόλα αυτά από το χρόνο απόκτησης του βασικού μου πτυχίου οι μόνες δουλειές στο αντικείμενό μου ήταν part time και κακοπληρωμένες.

         Αρχικά λοιπόν η στάση μου απέναντι στο προσοντολόγιο δεν ήταν απολύτως αρνητική. Σκέφτηκα ότι είναι ευκαιρία και για εμάς τους νέους να βρούμε δουλειά στο αντικείμενό μας. Σκέφτηκα τα χρόνια σπουδών και προσπάθειας, καθώς και τα χρόνια ατόμων της ηλικίας μου.

          Σιγά σιγά όμως άρχισα να σκέφτομαι τις συνθήκες που χρειάζονται, προκειμένου να καταφέρει κανείς να κάνει ένα μεταπτυχιακό, όντας διορισμένος στην επαρχία, έχοντας παιδιά, έξοδα. Άρχισα να αντιλαμβάνομαι ότι το να έχεις μεταπτυχιακό είναι δυστυχώς μία πολυτέλεια, για αυτούς που έχουν μία υποστηρικτική οικογένεια ή μία οικονομική άνεση. Είναι προνόμιο για λίγους.

          Ήταν επίσης εξόφθαλμο πώς με ένα τέτοιο νομοσχέδιο πρόκειται να ευνοηθούν και πάλι οι λίγοι. 3 μόρια ανά παιδί σου λέει αλλά 4 αν είσαι κάτοχος  ECDL.

Με το φόβο της ενδεχόμενης ανεργίας βλέπω συναδέλφους, όπως και εμένα, να αναζητούν τώρα νέες πιστοποιήσεις και νέα χαρτιά, με το αζημίωτο, επειδή μοριοδοτούνται υποτίθεται. Τα χρήματα; Το λιγότερο 300 ευρώ με έναν πρόχειρο υπολογισμό. Και αν δεν περισσεύουν;

Αισθάνομαι ότι ειδικά εμείς οι νεότεροι πρέπει να αποδεικνύουμε με τους αγώνες μας κάθε χρόνο ότι μας αξίζει να εργαζόμαστε και ότι δεν αξίζουμε την ανεργία ή την εκμετάλλευση.

The post ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΠΡΟΣΟΝΤΟΛΟΓΙΟ first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Α. Έβγαλε βρώμα η ιστορία ότι ξοφλήσαμε;

Ψαρεύοντας σε θολά νερά, η ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας ευθαρσώς δήλωνε ότι στόχος του νέου συστήματος πρόσληψης – διορισμού (κατά βάση απολύσεων) αναπληρωτών είναι ‘ο κάθε υποψήφιος – αναπληρωτής να δει τον εαυτό του στην προκήρυξη’. Δε χρειάζεται πολύ μεγάλη οξυδέρκεια για να διαβάσει κανείς πίσω από τις γραμμές: Συνεχίζοντας και αναβαθμίζοντας την τακτική των τελευταίων δεκαετιών ποντάρουν στη διάσπαση, τον κατακερματισμό, σε χαμηλά ένστικτα αυτό-συντήρησης και ανθρωποφαγίας που υπέθεταν ότι ενεργοποιούνται αυτόματα σε συνθήκες υψηλής ανεργίας και επισφάλειας. Ακόμα περισσότερο, ξαναανεβάζοντας  το χιλιο-παιγμένο έργο των πλάνων τριετίας, χρησιμοποιούν την υπόσχεση διορισμών ως ‘δούρειο ίππο’ για να επιβάλουν όλη τη νέο-φιλελεύθερη και άκρως αντιδραστικά νέο-συντηρητική εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ και της ΕΕ.

Τα γεγονότα λίγο – πολύ γνωστά. Το Υπουργείο ανακοινώνει το πιο αντιδραστικό  ν/σ για την εκπαίδευση που έχει ψηφιστεί ποτέ στην Ελλάδα από τη Μεταπολίτευση για τον τρόπο πρόσληψης και απόλυσης των εκπαιδευτικών, μέσω ενός συστήματος μοριοδότησης όλων των ‘προσόντων’ που μπορεί να μαζέψει κάποιος στην αρένα ενός κόσμου που σε θέλει μετρήσιμο και ανταγωνιστικό, επενδυτή και τζογαδόρο του μορφωτικού σου ‘κεφαλαίου’, μάνατζερ του εαυτού σου: σεμινάρια, πτυχία, μεταπτυχιακά, διδακτορικά, γλώσσες, υπολογιστές, παιδιά. Δια βίου μάθηση, κατάρτιση και αριστεία ονομάζουν το αέναο, εξοντωτικό, υπερ-καταθλιπτικό και ταξικά άνισο κυνήγι χείμαρρων, που πετάει στο καλάθι των αχρήστων βασικό πτυχίο και προϋπηρεσία, με σαφές μήνυμα: Τι κι αν σπουδάσαμε, τι κι αν εργαζόμαστε και στηρίζουμε το δημόσιο σχολείο επί 5-10-15 χρόνια, να μην κατοχυρωθεί κανένα δικαίωμα στην εργασία ακόμα και σε συνθήκες εργασιακής ομηρίας και επαναπρόσληψης με ελαστικές σχέσεις. Θα πρέπει να πατήσουμε επί πτωμάτων.

Στρατηγικοί στόχοι κεφαλαίου και κράτους η μονιμοποίηση της ελαστικής εργασίας, η κατάργηση κάθε συλλογικού δικαιώματος και διεκδίκησης, ο ατομικός ανταγωνισμός και η επιβολή του νομοθετικού πλαισίου στις εργασιακές σχέσεις και συνολικότερα στην εκπαιδευτική διαδικασία που θα διεκπεραιώσουν δύο πολυπόθητους αλληλοτροφοδοτούμενους σκοπούς (που εδώ και δεκαετίες το εκπαιδευτικό κίνημα έχει καταφέρει να αποκρούσει): Από τη μια την επιβολή των όρων ‘αγοραίας’ λειτουργίας της δημόσιας παιδείας, την αυτονομία-υποχρηματοδότηση των σχολικών μονάδων, την αξιολόγηση των πάντων (εκπ/κών, μαθητών, αποτελεσμάτων κ.α.) και την προετοιμασία του εν δυνάμει ευέλικτου, πειθήνιου και φθηνού εργαζόμενου στα μέτρα τους. Από την άλλη, την εκμετάλλευση του μέχρι πρόσφατα σχετικώς ‘παρθένου’ εδάφους κερδοφορίας για τις επιχειρήσεις στον χώρο της εκπαίδευσης.

Β. Τα ανεμολόγια..

Από την άλλη όχθη ο κόσμος της ελαστικής εργασίας, της αναπλήρωσης, της νεολαίας, του φοιτητικού και εν γένει εκπαιδευτικού κινήματος δεν τσίμπησε το δόλωμα. Με πολιτικό και ταξικό κριτήριο συνειδητοποίησε ότι δεν υπάρχουν ‘ευνοημένοι’ από τα παραπάνω σχέδια και νομοσχέδια παρά μόνο τα συμφέροντα των ίδιων των εμπνευστών τους. Φτύνοντας στα μούτρα τόσο τις εξαγγελίες διορισμών όσο και την ‘πολιτισμική λογική του ύστερου καπιταλισμού’ που μας θέλει όλους μονάδες – αριθμούς και αντιπάλους στην αρένα που έχουνε στήσει, επαναφέρουμε στο προσκήνιο τα μεγάλα κοινωνικά γεγονότα και αφηγήματα: Υπενθυμίζοντας με ηχηρό τρόπο πως η ιστορία αποτελεί ακόμα ανοιχτό πεδίο ταξικών και κοινωνικών συγκρούσεων και διεργασιών με πρωταγωνιστές τον κόσμο της εργασίας και του αγώνα, σηκώσαμε ανάστημα, προτάξαμε την ταξική και κοινωνική μας συνείδηση και με τον πολιτικό μας λόγο και πράξη ορθώσαμε ένα τοίχος αντίστασης που αποτέλεσε και αποτελεί τη μοναδική ‘αντιπολίτευση’ – άμμο στα γρανάζια του συστήματος και ελπίδα για το μέλλον.

Οι συλλογικές διαδικασίες,  η συλλογική έκφραση και δράση, η συνειδητοποίηση της κοινής μας θέσης, η όρεξη για αγώνα και διεκδίκηση των δικαιωμάτων επικράτησε σε κάθε επίπεδο (πλην του κοινοβουλευτικού φυσικά) στη βάση όπου τελικά κάθε αναπληρωτής – απόφοιτος – φοιτητής είδε τον εαυτό του μέσα στις κινητοποιήσεις, στις συνελεύσεις, στις καταλήψεις, στον δρόμο. Η παρακαταθήκη για το μέλλον, η ‘αυτ-αξία’ του κινήματος που ήρθε για να μείνει και να επιμείνει είναι ανεκτίμητες και μη-μετρήσιμες σε μόρια ή κοινο-βουλευτικές ψήφους.

Και αν η αντίδραση για ένα μέρος του κόσμου της εκπαίδευσης (της αναπλήρωσης και της μονιμότητας) της ριζοσπαστικής πτέρυγας, της λεγόμενης πρωτοπορίας, φάνταζε αναμενόμενη, αίσθηση προκάλεσε η μεγάλη μαζικότητα και μαχητικότητα του κόσμου που συσπειρώθηκε μέσα και γύρω από τις γραμμές μας συγκροτώντας ένα ηχηρά πλειοψηφικό μπλοκ αγώνα. Συνελεύσεις, κατάληψη πρυτανείας, πορείες, συντονισμός από τα κάτω, ακτιβισμοί, συζητήσεις, δράσεις, αναταραχή, σύγκρουση. Οι αγκυλώσεις του παρελθόντος καθώς και οι συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες ξεπεράσθηκαν μεμιάς.

Ανήκουμε στη γενιά που τελειώνοντας το πανεπιστήμιο, είδε την οικονομία να αναδεικνύεται σε κυρίαρχη έννοια που διαχέεται σε κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής. Οι αντικειμενικές συνθήκες, η επισφάλεια, η διαρκής μετακίνηση προς αναζήτηση εργασίας δημιουργούν μια κατάσταση συγκρουσιακή, για τους εκπαιδευτικούς και για όλη την κοινωνία. Και ενώ μέχρι πρόσφατα φαινόταν να συμφιλιωνόμαστε με την ιδέα μιας ζωής σε αυτή τη γενικευμένη κατάσταση επισφάλειας, όχι μόνο  παραμείναμε όρθιοι, αλλά θέσαμε και τους δικούς μας όρους διεκδίκησης των δικαιωμάτων, της μονιμότητας και της ζωής μας. Μια γενιά ανθρώπων που μεγάλωσε σε μια εποχή όπου το κάθε πτυχίο, το κάθε ‘χαρτί’ γινόταν αυτοσκοπός, αρνείται να παραδοθεί στη συνθήκη που τη διαμόρφωσε, μια συνθήκη ‘μέτρησης’ και ατομικισμού. Νιώθει ότι ανήκει σε κάτι που υπερβαίνει την πρόσθεση ατομικών ή συντεχνιακών συμφερόντων. Παίρνει ξεκάθαρη θέση απέναντι στη νεοφιλελεύθερη λογική, σύμφωνα με την οποία το κάθε άτομο είναι αποκλειστικά υπεύθυνο για την άνοδο και την πτώση του. Χλευάζει τη ‘λογική’ σύμφωνα με την οποία για την ανεργία των νέων πτυχιούχων φταίνε αυτοί που ήδη εργάζονται. Αρνείται να δεχτεί την εμπορευματοποιημένη συλλογή τίτλων και προσόντων ως προϋπόθεση για μια θέση εργασίας. Προσπαθεί να συν-διαμορφώσει και να επανακαθορίσει τους όρους και τις αντικειμενικές συνθήκες που θα ορίσουν την κοινή συλλογική της πορεία.

Γ. Είμαστε λάθος μες το κεφάλαιο του λάθος λήμματος

Το προσοντολόγιο και η σύνδεσή του με τις συνθήκες στις οποίες καλούμαστε να εργαστούμε και να υπάρξουμε επανέφερε τη συζήτηση για την αξιολόγηση, αλλά και για τον ρόλο σχολείου και εκπαιδευτικού στη σύγχρονη κοινωνία. Οι φωνές από χώρες όπου ο νεοφιλελευθερισμός είναι κυρίαρχη πολιτική εδώ και δεκαετίες, περιγράφουν ένα μέλλον δυστοπικό για τις εργασιακές συνθήκες, αλλά και για το περιεχόμενο του σχολείου. Όσοι θεωρούν την αναβάθμιση του δημόσιου σχολείου άρρηκτα συνδεδεμένη με την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, αγνοούν, συνειδητά ή μη, ότι αυτή η αναβάθμιση σχετίζεται με μια σειρά από όρους, οι οποίοι, σκοπίμως, βρίσκονται πάντα εκτός συζήτησης και κριτικής. Αγνοούν επίσης ότι η αξιολόγηση υπήρξε καταστροφική όπου κι αν εφαρμόστηκε, τουλάχιστον για όσους διεκδικούν ένα σχολείο που αντιστέκεται και λειτουργεί με βάση τις ανάγκες των παιδιών. Καταστροφική για τους εκπαιδευτικούς, σε εργασιακό, δημιουργικό, συναισθηματικό επίπεδο, καταστροφική για τους μη προνομιούχους μαθητές, καταστροφική για την πολύπλευρη μόρφωση, την κριτική σκέψη και τη σε βάθος διαλεκτική κατανόηση κοινωνικών και φυσικών φαινομένων που δεν συνδέεται με κατακερματισμένες και τυποποιημένες δεξιότητες.

Δεν έχουμε αυταπάτες για τον θεσμό τον οποίο υπερασπιζόμαστε, τον ρόλο του ως επίσημο μηχανισμό του αστικού κράτους και ως τόπο ‘πειθαρχικής εξουσίας’. Δεν έχουμε αυταπάτες για την αναπαραγωγική λειτουργία της εκπαίδευσης. Ξέρουμε όμως ότι πρόκειται για μία αναπαραγωγή με αντιστάσεις και αντιφάσεις πολιτικές, πολιτισμικές, οικονομικές. Ένα πεδίο δυναμικό και ανοιχτό σε ιδεολογική και ταξική αντιπαράθεση, παρέμβαση και πάλη. Μια πράξη ‘αποσταθεροποίησης’ των τρόπων με τους οποίους αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο και τον ίδιο μας τον εαυτό. Είμαστε ξεκάθαροι: το σχολείο που θέλουμε είναι για όλα τα παιδιά, είναι δημοκρατικό, ανθρώπινο και απελευθερωτικό. Στα πλαίσια αυτού του σχολείου θέλουμε να εργαζόμαστε, να συνδιαμορφώνουμε, να διεκδικούμε. Να φέρουμε το σχολείο και τον εκπαιδευτικό στο επίκεντρο του αγώνα για μια πιο δίκαιη και ελεύθερη κοινωνία. Με το βλέμμα προς ‘μια κριτική στο κάθε τι υπάρχον’ και έχοντας στο μυαλό μας ότι ‘δεν μπορεί να υπάρξει εκπαιδευτική πρακτική που δεν κατευθύνεται προς ένα όνειρο, προς μια ιδέα της ουτοπίας’, αναζητούμε τρόπο να υπάρξουμε μέσα στην ιστορική συγκυρία της εποχής, αρνούμενοι να αφεθούμε παραδομένοι σε ό, τι συμβαίνει.

..και οι ορίζοντες

Στο ‘δρόμο’ που επιλέξαμε και δε γυρίζουμε πίσω, περπατήσαμε και συνεχίζουμε όρθιοι, με αξιοπρέπεια και επίγνωση του κοινωνικού και ιστορικού ρόλου που μας αναλογεί, για το εργασιακό μας μέλλον, τους μαθητές μας, τις νέες γενιές, το δημόσιο σχολείο και τα όνειρά μας που δεν χωράνε σε λίστες – μόρια και γραφειοκρατικές αγκάλες. Το εκπαιδευτικό κίνημα έχει μακρά ιστορία και ζωντανές μνήμες από μια σειρά αντι-εκπαιδευτικών και αντ-εργατικών μεταρρυθμίσεων που παραμείνανε μελάνι χάρη στους δικούς του αγώνες. Η σπίθα παραμένει ζωντανή̇, ήμασταν, είμαστε και θα είμαστε παρόντες και παρούσες στα σχολεία και στους δρόμους του δικαίου με το ίδιο πείσμα. Κόντρα στο κυρίαρχο ρεύμα του καιρού, στο πλευρό της αγωνιζόμενης νεολαίας, της πληττόμενης και καταπιεζόμενης κοινωνίας, του κόσμου της επισφάλειας, της εργασίας και της προσφυγιάς. Κόντρα στον ρατσισμό-εθνικισμό, στην κοινωνική και ταξική καταπίεση, στην αλλοτριωτική κατάρτιση, παραγωγή και αναπαραγωγή. Με ανεμολόγια στραμμένα πάντα προς τον ορίζοντα της απελευθερωτικής και απελευθερωμένης παιδείας, της χειραφετημένης κοινωνίας, των κοινωνικών και μορφωτικών αναγκών. Το μέλλον μας ανήκει και αναπνέει στους αγώνες.

The post ΟΙ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝ ΓΕΝΕΙ ΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΚΛΙΜΑΤΟΣ first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.