Καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας, Τμήμα Δημόσιας Διοίκησης, Πάντειον Πανεπιστήμιο

Καταιγίδα δηλώσεων και τοποθετήσεων ακολούθησε την ανακοίνωση (2 Απριλίου 2025) της νέας δασμολογικής πολιτικής των ΗΠΑ, από τον Προέδρο Τραμπ. Δεν είναι δύσκολο να διαπιστωθεί ότι, κατά κανόνα, σε κάθε μία από αυτές τις δηλώσεις–τοποθετήσεις, οι «μισές» προτάσεις της έρχονται σε αντίφαση με τις υπόλοιπες:

1. Εάν η «πολιτική Τραμπ» είναι καταστροφική για «τις ΗΠΑ», τότε γιατί δεν πανηγυρίζουν οι – φερόμενοι ως – ανταγωνιστές των ΗΠΑ;

2. Εάν η «πολιτική Τραμπ» είναι καταστροφική για όλους, δηλαδή τόσο για «τις ΗΠΑ» όσο και για τους – φερόμενους ως – ανταγωνιστές των ΗΠΑ, τότε γιατί οι δεύτεροι δεν εφαρμόζουν (ούτε εφάρμοζαν) την πλήρως αντίστροφη πολιτική, δηλαδή την κατάργηση όλων των δασμών και κάθε άλλης σχετικής πολιτικής και περιορισμού, άμεσου ή και έμμεσου, στο διεθνικό εμπόριο;

3. Άραγε, έχει αποδείξει η οικονομική επιστήμη ότι οι δασμοί ποτέ δεν ωφελούν την εθνική οικονομία, η οποία τους επιβάλλει;

4. Ακόμα και για εκείνες τις περιπτώσεις, για τις οποίες η οικονομική επιστήμη έχει αποδείξει ότι η επιβολή ενός δασμού από μία εθνική οικονομία οδηγεί κατ’ ανάγκην σε μείωση της εθνικής ευημερίας σε αυτήν την οικονομία, η απόδειξη δεν εξαρτάται, στον έναν ή στον άλλον βαθμό, από την υπόθεση ότι η «οριακή αξία οφέλους ή απώλειας μίας (1) νομισματικής μονάδας για κάθε [εθνική οικονομική] ομάδα έχει την ίδια κοινωνική αξία»;

5.  Άραγε, έχει αποδείξει η οικονομική επιστήμη ότι εάν μία συμμετέχουσα σε πλήρως ελεύθερο κεφαλαιοκρατικό εμπόριο εθνική οικονομία μετατραπεί σε αυτάρκη (μηδενισμός τόσο των εισαγωγών όσο και των εξαγωγών της), τότε δεν θα ωφεληθεί;

6. Σε κάθε συγκυρία, η οποία είναι παρόμοια με την τρέχουσα, υπενθυμίζεται, από πολλές και διάφορες πλευρές, ότι οι «Δασμοί Σμουτ–Χάλι (Smoot–Hawley Tariff Act)» της κυβέρνησης του Προέδρου των ΗΠΑ Χούβερ, οι οποίοι ψηφίστηκαν τον Ιούνιο του 1930, προκάλεσαν την ή συνέτειναν σημαντικά στην «Μεγάλη Ύφεση», στις ΗΠΑ και σε διάφορες άλλες κεφαλαιοκρατικές χώρες. Ωστόσο, τα ερωτήματα είναι: (i). Πώς απορρίπτεται το αντίστροφο, δηλαδή ότι ήταν η υποκείμενη, εν εξελίξει, βαθιά κεφαλαιοκρατική κρίση, η οποία οδήγησε στην εφαρμογή της εν λόγω δασμολογικής πολιτικής; (ii). Με τα τότε αντικειμενικά δεδομένα, στον κεφαλαιοκρατικό κόσμο, ποιες ήταν οι πράγματι διαθέσιμες εναλλακτικές οικονομικές πολιτικές;

   Στην κινηματογραφική ταινία «Οι Δίδυμοι», ο Ντάνι ΝτεΒίτο επισημαίνει στον Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ: «Πρέπει να σου πω κάτι για την Αμερική: σε κανέναν δεν αρέσουν οι εξυπνάκηδες».

The post Οι Δασμοί «του» Προέδρου Τραμπ και ο Ντάνι ΝτεΒίτο first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Το άρθρο Οι Δασμοί «του» Προέδρου Τραμπ και ο Ντάνι ΝτεΒίτο εμφανίστηκε πρώτα στο Εκπαιδευτική Λέσχη.

Ακραίες νεοφιλελεύθερες και επικίνδυνες συντηρητικές επιλογές.

Η Ατζέντα 47 είναι η προεκλογική πλατφόρμα του Ντόναλντ Τραμπ, στην οποία περιγράφονται τα πολιτικά σχέδια και οι πολιτικές προτεραιότητες που θα προωθηθούν από τον Τραμπ, ως 47ου προέδρου των ΗΠΑ. https://www.donaldjtrump.com/…/agenda47-president…

Η άμεση σύνδεση των σχολείων με την αγορά, η εμπορευματοποίηση της εκπαιδευτικής διαδικασίας, ο έλεγχος και η ομηρία των εκπαιδευτικών μέσω κατάργησης της μονιμότητας και της αξιολόγησής τους από ψηφοφορίες γονέων, η ενίσχυση των ιδιωτικών σχολείων, των charter schools και του homeschooling, η επαναφορά της προσευχής, η διαμόρφωση ενός σχολείου «εθνικοφροσύνης», η κατάργηση του ομοσπονδιακού υπουργείου παιδείας, είναι ορισμένοι από τους βασικούς άξονες, πάνω στους οποίους θα κινηθεί η τραμπική πολιτική για την εκπαίδευση, υπό τον κεντρικό τίτλο «σπουδαία σχολεία για σπουδαίες δουλειές», κατά το αντίστοιχο «great America».

Μέσω της κατάργησης του κεντρικού υπουργείου παιδείας, θα καταργηθούν κονδύλια έως και 80 δις, τα οποία κατευθύνονταν προς την ειδική αγωγή και εκπαίδευση, καθώς και σε φτωχές και ευάλωτες σχολικές κοινότητες. https://www.facebook.com/dimitris.anastasiou.79/posts/pfbid02bVRejwVDBpV7MF4L6nJdEusLmDWdJGac8khgzFWWgKcTysxauKgwdU2S8TXkF3jul

Την ίδια στιγμή που ο προαλειφόμενος υπουργός συντονισμού (Έλον Μασκ) προαναγγέλλει περικοπές τουλάχιστον 2,5 τρις δολαρίων, (τουλάχιστον 10% του ΑΕΠ).

Να ποιες είναι οι βασικές προτεραιότητες της τραμπικής εκπαιδευτικής πολιτικής

1. Προγράμματα καθολικής γονεϊκής επιλογής σχολείων σε εθνικό επίπεδο, τα οποία επιτρέπουν τη μεταφορά κεφαλαίων της δημόσιας εκπαίδευσης από έναν μαθητή, σε μη δημόσιες επιλογές εκπαίδευσης συμπεριλαμβανομένων ημιδημόσιων καταστατικών σχολείων (charters), ιδιωτικών σχολείων, θρησκευτικών σχολείων ή κατ’ οίκου εκπαίδευσης (homeschooling). H νέα εκπρόσωπος τύπου του Τραμπ στον Λευκό Οίκο Καρολάιν Λέβιτ είναι από τις θερμές υποστηρίκτριες του homeschooling. Τα προγράμματα επιλογής σχολείου ακολουθούνται από κουπόνια (vouchers) έως και 10.000 δολ ανά μαθητή, που θα πηγαίνουν στις τσέπες των εκπαιδευτικών επιχειρηματικών ομίλων.

2. Με ψηφοφορίες γονέων θα προσλαμβάνονται και ΘΑ ΑΠΟΛΥΟΝΤΑΙ διευθυντές/τριες σχολείων, θα απολύονται με συνοπτικές διαδικασίες εκπαιδευτικοί.

3. Θα δίνονται χρηματικά κίνητρα στις πολιτείες και τις κοινότητες που θα αποφασίσουν να καταργήσουν τη μονιμότητα των εκπαιδευτικών και τις συμβάσεις αορίστου χρόνου. Σε περίπου 40 πολιτείες ισχύει νομοθεσία για τη μονιμότητα στην εκπαίδευση.

4. Θα δίνονται χρηματικά κίνητρα στις πολιτείες που θα συνδέσουν άμεσα την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών με το μισθό τους (Merit Pay). Παραπέρα η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών θα πλαισιώνεται από τις «αξίες» που θα αποπνέονται από ένα νέο φορέα πιστοποίησης των δασκάλων «που ασπάζονται τις πατριωτικές αξίες και ευθυγραμμίζουν τις διδασκαλίες τους με τις αξίες του αμερικανικού τρόπου ζωής και της Great America», ώστε οι μαθητές , «να ανακαλύψουν τις δόξες του Δυτικού Πολιτισμού, να μάθουν τις ιστορίες των υπέροχων Αμερικανών ηρώων και να εκτιμήσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες ως το πιο ελεύθερο, πιο ευημερούν και πιο ενάρετο έθνος στην ιστορία του κόσμου». Δεν είναι τυχαίο που η Marvel (η εταιρεία των comics υπερηρώων έδωσε εκατομμύρια δολάρια στην εκστρατεία του Τραμπ)

5. Θα χτυπηθεί η «μαρξιστική (sic) αντίληψη» του εξισωτισμού στην εκπαίδευση και θα επιστρέψουν σε μια αντίληψη αριστείας στα σχολεία και στις τάξεις. Για να προωθηθεί αυτό, θα συσταθεί ειδική επιτροπή στο κογκρέσο για να δημιουργήσει ένα ταμείο αποκατάστασης όσων «έχουν υποστεί άδικες διακρίσεις από τις πολιτικές του εξισωτισμού».

6. Βέτο και επιλογή των σχολικών προγραμμάτων από τους γονείς.

7. Επαναφορά της προσευχής.

8. Πρόσληψη συνταξιούχων αστυνομικών για την επιτήρηση των σχολείων και των μαθητών.

9. Αυστηροποίηση των ποινών για τους «ταραξίες» μαθητές και φοιτητές και όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στην agenda 47: «Όταν η προβληματική νεολαία είναι εκτός ελέγχου, οι συνέπειες πρέπει να είναι γρήγορες, βέβαιες και ισχυρές».

10. Χρηματικά κίνητρα στα σχολεία που συνάπτουν σχέσεις με επιχειρηματίες ώστε «να εξασφαλίζουν πρακτική άσκηση, μερική απασχόληση και καλοκαιρινές θέσεις εργασίας στους μαθητές. Η εργασιακή απασχόληση μπορεί να είναι πέντε ημέρες το μήνα επιπλέον των σχολικών εργασιών».

11. Επικέντρωση σε μια διδακτική αντίληψη της εκπαιδευτικής διαδικασίας και απομάκρυνση από μια συνολική αντίληψη παιδαγωγικών και κοινωνικών σχέσεων, με ότι αυτό θα σημάνει για τις προπτυχιακές σπουδές των Παιδαγωγικών σχολών. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στην agenda 47: «Θα διασφαλίσουμε ότι οι τάξεις μας δεν επικεντρώνονται στην πολιτική κατήχηση, αλλά στη διδασκαλία των γνώσεων και των δεξιοτήτων που απαιτούνται για την επιτυχία».

Το αν και πώς θα εφαρμοστούν οι παραπάνω πολιτικοί σχεδιασμοί, ο ρυθμός και η έντασή τους σίγουρα θα είναι ένα πεδίο αντιπαράθεσης, πρώτα και κύρια με τα αμερικανικά συνδικάτα των εκπαιδευτικών, τα οποία την 4ετία 2016-2020 βρέθηκαν σε σημαντικούς απεργιακούς αγώνες, γύρω από το κεντρικό αίτημα «να σώσουμε τη δημόσια Παιδεία».

Οι αναλογίες με τις νεοφιλελεύθερες εκπαιδευτικές πολιτικές που εφαρμόζει η ΕΕ και προτείνονται από τους υπερεθνικούς οργανισμούς και τις εργαλειοθήκες τους, είναι εμφανής.

Η άνοδος της alt-right νεοσυντηρητικής ατζέντας διαπλέκεται με αυτές τις νεοφιλελεύθερες πρακτικές.

Η μάχη για την υπεράσπιση της δημόσιας παιδείας, για την κοινωνική απεύθυνση των εκπαιδευτικών προταγμάτων και αιτημάτων, για τη διαμόρφωση ενός συνεκτικού εκπαιδευτικού-παιδαγωγικού-κοινωνικού προγράμματος αποκτά σημαίνουσα θέση στο πεδίο των ταξικών αναμετρήσεων.

Η συσπείρωση στα συνδικάτα και ο κοινωνικός τους προσανατολισμός, παραμένει καίρια μάχη.

Η διαμόρφωση δικτύων έμπρακτων παιδαγωγικών, από τη σκοπιά της κριτικής εκπαίδευσης, μέσα στο δημόσιο σχολείο, αποτελεί άλλο ένα πεδίο ανασυγκρότησης.

Στις μάχες που δίνουμε και σε αυτές που μέλλονται διακυβεύεται η αξιακή αντίληψη για την εκπαίδευση. Δημόσιο αγαθό για όλους/ες ή πεδίο κερδοφορίας, ισχύος και ανταγωνισμού;

Διακυβεύεται αν το σχολείο θα είναι χώρος δημοκρατίας ή σώμα επιβολής.

Διακυβεύεται ο ρόλος μας μέσα στο σχολείο. Διδακτική μηχανή ή ενεργοί παιδαγωγοί μέσα στη θύελλα των κοινωνικών προβλημάτων;

The post Να δεις τι σου ’χω για μετά: Οι πολιτικοί σχεδιασμοί του Τραμπ για την εκπαίδευση, μέσω της προεκλογικής του πλατφόρμας Agenda 47 first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Το άρθρο Να δεις τι σου ’χω για μετά: Οι πολιτικοί σχεδιασμοί του Τραμπ για την εκπαίδευση, μέσω της προεκλογικής του πλατφόρμας Agenda 47 εμφανίστηκε πρώτα στο Εκπαιδευτική Λέσχη.

Μετά τις απεργίες των εκπαιδευτικών  την περασμένη  άνοιξη στις λεγόμενες «κόκκινες πολιτείες» των ΗΠΑ, μια νέα, πολύ σημαντική απεργία, ξεκίνησε την Δευτέρα 14/1/2019 στην πολιτεία του Λος Άντζελες αυτή τη φορά, με ένα πολύ σημαντικό διακύβευμα, το ίδιο το μέλλον της εκπαίδευσης.  Το άρθρο που ακολουθεί περιγράφει με συντομία τη σημασία της απεργίας αυτής όχι μόνο για τους εκπαιδευτικούς, όχι μόνο για την πολιτεία του Λος Άντζελες αλλά για την εκπαίδευση σε όλη την επικράτεια των ΗΠΑ. Η έκβαση της απεργίας αυτής, όμως, θα είναι σημαντικότατη για την εκπαίδευση σε όλο τον κόσμο. Η απεργία αυτή βάζει στο στόχαστρό της την νεοφιλελεύθερη πολιτική της ιδιωτικοποίησης, η οποία μέσα από τα δίκτυα εκπαιδευτικής πολιτικής που αποτελούνται από κυβερνήσεις, think–tank, διεθνείς οργανισμούς, διεθνείς αξιολογήσεις, rankings και εταιρείες παροχής εκπαιδευτικών υπηρεσιών και υλικών,  διαχέεται σε όλη την υφήλιο. Η σύγκρουση είναι άνιση, καθώς οι εκπαιδευτικοί για άλλη μια φορά θα αντιμετωπίσουν τα μεγαθήρια των οικονομικών και πολιτικών συμφερόντων που προωθούν την ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης σε όλο τον κόσμο. Η δύναμη των εκπαιδευτικών βρίσκεται μόνο στη συμμαχία  τους με την πλειοψηφία της κοινωνίας που βασίζεται στο δικαίωμα στην καλή μόρφωση για όλα τα παιδιά και τους νέους, χωρίς ταξικούς και φυλετικούς διαχωρισμούς και εμπόδια.  Η χρονική σύμπτωση του αγώνα των αναπληρωτών εκπαιδευτικών στην Ελλάδα, που έρχεται αντιμέτωπη με ένα γρανάζι των πολιτικών της αγοραιοποίησης της εκπαίδευσης (αυτό της απορρύθμισης του δικαιώματος στην εργασία), με την απεργία των εκπαιδευτικών στις ΗΠΑ μας βοηθά να συνειδητοποιήσουμε τον κοινό αντίπαλο. Το άρθρο της Lois Weiner που ακολουθεί, δημοσιεύτηκε στις 6 Ιανουαρίου του 2019 στο διαδικτυακό περιοδικό Jacobin (διαθέσιμο στο https://www.jacobinmag.com/2019/01/utla-los-angeles-teachers-strike-privatization).

Γιατί έχει σημασία η απεργία των εκπαιδευτικών στο Λος Άντζελες.

της Lois Weiner

Περιοδικό JACOBIN, 6-1-2019.

Η απεργία των εκπαιδευτικών στο Λος Άντζελες αυτή την εβδομάδα θέτει το ερώτημα: Ποιος θα ελέγχει την εκπαίδευση; Το δημόσιο [συμφέρον] ή οι φορείς της ιδιωτικοποίησης;

Η προκήρυξη της απεργίας που ανακοινώθηκε  από το συνδικάτο των εκπαιδευτικών του Λος Άντζελες   (United Teachers of Los Angeles -UTLA) για τις 10 Ιανουαρίου, ανέβασε τους τόνους  σε μια ήδη έντονη διαμάχη με τον επικεφαλής του Λος Άντζελες, Austin Beutner, ο οποίος εκπροσωπεί την  σχολική περιφέρεια του  Λος Άντζελες (LAUSD) στις διαπραγματεύσεις. Ωστόσο, διακυβεύονται  πολύ περισσότερα για  το Λος Άντζελες αλλά και για εμάς τους υπόλοιπους από ότι μια παραδοσιακή μάχη για τη σύναψη μιας σύμβασης εργασίας.

Δεδομένου του αριθμού των μαθητών που εκπαιδεύει το LAUSD, η πιθανότητα μιας απεργίας από το συνδικάτο των εκπαιδευτικών  είναι  πολύ σημαντική είδηση. Το LAUSD έχει στα σχολεία του 694.000 μαθητές, δηλαδή όσους έχει και ολόκληρη η πολιτεία της Οκλαχόμα στα δημόσια σχολεία της.

Οι μεταρρυθμίσεις που ζήτησε το LAUSD στο Λος Άντζελες βασίζονται στο διακομματικό σχέδιο για τη μετατροπή της δημόσιας εκπαίδευσης σε κερδοφόρα αγορά για πλούσιους επενδυτές. Η Merrill-Lynch ανακοίνωσε αυτή την αλλαγή σε μια έκθεση του 1999 για τους πιθανούς επενδυτές: «Είναι απαραίτητη μια νέα νοοτροπία, που βλέπει τις οικογένειες ως πελάτες, τα σχολεία ως «καταστήματα λιανικής πώλησης» όπου προσφέρονται  εκπαιδευτικές υπηρεσίες και το σχολικό συμβούλιο ως τμήμα εξυπηρέτησης πελατών που ακούει και αντιμετωπίζει τις γονικές ανησυχίες.»

Τα δίκτυα πλούσιων δισεκατομμυριούχων και τα ιδρύματα που δημιούργησαν υποστήριξαν και επέβαλαν μεταρρυθμίσεις σε εθνικό επίπεδο, ακόμη και σε παγκόσμιο επίπεδο,  τις οποίες βλέπουμε σήμερα στα σχολεία του Λος Άντζελες:  τη χρησιμοποίηση τυποποιημένων διαγωνισμάτων, για να ελέγχουν τι και πώς μαθαίνουν τα παιδιά,  τη δημιουργία σχολείων συμβολαίου[1] [charter schools]  για την αποδυνάμωση σχολείων της γειτονιάς και την υπονόμευση της αφοσίωσης των γονέων στη δημόσια εκπαίδευση, τη δημιουργία  νέων πηγών εσόδων για τις επιχειρήσεις ώστε να επωφεληθούν από την εκπαίδευση και την αποδυνάμωση των σωματείων  των εκπαιδευτικών. Το «μοντέλο χαρτοφυλακίου»[2] που  ανακοίνωσε το LAUSD ότι θα υιοθετήσει, θα κατακερματίσει το σχολικό σύστημα σε  δίκτυα που λειτουργούν από ιδιωτικούς οργανισμούς διαχείρισης σχολείων συμβολαίου [Charter Management Organizations- CMO’s][3].

Η λογική με την οποία υποστηρίζεται απερίφραστα  το «μοντέλο χαρτοφυλακίου» είναι ότι η ενίσχυση της σχολικής επιλογής  θα παρέχει περισσότερες και καλύτερες εκπαιδευτικές επιλογές για παιδιά με χαμηλό εισόδημα χρώματος. Ωστόσο, η έρευνα από ακαδημαϊκούς, που δουλεύουν ανεξάρτητα από τα χρηματοδοτούμενα [από τους υποστηρικτές της πολιτικής αυτής]   think-tank ,  τεκμηριώνει ότι η ιδιωτικοποίηση έχει αυξήσει τον σχολικό διαχωρισμό και τις φυλετικές ανισότητες στα εκπαιδευτικά αποτελέσματα. Το κύριο επίτευγμα του ήταν η «λεηλασία» της δημόσιας εκπαίδευσης.

Στη Νέα Ορλεάνη, στο Ντιτρόιτ και σε άλλες πόλεις στις οποίες οι πολιτείες  έχουν επιβάλει το «μοντέλο χαρτοφυλακίου”, η δημιουργία δικτύων σχολείων συμβολαίου ενδέχεται να έχει δώσει σε μικρό αριθμό σπουδαστών αυξημένες εκπαιδευτικές ευκαιρίες, αλλά όπως είδαμε στο πιο εκτεταμένο «πείραμα» των σχολείων αυτών, στη Νέα Ορλεάνη, η μεγάλη πλειοψηφία των σχολείων και των εκπαιδευτικών έχουν ανεπαρκή χρηματοδότηση και υποστήριξη. Τα σχολεία που έχουν γίνει πιο απομονωμένα φυλετικά [συγκεντρώνουν μεγάλο αριθμό «έγχρωμων» μαθητών], εκπαιδεύουν τους μαθητές τους για χαμηλόμισθες θέσεις εργασίας και «απομακρύνουν» τους δυσαρεστημένους. Ένας επιλεγμένος αριθμός ελίτ και καλά χρηματοδοτούμενων δημόσιων σχολείων διατηρούνται στα πλουσιότερα και πιο λευκά μέρη της πόλης και μερικοί τυχεροί σπουδαστές της εργατικής τάξης βρίσκουν θέση  σε αυτά τα σχολεία.

Καθώς η επιρροή της συνδικαλιστικής οργάνωσης των δασκάλων μειώθηκε, ιδίως μεταξύ των Δημοκρατικών, οι οποίοι υιοθέτησαν τις απόψεις των μεγαλύτερων δωρητών τους υπέρ των ιδιωτικοποιήσεων, οι εκπαιδευτικοί θυμούνται την αδυναμία των συνδικάτων τους να σταματήσουν την επιδείνωση των συνθηκών στα σχολεία. Ένα ζωηρό κίνημα αλλαγής[4] [των συνδικάτων] έχει διαμορφωθεί και στα δύο εθνικά συνδικάτα εκπαιδευτικών, στην Εθνική Ένωση Εκπαίδευσης (NEA) και στην Αμερικανική Ομοσπονδία Εκπαιδευτικών (AFT). Οι ακτιβιστές αμφισβητούν το μοντέλο του «επιχειρηματικού συνδικαλισμού» που εναγκαλίζονται  η NEA, η AFT και οι συνεργάτες τους στο κράτος. Οι υπέρμαχοι της αλλαγής [των συνδικάτων] θεωρούν ότι η δύναμη του συνδικάτου είναι στο  να κινητοποιεί τα μέλη του και να συνάπτει συμμαχίες με την κοινότητα και όχι στην στήριξη στους  πολιτικούς «φίλους των εργαζόμενων» που θα ανταμείψουν την πίστη της ένωσης με οικονομικές βελτιώσεις για τα μέλη.

Η σημερινή ηγεσία του συνδικάτου UTLA διεξήγαγε εκστρατεία και κέρδισαν δύναμη με ιδέες που το  έθεσαν σταθερά στο πλαίσιο του κινήματος της αλλαγής [των συνδικάτων], σε συμμαχία με την Ένωση Εκπαιδευτικών του Σικάγου. Αν και η απεργία-αποχή των εκπαιδευτικών των «κόκκινων πολιτειών»  την περασμένη άνοιξη θεωρήθηκε από τα μέσα ενημέρωσης ως ιδιαιτερότητα των πολιτειών που παρείχαν εξαιρετικά χαμηλή χρηματοδότηση στα σχολεία και χαμηλούς μισθούς, το #RedforEd ήταν στην πραγματικότητα μια απάντηση στις συνθήκες που υπάρχουν σε όλη την επικράτεια και θρέφουν την δυσαρέσκεια εδώ και χρόνια. Οι συνθήκες έγιναν αισθητές πρώτα και πιο έντονα στα αστικά σχολεία και πυροδότησαν τη δημιουργία μιας ομάδας από τους υπέρμαχους της αλλαγής των συνδικάτων που κατάφερε να πάρει τον έλεγχο  της Ένωσης Εκπαιδευτικών  του Σικάγου, τη μεταμόρφωσε και διοργάνωσε μια ηλεκτροφόρα απεργία.

Η UTLA, βασιζόμενη στις αρχές του «συνδικαλισμού για την κοινωνική δικαιοσύνη», έχτισε  συνειδητά την παρουσία της Ένωσης στα σχολεία και ήρθε σε επαφή με τις διάφορες κοινωνικές ομάδες στις κοινότητες, επιδιώκοντας την ανάπτυξη συμμαχιών με αμοιβαίο σεβασμό που αναγνωρίζουν την ύπαρξη φυλετικής και ταξικής ανισότητας στα σχολεία της πόλης. Ως εκ τούτου, στην  διαφιλονικούμενη σύμβαση εργασίας, οι απαιτήσεις της UTLA περιλαμβάνουν την μείωση της αναλογίας μαθητών-συμβούλων και τη μείωση του αριθμού των μαθητών ανά τάξη, καθώς και την παύση των τιμωρητικών πειθαρχικών διαδικασιών που τροφοδοτούν ένα «σχολείο που οδηγεί στη φυλακή» και δεν συνεισφέρουν καθόλου στη βελτίωση του σχολικού κλίματος ώστε να γίνουν τα σχολεία ασφαλή.

Η μάχη μεταξύ UTLA και LAUSD γίνεται πάνω στη σύγκρουση των οραμάτων για το ρόλο της δημόσιας εκπαίδευσης σε μια κοινωνία που ισχυρίζεται ότι είναι δημοκρατική. Η  LAUSD θέλει ένα ιδιωτικοποιημένο «δημόσιο» σύστημα που χρηματοδοτείται από τους φόρους και,  όπως λένε οι υποστηρικτές του, θα ενισχύσει ταυτόχρονα τα κέρδη και θα επιτρέψει «το καλύτερο» να πετύχει σε ένα ανταγωνιστικό σύστημα. Η UTLA θεωρεί ευθύνη της Ένωσης των Εκπαιδευτικών απέναντι στα μέλη της και την κοινωνία να δημιουργήσουν ένα σύστημα δημόσιας εκπαίδευσης που θα  ελέγχεται δημοκρατικά, παρέχοντας στους γονείς, τους μαθητές  και τους εκπαιδευτικούς τη δυνατότητα να υπερβούν το ρόλο των καταναλωτών για να δημιουργήσουν «επιλογές» που εξυπηρετούν όλα τα στοιχεία του διαφορετικού πληθυσμού εξίσου καλά.

Παρόλο που φαίνεται [ότι το ζήτημα είναι απλώς]  μια διαφωνία για  τη σύμβαση [εργασίας των εκπαιδευτικών] , η μάχη ανάμεσα στην UTLA και τον επιθεωρητή Beutner -καθώς και των οικονομικών και πολιτικών συμφερόντων που αντιπροσωπεύει- είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο. Για το Λος Άντζελες είναι ένα αποφασιστικό σημείο καμπής για το μέλλον.

[1] Για τα Charter Schools και τα Charter Management Organisations (CMO’s) βλ. Παπαποστόλου Ε. (2017). Η «μηχανική» της μεταρρύθμισης των εκπαιδευτικών αγορών, οι επιπτώσεις της αγοραιοποίησης και η επιβολή της στην ελληνική εκπαίδευση.  Διαδικτυακό περιοδικό Εκπαιδευτική Λέσχη. Διαθέσιμο στο http://www.e-lesxi.gr/t10-ekp-arth14.

[2] Το «μοντέλο χαρτοφυλακίου» (portfolio model) είναι ένα μοντέλο διοίκησης της δημόσιας εκπαίδευσης σε επίπεδο πόλης με τα χαρακτηριστικά της αγοραιοποίησης: διαφοροποίηση, αποκέντρωση αρμοδιοτήτων  σε επίπεδο σχολείου με απόδοση λόγου βάσει στόχων, επέκταση των σχολείων συμβολαίου και της γονεϊκής επιλογής σχολείου και χρηματοδότηση βάσει εγγραφών κ.λπ. Πηγή : https://www.crpe.org/research/portfolio-strategy

[3]  Βλ. Παπαποστόλου Ε. ό.π.

[4] Στο άρθρο αναφέρεται ως «μεταρρυθμιστικό κίνημα». Επιλέγεται να μεταφραστεί ως «κίνημα αλλαγής» ώστε να μην συγχέεται με το λεγόμενο μεταρρυθμιστικό κίνημα της αγοραιοποίησης στις ΗΠΑ (βλ. http://jonathanpelto.com/category/education/ ) που σήμερα παίρνει παγκόσμια χαρακτηριστικά και κάποιοι ακαδημαϊκοί το βάφτισαν  GERM  (Global Education Reform Movement)/ βλ. https://pasisahlberg.com/global-educational-reform-movement-is-here/ )

The post O ΑΠΕΡΓΙΑΚΟΣ ΑΝΕΜΟΣ ΦΥΣΑ ΞΑΝΑ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΤΩΝ ΗΠΑ first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Το άρθρο O ΑΠΕΡΓΙΑΚΟΣ ΑΝΕΜΟΣ ΦΥΣΑ ΞΑΝΑ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΤΩΝ ΗΠΑ εμφανίστηκε πρώτα στο Εκπαιδευτική Λέσχη.