Το αφήγημα της κυβέρνησης για καθαρή έξοδο από τα μνημόνια τον Αύγουστο του 2018 ουδεμία σχέση έχει με την πραγματικότητα, όπως αποδεικνύουν τα προαπαιτούμενα που ψηφίζονται στη Βουλή, οι συμφωνίες με το Eurogroup και η έκθεση του Α΄ τριμήνου που συνέταξε το Γραφείο Προϋπολογισμού του Κράτους στη Βουλή.

Σχετικά με αυτή την έκθεση, να σημειώσουμε ότι ο κ. Κουτεντάκης, τοποθετήθηκε επικεφαλής του Γραφείου Προϋπολογισμού με ψήφους των ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ. Η έκθεση του Γραφείου αναφέρει χαρακτηριστικά ότι «Η ολοκλήρωση του προγράμματος και η εξάλειψη των εξωτερικών ανισορροπιών της ελληνικής οικονομίας υπήρξε το αποτέλεσμα μεταρρυθμίσεων και προσπαθειών διαδοχικών κυβερνήσεων τα τελευταία οκτώ χρόνια και σημαντικών επιβαρύνσεων για τους πολίτες της χώρας». Πέρα και πάνω από κυβερνητικές εναλλαγές, μεταβολές του εκλογικού χάρτη και των πολιτικών συσχετισμών – για να μην μιλήσουμε για μια εντυπωσιακή ποικιλία αυταπατών – το συμπέρασμα είναι αμείλικτο και σαφές: το κράτος έχει συνέχεια και διαθέτει συλλογική μνήμη συγκροτώντας τον πλέον σταθερό στυλοβάτη του μνημονιακού καθεστώτος. Τι άλλο σημειώνει η εν λόγω έκθεση:

• «Η ολοκλήρωση του προγράμματος και ο τερματισμός της χρηματοδότησης από τον επίσημο τομέα, θα οδηγήσουν στον καθορισμό ενός νέου πλαισίου εποπτείας»
• «Η αποφυγή εντάσεων στις διαπραγματεύσεις και καθυστερήσεων στην υλοποίηση των συμφωνηθέντων είναι κρίσιμη προϋπόθεση ώστε να μην διαταραχθεί το θετικό κλίμα και να μην υπάρξει επιστροφή της αβεβαιότητας»
• Ο προγραμματισμός του 2018 προβλέπει, σε επίπεδο εσόδων, 2,7 δις ευρώ, «το υψηλότερο ύψος αποκρατικοποιήσεων των τελευταίων ετών»
• «Η αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων, το ενιαίο πλαίσιο κινητικότητας, τα περιγράμματα θέσεων εργασίας και οι επιλογές των ανώτερων και ανώτατων στελεχών αποτελούν θεμελιώδεις αλλαγές στη λειτουργία του δημόσιου τομέα»

Τι σημαίνουν τα παραπάνω καθώς και το συνολικό πνεύμα της έκθεσης:

1. Αναγνωρίζεται, χωρίς πολιτικές αναστολές πλέον, με τον πιο επίσημο τρόπο από την κυβέρνηση η αναγκαιότητα των μνημονιακών προγραμμάτων καθώς και η αδιάσπαστη ενότητα και συνέχεια της προηγούμενης μνημονιακής οχταετίας
2. Αναζητείται ένα νέο πλαίσιο εποπτείας, μια νέα ισορροπία για τη «μεταμνημονιακή εποχή»
3. Τα προαπαιτούμενα και οι μνημονιακές δεσμεύσεις θα τηρηθούν στο ακέραιο από την κυβέρνηση
4. Βασικοί πυλώνες των προαπαιτούμενων είναι οι αποκρατικοποιήσεις και η αξιολόγηση/κινητικότητα στο δημόσιο

Για να επανέλθουμε στις βασικές διαπιστώσεις που είχαμε διατυπώσει από τους πρώτους μήνες εκδήλωσης της καπιταλιστικής κρίσης, η υποτίμηση της εργασίας και οι ριζικές αναδιαρθρώσεις σε όλους τους τομείς της οικονομίας αποτελούν τις βασικές επιλογές του αστισμού προκειμένου να ξανακυλήσει ο τροχός της ανάπτυξης. Η επίκληση του χρέους και της εξυπηρέτησής του αποτελούσε το εργαλείο για την καταβύθιση στη μνημονιακή κόλαση και όχι τον πραγματικό στόχο.

Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσονται η ψήφιση των προαπαιτούμενων από τη Βουλή, η ένταξη σε αυτά και πάλι του νόμου Κατρούγκαλου για τις συντάξεις, η μείωση του αφορολόγητου από την 1-1-2020, η υποθήκη της Δημόσιας Περιουσίας μέχρι του ποσού των 25 δις ευρώ (μέσω του Υπερταμείου). Οι ανάγκες και τα δικαιώματα της εργαζόμενης πλειοψηφίας μετατρέπονται σε καύσιμη ύλη για να ανοίξει ο νέος κύκλος ανάπτυξης, να υλοποιηθεί ο στόχος των υψηλών πλεονασμάτων, να προκύψουν οι θετικοί ρυθμοί μεγέθυνσης του ΑΕΠ (1,4% φέτος).

Η απουσία του λαϊκού παράγοντα από το προσκήνιο και η κοινωνική αδράνεια αποτελούν βασική προϋπόθεση ώστε να μην υπάρχουν καθυστερήσεις «στην υλοποίηση των συμφωνηθέντων». Σε αυτήν ακριβώς την αναγκαιότητα για την οργάνωση ενός νέου γύρου πραγματικών ταξικών αγώνων θα κριθούμε όλες και όλοι.

The post Η «ΕΞΟΔΟΣ» ΠΡΟΣ ΕΝΑ ΝΕΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗΣ ΕΠΟΠΤΕΙΑΣ first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Το άρθρο Η «ΕΞΟΔΟΣ» ΠΡΟΣ ΕΝΑ ΝΕΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗΣ ΕΠΟΠΤΕΙΑΣ εμφανίστηκε πρώτα στο Εκπαιδευτική Λέσχη.

Η συγκρότηση της “Κοινωνικής Συμμαχίας”(στο εξής Κ.Σ.) από τη ΓΣΕΕ, την ΑΔΕΔΥ και άλλους 8 φορείς αποτελεί πρωτοφανή συνδικαλιστική εκτροπή και δίκαια έχει γίνει αντικείμενο κριτικής και πολεμικής από σωματεία, συνδικαλιστικές δυνάμεις και συλλογικότητες. Είναι αξιοσημείωτο το πλήθος των σωματείων που ζητά από την ΑΔΕΔΥ να αποχωρήσει από την Κοινωνική Συμμαχία. Οι αποφάσεις αυτών των σωματείων επισημαίνουν τεκμηριωμένα ότι η Κ.Σ. εκφράζει ταξικά συμφέροντα αλλότρια και ανταγωνιστικά με εκείνα των εργαζομένων και υπονομεύει την ίδια την ύπαρξη, το παρόν και το μέλλον των συνδικάτων. Εδώ θα περιοριστούμε σε μία από τις θέσεις της Κ.Σ. και συγκεκριμένα σε αυτήν που αφορά στην εκπαίδευση και την υπαγωγή της στη λογική της επιχειρηματικότητας. Συγκεκριμένα, η 4η θέση της Κ.Σ. αναφέρει ότι οι φορείς που την απαρτίζουν διεκδικούν «Πολιτικές εκπαίδευσης και κατάρτισης, που θα ενισχύουν την υγιή επιχειρηματικότητα, τον παραγωγικό σχεδιασμό και το αναπτυξιακό μοντέλο της χώρας». Ενδιαφέρον παρουσιάζει το επίθετο «υγιής» που υπαινίσσεται ότι υπάρχει και μη υγιής επιχειρηματικότητα (αποσιωπώντας τις φανερές και μη σχέσεις ανάμεσά τους).

Είναι προφανές ότι η θέση αυτή αντιστρατεύεται ευθέως τη θέση για δημόσια δωρεάν εκπαίδευση που ιστορικά αποτελεί τον πυρήνα των διεκδικήσεων των εκπαιδευτικών συνδικάτων, τα οποία αποτελούν και την πλειοψηφία της ΑΔΕΔΥ. Ωστόσο, αξίζει τον κόπο να καταθέσουμε δύο ακόμα παρατηρήσεις:

Α. Η διαμόρφωση της συγκεκριμένης θέσης της Κ.Σ. συμπίπτει χρονικά με τη δημοσίευση της έκθεσης του ΟΟΣΑ με τίτλο «Education for a bright future in Greece» στην οποία υποστηρίζεται η αλλαγή ορολογίας, από τις σχολικές μονάδες, που σύμφωνα με την έκθεση ως όρος υποδεικνύει «χαμηλά επίπεδα αυτονομίας», σε σχολεία, σηματοδοτώντας την αλλαγή παραδείγματος και την λειτουργία του σχολείου με όρους επιχείρησης, με «όργανο διοίκησης» που θα έχει αρμοδιότητες όπως ο διορισμός και η απόλυση του διευθυντή, η επιλογή του προσωπικού, η αξιολόγηση, ο προϋπολογισμός του σχολείου κλπ. 

Β. Το 1973 με το πραξικόπημα Πινοσέτ, η Χιλή μετατρέπεται σε εργαστήριο του νεοφιλελευθερισμού. Τις επόμενες δεκαετίες, η δημόσια εκπαίδευση, καρπός κοινωνικών αγώνων, δέχεται τα συντονισμένα πυρά των νεοφιλελεύθερων που εστιάζουν την κριτική τους γύρω από τρία σημεία: Η δημόσια εκπαίδευση είναι χαμηλής ποιότητας, δεν ικανοποιεί τις ανάγκες των πελατών της αλλά, αντίθετα, ικανοποιεί και καλύπτει τα συμφέροντα του προσωπικού της. Η απάντηση, σύμφωνα με τους νεοφιλελεύθερους, είναι το άνοιγμα της εκπαίδευσης στην αγορά και τους κανόνες της, η λειτουργία των σχολείων με όρους επιχείρησης, η γονεϊκή επιλογή σχολείων, οι ριζικές περικοπές των δημόσιων δαπανών για την εκπαίδευση. Στο πλαίσιο αυτό, συντηρητικοποιείται η παιδαγωγική, αλλά και οι απαντήσεις στα ερωτήματα τι είδους δάσκαλο θέλουμε, τι είδους γνώση πρέπει να παράγει/αναπαράγει το σχολείο, επανέρχονται οι αντιδραστικές θεωρίες για τις φυσικές ανισότητες, υποβαθμίζεται ο κοινωνικός ρόλος του εκπαιδευτικού, οξύνονται τα φαινόμενα κοινωνικού αυτοματισμού. Οι αντιλήψεις αυτές επιβλήθηκαν από τις κυβερνήσεις Θάτσερ και Ρήγκαν, προωθήθηκαν από τις βασικές κατευθύνσεις που χάραξαν υπερεθνικοί οργανισμοί, απέκτησαν θεσμικά/καθεστωτικά χαρακτηριστικά τη δεκαετία του ’90 και, στον ένα ή τον άλλο βαθμό, αποτελούν βασική συνιστώσα στην εκπαιδευτική πολιτική όλων των κυβερνήσεων στη χώρα μας. Και τώρα, έφτασε το πλήρωμα του χρόνου να αποτελέσουν βασικό άξονα διεκδικήσεων των τριτοβάθμιων συνδικαλιστικών οργάνων, μεταξύ αυτών και της ΑΔΕΔΥ, παρά και ενάντια στις θέσεις του εκπαιδευτικού κινήματος και στους αγώνες του για το δημόσιο δωρεάν σχολείο.

Αξίζει να σημειώσουμε, ότι στην τελευταία συνεδρίαση του ΔΣ της ΔΟΕ όπου συζητήθηκε και το ζήτημα της Κ.Σ. μετά από πρόταση των Παρεμβάσεων για απόσυρση της ΑΔΕΔΥ από αυτήν, η τοποθέτηση των εκπροσώπων της ΔΗΣΥ κινήθηκε περίπου στην παρακάτω κατεύθυνση: Η Κ.Σ. αποτελεί μια σωστή επιλογή, είναι το μέτωπο που χρόνια αναζητούσαμε και βεβαίως η εκπαίδευση πρέπει να συνδέεται με την επιχειρηματικότητα – σε αντιδιαστολή, σύμφωνα πάντα με τη ΔΗΣΥ, οι επικριτές της Κ.Σ. μπορούν να συνεχίσουν να αναζητούν ματαίως σοσιαλιστικούς παραδείσους όπου όλοι θα δουλεύουν στο δημόσιο.

Την ίδια στιγμή, η πλειοψηφία του ΔΣ της ΔΟΕ (μεταξύ άλλων και η ΔΗΣΥ), διαμαρτύρεται στην οριστική ημερήσια της 87^ης ΓΣ της ΔΟΕ για τις μνημονιακές κυβερνητικές περικοπές στην δημόσια εκπαίδευση και την υποβάθμιση του δημόσιου σχολείου!

Επιτέλους, ας επιλέξουν: με τη δημόσια εκπαίδευση ή εναντίον της; Σε κάθε περίπτωση, οι εκπαιδευτικοί της πρωτοβάθμιας στις Γενικές Συνελεύσεις που πραγματοποιούνται αυτές τις μέρες έχουν μια πολύ καλή ευκαιρία να πάρουν σαφείς αποφάσεις που θα καλούν τη ΔΟΕ να πάρει ξεκάθαρη θέση ενάντια στην Κοινωνική Συμμαχία. Ήδη αρκετές Γενικές Συνελεύσεις έχουν καταλήξει σε αντίστοιχες αποφάσεις.

The post ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ” ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Το άρθρο ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ” ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ εμφανίστηκε πρώτα στο Εκπαιδευτική Λέσχη.