* Ο σύντροφος Φ.Κ. (ο ίδιος λέει ότι δεν έχει σημασία το όνομά του, γιατί αυτά που γράφει ανήκουν στη συλλογική μνήμη) που ζει στο Παρίσι, μοιράζεται μαζί μας στιγμές, εικόνες, πραγματικότητες, αισθήσεις και αισθήματα από τους δρόμους της Γαλλίας που φλέγεται! 

Είναι μια επίθεση που την περιμέναμε, όλος ο κόσμος το ήξερε ότι ο Μακρόν θα το φέρει. Δεν είναι απλά αύξηση του ορίου συντάξεων από τα 62 στα 64, αυτό είναι βέβαια συμβολικό, πρόκειται για ιδιωτικοποίηση του συνταξιοδοτικού όπου η σύνταξη θα εξαρτάται από την εταιρεία που δουλεύεις. Ήδη το 25% των πιο φτωχών δεν καταφέρνει να πάρει ποτέ σύνταξη, και ο περισσότερος κόσμος παίρνει μειωμένες συντάξεις 600-700 ευρώ που είναι τίποτα στη Γαλλία (από το κανονικό 1200-1300 € το οποίο θα είναι σχεδόν αδύνατον να επιτευχθεί αν πρέπει κανείς να δουλεύει συνεχόμενα χωρίς διακοπές λόγω ανεργίας, στη ζωή του). 

Κάπως έτσι άρχισε η αντίδραση από τα συνδικάτα που ακόμα και αυτά που είναι συνδεδεμένα με το Σοσιαλιστικό Κόμμα από όπου προέρχεται ο Μακρόν δεν καταφέρνουν πλέον να μιλήσουν μαζί του, ο «Βασιλιάς» έτσι όπως τον αναφέρει εδώ ο κόσμος έχει σπάσει όλες τις σχέσεις με αυτόν τον κόσμο. Τα μεγαλύτερα από αυτά CGT, CFDT, FSU, CGC-UGC, Solidaires βγάζουν από τις 7 Μαρτίου κοινές αποφάσεις για συνεχόμενες απεργίες. Ξέραμε ότι θα αντιδράσουν, ξέραμε ότι θα είναι δύσκολο να το περάσει ο Μακρόν, αυτό που δεν θα μπορούσαμε να φανταστούμε είναι ότι τις 7 τελευταίες μέρες η πόλη θα κατοικηθεί κανονικά από ανθρώπους οι οποίοι ήταν σαν φυλακισμένοι στα σπίτια τους και εξεγέρθηκαν από αυτή τη φυλακή. 

Από τις 7 Μαρτίου λοιπόν είδαμε να κατεβαίνουν στο δρόμο οι πάντες. Φάνηκε εξ αρχής πως δεν ήτανε απλώς μια απεργία με την συνηθισμένη συνδικαλιστική έννοια στη Γαλλία. Φοιτητά τα οποία για πάρα πολύ καιρό τρώνε τεράστια καταστολή από το τέρμα ιεραρχικό και ανταγωνιστικό γαλλικό πανεπιστήμιο, φεμινιστικές συλλογικότητες, εργαζόμενοι σε οτιδήποτε τομέα μπορεί να φανταστεί κανείς,  εργάτες καθαριότητας, σεξεργάτριες, πυροσβέστες, νοσοκόμες, ντελιβεράδες, οι χωρίς χαρτιά, οικογένειες με τα παιδιά τους, μεγάλα μπλοκ στις πορείες από κούρδισες μετανάστριες με χορό και μουσική, με αντάρτικα τραγούδια, άνθρωποι από όλες τις ηλικίες, πάρα πολλοί Έλληνες που δεν μπορούσαμε να φανταστούμε ότι υπάρχουν τόσοι στο Παρίσι, όλα τα συνδικάτα με τα χρώματά τους και τα αμάξια που μπαίνουν μπροστά στις πορείες, τα μπλακ μπλοκ διστακτικά μπροστά μπροστά δεν πετούσαν ούτε πετρούλα.  

Στις 8 Μάρτη λίγο πιο ήρεμα λιγότερη καταστολή αλλά μια πορεία – Λαός, απέραντη, με φεμινιστικά και LGBTQ μπλοκ. Όλες οι «φυλές», όλα τα χρώματα. Ασταμάτητη βροχή κόβει κάπως τη πορεία, αλλά ο περισσότερος κόσμος μένει μέσα, γίνεται πιο πολύχρωμη γιατί οι πιο παριζιάνες ξέραν τον καιρό, τον ψάξανε, είχαν βγάλει πολύχρωμες ομπρέλες. Μια τεράστια ομπρελοπορεία με έντονα συνθήματα, ένας ασφαλής δρόμος εκεί που συνήθως επικρατεί μια κεκαλυμμένη μάτσο πόλη. Τα καφέ τριγύρω που συνήθως είναι γεμάτα με κόσμο από τη δουλειά, γεμίζουν με πανκιά, με ροζοκοκκινομπλέ μαλλιά, κορίτσια με μπούργκες και μέικαπ από κάποιο πολύ φουτουριστικό μέλλον, γαλλίδες φινετσάτες και θυμωμένες, γεροδεμένες καθαρίστριες, ομάδες γυναικών από διάφορες αφρικανικές χώρες, κάποιες θηλυκότητες γυμνές κράζουν τα γκαρσόνια, οι μαγαζάτορες δεν ξέρουν τι να κάνουν. Σιωπούν και κάνουν τη δουλειά τους. Κοπέλες από διάφορα συνδικάτα μοιράζουν καλέσματα για φεμινιστικές πορείες. Ο νόμος για το συνταξιοδοτικό θίγει πρώτα και απ’ όλα αυτές. 

Στη Γαλλία καταλήψεις σε εργοστάσια, πυρηνικά εργοστάσια, διυλιστήρια, λιμάνια, αποθήκες.

Ήταν η αρχή αυτή ένα μεγάλο αναθάρρεμα με 500.000 κόσμο στο Παρίσι και πολύ μεγάλες πορείες σε όλη τη χώρα. Η καταστολή εκεί, η γαλλική αστυνομία δρα σαν τις λεγεώνες χωρίς υπερβολή, κάμερες υπάρχουν παντού, παίρνουν εντολή από κεντρικά σημεία παρακολούθησης εντοπίζουν έναν διαδηλωτή που θεωρείται επικίνδυνος και ορμάνε πάνω του κυριολεκτικά 40 μπάτσοι για να τον ακινητοποιήσουν. Αυτό κάνανε συνέχεια τις πρώτες μέρες. Τo κατάφερναν αυτό ακόμα και σε βουλεβάρτα τεράστια γεμάτα από δεκάδες χιλιάδες, γιατί αυτές οι ομάδες που το κάνουν έχουν εκπαιδευτεί σε πόλεμο. 

Με τις μεγάλες πορείες να συνεχίζονται, όλα άλλαξαν στις 15 Μαρτίου. Ο Μακρόν κατάλαβε ότι πολλοί βουλευτές του συντηρητικού Rennaissance κόμματος στα δεξιά του δεν θα αφήσουν να περάσει το νομοσχέδιο στη Βουλή και ο Μακρόν το επέβαλε χωρίς ψηφοφορία με το άρθρο 49.3 – το έχει ξαναχρησιμοποιήσει – κάτι σαν τις ΠΝΠ στην Ελλάδα. Τη ίδια μέρα στη Place de la Concorde κάλεσμα σε «απαγορευμένη» πορεία από χύμα κόσμο, από συνδικαλιστές, περικυκλώνεται με ατσαλένια τείχη και κλούβες, χωρίς καμία φυσική διέξοδο. Αυτό εδώ λέγεται «nasse» και απαγορεύεται στη Γαλλία. Είναι αποικιοκρατικό «έθιμο». Η κατάσταση ξεφεύγει ο κόσμος γίνεται βίαιος, σπάνε το πλακόστρωτο του δρόμου της πλατείας, κάνουν παντού οδοφράγματα με τις λαμαρίνες για τα έργα των ολυμπιακών αγώνων, γίνονται πολλές συλλήψεις. Η αστυνομία δρα ακόμα μεθοδικά όπως και τις προηγούμενες μέρες.  

Την επόμενη στις 16 έχουν αλλάξει όλα. Υπάρχουν πολλά καλέσματα παντού, δεν καταλαβαίνουμε τίποτα, πως θα πετύχει αυτό. Με το που βραδιάζει στο 13^ο διαμέρισμα χωρίς να υπάρχει κάλεσμα κόσμος περπατάει στη μέση των λεωφόρων και σταματάει τη κυκλοφορία, φωνάζουν ότι θα πάρουν το κεφάλι του Μακρόν, καίνε ότι σκουπίδια βρουν. Το 13ο κάτω από το place d’Italie έχει πάρα πολλές κοινωνικές κατοικίες και εκεί ενώθηκε η γειτονιά με ανθρώπους που έρχονταν από παντού. Τα κάνανε όλα λαμπόγιαλο! Μια άλλη πορεία από place d’italie ενώνεται με τα νότια του 13ου.

Πολύ περίεργη αίσθηση. Δεν ήτανε ακριβώς ότι βγήκαν να κάνουν αυτό. Δεν μπορούσαν αλλιώς, ήθελαν απλώς να είναι έξω στο δρόμο και να φωνάζουν συνθήματα όχι γιατί έχει απλά κάποια πορεία την οποία και ακολουθούν, αλλά γιατί απλώς η αστυνομία δεν τους αφήνει να είναι έξω στο δρόμο. «Παρίσι ξεσηκώσου!», φωνάζουν. Ένας 70αρης Γάλλος προχωράει μόνος του και βάζει φωτιά σε όλα τα συσσωρευμένα σκουπίδια που βλέπει, σπάει ζαρντινιέρες δρόμου, κάτι Ασιάτες από το China town στο 13^ο τον ακολουθούν. Τριγύρω κλειστά όλα τα μετρό. Η γειτονιά κάνει αυθόρμητες μικρές πορείες παντού. Στα νότια του 13^ου στα όρια με τα προάστεια ο κόσμος μπλοκάρει τα τραμ που λειτουργούν ακόμα, καίνε τις στάσεις του τραμ, συγκεντρώνονται έξω από τα κατειλημμένες μονάδες των εργατών καθαριότητας. Η αστυνομία ακολουθεί παντού. Ο κόσμος τρέχει δεν τους νοιάζει να αντιπαρατεθούν, κάνουν κύκλους σε όλη τη περιοχή. Πορείες συνενώνονται και σπάνε συνέχεια, συνθήματα παντού στους τοίχους, ειδικά στις εταιρείες ακινήτων που μοστράρουν στις βιτρίνες τους διαμερίσματα 25 τετραγωνικών για αγορά με 1 εκατομμύριο ευρώ. Επί 5 ώρες συνέχεια τρέξιμο, συνθήματα, σε ομάδες των δέκα, των εκατό, των χιλίων, αναλόγως του αν καταφέρνουν να συγκροτηθούν λόγω των επιθέσεων από την αστυνομία. 

Οι πορείες σπάνε λίγο και ο κόσμος φεύγει από το 13^ο και πάει στη Βαστίλη με μετρό και στη περιοχή γύρω από το μετρό Opera. Στη Βαστίλη άλλη μια nasse κρατάει τον κόσμο κλεισμένο χωρίς να μπορεί να φύγει. Η αστυνομία θέλει να στείλει τον κόσμο στα σπίτια του, να τον κουράσει. Δεν τα καταφέρνει. Στο Opera χαμός. Παντού στη περιοχή σε όλα τα δρομάκια άπειρος κόσμος στο δρόμο περπατάει και φωνάζει «Παρίσι ξεσηκώσου!, μην κοιμάσαι!» 12 η ώρα το βράδυ, μέχρι τις 3 το πρωί το σκηνικό της περιοχής έχει γίνει αγνώριστο. Παντού οδοφράγματα για να μην περνάνε οι κλούβες, όλα με τις λαμαρίνες από τα έργα των επερχόμενων Ολυμπιακών αγώνων. Ο κόσμος τραγουδάει «Είμαστε εδώ, ακόμα κι αν ο Μακρόν δεν το θέλει, εμείς είμαστε εδώ!». Μπακάληδες και μινιμάρκετ που πολύ συχνά είναι Αιγύπτιοι, μαροκινοί, αλγερινοί κτλ, που είναι ανοιχτά μέχρι αργά τους κερνάνε φαγητά, μπύρες, οτιδήποτε. Στα στενά η αστυνομία περνά με τους αντίστοιχους ΔΙΑΣ. Και πάλι τρέξιμο.  

Την επόμενη από το πρωί μικρές συγκεντρώσεις παντού μικρές πορείες στα πεζοδρόμια ανάμεσα σε κόσμο που πάει στη δουλειά. Κορναρίσματα στο δρόμο για τον κόσμο που διαδηλώνει. Συνδικάτα κλείνουν τις οδικές αρτηρίες προς το Παρίσι. Φρακάρουν όλοι οι προαστιακοί δρόμοι. Σκουπιδιάρικα βγαίνουν και αδειάζουν σκουπίδια στις πλούσιες περιοχές. Σε 5 πόλεις της Γαλλίας γίνονται επιχειρήσεις «νέκρωσης πόλεων», φράσσονται από τα συνδικάτα όλες οι είσοδοι προς τις πόλεις. Δεν μπαίνει τίποτα δεν βγάνει τίποτα. Σε ένα βίντεο μια κυρία 60-70 χρονών σε καροτσάκι και μαζί με 5-6 συνδικαλίστριες κάθεται με το καροτσάκι πάνω στις ράγες του τρένου μπροστά από ένα τούνελ για να μην περάσει όποιο τρένο έρθει. 

Ο αγώνας των εργατών καθαριότητας είναι συμβολικός. Δεν φαίνονται ποτέ. Πάντα σχεδόν άντρες μαύροι ή «Άραβες»  από τα προάστεια, πάντα μου έκανε εντύπωση γιατί όταν τους έβλεπα να αδειάζουν τα σκουπίδια από τα σπίτια στο δρόμο για δουλειά βρίζανε τους κατοίκους. Λένε: δεν μπορείτε να ξεχωρίσετε καν που πάει η ανακύκλωση και που τα σκουπίδια, οι κάτοικοι του Παρισιού είναι σνομπ και μαλάκες», «είμαστε αόρατοι» λέγανε. «Τώρα φαινόμαστε παντού». Κάθε βράδυ καίγονται από τον κόσμο τα σκουπίδια που συσσωρεύονται από τους διαδηλωτές. Η δήμαρχος Anne Hidalgo λέει ότι στηρίζει την απεργία τους αλλά στα μουλωχτά στέλνει τις ιδιωτικές επιχειρήσεις ή φαντάρους για να τα μαζέψουν. Ένας από τους «σκουπιδιάρηδες» μας λέει έξω από το εργοστάσιο επεξεργασίας σκουπιδιών στο 13^ο διαμέρισμα στις 21 Μαρτίου το μεσημέρι: Είναι πολύ καλό που έχουμε 1000 φοιτητά απ’ έξω αυτή τη στιγμή. Κρατάνε τους μπάτσους απασχολημένους. Οι μπάτσοι δεν μπορούν να είναι ταυτόχρονα παντού. Σήμερα έγινε επίταξη κάποιων από εμάς, είναι πάρα πολύ εκνευρισμένοι που πρέπει να μαζεύουν τα σκουπίδια. Γι’ αυτό το βράδυ πάμε και τα ξανά αδειάζουμε». Απέξω από το εργοστάσιο ό,τι αμάξι περνάει κορνάρει στη στήριξη των απεργών, των φοιτητών. Δέκα κλούβες βαν λίγο αρκετά πιο κάτω υπενθυμίζουν στον κόσμο ότι παρακολουθείται. Αρχίζει μια παράνομη πορεία φοιτητών, με καλέσματα από πολιτικές οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. 

Στις πλούσιες περιοχές ο κόσμος ενοχλείται, λέει πως δεν γίνεται να μυρίζει έτσι η πόλη. Η αλήθεια είναι πως το Παρίσι μύριζε και πριν, και χειρότερα. Μούχλα, υγρασία, ποντίκια παντού. Χειρότερα γιατί η τέχνη της πολεοδομίας εδώ είναι να ομορφαίνει τα πάντα. Μέσα τα σπίτια είναι σάπια, οι δημόσιοι χώροι για να κάθεσαι συγκεκριμένες ώρες, πέτρες και στενά παγκάκια για να μην κοιμούνται οι 300.000 άστεγοι του Παρισιού δίπλα στις όμορφες πλατείες, ό,τι κατώφλι υπάρχει έχει κλειστεί με κάγκελα. Μόνο το καλοκαίρι αλλάζει αυτό. Συνήθως μετανάστες οικειοποιούνται παρτέρια πεζούλια που είναι φτιαγμένα ακριβώς για να μην μπορείς να αράξεις. 

Από τις 18 και μετά αρχίζουν και μπαίνουν μέσα στην απεργία καθηγητές πανεπιστημίων και μαζικότατα τα φοιτητά. 400 λύκεια και 80 πανεπιστήμια κατειλημμένα.  

Οι πορείες συνεχίζονται αντίστοιχα έτσι σε πάρα πολλές πόλεις Nantes, Rennes, Caen, Lyon (τρομερές συγκρούσεις), Μασσαλία (το αντιφα μπλοκ της Μασσαλίας είναι τεράστιο και αξιοζήλευτο). Τη Κυριακή 18 είχε έτσι κι αλλιώς διοργανώσει καρναβάλι. Ο δήμος το απαγορεύει, το καρναβάλι γίνεται έτσι κι αλλιώς, αλλά πνίγεται στα χημικά.  

Έτσι μέχρι και σήμερα. Υπάρχει ένα μεγάλο άγχος για το αν θα συνεχίσει όλο αυτό. Ο κόσμος δεν μπορεί αλλιώς, έτσι φαίνεται. Πιθανότατα είναι παροδικό. Ωστόσο αυτή τη στιγμή νιώθουμε ότι όλα είναι δυνατά με την έννοια ότι μπορούμε να σκεφτόμαστε ότι μπορεί να υπάρξει κάποια προοπτική. Τώρα όλα είναι στη θέση τους. Η πραγματικότητα είναι η διαδήλωση, οι άνθρωποι που βλέπω στις πορείες κατοικούν τη πόλη εκτός του κανονικού τυποποιημένου βασανιστηρίου, η εξαίρεση είναι η δουλειά. Πολύς κόσμος δουλεύει ασφαλώς. Αλλά πολύς κόσμος το αντιλαμβάνεται σαν εξαίρεση από κάτι άλλο στο οποίο θέλει να συμμετάσχει. 

Εχθές διαψευστήκαν οι φόβοι. 800.000 στο Παρίσι. Όλη η εβδομάδα έχτισε τη χθεσινή πορεία. Τόσο κόσμο δεν έχω ξαναδεί ποτέ ούτε ξέρω αν θα ξαναδώ στη ζωή μου. Η αλήθεια είναι ότι δεν κατάλαβα πολλά από τη πορεία. Είχε τόσο κόσμο που δεν μπορούσα να καταλάβω τι γίνεται. Πορεία από τη Βαστίλη  στη πλατεία της République και από εκεί στο Opéra. Παράλληλες μικρότερες πορείες παντού τριγύρω. Κλειστές λεωφόροι με 100 κλούβες-βαν της αστυνομίας και αμέτρητοι μπάτσοι. Έγιναν πάρα πολλά. Το πλήθος έσπασε τράπεζες και πολυεθνικές που συνήθως είναι φυλαγμένες, κόσμος στα μπαλκόνια χαιρετάει και ρίχνει βεγγαλικά. Στη Bordeaux κάψανε το δημαρχείο, κόσμος πέταξε σκουπίδια μέσα στα σπίτια βουλευτών, κάηκε αστυνομικό τμήμα στη Lyon. Στις πιο μπουρζουά πόλεις δηλαδή, που είναι οι «όμορφες πόλεις». Η Μασσαλία που είναι και λιμάνι είχε πρόσφατα 200.000 κόσμο σε πορείες. 

Στο Παρίσι μέσα στο πλήθος όλοι οι πιθανοί τρόποι να διαδηλώσει κανείς. Μαχητικά, με πλακάτ, με αυτοσχέδιες κούκλες, συνθήματα με λογοπαίγνια, αυτοσχέδια φέρετρα, γελοιογραφίες του Μακρόν, κόσμος με ομπρέλες και λέιζερ για να τυφλώνουν την αστυνομία, μουσική, ένα φοιτητικό μπλοκ απέραντο, τα συνδικάτα επίσης, η πορεία είχε ουσιαστικά το μέγεθος της διαδρομής της. Δεν υπάρχει τέλος ούτε αρχή. 

Ευχόμαστε να συνεχίσει, σήμερα υπάρχουν πάλι καλέσματα. Όλα είναι δυνατά αλλά και πιθανότατα να είναι παροδικό. Κάθε μέρα που κατεβαίνει κανείς αξίζει. Κόσμος από την Ελλάδα μας λένε ότι θέλουν να έρθουν μόνο γι’ αυτό. Έλληνες, από άλλες χώρες το ίδιο. Τρεισήμισι εκατομμύρια σε όλη τη Γαλλία στους δρόμους. Δεν είναι Μάϊος του 68 δεν είναι κίτρινα γιλέκα. Είναι κάτι καινούριο, διαφορετικό, δεν είχε σημασία αν είναι μεγαλύτερο η μικρότερο. Ήταν όμως τόσο απρόσμενο που συνέβαινε μπροστά μας και δεν το είχαμε πάρει χαμπάρι ή πιστέψει μέχρι πριν μια εβδομάδα.  

Ο Μακρόν ετοιμάζει ολομέτωπη επίθεση. Επιτάξεις εργαζομένων στα διυλιστήριά της TOTAL. Θέλει να αποτρέψει την έλλειψη καυσίμων στη χώρα πάση θυσία και να λυγίσει τη CGT που παραδοσιακά είναι πιο αριστερό συνδικάτο (1 εκατομμύριο μέλη) με όλα τα προβλήματα που έχει αυτό. Αν το καταφέρει η CFDT το επόμενο μεγαλύτερο συνδικάτο θα κάνει αυτό που έκανε πάντα: θα αρχίσει να διαπραγματεύεται μόνο για τον εαυτό του, κάποιες παραχωρήσεις στην μετά μεταρρύθμισης εποχή. Οι αστυνομικές δυνάμεις στη χώρα, επί μια βδομάδα στο πόδι δεν μπορούν πια να τρέχουν. Ο Μακρόν ετοιμάζει νέα σώματα για την αστυνομία. Υπάρχει η ανάγκη να γίνουν οι κατειλημμένοι χώροι απεργίας κέντρα αντίστασης, πέρα από τη δράση στο δρόμο. Θα είναι κρίσιμο αυτό, στο επόμενο διάστημα. 

Μια σημείωση. Το συνδικάτο της Sud Solidaires Rail (σιδηροδρομικοί), μας έκανε τη τιμή να μπει μπροστά σε μια από τις πορείες το πανό μας για τη δολοφονία στα Τέμπη, μας συγκίνησαν, είχαν χάσει κόσμο σε άλλο « ατύχημα» το 2013. Είχαν ήδη βγάλει ανακοίνωση για τη τα Τέμπη πριν μιλήσουμε μαζί τους. Τους είπαμε τα συνθήματα που θα γράφαμε στο πανό, είχαν σκεφτεί ακριβώς τα ίδια…

Παρίσι, 24 Μάρτη 2023

The post Ανταπόκριση από το φλεγόμενο Παρίσι! first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Το άρθρο Ανταπόκριση από το φλεγόμενο Παρίσι! εμφανίστηκε πρώτα στο Εκπαιδευτική Λέσχη.

 Τι ακριβώς είναι τα «Κόκκινα Στυλό»;

Είναι μια κίνηση εκπαιδευτικών που δημιουργήθηκε γύρω στο τέλος Δεκεμβρίου 2018 -αρχές Ιανουαρίου 2019. Οι εκπαιδευτικοί προφανώς διάλεξαν ως έμβλημα το κόκκινο στυλό διότι με αυτό διορθώνουν τα γραπτά. Γεννήθηκε στα κοινωνικά δίκτυα παίρνοντας ως μοντέλο τα Κίτρινα Γιλέκα, ώστε από τη μια να δηλώσει ότι είναι κι αυτό ένα κίνημα διαμαρτυρίας αλλά και, από την άλλη, να διαφοροποιηθεί. Υπογραμμίζω ότι η κίνηση δημιουργήθηκε έξω από τα όρια των οργανωμένων παραδοσιακών συνδικάτων των εκπαιδευτικών. Τα Κόκκινα Στυλό είναι ακέφαλα, δεν υπάρχει ηγεσία, δεν υπάρχουν αρχηγοί, υπεύθυνοι, συντονιστές, εμψυχωτές. Τα μέλη συγκεντρώνονται και συζητούν κυρίως μέσω κοινωνικών δικτύων, υπάρχουν πολλές ομάδες σε επίπεδο εθνικό ή ανά περιφέρειες και πόλεις.

Ποιες είναι οι διεκδικήσεις τους;

Κυρίως μισθολογικές. Χοντρικά, ο μισθός μας, με το πάγωμα των δεικτών του μισθολογίου, έχασε περίπου το 30% της αγοραστικής του αξίας σε διάστημα είκοσι ετών. Σήμερα, ένας νεοδιόριστος εκπαιδευτικός ξεκινάει με έναν μισθό στο ύψος του κατώτατου μισθού, δηλαδή έναν μισθό συγκριτικά πολύ πιο χαμηλό από ό,τι ήταν πριν είκοσι χρόνια. Διεκδικούμε έναν επαναπροσδιορισμό των μισθών. Ο υπουργός, ο κ. Ζαν-Μισέλ Μπλανκέρ, μας πρόσφερε ένα είδος ελεημοσύνης, δηλαδή μας έδωσε τη δυνατότητα να κάνουμε μερικές ώρες υπερωρίας, αλλά δε ζητάμε αυτό. Ζητάμε μια καθαρή αύξηση, ζητάμε να ανακτήσουμε ένα μέρος της χαμένης αγοραστικής αξίας των μισθών μας. Οι υπερωρίες αφενός είναι κακοπληρωμένες κι αφετέρου τις πληρωνόμαστε μόνο εννιά μήνες στους δέκα που δουλεύουμε. Ίσως είναι ενδιαφέρουσα επιλογή για έναν νεοδιόριστο εκπαιδευτικό, αλλά για κάποιον που έχει αρκετά χρόνια αρχαιότητας δεν αξίζει τον κόπο.

Ζητάμε επίσης καλύτερες συνθήκες εργασίας. Τάξεις με λιγότερους μαθητές, σήμερα έχουμε τάξεις με 30-35, ακόμη και 40 μαθητές στο Λύκειο, είναι αδύνατον να δουλέψει κανείς έτσι. Και, γενικότερα, αντιτιθέμεθα στη « Μεταρρύθμιση Μπλανκέρ », μια μεταρρύθμιση που θα οξύνει τις γεωγραφικές ανισότητες, τις ανισότητες ανάμεσα στα σχολεία και που εισάγει την έννοια της ανταγωνιστικότητας ανάμεσα σε εκπαιδευτικά ιδρύματα, δεν είναι αυτό που χρειάζεται η εκπαίδευση κι οι μαθητές σήμερα.

Θα χαρακτηρίζατε το κίνημα συνδικαλιστικό, πολιτικό, κοινωνικό;

Είναι αναμφίβολα ένα κίνημα κοινωνικό καθώς ζητούμε αυξήσεις. Δεν θα έλεγα ότι είναι κατά βάση πολιτικό. Δεν υπάρχει εκφρασμένος πολιτικός προσανατολισμός, εκτός αν θεωρηθεί ότι η αντίθεση στα σχέδια του Μπλανκέρ έχει πολιτική χροιά, κάτι που δε νομίζω να ισχύει. Ούτε συνδικαλιστικό είναι το κίνημα, καθώς ξεφεύγει από τα όρια των συνδικάτων, εξάλλου οι συνδικαλιστικές οργανώσεις είναι αρκετά επιφυλακτικές απέναντι στα Κόκκινα Στυλό. Βέβαια, το κίνημα μόλις ξεκίνησε, βρισκόμαστε στην αρχή και δεν ξέρουμε ακόμη πώς θα εξελιχθεί.

Ποια είναι η συμμετοχή;

Δεν μπορούμε ακόμη να πούμε με σιγουριά. Αυτό που είναι βέβαιο, είναι ότι υπάρχει μεγάλη συμμετοχή στα κοινωνικά δίκτυα. Γνωρίζουμε καλά ότι η δυσκολία έγκειται στο να βρούμε σε τι είδους κινητοποιήσεις να προχωρήσουμε κι αυτό εξάλλου είναι το μεγάλο θέμα στις συζητήσεις που γίνονται: μια απεργία θα μπορούσε να φέρει αποτέλεσμα; Οι περισσότεροι συμφωνούν ότι μια μικρής διάρκειας απεργιακή κινητοποίηση δε χρησιμεύει σε τίποτε, και γι΄ αυτό θα έλεγα ότι σχεδόν δεν τίθεται ως πρόταση. Στην πραγματικότητα, μια τέτοιου είδους ενέργεια θα βόλευε το Υπουργείο καθώς οι περιφερειακές διοικήσεις θα εξοικονομούσαν χρήματα αφού δεν θα πλήρωναν τους απεργούς για κάποιες μέρες. Από την άλλη μια απεργία μεγάλης διάρκειας είναι δύσκολο να αποφασιστεί διότι, με τους μισθούς που παίρνουμε, δεν έχουμε ακριβώς την άνεση να χάσουμε ημερομίσθια τριών-πέντε-δέκα ημερών. Είναι μια απόφαση που δύσκολα παίρνει κανείς. Άλλες προτάσεις είναι το πάγωμα των βαθμολογιών, η άρνηση να οργανώσουμε δοκιμαστικές εξετάσεις, ενώ τις τελευταίες μέρες η πρόταση που μοιάζει να κερδίζει έδαφος είναι το μποϊκοτάζ των εξετάσεων του εθνικού απολυτηρίου [=Baccalauréat].

Πώς τοποθετείστε σε σχέση με τα Κίτρινα Γιλέκα;

Αναμφίβολα, υπάρχουν εκπαιδευτικοί που συμμετέχουν και στα δύο κινήματα. Ένα ερώτημα που μπορεί να τεθεί είναι γιατί τα Κόκκινα Στυλό δεν είναι απλά τα Κίτρινα Γιλέκα στην Εκπαίδευση αλλά διαφοροποιούνται. Υπάρχει λοιπόν μια σχέση που ακόμη δεν είναι ξεκάθαρη αλλά θα ξεκαθαρίσει με τον χρόνο. Πιστεύω πως σίγουρα υπάρχουν κοινά στοιχεία, αν σκεφτούμε ότι κι οι εκπαιδευτικοί ανήκουν κι αυτοί, όπως κι εκείνοι που ξεκίνησαν τα Κίτρινα Γιλέκα, στο αόρατο κομμάτι της κοινωνίας. Γνωρίζουμε ότι έχουμε απέναντί μας ένα μέρος της κοινής γνώμης που φαντάζεται ότι δουλεύουμε μόνο 18 ώρες την εβδομάδα, πράγμα που είναι βέβαια εντελώς λανθασμένο. Ο κόσμος δεν αντιλαμβάνεται το κρυφό κι αόρατο μέρος της δουλειάς μας, την προετοιμασία των μαθημάτων, τις διορθώσεις, τις συναντήσεις, τις συνεδριάσεις…

The post ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΣΤΥΛΟ first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Το άρθρο ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΣΤΥΛΟ εμφανίστηκε πρώτα στο Εκπαιδευτική Λέσχη.

Εκπαιδευτική Λέσχη

Επιτέλους! Ένα όνειρο χρόνων των συντηρητικών στη Γαλλία γίνεται πραγματικότητα από την κυβέρνηση Macron. Τα διευθυντικά στελέχη των επιχειρηματικών κύκλων, των τραπεζών, τα αφεντικά των ΜΜΕ, θα μπορούν να εκπαιδεύουν τους εκπαιδευτικούς.

Αυτό επιτρέπει μία τροπολογία που υιοθέτησε η γαλλική Βουλή στις 15 Φεβρουαρίου, κατά τη διάρκεια της συζήτησης του νόμου Blanquer, για ένα «Σχολείο Εμπιστοσύνης». Την τροπολογία κατέθεσαν οι Ρεπουμπλικάνοι και εγκρίθηκε με τη σύμφωνη γνώμη του Υπουργού και του Εισηγητή. «Πέρασε», εντελώς απαρατήρητη, μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα, μετά από μια μακρά συνεδρίαση της Βουλής.

Η τροπολογία 51 ανοίγει τις μελλοντικές Σχολές Εκπαιδευτικών, οι οποίες θα αντικαταστήσουν τις ήδη υπάρχουσες, στους “επαγγελματίες που προέρχονται από οικονομικούς κύκλους”. Στην αιτιολογία της τροπολογίας αναφέρεται πως «Είναι απαραίτητο να καλέσουμε τους επαγγελματίες της επιχειρηματικής κοινότητας, για να προετοιμάσουν τους εκπαιδευτικούς, ώστε να ασκήσουν καλύτερα την αποστολή τους για την καθοδήγηση των μαθητών τους, καθώς και την αποστολή τους στο πλαίσιο δράσεων διεθνούς συνεργασίας»

Τροποποιεί το άρθρο L 721-2 του Κώδικα Εκπαίδευσης, το οποίο ορίζει το σκοπό και την αποστολή των «Σχολών Εκπαιδευτικών» και εισάγει μία νέα «οπτική» σύμφωνα με την οποία «Οι παιδαγωγικές τους ομάδες (των σχολών εκπαιδευτικών) περιλαμβάνουν επίσης επαγγελματίες που προέρχονται από οικονομικούς κύκλους», παράλληλα με το διδακτικό προσωπικό, τη διεύθυνση, την επιθεώρηση και τους φορείς της λαϊκής εκπαίδευσης.

Το άνοιγμα του σχολείου στον κόσμο των επιχειρήσεων δικαιολογήθηκε ως ανάγκη κατάρτισης των εκπαιδευτικών ώστε να καθοδηγήσουν καλύτερα τους μαθητές τους, σε έναν κόσμο επιχειρηματικότητας. Αλλά, όπως επισημαίνουν εκπαιδευτικοί στη Γαλλία, η τροπολογία των Ρεπουμπλικάνων που επιτρέπει την είσοδο των επιχειρηματικών στελεχών στις σχολές των εκπαιδευτικών, δεν καθορίζει τα πλαίσια της «παιδαγωγικής» παρέμβασής τους αφήνοντάς τους ένα ευρύ πεδίο.

Πηγές:

http://www.assemblee–nationale.fr/15/amendements/1629/AN/51.asp

http://www.cafepedagogique.net/lexpresso/Pages/2019/02/19022019Article636861571503601896.aspx

The post ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΔΙΑΚΡΙΤΙΚΗ ΤΡΟΠΟΛΟΓΙΑ first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Το άρθρο ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΔΙΑΚΡΙΤΙΚΗ ΤΡΟΠΟΛΟΓΙΑ εμφανίστηκε πρώτα στο Εκπαιδευτική Λέσχη.

Αυτά τα Κόκκινα Στυλό που θέλουν να διορθώσουν τον υπουργό: Πριν από τις διακοπές των Χριστουγέννων, στις 12 Δεκεμβρίου του 2018, μια χούφτα εκπαιδευτικοί, τόσο της πρωτοβάθμιας όσο και της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, αποφάσισαν να δημιουργήσουν μία σελίδα στα κοινωνικά δίκτυα με σκοπό να γίνουν σημείο αναφοράς και να συνενώσουν όσους δασκάλους ένιωθαν την ανάγκη να εκφράσουν την «οργή» τους για αυτά που συμβαίνουν στο σχολείο σήμερα. Σύντομα προστέθηκε και ένας λογαριασμός στο Twitter και τις επόμενες μέρες ένας διαδικτυακός τόπος γεννήθηκε με το όνομα «Κόκκινα Στυλό», στον οποίο γίνεται κανείς δεκτός με εγγραφή. Τρεις εβδομάδες μετά τη δημιουργία του αριθμεί γύρω στα 70.000 μέλη, κι αν συγκρίνουμε το πλήθος αυτό με τους 880.000 περίπου εκπαιδευτικούς οι οποίοι εργάζονται στην εθνική εκπαίδευση στη Γαλλία σήμερα, ο αριθμός των μελών του δεν είναι αμελητέος. Ο θυμός των εκπαιδευτικών εκφράζεται, σε μεγάλο βαθμό σήμερα με το κίνημα των «Κόκκινων στυλό», που γεννήθηκε στο Facebook.

Η θρυαλλίδα ή αλλιώς ο κόμπος στο χτένι : Τι είχε όμως προηγηθεί αυτής της διαδικτυακής κίνησης; Από την αρχή κιόλας της σχολικής χρονιάς οι κινητοποιήσεις δεν έλλειψαν στην εκπαίδευση. Στις 12 Νοεμβρίου η απεργία που προκήρυξαν τα συνδικάτα είχε μαζική συμμετοχή, ενώ από τα τέλη του μήνα και για όλο το Δεκέμβρη οι μαθητές, στο πλαίσιο των κινητοποιήσεων των κίτρινων γιλέκων, προχώρησαν σε καταλήψεις σχολικών συγκροτημάτων, διαδηλώνοντας ενάντια στην μεταρρύθμιση του Λυκείου, χωρίς να υποχωρήσουν στην αστυνομική βία και καταστολή. Την ίδια ώρα σε πολλά διαμερίσματα της χώρας οι εκπαιδευτικοί κατέβαιναν σε απεργία.

Ωστόσο ήταν η τηλεοπτική ομιλία του Emmanuel Macron στις 10 Δεκεμβρίου που πυροδότησε την έκρηξη. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας παρουσίαζε τα μέτρα με τα οποία ήλπιζε να καταλαγιάσει το κίνημα των κίτρινων γιλέκων και εκατοντάδες χιλιάδες αυτιά τον άκουγαν προσεκτικά.

Οι ξεχασμένοι του προέδρου: Αλλά στο τηλεοπτικό μήνυμά του ο πρόεδρος Macron δεν βρήκε ούτε μία λέξη να πει για τους εκπαιδευτικούς. Ανάμεσα στους κρατικούς λειτουργούς που ευχαρίστησε για την προσφορά τους, οι εκπαιδευτικοί δεν είχαν θέση, οι προεδρικές ευχές δεν απευθύνθηκαν σε αυτούς και αυτή η παράλειψη φαίνεται ότι ήταν εκκωφαντική.

Ας μην ξεχνάμε ότι σε αντίθεση με τους αστυνομικούς και άλλους κρατικούς υπαλλήλους, οι εκπαιδευτικοί δεν έχουν κερδίσει τίποτε από τις κυβερνητικές εξαγγελίες. Ούτε τα 300 ευρώ των ειδικών επιδομάτων, ούτε τα 150 ευρώ καθαρή αύξηση στις μηνιαίες αποδοχές, που οι δυνάμεις του «νόμου και της τάξης» κέρδισαν με ευκολία από τα Ηλύσια πεδία. Αντίθετα εδώ και δέκα χρόνια οι μισθοί τους είναι στην κατάψυξη και η αγοραστική τους δύναμη συρρικνώνεται. Ο αριθμός των θέσεων στην εκπαίδευση μειώνεται συνεχώς, τόσο όσον αφορά τους εκπαιδευτικούς όσο και όσον αφορά τους διοικητικούς και το βοηθητικό προσωπικό, ενώ αυξάνονται οι ελαστικά εργαζόμενοι. Υπάρχουν σήμερα 36.000 συμβασιούχοι δάσκαλοι, τρεις φορές περισσότεροι από ότι δέκα χρόνια πριν. Η δουλειά γίνεται όλο και περισσότερο επισφαλής, ο φόρτος εργασίας όλο και μεγαλύτερος και ποτέ άλλοτε δεν είχαν υπάρξει τόσες πολλές παραιτήσεις στον κλάδο.

Τι να τα κάνεις τα λεφτά όταν δεν έχεις φράγκο … και όταν οι συνθήκες εργασίας στην εκπαίδευση χειροτερεύουν. Το ζήτημα του μισθού είναι προφανώς σημαντικό αλλά ο στόχος δεν είναι, υποστηρίζουν πολλοί εκπαιδευτικοί, να κερδίσουμε 150 ευρώ και να συνεχίσουμε να εργαζόμαστε στις ίδιες συνθήκες. Το ζήτημα του εργατικού δυναμικού και κατά συνέπεια των μέσων διδασκαλίας γίνεται θεμελιακό. Οι τάξεις πλέον είναι όλο και περισσότερο υπερπλήρεις και όλο και λιγότερο στελεχωμένες. Παρά ταύτα το υπουργείο ανακοίνωσε περαιτέρω μείωση του αριθμού των θέσεων και συζητά να επιβάλλει στο εξής δύο ώρες επιπλέον σε κάθε εκπαιδευτικό.

Η χαμένη τιμή της εκπαίδευσης. Οι εκπαιδευτικοί κινητοποιούνται για να υπερασπιστούν το επάγγελμα τους, διεκδικώντας εκτίμηση και σεβασμό για ένα επάγγελμα όλο και περισσότερο υποτιμημένο μέσα στην γαλλική κοινωνία, ενώ υποστηρίζουν ότι το υπουργείο αντί να τους ενισχύει υπονομεύει σταθερά τις προσπάθειες και το κύρος τους.

Ένας από τους έξι εκπαιδευτικούς που δημιούργησαν τον διαδικτυακό τόπο των «κόκκινων στυλό» αναφέρεται στην περιφρόνηση που έχει βιώσει. «Μας θεωρούν τεμπέληδες» εξηγεί ο «Sam» καθηγητής στο Seine-Saint-Denis στο κανάλι BFM-TV. «Δεν αναγνωρίζει την προσφορά μας ούτε ο εργοδότης μας, ούτε η κοινωνία».

Το θέμα των πραγματικών ωρών εργασίας των εκπαιδευτικών τίθεται ξανά γιατί, όπως υποστηρίζουν, οι επικριτές τους ξεχνούν να μετρήσουν σωστά τις ώρες εργασίας των εκπαιδευτικών. «Ξεκινώ κάθε πρωί στις 7:45π.μ., έχω ένα διάλειμμα 20 λεπτών το μεσημέρι για φαγητό (τον υπόλοιπο χρόνο δουλεύω) και φεύγω από τη δουλειά το απόγευμα στις 17:15 μ.μ. Έχω ήδη πάνω από 9 ώρες την ημέρα και πάνω από 35 ώρες την εβδομάδα (νόμιμο χρόνο εργασίας) … και εσείς;» ^[1]σχολιάζει ένας από τους συμμετέχοντες στην ομάδα των «κόκκινων στυλό».

Αυτή την υποτιμημένη εικόνα του εκπαιδευτικού καλλιεργεί, υποστηρίζουν, και ο υπουργός Παιδείας Jean-Michel Blanquer, κι έτσι όταν σχεδιάζει την αλλαγή του εργασιακού καθεστώτος των εκπαιδευτικών, διακηρύσσει ότι θα αυξήσει τον αριθμό των υποχρεωτικών ωρών, ώστε να “εργάζονται περισσότερο οι δάσκαλοι” και περνά σιωπηρά στην κοινωνία το μήνυμα του τεμπέλη εκπαιδευτικού.

«Όταν σε μία τάξη με 36 μαθητές δεν έχεις δει τους δύο που βαριούνται ίσως με 25 μαθητές ανά τμήμα το βλέμμα σου να γίνει πιο διαπεραστικό» ειρωνεύεται η Juliette ένα «κόκκινο στυλό» περιγράφοντας τις δύσκολες εργασιακές συνθήκες της τάξης.^[2]

Τα αιτήματα : Στις 17 Δεκεμβρίου με ένα μανιφέστο τα «Κόκκινα στυλό» συγκεκριμενοποίησαν τα αιτήματά τους.

• Αύξηση μισθών
• Κατάργηση της μεταρρύθμισης στο ασφαλιστικό που πλήττει τις συντάξεις.
• Μείωση του αριθμού των μαθητών ανά τάξη στους 25 το ανώτερο για την πρωτοβάθμια και τη δευτεροβάθμια
• Να σταματήσει η περικοπή των θέσεων εργασίας.
• Τέλος στην υποτίμηση. Μέτρα για την αύξηση του κύρους του επαγγέλματος
• Αναγνώριση της αξίας της δουλειάς του εκπαιδευτικού
• Το κράτος «να ενδιαφερθεί στ’ αλήθεια για τους μαθητές του»

Και μην ξεχάσουμε την αυτονομία των σχολικών μονάδων:

• Τέλος στην ανισότητα μεταξύ των σχολείων.

Το αίτημα σχετίζεται με τη χρηματοδότηση των σχολείων, σε ένα βαθμό, από τις τοπικές αρχές. Στο France Info, ο «Sam» καταγγέλλει τις ανισότητες κατανομής των πόρων στα σχολεία, των οποίων ο προϋπολογισμός διαφέρει ανάλογα με τις δυνατότητες του κάθε δήμου. «Δεν είναι δυνατόν σε κάποια σχολεία να έχουμε 100 ευρώ ανά μαθητή και σε άλλα 40 ευρώ . Θέλουμε η εκπαίδευση να είναι πραγματικά εθνική»,^[3] λέει αυτός ο δάσκαλος των σχολείων του Seine-Saint-Denis.

Στα Λύκεια , το μεγάλο ζήτημα είναι η μεταρρύθμιση που θα οδηγήσει στο νέο εθνικό απολυτήριο (Bac) από το 2021. Η μεταρρύθμιση θέτει σε εφαρμογή ένα σύνθετο πρόγραμμα με υποχρεωτικά και προαιρετικά μαθήματα και ο μαθητής καλείται να επιλέξει. Για να παρέχουν αυτές τις επιλογές, τα σχολεία έχουν ένα «περιθώριο» που οι διευθυντές των σχολείων μπορούν να χρησιμοποιήσουν όπως κρίνουν κατάλληλα. Αλλά προφανώς αυτό το περιθώριο είναι περιορισμένο και σε πολλά σχολεία φοβούνται ότι δεν θα καταφέρουν να ανταποκριθούν όπως πριν και δεν θα προσφέρουν τις ίδιες επιλογές όπως παλιά . Υπάρχει ο κίνδυνος οι επιλογές και οι δυνατότητες να είναι πολύ διαφορετικές από σχολείο σε σχολείο και από περιοχή σε περιοχή.

Αυτά τα αιτήματα κάτι μου θυμίζουν: Όπως πολλοί επισημαίνουν αυτά είναι αιτήματα που τα συνδικάτα προβάλλουν και διεκδικούν εδώ και δύο δεκαετίες. Ποια είναι λοιπόν η σχέση των συνδικάτων και των «κόκκινων στυλό»; Θολή θα έλεγε κανείς προς το παρόν. Για πολλούς το κίνημα των «κόκκινων στυλό» εκφράζει εκπαιδευτικούς που βρίσκονται έξω από τα συνδικάτα και χαρακτηρίζονται ως «απολίτικοι». Είναι αλήθεια πως ένα σημαντικό κομμάτι του κλάδου αρνείται τις απεργιακές κινητοποιήσεις με συχνότητα «μία ανά εξάμηνο», ως αναποτελεσματικές, ενώ πιστεύει πως τα συνδικάτα δεν κατάφεραν να υπερασπίσουν τα δικαιώματα των εκπαιδευτικών, ιδιαίτερα στον οικονομικό τομέα. «Έχουμε την αίσθηση ότι τα συνδικάτα ακούγονται όλο και λιγότερο. Είμαστε εδώ για να τα στηρίξουμε. Δεν δρούμε ενάντια σε αυτά, δρούμε παράλληλα. Συνενώνουμε την πρωτοβάθμια, τη δευτεροβάθμια , δεν ανήκουμε σε κάποιο πολιτικό χώρο. Το κίνημά μας δεν στρέφεται ενάντια στα συνδικάτα, δεν αφαιρεί από αυτά, προσθέτει».^[4] δηλώνει η Julie μέλος των κόκκινων στυλό. Το ίδιο υποστηρίζει και η Francette Popineau εκπρόσωπος του Snuipp-FSU, του μεγαλύτερου συνδικάτου της πρωτοβάθμιας. «Δεν υπάρχει αντίθεση ανάμεσα στα Κόκκινα Στυλό και στα συνδικάτα». «Το υπουργείο δεν ακούει τα συνδικάτα και μας αναγκάζει να αναζητήσουμε άλλους δρόμους για να τους κάνουμε να μας ακούσουν»^[5] λέει ο “Sam” . Στο κίνημα αυτό αποκρυσταλλώνονται πολλές αγωνίες και μεγάλη οργή. Μένει να προσδιορίσει και τις μορφές πάλης που θα ακολουθήσει στο εξής. Όπως επισημαίνουν μέλη συνδικάτων όσο σίγουρο είναι πως οι εθιμοτυπικές απεργίες είναι αναποτελεσματικές , τόσο σίγουρο είναι πως τα περισσότερα από όσα κέρδισαν οι εκπαιδευτικοί τα κέρδισαν με απεργίες μαχητικές και αποφασιστικές που μπόρεσαν να «πιάσουν» το σφυγμό του κόσμου και να κατανοήσουν τα αιτήματα των καιρών.

Η ισχύς εν τη ενώσει : Μία από τις πιο ενδιαφέρουσες και ιδιαίτερες πλευρές του κινήματος των «κόκκινων στυλό» είναι ότι απευθύνονται και συγκεντρώνουν το σύνολο του κόσμου της εκπαίδευσης, σε εθνικό επίπεδο, με όρους ισότητας. Το κίνημα διαπερνά όλους τους χώρους και τις βαθμίδες και φέρνει κοντά , εκπαιδευτικούς πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας, στελέχη και νεοδιόριστους, διευθυντές σχολείων και δασκάλους τάξης, συμβασιούχους και μόνιμους. Οι δάσκαλοι αυτοί αποφάσισαν να εκφραστούν συλλογικά, τη στιγμή που το ποσοστό των συνδικαλισμένων εκπαιδευτικών στα εθνικά συνδικάτα είναι σχετικά μικρό, ενώ περισσότερο ελκυστικός φαίνεται να είναι ο συνδικαλισμός σε τοπικό επίπεδο, επειδή ασχολείται με συγκεκριμένες περιπτώσεις και είναι πιο κοντά στην καθημερινή πραγματικότητα της τάξης.

Το κίνημα των κόκκινων στυλό δεν έχει συνδιαλλαγεί ακόμα με τα συνδικάτα , κανείς τους όμως δεν αντιτίθεται σε μία συνάντηση. Αν αυτή γίνει, εκτός από τα γραφεία και τους δρόμους, τότε τα πράγματα για το υπουργείο θα είναι δύσκολα.

Διαίρει και βασίλευε: Αλλά βέβαια ο υπουργός παιδείας Jean-Michel Blanquer, δεν είναι χθεσινός. Βλέποντας ότι οι άνεμοι φυσούν ενάντια, προσπαθεί να εκτρέψει ένα τμήμα από την απογοήτευση και την οργή που νιώθουν οι εκπαιδευτικοί ενάντια στους γονείς των μαθητών τους και να δημιουργήσει προστριβές ανάμεσά τους. Το υπουργείο προτείνει να μην λαμβάνουν πλέον οικογενειακά επιδόματα οι γονείς όσων παιδιών έχουν διαπράξει βίαιες πράξεις στο σχολείο. «Τα προβλήματα του σχολείου δεν θα βελτιωθούν με το να παίρνουμε χρήματα από τις φτωχότερες οικογένειες»,^[6] γράφει ένα κόκκινο στυλό που δεν το ξεγελούν οι κινήσεις τακτικής του υπουργείου.

Σκάσε και κολύμπα: Ο υπουργός έχει και άλλα βέλη στη φαρέτρα. Στις 5 Δεκεμβρίου 2018 παρουσίασε ένα νομοσχέδιο, για «ένα σχολείο εμπιστοσύνης», όπως το ονομάζει. Από το πρώτο κιόλας άρθρο του η κυβέρνηση δίνει το στίγμα της. Επιθυμεί να εξασφαλίσει “τη δέσμευση της εκπαιδευτικής κοινότητας” και απειλεί “με πειθαρχικές διώξεις όσους υπαλλήλους κριθούν ένοχοι για πράξεις που βλάπτουν τη φήμη της δημόσιας υπηρεσίας”. ^[7] Το μήνυμα είναι σαφές: Δεν είναι καλή ιδέα να ασκείτε δημόσια κριτική στις πολιτικές του υπουργείου. Θα υπάρξουν επιπτώσεις. Στην πραγματικότητα, υποστηρίζουν, πρόκειται για πολιτική επιχείρηση εκφοβισμού γιατί όπως θυμάται ο Claude Lelièvre, καθηγητής Ιστορίας της Εκπαίδευσης στη Σορβόννη (Paris V), το Συμβούλιο της Επικρατείας έχει αποφανθεί ότι αυτό το άρθρο δεν έχει ισχύ. Από το 1983 ήδη, όταν ο Anicet Le Pors, υπουργός Δημόσιας Διοίκησης, επανεξέτασε το καθεστώς των δημοσίων υπαλλήλων, το ζήτημα της υποχρεωτικής έκφρασης των εκπαιδευτικών σύμφωνα με το νόμο είχε τεθεί και είχε απορριφθεί καθώς θεωρήθηκε ότι αντιβαίνει βασικές αρχές της Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Ο υπουργός ενήργησε γνωρίζοντας αυτό το γεγονός, συνεχίζει ο Claude Lelièvre. Ελπίζει, πάνω απ’ όλα, να εκφοβίσει.^[8] Η μέθοδος αυτή ευρέως χρησιμοποιημένη, θα μπορούσε στην προκειμένη περίπτωση να φτάσει στα όρια της. Για τον υπεύθυνο του SUD éducation, είτε η κυβέρνηση θα προχωρήσει στην πράξη, θεσπίζοντας πειθαρχικά μέτρα, γεγονός που θα μπορούσε να προκαλέσει μία δυναμική αντίδραση από τη μεριά των εκπαιδευτικών, είτε θα παραμείνει στο επίπεδο των συμβολισμών. ^[9]

Για τα «κόκκινα στυλό» το σοκ ήταν μεγάλο. Κι αν ορισμένοι φοβήθηκαν τις επιπτώσεις που θα μπορούσε να έχει η δημόσια διατύπωση της γνώμης τους, οι περισσότεροι αισθάνθηκαν ακόμα μεγαλύτερη την ανάγκη να ακουστούν. «Ασκώ αυτό το επάγγελμα από επιλογή, λέει ο Sam. Δεν κάνουμε τίποτε άλλο παρά να μιλάμε για τις συνθήκες εργασίας μας που γίνονται όλο και περισσότερο δύσκολες και γι’ αυτό κινδυνεύουμε να τιμωρηθούμε. Διδάσκω στο Seine-Saint-Denis. Η καθημερινή μου πραγματικότητα είναι ένα βιβλίο για δύο μαθητές, έλλειψη κονδυλίων, έλλειψη θέρμανσης στην τάξη, φωτοτυπίες που πρέπει να βγάλω στο σπίτι μου, πακέτο χαρτί που ζητάμε από τους γονείς. Απέναντι σε αυτά ο υπουργός μας απαντά: Δούλευε και σκάσε. Είναι εξευτελιστικό και εξαιρετικά βάναυσο».^[10]

Ας πάμε ένα βήμα παραπέρα. Δεν φτάνει μόνο η οργή, ούτε τα αιτήματα για τους μισθούς και τις θέσεις εργασίας για να σωθεί το δημόσιο σχολείο στη Γαλλία, υποστηρίζουν στην αρθρογραφία τους εκπαιδευτικοί από διάφορους πολιτικούς χώρους. Τα κόκκινα στυλό είναι ένα σημαντικό βήμα. Δεν αρκεί. Πρέπει να δούμε τι έγινε όλα αυτά τα χρόνια. «Το σχολείο μας δολοφονήθηκε από τους τεχνοκράτες της οδού Grenelle σε συμφωνία με τις Βρυξέλλες. Υπουργός μετά τον υπουργό, αριστερές και δεξιές κυβερνήσεις μαζί, αποφάσισαν ότι εξορθολογισμός του εκπαιδευτικού συστήματος σημαίνει μετατροπή του σε επιχείρηση. Από έναν διευθυντή σχολείου να δημιουργήσεις έναν manager και να μετατρέψεις τους εκπαιδευτικούς σε υπαλλήλους του, των οποίων η ελευθερία θα καταπνίγεται μέσα στα άπειρα διοικητικά καθήκοντα με το επιχείρημα «θα δεις είναι γρήγορο, είναι ψηφιακό». Η απόκτηση βασικών δεξιοτήτων που επέβαλλε η Ε.Ε και εφάρμοσε ο νόμος Fillon το 2005, είναι εμβληματική της νεοφιλελεύθερης και διαχειριστικής επέλασης στο σχολείο η οποία, στο όνομα της ιερής «αξιολόγησης», απαξιώνει τη γνώση και τον πολιτισμό και ελέγχει τα άτομα».^[11] Πολλοί εκπαιδευτικοί ανησυχούν για την τύχη του δημόσιου σχολείου στη Γαλλία και τονίζουν ότι βάλλεται η έννοια της ισότητας σε ένα σχολείο κοινό και ίδιο για όλους. «Η πρόκληση είναι στην πραγματικότητα σύμφωνη με τους στόχους του νεοφιλελευθερισμού, είναι πάνω από όλα ιδεολογική: μετά την εφεύρεση της «σχολικής αποτυχίας», για την οποία καθιστούν το άτομο ως το μόνο υπεύθυνο, μετά την εμπορευματοποίηση του εκπαιδευτικού συστήματος υπό την κάλυψη της αυτονομίας, πρόκειται τώρα να απορρίψουμε την ιδέα ενός κοινού σχολείου ίδιου για όλους τους μαθητές μαζί με το αίτημά που φέρνει για ισότητα (που ονομάζεται εξισωτισμός από τους επικριτές του) ή το λιγότερο “να δημιουργήσουμε την κοινωνία” σύμφωνα με τους ανθρώπινους νόμους, προς όφελος ενός ατομικιστικού και βιταλιστικού οράματος του παιδιού το οποίο, προστατευμένο από την κοινωνία, θα αναπτύσσεται αυθόρμητα σύμφωνα με τους “φυσικούς νόμους” όπως πιστοποιούνται από τις νευροεπιστήμες».^[12]

Οι εκπαιδευτικοί αυτοί επισημαίνουν την αναγκαιότητα να βαθύνει η ιδεολογική πάλη ενάντια στις νεοφιλελεύθερες επιλογές και τονίζουν, με αφορμή και το κίνημα των κόκκινων στυλό, ότι για να υπερασπίσουμε το δημόσιο σχολείο, δεν είναι αρκετές ακόμα και οι πιο μαζικές διαμαρτυρίες, χρειάζεται παράλληλα να δώσουμε μια ιδεολογική μάχη προβάλλοντας το όραμά μας για το «σχολείο των όλων των ίσων και των διαφορετικών», αντιπαρατασσόμενοι με επιστημονικά παιδαγωγικά επιχειρήματα στις θεωρίες που στηρίζουν τον επελαύνοντα νεοφιλελευθερισμό. Η μάχη αυτή δεν είναι «παιδαγωγισμός» είναι αναγκαιότητα που θα κρίνει το μέλλον του δημόσιου σχολείου.

Πληροφορίες αντλήσαμε από τις ιστοσελίδες

https://tendanceclaire.org/breve.php?id=32092

https://fr.news.yahoo.com/stylos-rouges-enseignants-veulent-faire-092124193.html

https://tendanceclaire.org/breve.php?id=32516

https://npa2009.org/actualite/education/stylos-rouges-une-nouvelle-mobilisation-dans-leducation

https://www.anti-k.org/2019/01/04/stylos-rouges-ces-profs-qui-sinspirent-des-gilets-jaunes/stylos-rouges/

http://npa29.unblog.fr/2019/01/04/stylos-rouge-lhumanite/

https://www.alternatives-economiques.fr/enseignants-une-greve-de-plus-plus-quune-greve/00087938

http://www.lefigaro.fr/vox/societe/2019/01/10/31003-20190110ARTFIG00292-barbara-lefebvre-les-stylos-rouges-ne-sont-pas-pres-d-etre-gilets-jaunes.php

http://www.leparisien.fr/societe/education-les-stylos-rouges-veulent-federer-le-mal-etre-des-profs-29-12-2018-7978014.php

http://canempechepasnicolas.over-blog.com/2019/01/stylos-rouges-un-nouveau-mouvement-pres-de-44-000-membres-en-trois-semaines.html

https://www.humanite.fr/article-sans-titre-667044

1. Yano Lesage: https://www.anti-k.org/2019/01/04/stylos-rouges-ces-profs-qui-sinspirent-des-gilets-jaunes/stylos-rouges/ ↑
2. http://www.leparisien.fr/societe/education-les-stylos-rouges-veulent-federer-le-mal-etre-des-profs-29-12-2018-7978014.php ↑
3. Στο ίδιο. ↑
4. http://canempechepasnicolas.over-blog.com/2019/01/stylos-rouges-un-nouveau-mouvement-pres-de-44-000-membres-en-trois-semaines.html ↑
5. http://npa29.unblog.fr/2019/01/04/stylos-rouge-lhumanite/ ↑
6. Νadège Dubessay: https://www.humanite.fr/article-sans-titre-667044 ↑
7. Στο ίδιο. ↑
8. Στο ίδιο. ↑
9. Στο ίδιο. ↑
10. Στο ίδιο. ↑
11. Barbara Lefebvre : http://www.lefigaro.fr/vox/societe/2019/01/10/31003-20190110ARTFIG00292-barbara-lefebvre-les-stylos-rouges-ne-sont-pas-pres-d-etre-gilets-jaunes.php ↑
12. Alain Chevarin, Grégory Chambat, De Montessori aux neurosciences,N’ autre école, n.special, Hiver 2018-2019, σ.11. ↑

The post ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΣΤΥΛΟ first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Το άρθρο ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΣΤΥΛΟ εμφανίστηκε πρώτα στο Εκπαιδευτική Λέσχη.