Ως αναπληρωτές εκπαιδευτικοί, βρισκόμαστε εδώ και χρόνια σε ένα καθεστώς μόνιμης εργασιακής επισφάλειας. Κάθε χρόνο, καλούμαστε να διαχειριστούμε την ίδια εξουθενωτική αβεβαιότητα: πότε θα δουλέψουμε, σε ποιο σημείο του χάρτη θα βρεθούμε και πώς θα καταφέρουμε, μέσα σε ελάχιστο χρόνο, να ριζώσουμε σε ένα νέο σχολικό περιβάλλον. Πριν προλάβουμε να χτίσουμε ουσιαστικές σχέσεις με τους μαθητές και τους συναδέλφους μας, το κουδούνι της λήξης μας οδηγεί ξανά στην έξοδο.

Για εμάς, το καλοκαίρι δεν είναι ανάπαυλα, αλλά συνώνυμο της ανεργίας και της ανασφάλειας. Φέτος, η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο με τη νέα ΚΥΑ για την προπληρωμένη κάρτα. Καλούμαστε να επιβιώσουμε με «ψίχουλα», τα οποία μάλιστα περιορίζονται κατά 50% σε συναλλαγές μέσω POS. Το Υπουργείο φαίνεται να αγνοεί επιδεικτικά ότι οι βασικές μας ανάγκες, με κυριότερη αυτή της στεγασης, δεν πληρώνονται σε μηχανηματαPOS. Όταν το κόστος στέγασης υπερβαίνει κατά πολύ τα μετρητά που μας επιτρέπεται να εκταμιεύσουμε, η επιβίωσή μας μετατρέπεται σε δυσεπίλυτο γρίφο, ενώ η καθυστερημένη αποστολή των καρτών- ίσως και μετα την επόμενη πρόσληψη- αγγίζει τα όρια του εμπαιγμού.

Αυτή η διαρκής εκμετάλλευση μας κρατά σε μια ιδιότυπη εργασιακή ομηρία, καθώς χρησιμοποιούμαστε για να καλύπτουμε πάγιες ανάγκες που το σύστημα αρνείται να καλύψει με μόνιμους διορισμούς. Οι συνθήκες εργασίας μας είναι συχνά απάνθρωπες: δεν μας επιτρέπεται ούτε να αρρωστήσουμε για πάνω από 15 ημέρες, ενώ η μητρότητα αντιμετωπίζεται με στυγνότητα, εξαναγκάζοντάς μας σε επιστροφή στην τάξη μόλις τέσσερις μήνες μετά τον τοκετό. Αυτή η κατάσταση, που υπολείπεται ακόμη και του ιδιωτικού τομέα, πρέπει να σταματήσει. Η διαρκής υποτίμηση των εκπαιδευτικών που κρατούν όρθιο το δημόσιο σχολείο δεν μπορεί να συνεχιστεί. Η παιδεία δεν είναι εποχιακό προϊόν και οι λειτουργοί της δεν είναι αναλώσιμοι «πελάτες» προπληρωμένων καρτών, αλλά εργαζόμενοι που απαιτούν τον αυτονόητο σεβασμό στα δικαιώματα και στη ζωή τους.

The post Αναπληρωτές first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Σάββατο 30 /9/ 2023, στο 91^ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών

(Φιλολάου 163, Άγιος Αρτέμιος), 8 μ.μ.

Με το μουσικό συγκρότημα «ΑΡΜΑΝΙΑΚ»

(Είσοδος Ελεύθερη)

Με την έκδοση των πινάκων ΑΣΕΠ 1 ΓΕ /2023 & 2ΓΕ/2023, χιλιάδες εκπαιδευτικοί αιφνιδιάστηκαν, διαπιστώνοντας ότι καταβαραθρώθηκαν στη σειρά κατάταξης, με απόκλιση μέχρι και 1500 θέσεων,  και επομένως τέθηκαν  εκτός εκπαίδευσης και καταδικάστηκαν σε τριετή ανεργία.

Εργαζόμενοι/ες, που υπηρετούν στην εκπαίδευση ως αναπληρωτ(ρι)ές, με 15-20 χρόνια προϋπηρεσίας και έχοντας ξεπεράσει τις ηλικίες των 40 και 50 ετών, μένουν άνεργοι/ες για τα επόμενα τρία χρόνια, εξαιτίας ασάφειας του συστήματος και κάκιστης διατύπωσης της φόρμας του ΑΣΕΠ, στο πεδίο της προϋπηρεσίας, με αποτέλεσμα να μην προσμετρηθεί η πραγματική, συνολική προϋπηρεσία τους στους εν λόγω πίνακες. Ο κόπος κι ο μόχθος πάρα πολλών ετών πετάχτηκε με  μιας στα σκουπίδια!

Η προϋπηρεσία είναι  ένα απολύτως αντικειμενικό και μετρήσιμο στοιχείο, καταχωρημένο από τις ίδιες τις  υπηρεσίες του ΥΠΑΙΘΑ, στο ΟΠΣΥΔ, τον φορέα από τον οποίο  το ΑΣΕΠ ελέγχει την ορθότητα των στοιχείων των εκπαιδευτικών και διασταυρώνει όλα τα τυπικά τους προσόντα. Ωστόσο, το ΑΣΕΠ, ακολουθώντας στρεβλή διαδικασία, διασταυρώνει και διορθώνει μόνο την αύξουσα δηλωθείσα προϋπηρεσία και όχι τη φθίνουσα. Το ΥΠΑΙΘΑ κωφεύει και νίπτει τας χείρας του!

Γονείς, μαθητές και εκπαιδευτικοί των σχολείων της Αθήνας, θεωρούμε εξοργιστικό να καλούνται οι αναπληρωτ(ρι)ές  να υπερκαλύψουν το κρατικό έλλειμμα με ατομική ευθύνη και να τιμωρούνται παραδειγματικά, για τα λάθη και τις αστοχίες του συστήματος.

Απαιτούμε την αποκατάσταση της ορθής, πραγματικής και συνολικής προϋπηρεσίας των αναπληρωτ(ρι)ών, όπως αυτή υπάρχει καταχωρημένη, από το κράτος, στο ΟΠΣΥΔ.

Δηλώνουμε την αγανάκτησή μας, αναγνωρίζοντας την προσφορά των αναπληρωτ(ρι)ών τόσα χρόνια στα σχολειά μας!  

Ζητάμε τη διόρθωση της κατάφωρης αυτής αδικίας, για χάρη του αληθούς, του δίκαιου και του ηθικού!

Γονείς, συνάδελφοι, εκπαιδευτικοί και φίλοι συμπαραστεκόμαστε και υπογράφουμε το  ψήφισμα: Αποκατάσταση της ορθής συνολικής και πραγματικής προϋπηρεσίας των αναπληρωτών από το ΑΣΕΠ (avaaz.org)

ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ/ΕΣ ΕΚΕΙ!  ΔΕΝ ΕΠΑΙΤΟΥΜΕ – ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ!

Πρωτοβουλία Διαμαρτυρίας & Συμπαράστασης Γονέων, Μαθητών & Εκπαιδευτικών των Σχολείων της Αθήνας

The post ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Η εξαγγελθείσα αλλαγή στον τρόπο πρόσληψης/διορισμού των εκπαιδευτικών, που, σύμφωνα με τις διαρροές, (θα) καθιστά την επιτυχία στις εξετάσεις τού ΑΣΕΠ προϋπόθεση για την ένταξη στη διαδικασία τού προσοντολογίου, έχει, και δικαίως, καταγγελθεί, τόσο από την ΑΣΕ όσο και από τις Παρεμβάσεις, ως ένα σύστημα όχι προσλήψεων αλλά απολύσεων^[1]. Ωστόσο, η κριτική αυτή αντιμετωπίζει το προσοντολόγιο τού Γαβρόγλου και τις εξετάσεις ΑΣΕΠ της Κεραμέως ως, ας μου επιτραπεί ο αγγλισμός, ρετάλια από το ίδιο τόπι ύφασμα και, κατά συνέπεια, α) αδυνατεί να προβεί “σε μια συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης” και να δει την αλλαγή αυτή με όρους διαφοροποίησης ανάμεσα στη φιλελεύθερη και νεοφιλελεύθερη πτέρυγα τού αστικού μπλοκ εξουσίας και β) περιορίζεται στις προφανείς και άμεσες συνέπειες για τους αναπληρωτές και τις αναπληρώτριες παραγνωρίζοντας τις βαθύτερες και ουσιαστικότερες αλλαγές που προοιωνίζει για το σύνολο των εκπαιδευτικών.

Έχοντας απορρίψει εκ προοιμίου την υπόθεση ότι η κατάσταση αυτή οφείλεται σε μια αντιπολιτευτική στάση που ασκεί κριτική με τη χειρουργική ακρίβεια βαριοπούλας και β) σε μια μυωπικά συνδικαλιστική αντίληψη που, ευελπιστώντας να προσκομίσει πρόσκαιρα εκλογικά οφέλη (;), πριμοδοτεί τον κατακερματισμό τού κλάδου, στο παρόν σχόλιο επιθυμώ αποκλειστικά και μόνο να υπενθυμίσω τις ασυνέχειες και τομές ανάμεσα στο φιλελεύθερο και το νεοφιλελεύθερο υπόδειγμα του αστισμού.

Ποια είναι η λογική που διαπερνά το προσοντολόγιο Γαβρόγλου; Σε απλά ελληνικά: “Κορίτσι μου, γνωρίζω πολύ καλά ότι δε χρειάζονται τρία πτυχία, δυο μεταπτυχιακά και ένα διδακτορικό για να διδάξεις πρακτική αριθμητική στην τρίτη δημοτικού, αλλά τι να κάνω. Η “ασθένεια του διπλώματος”^[2], που μαστίζει και την αγορά εργασίας των εκπαιδευτικών, με αναγκάζει να προσαρμοστώ στις υπάρχουσες συνθήκες και να νομοθετήσω εκ των υστέρων κάτι που έτσι και αλλιώς ισχύει, είτε μας αρέσει είτε όχι”. Θα ονομάσω αυτή την αντίληψη φιλελεύθερη.

Ποια η λογική που διαπερνά τις εξετάσεις ΑΣΕΠ της Κεραμέως; “Αγόρι μου, δε με ενδιαφέρει εάν σπούδασες στο ΕΚΠΑ ή το Χάρβαρντ, αν πήγες στο Κέμπριτζ ή τη Σορβόννη. Όλα αυτά θα τα δούμε εάν και εφόσον περάσεις τις δικές μου εξετάσεις και διαπιστώσω ότι διαθέτεις τις ορθές -παιδαγωγικά, κοινωνικά, πολιτικά, φιλοσοφικά- απόψεις και εμφορείσαι από τις αντίστοιχες αξίες”. Θα ονομάσω αυτή την αντίληψη νεοφιλελεύθερη.

Ποια η διαφορά τους; Στον πλουραλισμό τής πρώτης η δεύτερη προτάσσει το δικαίωμά της να αποφασίζει τι είναι και τι δεν είναι επιστήμη και ποιες αξίες είναι αποδεκτές και ποιες όχι. Με άλλα λόγια, το κράτος διεκδικεί εκτός από το μονοπώλιο τής έννομης βίας και το μονοπώλιο επικύρωσης όχι μόνο της επιστημονικής γνώσης αλλά και του αξιακού κώδικα των υπαλλήλων του^[3]. Ο έκδηλος αυταρχισμός αυτής της επιλογής κονιορτοποιεί κάθε προσπάθεια συγκρότησης θεσμικών προϋποθέσεων άσκησης κριτικής -αρχή καταστατική κάθε επιστημονικού υποδείγματος αλλά και κάθε μορφής αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας- που, έστω και τυπικά, αποτελούσε τη βάση τού απερχόμενου πολιτικού φιλελευθερισμού^[4]. Η νεοφιλελεύθερη αντίληψη, που εν πολλοίς βασίζεται στην ολέθρια, τόσο για θεωρητικούς όσο και για πρακτικούς λόγους, ταύτιση δημόσιου και κρατικού^[5], δεν έρχεται να αναιρέσει τα αποτελέσματα τής ελεύθερης αγοράς αλλά να τα υποτάξει στις δικές της ιδεολογικές, πολιτικές και κοινωνικές προκείμενες^[6]. Και τα πράγματα δε θα μπορούσαν να είναι αλλιώς.

Εάν κάτι έμαθαν οι νεοφιλελεύθεροι από την κατάρρευση τού οικονομικού και πολιτικού φιλελευθερισμού την περίοδο τού μεσοπολέμου είναι ότι α) τα “ιδιωτικά ελαττώματα” δε μετατρέπονται πάντα και αυτόματα σε “δημόσια οφέλη”^[7], β) η ρύθμιση μέσω της αόρατης χείρας τής αγοράς^[8] ούτε προκύπτει αυθόρμητα στη βάση κάποιου ανθρωπολογικού υπόβαθρου ούτε και τα αποτελέσματά της είναι αναγκαστικά τα βέλτιστα, αν όχι για την άρχουσα τάξη, τουλάχιστον για την αναπαραγωγή τού συστήματος^[9], αλλά γ) σε κάθε περίπτωση, χρειάζεται η σιδηρά χείρα τού κράτους όχι μόνο για να επιβάλλει σε όλες τις σφαίρες τού κοινωνικού -οικονομία, πολιτική, δίκαιο, πολιτισμός, επιστήμη-, συμπεριλαμβανομένου και του ίδιου τού κράτους, μια “ανταγωνιστική τάξη” αλλά και να διασφαλίσει, με κάθε τρόπο, ότι τα αποτελέσματα τής αγοράς δε θα παραβιάζουν το status quo και δε θα θέτουν εν αμφιβόλω την ταξικότητα τής κοινωνικής αναπαραγωγής^[10]. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο α) ότι ο συντομότερος αλλά και πιο πετυχημένος ορισμός τού νεοφιλελευθερισμού είναι η διαλεκτική ενότητα “ελεύθερης αγοράς και ισχυρού κράτους”^[11], β) ότι ως πολιτική ιδεολογία συχνά χαρακτηρίζεται ακόμα και από τους ίδιους ως “συντηρητικός φιλελευθερισμός”^[12] ή γ) ότι αποτελεί την τυπικά αντιφατική αλλά διαλεκτικά αναγκαία σύνθεση κράτους δικαίου και ντεσιζιονισμού^[13].

Κλείνω πριν κουράσω. Ο κίνδυνος να χρησιμοποιηθεί η διάκριση που προτείνω για να υποστηριχτούν θεωρητικά ανίερες συμμαχίες, θνησιγενή μέτωπα, συνδικαλιστικά κομπρεμί και εκλογικές συμπαρατάξεις είναι υπαρκτός. Ωστόσο, α) κάτι τέτοιο δεν είναι στις προθέσεις μου, β) ο αντίστροφος κίνδυνος είναι εξίσου υπαρκτός και γ) σε κάθε περίπτωση ο αγώνας ενάντια στο νέο (sic) σύστημα απολύσεων δε μπορεί να διεξαχθεί έξω και πέρα από το συνολικότερο αίτημα για μια ενιαία, ελεύθερη, δημόσια, δωρεάν παιδεία για όλους και όλες. Στην αντίθετη περίπτωση, θα αναγκαστούμε να ζήσουμε σε ένα καθεστώς κατακερματισμένης, αυταρχικής, ιδιωτικής, εμπορευματοποιημένης εκπαίδευσης για λίγους και εκλεκτούς. Hic rhodus, hic salta.

1. Η, ενδεχομένως και καλόπιστη, κριτική ότι παρόμοια συστήματα επιλογής εκπαιδευτικών ισχύουν και σε χώρες τής δυτικής Ευρώπης όχι μόνο δεν είναι πραγματολογικά ορθή αλλά παραβλέπει και το γεγονός ότι σε καμία από τις εν λόγω χώρες οι αναπληρώ(τρι)ες δεν αποτελούν το 30% των εκπαιδευτικών. Με άλλα λόγια, πουθενά οι αναπληρώ(τρι)ες δεν αναπληρώνουν τον εαυτό τους και μόνο. Τελευταίο, αλλά χαρακτηριστικό, παράδειγμα αποτελεί η εισαγωγή των αγγλικών στα νηπιαγωγεία όπου οι αντίστοιχες θέσεις καλύφθηκαν στο σύνολό τους από αναπληρώ(τρι)ες. ↑

2. βλ. Dore Ronald, (1976), The Diploma Disease: Education, Qualification and Development, Berkeley: University of California Press. Βασική στη συνολική προβληματική τού Dore είναι η παρατήρηση ότι η πληθώρα των πτυχίων ασκεί πληθωριστικές τάσεις στην αγορά εργασίας με την έννοια ότι όλο και περισσότερα τυπικά προσόντα χρειάζονται για την κατάληψη της ίδιας θέσης, πραγματολογικό δεδομένο που το αξιοποιεί για να ασκήσει κριτική στη θεωρία τού ανθρώπινου κεφαλαίου. ↑

3. Αναρωτιέται ο Μαρξ: Τι είναι, άλλωστε, οι εξετάσεις για την πρόσληψη δημοσίων υπαλλήλων αν όχι “η αποφασιστική στιγμή τής γραφειοκρατικής πράξης πίστεως”. Και συνεχίζει: “Οι ‘εξετάσεις’ δεν είναι παρά μια μασονική φόρμουλα, η νομική αναγνώριση τής γνώσης τού πολίτη ως προνόμιου. …. Η εξέταση δεν είναι τίποτε άλλο από το γραφειοκρατικό βάπτισμα της γνώσης, η επίσημη αναγνώριση τής μετουσίωσης τής εγκόσμιας σε ιερή γνώση (εννοείται ότι σε κάθε εξέταση ο εξεταστής τα ξέρει όλα)”, Marx Karl (1978) [1843-4] Κριτική της Εγελιανής Φιλοσοφίας του Κράτους και του Δικαίου, μετάφραση Μπάμπης Λυκούδης, Αθήνα: Εκδόσεις Παπαζήσης, 89-90, η έμφαση στο πρωτότυπο.

   ↑

4. Δυο παραδείγματα από τη νεοφιλελεύθερη φιλοσοφία των επιστημών που, ενώ φαινομενικά υπερασπίζονται την αρχή τής κριτικής στη βάση τής “αγοράς [και άρα του ανταγωνισμού] των ιδεών”, στην ουσία εξαιρούν τη δική τους θέση και την τοποθετούν στο απυρόβλητο: η “αρχή τής διαψευσιμότητας” τού Karl Popper είναι η ίδια μη διαψεύσιμη καθώς αποτελεί το μόνο κριτήριο επιστημονικότητας κάθε θεωρίας ή και επιστήμης (Popper Karl, (2002) [1959], The Logic of Scientific Discovery, London: Routledge) και η “άρρητη γνώση” τού Michael Polanyi που, καθώς αποτελεί τη βάση κάθε γνώσης, δεν επιδέχεται κριτικής ακριβώς επειδή είναι άρρητη (Polanyi Michael, (1967), The Tacit Dimension, London: Routledge & Kegan Paul). ↑

5. βλ. σχετικά, Κωτσάκης Δημήτρης, (2012), 3+1 Κείμενα, Αθήνα: Εκδόσεις των συναδέλφων. ↑

6. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της αντίληψης είναι η ΕΒΕ, η οποία αποτελεί μια κατάφωρη παραβίαση των αρχών τής ελεύθερης αγοράς καθώς αλλοιώνει τα αποτελέσματα μιας ανταγωνιστικής διαδικασίας με άμεση κρατική παρέμβαση σε κάποια τύποις αυτοδιοικούμενα ιδρύματα. Το εάν η κίνηση αυτή αποσκοπεί στο να αυξήσει τον κύκλο εργασιών τής ιδιωτικής εκπαίδευσης, να περικόψει κονδύλια από την ήδη υποχρηματοδοτούμενη τριτοβάθμια εκπαίδευση ή/και να την συρρικνώσει περαιτέρω, να συγκροτήσει μια ενδο-πανεπιστημιακή αγορά, ή όλα τα παραπάνω, είναι προς διερεύνηση. ↑

7. Μαντεβίλ Μπερνάρντ ντε (2008) [1723], “Ο μύθος των μελισσών ή ιδιωτικά ελαττώματα, δημόσια οφέλη”, στο Δρόσος Διονύσης, (επιμ.), (2008), Αρετές και συμφέροντα. Η Βρετανική ηθική σκέψη στο κατώφλι της νεωτερικότητας, Αθήνα: Σαββάλας / Ίδρυμα Σάκη Καράγιωργα. ↑

8. Smith Adam, (2018) [1772], Έρευνα για τη φύση και τα αίτια του πλούτου των εθνών, εισαγωγή Γιάννης Μηλιός, μετάφραση Χρήστος Βαλλιάνος, επιμέλεια Νίκος Θεοχαράκης, Αθήνα: Πεδίο. ↑

9. Όπως άλλωστε είχε ξεκαθαρίσει και ο Μίλτον Φρίντμαν, βασικός ρόλος τής κυβέρνησης είναι “να παρέχει τα μέσα ώστε εμείς να μπορούμε να τροποποιούμε τους κανόνες [τού παιγνιδιού]….και να επιβάλλει τη συμμόρφωση των λίγων που, στην αντίθετη περίπτωση, δε θα συμμετείχαν στο παιγνίδι”, Friedman Milton, (1982) [1962], Capitalism and freedom, London: The University of Chicago Press. σ. 29 (δική μου έμφαση). Και εάν υπάρχει κάποια αμφιβολία για το ποιοι βρίσκονται πίσω από το “εμείς”, ας θυμηθούμε ότι έννοιες όπως λαός, έθνος ή δήμος, πόσο μάλλον τάξη, είναι παντελώς απούσες από το νεοφιλελεύθερο λεξιλόγιο καθώς απορρέουν από ένα μεθοδολογικό κολλεκτιβισμό που οδηγεί στον “ολοκληρωτισμό”, βλ Hayek Friedrich, (1952), The Counter Revolution of Science: Studies on the Abuse of Reason, Illinois:The Free Press. ↑

10. Για τη σχέση κλασικού φιλελευθερισμού και νεοφιλελευθερισμού, βλ. Αγγελίδης Μανόλης, (1993), Φιλελευθερισμός: Κλασικός και νέος. Ζητήματα συνέχειας και ασυνέχειας στο φιλελεύθερο επιχείρημα, Αθήνα: Ίδρυμα Σάκη Καράγιωργα και Δρόσος Διονύσης, (1994), Αγορά και Κράτος στον Adam Smith. Κριτική της Αναδρομικής Θεμελίωσης του Νεοφιλελευθερισμού, Αθήνα: Ίδρυμα Σάκη Καράγιωργα. ↑

11. Αυτός άλλωστε είναι ο τίτλος μιας από τις πρώτες μελέτες για το θατσερισμό, βλ. Gamble Andrew, (1988), The Free Economy and the Strong State. The Politics of Thatcherism, London,‎ Macmillan Education Press, αλλά και της ομιλίας τού συνταγματολόγου τού ναζισμού Carl Schmitt στους βιομηχάνους τού Ruhr το 1932, βλ. Cristi Renato, (1998), Carl Schmitt and Authoritarian Liberalism: Strong State, Free Economy, Cardiff, University of Wales. Για μια μαρξική ανάλυση τού νεοφιλελευθερισμού στη βάση αυτή βλ. Bonefeld Werner, (2017), The Strong State and the Free Economy, London: Rowman and Littlefield. Για την έννοια της διαλεκτικής ενότητας στην πολιτική φιλοσοφία τού νεοφιλελευθερισμού βλ, Scibarra Chris Matthew, (1995), Marx, Hayek, and Utopia, New York: State University of New York Press. ↑

12. Gissurarson Hannes, (1987), Hayek’s Conservative Liberalism, New York: Garland Publishing και Espada João Carlos, (2016), The Anglo-American Tradition of Liberty: A View From Europe, London: Routledge.

    ↑

13. Cristi Renato, (1984), Hayek and Schmitt on the Rule of Law, Canadian Journal of Political Science, vol. 17, no. 3, 521-535 και Scheuerman William, (1997), The unholy alliance of Carl Schmitt and Friedrich A. Hayek, Constellations, vol. 4, no. 2, 172-188. ↑

The post ΑΣΕΠ και Προσοντολόγιο: παραλλαγές στο ίδιο θέμα; first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Θέμα: « Από τη συνέλευση του ΜΑΧ (1998) στην κατάληψη της Πρυτανείας (2019) – 30 χρόνια αγώνες για σταθερή και μόνιμη εργασία»

Εισηγούνται οι Γιάννης Λαθήρας καθηγητής, Τασούλα Χεπάκη δασκάλα, Παναγιώτης Ανάπαλης αναπληρωτής δάσκαλος ΠΕ71

Συντονίζει οι: Ντίνος Παντελίδης, δάσκαλος Ε.Α.

The post ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗΣ ΛΕΣΧΗΣ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 12/4/2019 (VIDEO) first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΜΑΧ ΩΣ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΠΡΥΤΑΝΕΙΑΣ

30 χρόνια αγώνες για τη σταθερή και μόνιμη εργασία

Οι εκδηλώσεις ξεκίνησαν με την προβολή video της Εκπαιδευτικής Λέσχης με τίτλο “κάτσε καλά γεράσαμε”. Το video διάρκειας 30 περίπου λεπτών αποτελεί μια ανασκόπηση των αγώνων του εκπαιδευτικού κινήματος για τη σταθερή και μόνιμη εργασία από τη εποχή της μεταρρύθμισης Κοντογιανόπουλου ως τις μέρες μας.

Στη συνέχεια το λόγο πήραν οι εισηγητές:

Στη Θεσσαλλονίκη οι:

Γιάννης Λαθήρας, εκπαιδευτικός της Β/θμιας.

Παναγιώτης Ανάπαλης, αναπληρωτής εκπαιδευτικός ΠΕ71

Τασούλα Χεπάκη, εκπαιδευτικός της Α/θμιας

Τη συζήτηση συντόνισε ο Ντίνος Παντελίδης, εκπαιδευτικός της Α/θμιας.

Στη Βέροια οι:

Αλέκος Μόσχος, εκπαιδευτικός της Β/θμιας.

Αλέξανδρος Πολυζώης, αναπληρωτήςεκπαιδευτικός

Θεόδωρος Χαλαστάνης, εκπαιδευτικός της Α/θμιας

Τη συζήτηση συντόνισε ο Γιάννης Μελιόπουλος, εκπαιδευτικός της Α/θμιας.

Ακολούθησε πλούσιος διάλογος και τοποθετήσεις από τους συμμετέχοντες στις εκδηλώσεις. Ακολουθεί φωτογραφικό υλικό και από τις δυο εκδηλώσεις

The post ΜΕ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΗΚΑΝ ΟΙ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗΣ ΛΕΣΧΗΣ ΣΕ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΚΑΙ ΒΕΡΟΙΑ first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

30 χρόνια αγώνες για τη σταθερή και μόνιμη εργασία

Η Εκπαιδευτική Λέσχη σε συνεργασία με την Συσπείρωση Παρέμβαση –Εκπαιδευτικό Όμιλο και τον Ανεξάρτητο Συνδυασμό –Συσπείρωση Εκπαιδευτική Παρέμβαση συνδιοργανώνει το Σάββατο 13 Απριλίου, στις 6:00μ.μ., στο αμφιθέατρο του 16ου Δημοτικού Σχολείου Βέροιας, εκδήλωση-συζήτηση για τους αγώνες υπεράσπισης της σταθερής και μόνιμης εργασία από το εκπαιδευτικό κίνημα.

Προβολή video: «Κάτσε καλά γεράσαμε», Παραγωγή: Εκπαιδευτική Λέσχη, διάρκεια: 30′

Ομιλητές: Θεόδωρος Χαλαστάνης, Αλέκος Μόσχος, Αλέξανδρος Πούζώης

Διαβάστε το φυλλάδιο της εκδήλωσης εδώ

The post ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗΣ ΛΕΣΧΗΣ ΣΤΗ ΒΕΡΟΙΑ 13 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2019 first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

30 χρόνια αγώνες για τη σταθερή και μόνιμη εργασία

Η Εκπαιδευτική Λέσχη διοργανώνει την Παρασκευή 12 Απριλίου, στις 6:00μ.μ., στον 10ο όροφο του Πύργου της Παιδαγωγικής Σχολής του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης, εκδήλωση-συζήτηση για τους αγώνες υπεράσπισης της σταθερής και μόνιμης εργασία από το εκπαιδευτικό κίνημα.

Προβολή video: «Κάτσε καλά γεράσαμε», Παραγωγή: Εκπαιδευτική Λέσχη, διάρκεια: 30′

Ομιλητές: Γιάννης Λαθήρας καθηγητής, Τασούλα Χεπάκη δασκάλα, Παναγιώτης Ανάπαλης αναπληρωτής ΠΕ71

Διαβάστε το φυλλάδιο της εκδήλωσης εδώ

Δείτε το τρέιλερ του video

The post ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗΣ ΛΕΣΧΗΣ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 12 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2019 first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Από το 2006 εργάζομαι στη δημόσια εκπαίδευση και συγκεκριμένα σε Σχολικές Μονάδες Ειδικές Αγωγής και Εκπαίδευσης ή σε πιο “απλά” ελληνικά σε Ειδικά Σχολεία, Τμήματα Ένταξης και στην Παράλληλη Στήριξη. Από το 2006 άνοιξε ένας προσωπικός επαγγελματικός κύκλος στο δημόσιο σχολείο πλούσιος σε καινούριες εμπειρίες, προκλήσεις και συναισθήματα. Ένας κύκλος που επαναλαμβάνεται και κάθε χρόνο γίνεται όλο και μεγαλύτερος. Στην προσπάθεια να περιγράψει κανείς την εμπειρία του ως αναπληρωτής εκπαιδευτικός δεν μπορεί να μη θυμηθεί όσα έχει ακούσει και απαντήσει όλα τα προηγούμενα χρόνια προσπαθώντας να αποδείξει πως δεν είναι ελέφαντας ή πως δεν αποτελεί έναν προνομιούχο εργαζόμενο της νέας γενιάς. Οι “αναπληρωτές”, όπως είμαστε γνωστοί στο χώρο της παιδείας, αποτελούμε τους εργαζόμενους λάστιχο, τους εκπαιδευτικούς πειραματόζωα που όλα τα αντέχουν και όλα τα υπομένουν στο βωμό της συλλογής προϋπηρεσίας και ενός διορισμού που δεν έρχεται ποτέ… Στο άρθρο αυτό, επέλεξα να απαντήσω σε διάφορα άτομα εντός και εκτός των σχολείων, τα οποία προσπαθώντας να δώσουν έναν τόνο αισιοδοξίας και χτυπώντας έναν αναπληρωτή φιλικά στην πλάτη, χρησιμοποιούν εκφράσεις που πολλές φορές μας εξοργίζουν. Σε άτομα που θεωρούν την οργή, τη διαμαρτυρία αλλά και το αίτημα για μαζικούς διορισμούς με βάση την προϋπηρεσία και το βασικό τίτλο σπουδών κάπως υπερβολικά…

Ακούμε συχνά: “Έλα μωρέ μην παραπονιέσαι αφού έχεις κάθε χρόνο δουλειά!”

Αρχικά δε βρίσκω το λόγο που πρέπει να απολογηθώ σε έναν φίλο μου ακούγοντας με ειρωνεία να μου λέει πως εγώ δεν πρέπει να μιλάω γιατί δουλεύω. Η πολυετής οικονομική κρίση στην Ελλάδα και η ισοπέδωση του βιοτικού επιπέδου των απλών εργαζομένων στη χώρα έχει οδηγήσει στην ανάπτυξη ενός ανθρωποφαγικού συνδρόμου. Η αλήθεια είναι πως η νέα γενιά εργαζομένων δυσκολεύεται ακόμα και σήμερα να βρει έστω και μία κακοπληρωμένη θέση εργασίας. Πολλοί νέοι πήραν την απόφαση να παραιτηθούν από την προσπάθεια και να φύγουν σε άλλες χώρες αναζητώντας μία καλύτερη ζωή. Όμως, εμείς οι αναπληρωτές εκπαιδευτικοί αντιλαμβανόμαστε πλήρως αυτή την κατάσταση καθώς είμαστε κομμάτι αυτής της κοινωνίας. Πολλοί από εμάς έχουμε συγγενείς, φίλους και γνωστούς που βρίσκονται σε αυτή την κατάσταση και βιώνουμε μαζί τους την ανεργία. Η εργασία είναι δικαίωμα του κάθε ανθρώπου και το μέσο για να διασφαλίσει την αξιοπρέπεια και τις συνθήκες που χρειάζεται για να ζήσει ανεξάρτητα. Η λογική του ανταγωνισμού ανάμεσα στους απλούς εργαζόμενους, γιατί κάποιος έχει δουλειά ενώ ένας άλλος δεν έχει, σίγουρα δεν είναι προς τη σωστή κατεύθυνση. Η εχθρότητα ενός νέου ανέργου δεν πρέπει να κατευθύνεται απέναντι σε μένα επειδή έτυχε να έχω μία θέση εργασίας αλλά σε εκείνους που φέρουν την πραγματική ευθύνη της ανεργίας και αυτής της κατάστασης. Η στάση αυτή δεν εξυπηρετεί ούτε τον άνεργο ούτε τον αναπληρωτή. Εξυπηρετεί την οικονομική και πολιτική ελίτ που απλά τρίβει τα χέρια της βάζοντας τους εργαζόμενους να τρώγονται και να μαλώνουν μεταξύ τους.

Ακούμε συχνά: “Έλα μωρέ μην παραπονιέσαι αφού παίρνεις πολύ καλό μισθό!”

Η άποψη πως οι αναπληρωτές παίρνουν πολύ καλό μισθό και γι΄ αυτό δεν πρέπει να παραπονιούνται είναι ίσως από αυτές που διαστρεβλώνουν περισσότερο την πραγματικότητα. Αρχικά, οι αναπληρωτές πληρώνονται, στην καλύτερη περίπτωση, για 9 μήνες το χρόνο και τους υπόλοιπους μήνες παίρνουν το επίδομα του ταμείου ανεργίας (360 το μήνα). Ο μισθός δεν διαφέρει ιδιαίτερα με αυτόν που παίρνει ένας ειδικευμένος πτυχιούχος εργαζόμενος στον ιδιωτικό τομέα ενώ οι εκπαιδευτικοί στο σύνολό τους, όπως και όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι, έχουν δει τραγικές μειώσεις στους μισθούς και επιπλέον δεν λαμβάνουν μισθούς- δώρα. Είναι, λοιπόν, ξεκάθαρο πως η μισθολογική ψαλίδα είναι ένας μύθος και με τα οικονομικά που προαναφέρθηκαν θα πρέπει να διευκρινιστεί πως οι αναπληρωτές έρχονται αντιμέτωποι με ιδιαίτερες δυσκολίες κάθε χρόνο. Αναφέρομαι στην κατάσταση για τη μεγάλη ομάδα των περιπλανώμενων αναπληρωτών, οι οποίοι αναγκάζονται να μεταναστεύσουν σε πολύ μακρινά μέρη και να δανειστούν σε κάθε αρχή της χρονιάς. Καλούνται να βάλουν από την τσέπη τους για να ταξιδέψουν, να μετακομίσουν, να πληρώσουν τα πρώτα ενοίκια και να καλύψουν πάγια έξοδα διαβίωσης που δεν καλύπτονται με κανέναν τρόπο από το κράτος.

Ακούμε συχνά: “Έλα μωρέ μην παραπονιέσαι αφού κάθε χρόνο αλλάζεις σχολείο και δε βαριέσαι!”

Η έκφραση αυτή ακούγεται συχνά από συναδέλφους, μόνιμους εκπαιδευτικούς μιας άλλης γενιάς, που δεν έχουν βιώσει την εκπαιδευτική “μετανάστευση” από σχολείο σε σχολείο στο βαθμό που τη βιώνουμε εμείς. Δουλεύοντας, όμως, 13 χρόνια και έχοντας αλλάξει 10 διαφορετικά σχολεία μπορώ να πω με βεβαιότητα πως απλά έχω βαρεθεί! Το να γνωρίζει κανείς κάθε χρόνο νέους ανθρώπους, συναδέλφους, γονείς, μαθητές, γνωρίζοντας εξ’ αρχής πως θα είναι μαζί τους για τους υπόλοιπους 9 μήνες και μετά απλά θα βρεθεί κάπου αλλού, είναι πραγματικά μία ψυχοφθόρα διαδικασία. Οι αλλαγές αυτές δεν βοηθούν στην ουσιαστική επικοινωνία αλλά ούτε και στο χτίσιμο σταθερών συναδελφικών σχέσεων εμπιστοσύνης. Τις περισσότερες φορές δημιουργούμε επιφανειακές σχέσεις που δεν βοηθούν ούτε τη λειτουργία του σχολείου αλλά ούτε και την ψυχολογία μας…

Ακούμε συχνά: “Εσείς της ειδικής αγωγής δεν πρέπει να παραπονιέστε γιατί δουλεύετε κάθε χρόνο!”

Ναι, η αλήθεια είναι πως δουλεύουμε κάθε χρόνο από το 2002. Δεν μπορούμε, όμως, να ξεχάσουμε πως από το 2002 πολεμήσαμε για να αναγνωριστούμε ως εκπαιδευτικός κλάδος. Δεν μπορούμε να ξεχάσουμε πως μέχρι και το 2008 γίνονταν μόνιμοι διορισμοί που μας άφηναν πάντα απ’ έξω και πως υπάρχουν συνάδελφοι μετρώντας 18 χρόνια στην αναπλήρωση. Δεν μπορούμε να ξεχάσουμε πως μπήκαμε στα σχολεία δίνοντας τον καλύτερό μας εαυτό για την προώθηση των εννοιών της ένταξης και της αποδοχής της διαφορετικότητας χωρίς καμία ουσιαστική υποστήριξη. Οι συνθήκες εργασίας στην ειδική αγωγή απαιτούν σταθερότητα, συνέπεια και ουσιαστικές σχέσεις με παιδιά, γονείς, συναδέλφους. Εάν η αλλαγή σχολείων είναι σίγουρα αρνητική για όλους τους αναπληρωτές για εμάς της ειδικής αγωγής είναι απλά μία συνεχόμενη ματαίωση. Δεν μπορούμε να δούμε τα αποτελέσματα των προσπαθειών μας γιατί πολύ απλά δεν προλαβαίνουμε να τα δούμε μέσα σε μία σχολική χρονιά!

Το τελευταίο διάστημα οι αναπληρωτές κατέγραψαν μία δυναμική παρουσία με μαζικές κινητοποιήσεις ζητώντας άμεσους διορισμούς εδώ και τώρα! Η παρούσα κυβέρνηση προβάλλοντας μία φιλολαϊκή πολιτική προκήρυξε τη διενέργεια διορισμών στο παρα πέντε, πριν τις βουλευτικές εκλογές. Όμως, ο χρόνος που επέλεξε να ασχοληθεί με το ζήτημα, δείχνει πως από τη μία δεν αναγνωρίζει την αναγκαιότητα για σταθερή και ποιοτική εκπαίδευση στα δημόσια σχολεία της χώρας ενώ από την άλλη δημιουργεί προσδοκίες σε χιλιάδες συναδέλφους που μπορεί να μην ικανοποιήσει. Την ίδια στιγμή, συνεχίζοντας τα πειράματα σε βάρος αυτής της ομάδας εκπαιδευτικών και αντί να διορίσει με μία απόφαση όλους αυτούς που στήριξαν τα τελευταία χρόνια τη δημόσια εκπαίδευση με προσωπικές θυσίες, αποφασίζει πως το βασικό πτυχίο και η προϋπηρεσία δεν είναι αρκετά! Ζητάει να καταθέσουμε επιπλέον τίτλους σπουδών που είτε είναι άσχετοι με το διδακτικό μας αντικείμενο, π.χ. γνώση ξένων γλωσσών, είτε για να τους αποκτήσει κανείς πρέπει να πληρώσει αρκετές χιλιάδες ευρώ, π.χ. ακριβοπληρωμένα μεταπτυχιακά των 6.000- 10.000! Η κοροϊδία σε βάρος των 25.000 αναπληρωτών πρέπει να σταματήσει και όλη η εκπαιδευτική κοινότητα μαζί με την κοινωνία πρέπει να αντιληφθεί το μέγεθος του προβλήματος.

Η έλλειψη εκπαιδευτικών ή η αποσπασματική κάλυψη κενών αποτελεί από τα βασικότερα προβλήματα του δημόσιου σχολείου και πρέπει να λυθεί άμεσα!

The post Ο ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΗΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ Ή ΓΙΑΤΙ Ο ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΗΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΝΟΜΙΟΥΧΟΣ first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

2008….. πρώτο τηλεφώνημα για πρόσληψη ως ωρομίσθια εκπαιδευτικός στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση και μάλιστα μόλις ένα χρόνο μετά την αποφοίτηση από το Πανεπιστήμιο! Χαρές και πανηγύρια για την πρώτη ευκαιρία να εργαστώ στο αντικείμενο που αποτελούσε το όνειρό μου από τα χρόνια του δημοτικού ακόμα. Στη συνέχεια γραπτός διαγωνισμός ΑΣΕΠ. Μια καλή ευκαιρία για να διοριστώ ή να πάρω περισσότερα μόρια και να αναβαθμιστώ σε αναπληρώτρια. Ε, ακόμη και αν δεν διοριστώ τώρα, μετά τους 24 άντε στους 30 μήνες θα διοριστώ… μικρή είμαι ακόμα ( να πω εδώ ότι τότε, όπως αποδείχτηκε, παρανόμως δεν διορίστηκα. Το κυνηγάω. Θα δείξει). Και όντως, το 2009 έρχεται η πολυπόθητη τοποθέτηση ως αναπληρώτρια και μάλιστα σε περιοχή που δεν χρειάζεται να μετακομίσω. 2010 θεσπίζονται τα ΕΑΕΠ και τοποθετούμαι στο σχολείο που ήμουν κι εγώ μαθήτρια…τόσο κοντά!!!

Μπορώ ακόμη να θυμηθώ το πόσο προνομιούχα αισθανόμουν σε σχέση με τους συνομηλίκους μου. Έκανα μια δουλειά που αγαπούσα πολύ και μάλιστα με ένα μισθό που ήταν παραπάνω από ικανοποιητικός. Παράλληλα συνέχισα τις σπουδές μου στο αντικείμενό μου και μάλιστα μπορούσα πλέον να τις πληρώνω μόνη! Αγόραζα οτιδήποτε πίστευα ότι θα μου φανεί χρήσιμο για την τάξη. Ήμουν σε θέση να πληρώνω ακριβά σεμινάρια που θα μου εξασφάλιζαν γνώση που δεν είχα αποκτήσει στο Πανεπιστήμιο αλλά ήταν εξαιρετικά χρήσιμη στην τάξη.

Μέχρι που κόπηκε ο μισθός. Κόπηκαν τα επιδόματα. Κόπηκαν τα σεμινάρια. Κόπηκαν όλες οι αγορές για διδακτικό υλικό. Πάνω από 30 μήνες προϋπηρεσίας και ούτε λόγος για διορισμό. Λίγο μετά η μείωση των ωρών του μαθήματός μου ( είμαι ειδικότητα), αργότερα οι φήμες, πραγματικότητα -δεν ξέρω- ότι έχουν μείνει πολύ λίγα κονδύλια του ΕΣΠΑ σε κάποιες περιοχές, άρα μειώνεται ο αριθμός των προσληφθέντων.

Στη συνέχεια κι άλλες περικοπές, οι ώρες των ειδικοτήτων δίνονται σε δασκάλους (τίποτα προσωπικό να το διευκρινίσω). Μη προσμέτρηση της ώρας σίτισης (που την ξαναέβαλαν μετά), μείωση του ωρολογίου προγράμματος κατά μία ώρα στα δημοτικά που ισοδυναμεί με επιπλέον απώλειες θέσεων εργασίας. Τουλάχιστον 1000 ακάλυπτα κενά φέτος στην ειδικότητά μου.

Όλα αυτά συνοδεύονται φυσικά από μόνιμο άγχος, μια διάθεση που ενώ όταν είσαι μέσα στην τάξη χαίρεσαι, γιατί τουλάχιστον μπορείς ακόμα να μπαίνεις σε αυτή, μόλις φεύγεις συνειδητοποιείς ότι η διάθεση αυτή αλλάζει και μετατρέπεται σε ερωτήματα που σου βασανίζουν το μυαλό: Θα δουλεύω και του χρόνου;;; Και αν ναι, πού;;;

Κάποιες φορές θα ήθελα πολύ να μπορώ να συνεχίσω στο ίδιο σχολείο, με τα ίδια παιδιά δεδομένου ότι τα ξέρω, να πάμε και μερικά βήματα πιο πέρα από αυτά που ήδη μάθαμε. Πρέπει να προσπαθήσω να μαζέψω χρήματα για ενδεχόμενη μετακόμιση. Οι γονείς δεν μπορούν πια. Κόπηκαν οι συντάξεις, πώς θα βοηθήσουν; Και αν αργήσουν να με προσλάβουν πώς θα αντέξω οικονομικά ως τότε; Και τι έχω μαζέψει; Τελικά τίποτα. 8 μισθούς πήρα…τρεις μήνες το λιγότερο ανεργία. Άλλοι παίρνουν 14 και δεν τους φτάνουν.

Και αυτά τα καλοκαίρια…. Έχει περάσει δεκαετία πλέον από την τελευταία φορά που είχα ήρεμο καλοκαίρι. Απερίγραπτο άγχος για το πότε και πού της μελλοντικής τοποθέτησης, παράλληλα με τη μειονεκτική θέση στην οποία βρίσκεσαι και την απελπισία που νιώθεις όντας άνεργος. Και ας ξέρεις ότι θα ξαναδουλέψεις. Άσχημο συναίσθημα!!!

Και κάπως έτσι φτάσαμε στο 2019 και την υπέρτατη «κεραμίδα» που έσκασε στο κεφάλι μας. Δεν θα αναφερθώ στις αδικίες του συστήματος. Τα ξέρετε. Ολοκληρωτική αλλαγή όχι μόνο του συστήματος διορισμών( ναι γελάτε το ξέρω) αλλά και του συστήματος πρόσληψης αναπληρωτών. Και χωρίς μεταβατική περίοδο, όταν για χρόνια μας πρήζουν με τις μεταβατικές περιόδους φυσικά όχι προς όφελός μας.

Πάγωμα μισθολογικής εξέλιξης, κλείδωμα πινάκων κτλ… και τώρα τι; Υποτίθεται ότι μετά από τόσα χρόνια θα έπρεπε να εξελιχθώ στη δουλειά μου, όχι να γυρίσω στην αρχή ή στην μόνιμη ανεργία. Μήπως δεν είμαι παραγωγική; Ίσως, αλλά σίγουρα δεν είναι αυτός ο λόγος. Η τράπουλα πρέπει να ξαναανακατευτεί, πρέπει κάποιοι άλλοι να πάρουν τη δική μου θέση, στο μέλλον άλλοι τη δική τους κι εγώ να τα παρατήσω μάλλον, δεδομένου ότι για πολλούς λόγους είναι ασύμφορο να με επαναπροσλαμβάνουν ες αεί.

Αλλά και πού να πάω; Η προϋπηρεσία μου είναι σε πολύ συγκεκριμένο κλάδο. Δε θα βρεθεί εύκολα στον ιδιωτικό τομέα κάποιος να με προσλάβει χωρίς προϋπηρεσία και σε αυτήν την ηλικία. Και αν με προσλάβουν ποιος ξέρει με τι μισθό και αν θα μου τον δίνουν κιόλας. 

Σε αυτή τη δουλειά όμως έχω αρχίσει να αρρωσταίνω. Το κέφι μου χάνεται και όχι εξαιτίας της ίδιας της δουλειάς αλλά όλων αυτών των καταστάσεων και της ψυχολογικής βίας που βιώνω τα τελευταία χρόνια, με αποκορύφωμα την τελευταία εξέλιξη. Για μένα αυτό είναι ό,τι πιο αξιολύπητο. Να είσαι σε μια δουλειά αναγκαστικά για βιοποριστικούς λόγους και να μην έχεις κέφι , είναι λογικό. Αλλά να την έχεις επιλέξει, να είναι η ψυχοθεραπεία σου και τελικά οι συνθήκες και ο εργοδότης σου να σου κόβουν την όρεξη να προσφέρεις,  είναι κατάντια. Ειδικά στην περίπτωση που δουλεύεις με παιδιά…

 Έχω αρχίσει να ζηλεύω όλους αυτούς που έφυγαν για το εξωτερικό και μου λένε πόσο τους λείπει ο ήλιος μας, ωστόσο την ασφάλεια που νιώθουν ως πολίτες δεν την αλλάζουν. Και δεν την αλλάζουν γιατί στις χώρες που πήγαν δεν αλλάζει κάτι εις βάρος τους κάθε φορά που αλλάζει κυβέρνηση, υπουργός κτλ. Τελικά κοστίζει ακριβά αυτός ο ήλιος… Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα λοιπόν.

Ίδιες συζητήσεις, ίδιες σκέψεις με τους περισσότερους αναπληρωτές συναδέλφους που είναι στην κατάσταση που είμαι κι εγώ. Καθένας με τη δική του ιστορία, τα δικά του προβλήματα. Κάποιοι για χρόνια γύριζαν από το ένα μέρος στο άλλο, πήγαιναν σε δυσπρόσιτα και επιτέλους κατάφεραν να είναι στον τόπο συμφερόντων τους. Και η μόνη τους φράση πλέον είναι: «δεν το αντέχω να ξαναφύγω, δεν μπορώ άλλο, δεν θέλω να το ξαναπεράσω αυτό». 

Συνάδελφοι, ίσως και μια δεκαετία πιο μεγάλοι από εμένα, που μπήκαν σε αυτόν τον κυκεώνα με τις ίδιες ελπίδες με εμένα και τώρα τους βλέπω σκυθρωπούς με μια μόνιμη απογοήτευση στο πρόσωπό τους, άγχος, να μιλούν συνεχώς γι’ αυτό το σφύξιμο στο στομάχι που ξέρω καλά. Κάποιοι κοιμούνται πλέον με τη βοήθεια σκευασμάτων. Όλοι μας πλέον εναποθέτουμε τις ελπίδες μας στις απεργίες και τις δικαστικές οδούς. Καθώς, απ ότι φαίνεται, όλα μας τα λεφτά, τη φετινή χρονιά τουλάχιστον, θα πάνε σε δικηγόρους και στην απόκτηση προσόντων και ακαδημαϊκών τίτλων. Πού θα τα βρούμε… δεν ξέρω. Θα τα βρούμε όμως. Δεν ξέρω αν αξίζει για μια δουλειά του οχτάμηνου, αλλά δεν είναι και πολλές οι επιλογές, στην Ελλάδα τουλάχιστον.

Νομίζω ότι ελάχιστοι από εμάς τους «παλιούς» θα αποδέχονταν αμαχητί να χαραμιστεί η προϋπηρεσία τους. Ωστόσο, αυτό που όλους μας ταλανίζει είναι αυτό το ΓΙΑΤΙ. Στο οποίο όμως νομίζω ότι έχω την απάντηση. Γιατί ζούμε σε ένα κράτος που η αξιοκρατία και στο δημόσιο αλλά σε μεγάλο βαθμό και στον ιδιωτικό τομέα είναι άγνωστη λέξη. Γιατί δυστυχώς σημασία έχει πρώτον πόσο τυχερός μπορεί να είσαι ώστε να σε ευνοήσει η εκάστοτε συγκυρία και/ή δεύτερον πόσο τυχερός μπορεί να είσαι ώστε να γνωρίζεις τα σωστά πρόσωπα.

The post ΔΕΝ ΠΑΡΑΔΕΧΟΜΑΙ ΤΗΝ ΗΤΤΑ… ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΜΟΥ… first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

 Η προσωπική μου ιστορία ξεκινάει πριν περίπου 12 χρόνια σαν υποψήφιος της Γ΄ λυκείου όταν γνώρισα ένα παιδί με σύνδρομο DOWN. Έτσι αποφάσισα να σπουδάσω στο τμήμα Εκπαιδευτικής Κοινωνικής και Πολιτικής του πανεπιστημίου Μακεδονίας στην κατεύθυνση των ατόμων με ειδικές ανάγκες. Από το 2012-2013 υπηρέτησα και υπηρετώ συνεχόμενα σε δημόσιες δομές της ειδικής αγωγής της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης όντας συμβασιούχος 7-8/μηνης διάρκειας αναπληρώνοντας ουσιαστικά τον ίδιο μου τον εαυτό και καλύπτοντας πάντα πάγιες και σταθερές ανάγκες της δημόσιας εκπαίδευσης. Κάθε χρόνο την ίδια ανησυχία πλησιάζοντας το μήνα Σεπτέμβριο αρχίζεις αναρωτιέσαι: πότε θα με προσλάβουν; πού θα είμαι άραγε και φέτος; Για προσπαθήστε μάλιστα να αντιπαραβάλλετε την αγωνία των ατόμων με ειδικές ανάγκες που μαζί με την οικογένειά τους αναμένουν κάθε χρόνο τις προλήψεις από το πρόγραμμα ΕΣΠΑ για να στείλουν τα παιδιά τους στο δημόσιο σχολείο όπως και συνάψουν κοινωνικές σχέσεις με τον εκπαιδευτικό μέχρι το τέλος της χρονιάς ώσπου του χρόνου να έρθει ένας νέος συνάδελφος! Μαζί με εμένα υπηρετούν άλλοι 20.000 συμβασιούχοι συνάδελφοι διαφορετικών ειδικοτήτων (δάσκαλοι γενικής αγωγής, θεατρολόγοι, εικαστικοί κ.α.) μέχρι και με 17-18 χρόνια αναπλήρωσης χωρίς να έχουν τα ίδια δικαιώματα με τους μόνιμους εκπαιδευτικούς καθώς απαγορεύονται να αρρωστήσουν επειδή θα χάσουν το ημερομίσθιό τους. Πολλές φορές αντιμετωπιζόμαστε σαν εκπαιδευτικοί β΄ κατηγορίας στερώντας μας ακόμα και δικαίωμα “του εκλέγειν” όπως για παράδειγμα στην εκλογή διευθυντή και υποδιευθυντή στο σχολείο.

Όμως μετά από πιέσεις και μεγάλους κινηματικούς αγώνες (αποκλεισμοί υπουργείου παιδείας, καταλήψεις πολιτικών γραφείων και πρωτοβάθμιων /δευτεροβάθμιων διευθύνσεων εκπαίδευσης, πορείες κ.α.) πετυχαίνουμε το αυτονόητο, την ανακοίνωση μετά από 10 και πλέον χρόνια μόνιμων διορισμών στην εκπαίδευση και μάλιστα για πρώτη φορά στον χώρο της ειδικής αγωγής. Όμως για ακόμα μια φορά τα κριτήρια των διορισμών απογοητεύουν και διχάζουν την πλειοψηφία του εκπαιδευτικού κόσμου. Ταβάνι στην προϋπηρεσία μέχρι 120 μήνες όταν υπάρχουν απόφοιτοι οι οποίοι επί χρόνια γύριζαν όλη την Ελλάδα υποστηρίζοντας τις εκπαιδευτικές ανάγκες όλων των παιδιών μας. Απόλυτη εξίσωση του βασικού πτυχίου σπουδών με μεταπτυχιακά εξ αποστάσεως προγράμματα ακόμα και ενός έτους ή σεμινάρια 400 ωρών με κόστος από 500 μέχρι και 6.000 ευρώ. Και αναρωτιέμαι εγώ όπως και η πλειοψηφία των συναδέλφων εκπαιδευτικών πώς να καταφέρεις να πληρώσεις ένα μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών 5.000-6.000 ευρώ με μέσο μηνιαίο μισθό 850 ευρώ και ταμείο ανεργίας 360 ευρώ τους καλοκαιρινούς μήνες; Κάνοντας μια αναδρομή στο παρελθόν θα δούμε ότι η ειδική αγωγή είναι ο πρώτος κλάδος της εκπαίδευσης που θίγεται το βασικό πτυχίο σπουδών που εξαιτίας της κατάργησης του διδασκαλείου ξεκινάει το μεγάλο παζάρι των μεταπτυχιακών τίτλων και σεμιναρίων. Έτσι η αριστερή κυβέρνηση Σ.Υ.Ρ.Ι.Ζ.Α της ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΙΔΕΙΑΣ συντηρεί και συνεχίζει την πολιτική της ανθρωποφαγίας και του αλληλοφαγώματος μεταξύ των εκπαιδευτικών που είχαν εγκαινιάσει οι προηγούμενες κυβερνήσεις.

Τελειώνοντας όμως τα γραφόμενα μου θέλω να τονίσω ότι είμαι περήφανος που είμαι μέρος της πλειοψηφίας του εκπαιδευτικού κόσμου που για ακόμα μια φορά επιλέγει να αντισταθεί και να αντιδράσει και πάλι.

Υ.Σ ΓΙΑ ΜΙΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΙΔΕΙΑ

Υ.Σ 1 ΔΙΟΡΙΣΜΟΙ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΟ ΒΑΣΙΚΟ ΠΤΥΧΙΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΟΥΠΗΡΕΣΙΑ

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

The post ΑΠΑΙΤΩ …ΑΠΑΙΤΩ …ΔΙΟΡΙΣΜΟ… first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.