Από το 2006 εργάζομαι στη δημόσια εκπαίδευση και συγκεκριμένα σε Σχολικές Μονάδες Ειδικές Αγωγής και Εκπαίδευσης ή σε πιο “απλά” ελληνικά σε Ειδικά Σχολεία, Τμήματα Ένταξης και στην Παράλληλη Στήριξη. Από το 2006 άνοιξε ένας προσωπικός επαγγελματικός κύκλος στο δημόσιο σχολείο πλούσιος σε καινούριες εμπειρίες, προκλήσεις και συναισθήματα. Ένας κύκλος που επαναλαμβάνεται και κάθε χρόνο γίνεται όλο και μεγαλύτερος. Στην προσπάθεια να περιγράψει κανείς την εμπειρία του ως αναπληρωτής εκπαιδευτικός δεν μπορεί να μη θυμηθεί όσα έχει ακούσει και απαντήσει όλα τα προηγούμενα χρόνια προσπαθώντας να αποδείξει πως δεν είναι ελέφαντας ή πως δεν αποτελεί έναν προνομιούχο εργαζόμενο της νέας γενιάς. Οι “αναπληρωτές”, όπως είμαστε γνωστοί στο χώρο της παιδείας, αποτελούμε τους εργαζόμενους λάστιχο, τους εκπαιδευτικούς πειραματόζωα που όλα τα αντέχουν και όλα τα υπομένουν στο βωμό της συλλογής προϋπηρεσίας και ενός διορισμού που δεν έρχεται ποτέ… Στο άρθρο αυτό, επέλεξα να απαντήσω σε διάφορα άτομα εντός και εκτός των σχολείων, τα οποία προσπαθώντας να δώσουν έναν τόνο αισιοδοξίας και χτυπώντας έναν αναπληρωτή φιλικά στην πλάτη, χρησιμοποιούν εκφράσεις που πολλές φορές μας εξοργίζουν. Σε άτομα που θεωρούν την οργή, τη διαμαρτυρία αλλά και το αίτημα για μαζικούς διορισμούς με βάση την προϋπηρεσία και το βασικό τίτλο σπουδών κάπως υπερβολικά…

Ακούμε συχνά: “Έλα μωρέ μην παραπονιέσαι αφού έχεις κάθε χρόνο δουλειά!”

Αρχικά δε βρίσκω το λόγο που πρέπει να απολογηθώ σε έναν φίλο μου ακούγοντας με ειρωνεία να μου λέει πως εγώ δεν πρέπει να μιλάω γιατί δουλεύω. Η πολυετής οικονομική κρίση στην Ελλάδα και η ισοπέδωση του βιοτικού επιπέδου των απλών εργαζομένων στη χώρα έχει οδηγήσει στην ανάπτυξη ενός ανθρωποφαγικού συνδρόμου. Η αλήθεια είναι πως η νέα γενιά εργαζομένων δυσκολεύεται ακόμα και σήμερα να βρει έστω και μία κακοπληρωμένη θέση εργασίας. Πολλοί νέοι πήραν την απόφαση να παραιτηθούν από την προσπάθεια και να φύγουν σε άλλες χώρες αναζητώντας μία καλύτερη ζωή. Όμως, εμείς οι αναπληρωτές εκπαιδευτικοί αντιλαμβανόμαστε πλήρως αυτή την κατάσταση καθώς είμαστε κομμάτι αυτής της κοινωνίας. Πολλοί από εμάς έχουμε συγγενείς, φίλους και γνωστούς που βρίσκονται σε αυτή την κατάσταση και βιώνουμε μαζί τους την ανεργία. Η εργασία είναι δικαίωμα του κάθε ανθρώπου και το μέσο για να διασφαλίσει την αξιοπρέπεια και τις συνθήκες που χρειάζεται για να ζήσει ανεξάρτητα. Η λογική του ανταγωνισμού ανάμεσα στους απλούς εργαζόμενους, γιατί κάποιος έχει δουλειά ενώ ένας άλλος δεν έχει, σίγουρα δεν είναι προς τη σωστή κατεύθυνση. Η εχθρότητα ενός νέου ανέργου δεν πρέπει να κατευθύνεται απέναντι σε μένα επειδή έτυχε να έχω μία θέση εργασίας αλλά σε εκείνους που φέρουν την πραγματική ευθύνη της ανεργίας και αυτής της κατάστασης. Η στάση αυτή δεν εξυπηρετεί ούτε τον άνεργο ούτε τον αναπληρωτή. Εξυπηρετεί την οικονομική και πολιτική ελίτ που απλά τρίβει τα χέρια της βάζοντας τους εργαζόμενους να τρώγονται και να μαλώνουν μεταξύ τους.

Ακούμε συχνά: “Έλα μωρέ μην παραπονιέσαι αφού παίρνεις πολύ καλό μισθό!”

Η άποψη πως οι αναπληρωτές παίρνουν πολύ καλό μισθό και γι΄ αυτό δεν πρέπει να παραπονιούνται είναι ίσως από αυτές που διαστρεβλώνουν περισσότερο την πραγματικότητα. Αρχικά, οι αναπληρωτές πληρώνονται, στην καλύτερη περίπτωση, για 9 μήνες το χρόνο και τους υπόλοιπους μήνες παίρνουν το επίδομα του ταμείου ανεργίας (360 το μήνα). Ο μισθός δεν διαφέρει ιδιαίτερα με αυτόν που παίρνει ένας ειδικευμένος πτυχιούχος εργαζόμενος στον ιδιωτικό τομέα ενώ οι εκπαιδευτικοί στο σύνολό τους, όπως και όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι, έχουν δει τραγικές μειώσεις στους μισθούς και επιπλέον δεν λαμβάνουν μισθούς- δώρα. Είναι, λοιπόν, ξεκάθαρο πως η μισθολογική ψαλίδα είναι ένας μύθος και με τα οικονομικά που προαναφέρθηκαν θα πρέπει να διευκρινιστεί πως οι αναπληρωτές έρχονται αντιμέτωποι με ιδιαίτερες δυσκολίες κάθε χρόνο. Αναφέρομαι στην κατάσταση για τη μεγάλη ομάδα των περιπλανώμενων αναπληρωτών, οι οποίοι αναγκάζονται να μεταναστεύσουν σε πολύ μακρινά μέρη και να δανειστούν σε κάθε αρχή της χρονιάς. Καλούνται να βάλουν από την τσέπη τους για να ταξιδέψουν, να μετακομίσουν, να πληρώσουν τα πρώτα ενοίκια και να καλύψουν πάγια έξοδα διαβίωσης που δεν καλύπτονται με κανέναν τρόπο από το κράτος.

Ακούμε συχνά: “Έλα μωρέ μην παραπονιέσαι αφού κάθε χρόνο αλλάζεις σχολείο και δε βαριέσαι!”

Η έκφραση αυτή ακούγεται συχνά από συναδέλφους, μόνιμους εκπαιδευτικούς μιας άλλης γενιάς, που δεν έχουν βιώσει την εκπαιδευτική “μετανάστευση” από σχολείο σε σχολείο στο βαθμό που τη βιώνουμε εμείς. Δουλεύοντας, όμως, 13 χρόνια και έχοντας αλλάξει 10 διαφορετικά σχολεία μπορώ να πω με βεβαιότητα πως απλά έχω βαρεθεί! Το να γνωρίζει κανείς κάθε χρόνο νέους ανθρώπους, συναδέλφους, γονείς, μαθητές, γνωρίζοντας εξ’ αρχής πως θα είναι μαζί τους για τους υπόλοιπους 9 μήνες και μετά απλά θα βρεθεί κάπου αλλού, είναι πραγματικά μία ψυχοφθόρα διαδικασία. Οι αλλαγές αυτές δεν βοηθούν στην ουσιαστική επικοινωνία αλλά ούτε και στο χτίσιμο σταθερών συναδελφικών σχέσεων εμπιστοσύνης. Τις περισσότερες φορές δημιουργούμε επιφανειακές σχέσεις που δεν βοηθούν ούτε τη λειτουργία του σχολείου αλλά ούτε και την ψυχολογία μας…

Ακούμε συχνά: “Εσείς της ειδικής αγωγής δεν πρέπει να παραπονιέστε γιατί δουλεύετε κάθε χρόνο!”

Ναι, η αλήθεια είναι πως δουλεύουμε κάθε χρόνο από το 2002. Δεν μπορούμε, όμως, να ξεχάσουμε πως από το 2002 πολεμήσαμε για να αναγνωριστούμε ως εκπαιδευτικός κλάδος. Δεν μπορούμε να ξεχάσουμε πως μέχρι και το 2008 γίνονταν μόνιμοι διορισμοί που μας άφηναν πάντα απ’ έξω και πως υπάρχουν συνάδελφοι μετρώντας 18 χρόνια στην αναπλήρωση. Δεν μπορούμε να ξεχάσουμε πως μπήκαμε στα σχολεία δίνοντας τον καλύτερό μας εαυτό για την προώθηση των εννοιών της ένταξης και της αποδοχής της διαφορετικότητας χωρίς καμία ουσιαστική υποστήριξη. Οι συνθήκες εργασίας στην ειδική αγωγή απαιτούν σταθερότητα, συνέπεια και ουσιαστικές σχέσεις με παιδιά, γονείς, συναδέλφους. Εάν η αλλαγή σχολείων είναι σίγουρα αρνητική για όλους τους αναπληρωτές για εμάς της ειδικής αγωγής είναι απλά μία συνεχόμενη ματαίωση. Δεν μπορούμε να δούμε τα αποτελέσματα των προσπαθειών μας γιατί πολύ απλά δεν προλαβαίνουμε να τα δούμε μέσα σε μία σχολική χρονιά!

Το τελευταίο διάστημα οι αναπληρωτές κατέγραψαν μία δυναμική παρουσία με μαζικές κινητοποιήσεις ζητώντας άμεσους διορισμούς εδώ και τώρα! Η παρούσα κυβέρνηση προβάλλοντας μία φιλολαϊκή πολιτική προκήρυξε τη διενέργεια διορισμών στο παρα πέντε, πριν τις βουλευτικές εκλογές. Όμως, ο χρόνος που επέλεξε να ασχοληθεί με το ζήτημα, δείχνει πως από τη μία δεν αναγνωρίζει την αναγκαιότητα για σταθερή και ποιοτική εκπαίδευση στα δημόσια σχολεία της χώρας ενώ από την άλλη δημιουργεί προσδοκίες σε χιλιάδες συναδέλφους που μπορεί να μην ικανοποιήσει. Την ίδια στιγμή, συνεχίζοντας τα πειράματα σε βάρος αυτής της ομάδας εκπαιδευτικών και αντί να διορίσει με μία απόφαση όλους αυτούς που στήριξαν τα τελευταία χρόνια τη δημόσια εκπαίδευση με προσωπικές θυσίες, αποφασίζει πως το βασικό πτυχίο και η προϋπηρεσία δεν είναι αρκετά! Ζητάει να καταθέσουμε επιπλέον τίτλους σπουδών που είτε είναι άσχετοι με το διδακτικό μας αντικείμενο, π.χ. γνώση ξένων γλωσσών, είτε για να τους αποκτήσει κανείς πρέπει να πληρώσει αρκετές χιλιάδες ευρώ, π.χ. ακριβοπληρωμένα μεταπτυχιακά των 6.000- 10.000! Η κοροϊδία σε βάρος των 25.000 αναπληρωτών πρέπει να σταματήσει και όλη η εκπαιδευτική κοινότητα μαζί με την κοινωνία πρέπει να αντιληφθεί το μέγεθος του προβλήματος.

Η έλλειψη εκπαιδευτικών ή η αποσπασματική κάλυψη κενών αποτελεί από τα βασικότερα προβλήματα του δημόσιου σχολείου και πρέπει να λυθεί άμεσα!

The post Ο ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΗΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ Ή ΓΙΑΤΙ Ο ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΗΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΝΟΜΙΟΥΧΟΣ first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

 Η προσωπική μου ιστορία ξεκινάει πριν περίπου 12 χρόνια σαν υποψήφιος της Γ΄ λυκείου όταν γνώρισα ένα παιδί με σύνδρομο DOWN. Έτσι αποφάσισα να σπουδάσω στο τμήμα Εκπαιδευτικής Κοινωνικής και Πολιτικής του πανεπιστημίου Μακεδονίας στην κατεύθυνση των ατόμων με ειδικές ανάγκες. Από το 2012-2013 υπηρέτησα και υπηρετώ συνεχόμενα σε δημόσιες δομές της ειδικής αγωγής της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης όντας συμβασιούχος 7-8/μηνης διάρκειας αναπληρώνοντας ουσιαστικά τον ίδιο μου τον εαυτό και καλύπτοντας πάντα πάγιες και σταθερές ανάγκες της δημόσιας εκπαίδευσης. Κάθε χρόνο την ίδια ανησυχία πλησιάζοντας το μήνα Σεπτέμβριο αρχίζεις αναρωτιέσαι: πότε θα με προσλάβουν; πού θα είμαι άραγε και φέτος; Για προσπαθήστε μάλιστα να αντιπαραβάλλετε την αγωνία των ατόμων με ειδικές ανάγκες που μαζί με την οικογένειά τους αναμένουν κάθε χρόνο τις προλήψεις από το πρόγραμμα ΕΣΠΑ για να στείλουν τα παιδιά τους στο δημόσιο σχολείο όπως και συνάψουν κοινωνικές σχέσεις με τον εκπαιδευτικό μέχρι το τέλος της χρονιάς ώσπου του χρόνου να έρθει ένας νέος συνάδελφος! Μαζί με εμένα υπηρετούν άλλοι 20.000 συμβασιούχοι συνάδελφοι διαφορετικών ειδικοτήτων (δάσκαλοι γενικής αγωγής, θεατρολόγοι, εικαστικοί κ.α.) μέχρι και με 17-18 χρόνια αναπλήρωσης χωρίς να έχουν τα ίδια δικαιώματα με τους μόνιμους εκπαιδευτικούς καθώς απαγορεύονται να αρρωστήσουν επειδή θα χάσουν το ημερομίσθιό τους. Πολλές φορές αντιμετωπιζόμαστε σαν εκπαιδευτικοί β΄ κατηγορίας στερώντας μας ακόμα και δικαίωμα “του εκλέγειν” όπως για παράδειγμα στην εκλογή διευθυντή και υποδιευθυντή στο σχολείο.

Όμως μετά από πιέσεις και μεγάλους κινηματικούς αγώνες (αποκλεισμοί υπουργείου παιδείας, καταλήψεις πολιτικών γραφείων και πρωτοβάθμιων /δευτεροβάθμιων διευθύνσεων εκπαίδευσης, πορείες κ.α.) πετυχαίνουμε το αυτονόητο, την ανακοίνωση μετά από 10 και πλέον χρόνια μόνιμων διορισμών στην εκπαίδευση και μάλιστα για πρώτη φορά στον χώρο της ειδικής αγωγής. Όμως για ακόμα μια φορά τα κριτήρια των διορισμών απογοητεύουν και διχάζουν την πλειοψηφία του εκπαιδευτικού κόσμου. Ταβάνι στην προϋπηρεσία μέχρι 120 μήνες όταν υπάρχουν απόφοιτοι οι οποίοι επί χρόνια γύριζαν όλη την Ελλάδα υποστηρίζοντας τις εκπαιδευτικές ανάγκες όλων των παιδιών μας. Απόλυτη εξίσωση του βασικού πτυχίου σπουδών με μεταπτυχιακά εξ αποστάσεως προγράμματα ακόμα και ενός έτους ή σεμινάρια 400 ωρών με κόστος από 500 μέχρι και 6.000 ευρώ. Και αναρωτιέμαι εγώ όπως και η πλειοψηφία των συναδέλφων εκπαιδευτικών πώς να καταφέρεις να πληρώσεις ένα μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών 5.000-6.000 ευρώ με μέσο μηνιαίο μισθό 850 ευρώ και ταμείο ανεργίας 360 ευρώ τους καλοκαιρινούς μήνες; Κάνοντας μια αναδρομή στο παρελθόν θα δούμε ότι η ειδική αγωγή είναι ο πρώτος κλάδος της εκπαίδευσης που θίγεται το βασικό πτυχίο σπουδών που εξαιτίας της κατάργησης του διδασκαλείου ξεκινάει το μεγάλο παζάρι των μεταπτυχιακών τίτλων και σεμιναρίων. Έτσι η αριστερή κυβέρνηση Σ.Υ.Ρ.Ι.Ζ.Α της ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΙΔΕΙΑΣ συντηρεί και συνεχίζει την πολιτική της ανθρωποφαγίας και του αλληλοφαγώματος μεταξύ των εκπαιδευτικών που είχαν εγκαινιάσει οι προηγούμενες κυβερνήσεις.

Τελειώνοντας όμως τα γραφόμενα μου θέλω να τονίσω ότι είμαι περήφανος που είμαι μέρος της πλειοψηφίας του εκπαιδευτικού κόσμου που για ακόμα μια φορά επιλέγει να αντισταθεί και να αντιδράσει και πάλι.

Υ.Σ ΓΙΑ ΜΙΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΙΔΕΙΑ

Υ.Σ 1 ΔΙΟΡΙΣΜΟΙ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΟ ΒΑΣΙΚΟ ΠΤΥΧΙΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΟΥΠΗΡΕΣΙΑ

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

The post ΑΠΑΙΤΩ …ΑΠΑΙΤΩ …ΔΙΟΡΙΣΜΟ… first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Ο Ιανουάριος του 2019 υπενθύμισε ότι το κίνημα δεν είπε ακόμα την τελευταία του κουβέντα. Κινητοποιήσεις στη Βουλή, τραυματισμοί συναδέλφων, κατάληψη της πρυτανείας, και μια βροντερή διαμαρτυρία στην ΕΡΤ κάθε άλλο παρά δίνουν την εικόνα μια παραδομένης εκπαιδευτικής κοινότητας. Για πρώτη φορά τα τελευταία –πολλά – χρόνια υπήρξε μια οργανωμένη επαναλαμβανόμενη συνδικαλιστική αντίδραση απέναντι στην αποδόμηση της δημόσιας εκπαίδευσης. Αυτό λέει πολλά αλλά και ταυτόχρονα για μερίδα των εκπαιδευτικών … τίποτα.

Ποια είναι όμως η κατηγορία που δεν θέλει να δει «τίποτα». Μια ακτινογραφία της θα έδειχνε ότι δεν αποτελείται απαραίτητα από «συστημικούς, βολεμένους»  τύπους, που έχουν κουρνιάσει ελπίζοντας ότι με κάποιο μαγικό τρόπο ο ορυμαγδός της  δημόσιας  εκπαίδευσης  απειλεί μόνο την ξένη αυλή  και οι ίδιοι έχουν κάποια ιερά ασυλία από το σύστημα. Αποτελείται κυρίως από ανθρώπους που έχουν βρεθεί κάποια στιγμή της ζωής τους στους δρόμους και έντιμα εκεί έδωσαν ένα κομμάτι τους. Αυτή η ομάδα βρίσκεται τα τελευταία χρόνια στο καναβάτσο, ζαλισμένη ακόμα από την γροθιά, από αντίπαλο, που μέχρι πρότινος ήταν σύντροφος στους αγώνες, τις διαμαρτυρίες και τις διεκδικήσεις. Γιατί η ομάδα αυτή γνώριζε ποιούς είχε ιστορικά απέναντι και ποιους συνοδοιπόρους στις λεωφόρους, τις γειτονιές και τις πλατείες. Με μιας πολλοί από αυτούς που τόσα χρόνια ήταν δίπλα και μας έδιναν το χέρι, έχτισαν πίσω από τις ντουντούκες το πολίτικό -…και εν πολλοίς οικονομικό τους μέλλον – και πλέον το χέρι τους δεν το στολίζει το πανό παρά ..ασπίδα από πλέξι γκλας και υπουργικά στυλό. Ως διευθυντές περιφερειακών διευθύνσεων, διευθυντές εκπαίδευσης, και γενικοί γραμματείς μας κουνάνε πλέον το δάκτυλο ως πολιτικές αυθεντίες του νεοφιλελευθερισμού. Προδομένα συνεπώς τα παιδιά της γαλαρίας σιώπησαν μα όχι γιατί δεν έχουν φωνή, αλλά γιατί χρησιμοποιήθηκαν από τους προαναφερθέντες για να αναρριχηθούν στους  θώκους των φορέων εκπαίδευσης. Τώρα γιατί όλοι αυτοί έκαναν τόσο αγώνα και σπίλωσαν την ιστορία τους για να μεταμορφωθούν στο τέρας που μάχονταν τόσα χρόνια χρήζει μάλλον ψυχιατρικής προσέγγισης, ευτυχώς όμως για αυτούς διαθέτουν πλέον τους πόρους να απευθυνθούν στον καλύτερο ειδικό…

 Η λέξη «γιατί» επιτρέψτε μου να να εικάσω είναι ο πυλώνας της απογοήτευσης που περιέγραψα πριν. Έχουν χυθεί τόνοι μελάνι για αναλύσουν τις αιτίες και τις επιπτώσεις αυτής της μετάλλαξης και της κατάθλιψης που προκάλεσε στο συνδικαλιστικό κίνημα. Σε τέτοιο βαθμό ώστε πλέον να αποδομούνται κινηματικές δράσεις εν τη γενέσει τους υπό το  σύμπλεγμα της ενδεχόμενης συντροφικής προδοσίας στο μέλλον. Ο μηδενισμός και η εκ των πρότερων απόρριψη κάθε κινηματικής δράσης αποτελεί πλέον για την απογοητευμένη μερίδα των εκπαιδευτικών φετίχ. Και δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να τροφοδοτηθεί το σύστημα που εκτρέφει καιροσκόπους από την παραίτηση και τον μηδενισμό.

Το κλάμα πάνω από τη «χυμένη καρδάρα με το γάλα» κυριάρχησε τα τελευταία πολλά χρόνια και έδωσε ουσιαστικά ρεύμα στο φρενάρισμα ακόμα και των πιο ανώδυνων διεκδικήσεων. Εκεί όμως που νόμιζαν ότι εκχωρήθηκε αμετάκλητα το δικαίωμα μας στην απεργία και σε μια καλύτερη ζωή,  μια γροθιά πετιέται από ένα μπουλούκι ανθρώπων, χρόνια στην αναπλήρωση, και ταράζει τα σαρκαστικά χαμόγελα στα γραφεία. Οι προδομένοι από τους πρώην συνοδοιπόρους τους, αν και ολίγον διχασμένοι είναι εξαγριωμένοι από την πολυετή τους υπηρέτηση στην αναπλήρωση δεν αρκούνται στο «γιατί». Με καινούρια ορμή διεκδικούμε το παρόν και το μέλλον μας.

Φτάνει πια! Τα αιτήματα αφενός για ένα δίκαιο σύστημα διορισμών, με κριτήρια αποκλειστικά το πτυχίο και την προϋπηρεσία, αφετέρου για ένα δημόσιο σχολείο απαλλαγμένο από τις επιταγές της αγοράς δεν μπορούν να υλοποιηθούν παρά μόνο μέσα από αγώνες διαρκείας με μαζική συμμετοχή όλων των δυνάμεων της εκπαίδευσης. Και εννοώ τις δυνάμεις εκείνες  που μπορούν να βγουν από  το λαγούμι της καταθλιπτικής αυτοτιμωρίας και των εμμονών και να σταθούν και πάλι στον ήλιο. Και οι κινητοποιήσεις του Ιανουαρίου του 2019 έδειξαν ότι οι σπόροι που κρατήσαμε δίπλα στην καρδιά μας είναι ώριμοι να ριχτούν στον αγώνα και έτοιμοι να καρπίσουν στην καρδιά του χειμώνα!

The post Η ΓΑΛΑΡΙΑ, ΜΙΑ ΚΑΡΕΚΛΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΝΟΙΞΗ first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Το μεσημέρι της Παρασκευής 2 Μάρτη το μεγάλο αμφιθέατρο του Υπουργείου Παιδείας ήταν για μια ακόμα φορά γεμάτο. Μόνο που αυτή τη φορά δεν επρόκειτο για προϊσταμένους, σχολικούς συμβούλους και στελέχη της εκπαίδευσης. Εκατοντάδες εκπαιδευτικοί, αναπληρωτές και μόνιμοι, από όλες τις γωνιές της χώρας, με τα ρούχα να μυρίζουν δακρυγόνο, πραγματοποιούσαν Συνέλευση Αγώνα στα πλαίσια της μοναδικής στα χρονικά, μαζικής και ομολογουμένως εντυπωσιακής κατάληψης του Υπουργείου Παιδείας. Από το βήμα δεν ακουγόταν η φωνή της κυβέρνησης και των υπερεθνικών οργανισμών αλλά η φωνή των εκπαιδευτικών, αναπληρωτών και μόνιμων, η φωνή αυτών που δεν έχουν φωνή. Και δεν πρέπει να μας διαφεύγει: πρόκειται για κατάληψη υπουργείου όχι από κάποια αιφνιδιαστική ενέργεια μιας οργανωμένης μικρής ομάδας συνδικαλιστών αλλά από το αυθόρμητο ξέσπασμα ενός μαζικού κινήματος, μετά από μια μαζικότατη και εξαιρετικά δυναμική συγκέντρωση 2000 και πλέον εκπαιδευτικών που απέναντι στα ΜΑΤ και τα δακρυγόνα αντέταξαν την αποφασιστικότητα του κινήματος.

Είκοσι χρόνια μετά τη μεγάλη μάχη των εξεταστικών του ’98 ένα νέο κίνημα γεννιέται με κάποιες ωστόσο σημαντικές διαφορές:

Είναι η πρώτη φορά που αναπτύσσεται ένα μαζικό κίνημα στο χώρο της αδιοριστίας όχι γιατί εκδηλώθηκε κάποια επίθεση από την κυβέρνηση στο σύστημα διορισμών, αλλά με το επιθετικό αίτημα των μαζικών μόνιμων διορισμών. Και μάλιστα, από μια νέα γενιά εκπαιδευτικών που, κατά γενική ομολογία, δεν διαθέτει τις κινηματικές εμπειρίες και το βάθος πολιτικοποίησης της αντίστοιχης γενιάς της δεκαετίας του ’90. Μέσα στο καμίνι του αγώνα γεννήθηκε η αποφασιστικότητα που έσπασε τον τσαμπουκά της καταστολής, η συλλογικότητα της Συνέλευσης Αγώνα. Η Παρασκευή 2 Μάρτη συνιστά αλλαγή παραδείγματος: οι αναπληρωτές δεν είναι πια η σιωπηλή και αδρανής ελαστική εργασία, είναι στην πρώτη γραμμή του αγώνα.

Ποιες διεργασίες οδήγησαν στο κινηματικό ξέσπασμα της 2 Μάρτη;

Πρώτα απ΄ όλα βρήκε έκφραση η συσσωρευμένη για χρόνια δυσαρέσκεια του κόσμου της αναπλήρωσης και της αδιοριστίας, της κάθε συναδέλφισσας και κάθε συναδέλφου που εργάζεται ως αναπληρωτής, 5, 10, 15 χρόνια, πρόπερσι εκεί, πέρσι αλλού, φέτος παραπέρα, του χρόνου ίσως πουθενά.

8 χρόνια μνημονίων, 8 χρόνια σχεδόν μηδενικών διορισμών. Τα σχολεία στενάζουν, τα χιλιάδες κενά καλύπτονται πολλές φορές πολύ καιρό μετά την έναρξη των μαθημάτων. Εκπαιδευτικοί που αναπληρώνουν τους εαυτούς τους, εκπαιδευτικοί που κάθε Ιούνη απολύονται για να προσληφθούν – στην καλύτερη περίπτωση – αρχές Σεπτέμβρη σε διαφορετικό μέρος της χώρας. Δρόμο παίρνουν, δρόμο αφήνουν εδώ και 15 χρόνια. Οι ελαστικές σχέσεις εργασίας και η εργασιακή περιπλάνηση δεν είναι μόνο μνημονιακή υποχρέωση. Είναι πολιτική επιλογή που στόχο έχει την «απασχόληση» και όχι την εργασία, που στόχο έχει τα μειωμένα εργασιακά, ασφαλιστικά, συνδικαλιστικά δικαιώματα, που στόχο έχει τη δημιουργία εργαζομένων πολλών ταχυτήτων στον ίδιο χώρο δουλειάς. Κάθε χρόνο περίπου 20.000 αναπληρωτές και αναπληρώτριες προσλαμβάνονται για να καλύψουν πραγματικές και μόνιμες ανάγκες του δημόσιου σχολείου.

Έτσι, λοιπόν, πριν από περίπου ένα μήνα, εκπαιδευτικά σωματεία, συλλογικότητες αναπληρωτών, επιτροπές αγώνα αποφάσισαν να κηρύξουν την Παρασκευή 2 Μάρτη ως ημέρα πανελλαδικής κινητοποίησης με βασικό αίτημα τους μόνιμους μαζικούς διορισμούς. Παρόλο που η συγκέντρωση είχε καθοριστεί για τη 1, από τις 12 ο χώρος έξω από  το Υπουργείο ήταν ασφυκτικά γεμάτος. Λεωφορεία και μεμονωμένοι εκπαιδευτικοί από την Πάτρα, τη Λακωνία, την Κέρκυρα, την Κρήτη, την Εύβοια, την Άρτα, από όλες τις γωνιές της χώρας συνέχιζαν να καταφθάνουν στο Υπουργείο. Οι ντουντούκες, οι σφυρίχτρες, τα συνθήματα, τα ταμπούρλα έδιναν άλλη πνοή και άλλον αέρα στην περιοχή. Παλμός, μαχητικότητα, αγωνιστικότητα, το αίσθημα ότι είμαστε πολλοί και πολλές και ότι αυτά που μας ενώνουν είναι περισσότερα από αυτά που μας χωρίζουν κυριαρχούσαν στο χώρο.

Η σιδερόφρακτη πόρτα όμως του Υπουργείο παρέμενε ερμητικά κλειστή. Μια δυσαρμονία, ένας κόμπος στο στομάχι. Πολλοί και πολλές εκπαιδευτικοί πέρασαν στον εσωτερικό χώρο του Υπουργείου απαιτώντας να συναντηθούν με την πολιτική ηγεσία του. Η «υποδοχή» ήταν μάλλον αναμενόμενη. Χημικά και ξύλο… Την ίδια ώρα που οι εκπαιδευτικοί βρίσκονται μέσα στον προαύλιο χώρο του Υπουργείου, διμοιρίες των ΜΑΤ εμφανίζονται στον εξωτερικό χώρο σπρώχνουν, χτυπούν, ρίχνουν χημικά. Και όλα αυτά σε ένα πλήθος όπου είχε γεμίσει ασφυκτικά το χώρο, υπήρχε δυσκολία στην κίνηση και οι διέξοδοι διαφυγής ήταν ελάχιστες. Αυτή είναι η πολιτική «διαλόγου» και ανοιχτών θυρών που ακολουθεί η Πρώτη-φορά-Αριστερά. Τα ανοιγμένα κεφάλια, τα πισώπλατα χτυπήματα, οι δυσκολίες στην ανάσα – που σε πολλές περιπτώσεις  κράτησαν μέχρι το βράδυ – χρεώνονται αποκλειστικά στην Κυβέρνηση. Όμως το σχέδιό τους να αδειάσει το Υπουργείο απέτυχε. Η Παρασκευή ήταν μια ιστορική μέρα και ως τέτοια πρέπει να την αντιμετωπίσουμε. Το 1998 ήταν το αμφιθέατρο του ΜΑΧ του Πολυτεχνείο που έσφυζε από τη μαχητικότητα των αδιορίστων, το 2018 ήταν το ίδιο το Υπουργείο. Το Υπουργείο έγινε κέντρο αγώνα!

Το δημόσιο σχολείο δεν αντέχει ακόμη μία χρονιά χωρίς μαζικούς διορισμούς. Το Υπουργείο ψάχνει τρόπους – διαδίδει – για το νέο σύστημα διορισμών. Αυτό όμως που πραγματικά κάνει είναι να απεργάζεται σχέδια διάσπασης του κόσμου της αδιοριστίας και της αναπλήρωσης. Γι αυτό το αίτημα των μόνιμων μαζικών διορισμών με βάση το πτυχίο και την προϋπηρεσία είναι ο συνδετικός και ο συνεκτικός κρίκος όλων των συμβασιούχων εκπαιδευτικών.  Είναι το μοναδικό που δημιουργεί πραγματικούς όρους συσπείρωσης του κόσμου, δεν αποκλείει κανέναν, δεν παζαρεύει τον αριθμό των μορίων ούτε συνδιαλέγεται με την προσπάθεια μοιράσματος των αναγκαίων διορισμών σε μια πίτα που δεν μας χωρά όλους και όλες.

Η διεκδίκηση διορισμών έχει διπλά οφέλη: και εργασιακά και παιδαγωγικά. Κανένα από τα δύο δεν πρέπει να υποτιμηθεί. Είναι κομβικό να εργάζονται στον ίδιο χώρο και να παράγουν το ίδιο έργο εκπαιδευτικοί που έχουν τα ίδια δικαιώματα εργασιακά, ασφαλιστικά και συνδικαλιστικά. Η σταθερή και μόνιμη εργασία είναι δικαίωμα και ως τέτοιο πρέπει να αντιμετωπίζεται. Από την άλλη η παιδαγωγική σημασία της σταθερής και μόνιμης εργασίας έχει σημαντικά οφέλη στα παιδιά. Χαρακτηριστική περίπτωση  είναι οι δομές της ειδικής αγωγής, όπου ένα πολύ μεγάλο μέρος – αν όχι το μεγαλύτερο – στελεχώνεται με αναπληρωτές εκπαιδευτικούς και μάλιστα πολύ μετά την έναρξη των μαθημάτων. Η στήριξη και η διασφάλιση των μορφωτικών δικαιωμάτων των μαθητών και μαθητριών υπηρετείται και μέσα από τους διορισμούς μόνιμου εκπαιδευτικού προσωπικού σε όλες τις δομές της εκπαίδευσης.

Να βαθύνουμε το ρήγμα! Να σπάσουμε την πολιτική της αδιοριστίας.

Ομολογουμένως διανύουμε μια περίοδο αγωνιστικής απραξίας, απογοήτευσης και αποστράτευσης, μια περίοδο όπου οι κινητοποιήσεις μετριούνται στα δάχτυλα και δεν συσπειρώνουν παρά ένα υποσύνολο του πολιτικοποιημένου δυναμικού. Διανύουμε την εποχή της ΤΙΝΑ, των «κλειδωμένων πολιτικών», της ηγεμονίας του μνημονιακού μπλοκ και των Μένουμε-Ευρώπη. Γι’ αυτό ακριβώς το γεγονός της Παρασκευής 2 Μάρτη είναι σημαντικό: δημιουργεί μια ρωγμή στο μνημονιακό συνεχές και μπορεί, κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις, να ανοίξει ένα κύκλο νέων κοινωνικών αγώνων. Το κεντρικό αίτημα που ενοποιεί και δονεί όλο το σώμα της αναπλήρωσης είναι οι μαζικοί διορισμοί. Τώρα είναι ανάγκη να παρθούν αποφάσεις αγώνα. Για απεργία και πανελλαδικό συλλαλητήριο την Παρασκευή 9 Μάρτη στο Υπουργείο Παιδείας. Να κλείσουμε όλα τα σχολεία και να κατέβουμε μαζικά. Να αναβαθμίσουμε το αίτημα των μαζικών διορισμών από συνδικαλιστική/εκπαιδευτική διεκδίκηση που αφορά μόνο την εργασία των συναδέλφων μας σε κοινωνική απαίτηση για να λειτουργήσει το δημόσιο σχολείο με το απαραίτητο σταθερό και μόνιμο εκπαιδευτικό προσωπικό. Την Παρασκευή 9 Μάρτη, ημέρα που είναι το επόμενο πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο στο Υπουργείο Παιδείας, πρέπει να κατέβουν οργανωμένα και μαζικά, φοιτητικοί σύλλογοι, φορείς του γονεϊκού κινήματος, εργατικά σωματεία δίνοντας κοινωνικό χαρακτήρα στον αγώνα.

Ας μην απορούμε λοιπόν πού χάθηκε ο γερο-τυφλοπόντικας τόσο καιρό, η απάντηση είναι προφανής: έσκαβε.

The post ΚΙ ΟΜΩΣ ΚΙΝΕΙΤΑΙ! first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Από το Γενάρη του 2015 έως τώρα (Φλεβάρης 2018), αν κανείς μετρήσει τις δηλώσεις των Υπουργών Παιδείας των κυβερνήσεων ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ περί εξαγγελιών για μαζικούς μόνιμους διορισμούς εκπαιδευτικών θα καταγράψει ένα από τα αρνητικότερα ρεκόρ διάψευσης δηλώσεων – δεσμεύσεων Υπουργών για το ζήτημα της αδιοριστίας των εκπαιδευτικών μετά τη μεταπολίτευση.

Οι περιβόητοι και πολυαναμενόμενοι 20.000 μόνιμοι διορισμοί εκπαιδευτικών που θα γίνονταν σε βάθος τριετίας σύμφωνα με δηλώσεις του Υπουργού Παιδείας Ν. Φίλη (Φθινόπωρο του 2015), με την τριετία να οδηγείται στην εκπνοή της μετατράπηκαν σε ακόμα βαθύτερη και ευρύτερη επικράτηση της επισφαλούς ελαστικής εργασίας (προσλήψεις συμβασιούχων αναπληρωτών εκπαιδευτικών) σε βάρος της σταθερής και μόνιμης εργασίας. Το αποτέλεσμα όλων αυτών σήμερα περίπου το ¼ των υπηρετούντων εκπαιδευτικών στη Δημόσια Εκπαίδευση (πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια) να είναι συμβασιούχοι ορισμένου χρόνου (αναπληρωτές) καλύπτοντας ουσιαστικά πάγιες και διαρκείς ανάγκες της εκπαίδευσης. Το χειρότερο όμως  όλων είναι ότι το προηγούμενο διάστημα έγινε συνειδητή προσπάθεια από την κυβέρνηση, όχι να αυξηθεί – ο μηδενικός – αριθμός των μόνιμων διορισμών εκπαιδευτικών, αλλά να μειωθεί αισθητά χρόνο με το χρόνο και ο αριθμός πρόσληψης αναπληρωτών.

Για να κατανοηθεί καλύτερα το εύρος των επίσημων κυβερνητικών πολιτικών της τελευταίας τριετίας αναφορικά με το ζήτημα των μόνιμων διορισμών στην εκπαίδευση οφείλουμε αναγκαστικά να θυμηθούμε σε ποιο κοινωνικό – πολιτικό και οικονομικό πλαίσιο διενεργούνται αυτές.

Από τον Αύγουστο του 2015 και μετά οι εκπαιδευτικές πολιτικές της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ καθορίζονται και καθοδηγούνται από την εφαρμογή του 3ου Μνημονίου (ψηφίστηκε από τη Βουλή των Αύγουστο του 2015 με τη συμμετοχή των κομμάτων ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι), καθώς και από τη διαπραγμάτευση για τη 2η αξιολόγηση της εφαρμογής των μνημονιακών υποχρεώσεων που ανέλαβε η χώρα. 

Ανάμεσα στα σημαντικότερα από τα παροαπαιτούμενα των «δανειστών» (Ε. Ε. – Δ. Ν. Τ. – Ε. Κ. Τ.) ήταν και  είναι: η περαιτέρω συρρίκνωση των εργαζόμενων του δημοσίου, η ιδιωτικοποίηση κομματιών του Δημοσίου,  ο δραστικός περιορισμός της σταθερής και μόνιμης εργασίας με την ελαστικοποίηση των όρων εργασίας ακόμα και των μόνιμων υπαλλήλων, στοχεύοντας στην αμφισβήτηση της μονιμότητας αλλά και στην εισαγωγή της «θεσμοποιημένης» ελαστικής εργασίας για τις προσλήψεις στο άμεσο μέλλον.

Η προώθηση και εδραίωση όλων των παραπάνω ουσιαστικά επιβεβαιώνεται από όλες τις νομοθετικές ρυθμίσεις της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ της περιόδου 2015 – 2018 που αφορούν τα ζητήματα των αδιόριστων εκπαιδευτικών (νομοθετικές ρυθμίσεις για τις προσλήψεις των αναπληρωτών, άνοιγμα της συζήτησης για την εισαγωγή προσοντολόγιου για τους μόνιμους διορισμούς, ρυθμίσεις για το περιεχόμενου του Δημοτικού Σχολείου – Σχολείο Φίλη – αλλά και το νέο Λύκειο). Στόχος μόνιμος του ΥΠΠΕΘ και της κυβέρνησης αποτελεί η καθολική εξαφάνιση των μόνιμων διορισμών αλλά και η ουσιαστική και δραστική μείωση των προσλήψεων αναπληρωτών από χρονιά σε χρονιά στη βάση των σχεδιασμών και προτάσεων της Ε. Ε. και του Ο.Ο.Σ.Α. αναφορικά με το μέλλον του Δημόσιου Εκπαιδευτικού συστήματος της χώρας.

Δυστυχώς οι μέχρι τώρα αντιδράσεις και αντιστάσεις του κόσμου της αδιοριστίας και του εκπαιδευτικού – λαϊκού κινήματος, παρά τις κοσμογονικού χαρακτήρα και βάθους επίθεση που δεχόμαστε σε βάρος των εργασιακών δικαιωμάτων και κατακτήσεων των εκπαιδευτικών, μόνο ως χλιαρές – άμαζες και αναποτελεσματικές θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν.

Το αίτημα των μαζικών – μόνιμων διορισμών στη Δημόσια Εκπαίδευση, ύστερα από χιλιάδες συνταξιοδοτήσεις μονίμων εκπαιδευτικών της περιόδου 2011 – 2017 όχι μόνο παραμένει τραγικά επίκαιρο και αναγκαίο, αλλά η μη άμεση ικανοποίησή του απειλεί να μεταλλάξει πλέον την ίδια την ύπαρξη της Δημόσιας Εκπ/σης. Έχει να κάνει κυρίως με την υπεράσπιση των μορφωτικών δικαιωμάτων χιλιάδων μαθητών μας, αλλά και την επιβολή ενός φραγμού στη συνεχή έκπτωση και κατάργηση των εργασιακών δικαιωμάτων και κατακτήσεων των εκπαιδευτικών (αύξηση αριθμού μαθητών στο τμήμα, αύξηση διδακτικού ωραρίου των εκπαιδευτικών κ.λπ.).

Ο κόσμος της αδιοριστίας, οι χιλιάδες αναπληρωτές εκπαιδευτικοί συνάδελφοί μας, που κάθε χρόνο γυρίζουν τα γεωγραφικά διαμερίσματα της χώρας ως νομάδες καλύπτοντας πάγιες και διαρκείς ανάγκες της εκπαίδευσης θα έπρεπε αυτή τη στιγμή να βρίσκονται στην πρώτη γραμμή των διεκδικήσεων για την επιβολή των μαζικών διορισμών που έχει ανάγκη το Δημόσιο Σχολείο και θα έδινε λύση σταθερή στη μόνιμη εργασιακή τους περιπλάνηση.

Αντ’ αυτού επικρατεί στους χώρους της αδιοριστίας ο απόλυτος κατακερματισμός (δεκάδες σύλλογοι και συλλογικότητες αναπληρωτών – αδιόριστων δραστηριοποιούνται με αναντίστοιχα αποτελέσματα μαζικοποίησης των δράσεων τους), η αποστράτευση και η μη συμμετοχή στα πρωτοβάθμια σωματεία και τις Ε. Λ. Μ. Ε. από τη μεριά των αναπληρωτών ή ακόμα κι όταν συμμετέχουν σ’ αυτά η επικράτηση της λογικής της ανάθεσης ή στη χειρότερη περίπτωση η ασφαλής και ανέξοδη κριτική των πάντων μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Κι όμως τα πρωτοβάθμια σωματεία (Σύλλογοι Εκπ/κών Π. Ε. & Ε. Λ. Μ. Ε.) περιμένουν την επόμενη γενιά εκπαιδευτικών (νεότερων σε ηλικία) για να αναλάβουν δράση σε αυτά ως ενεργά μέλη που θα συνεχίσουν την ύπαρξη και τη λειτουργία τόσο των πρωτοβάθμιων σωματείων όσο και των ομοσπονδιών.

Δεν είναι τυχαίο ότι μετά το άνοιγμα της συζήτησης για την εισαγωγή νέου συστήματος πρόσληψης εκπαιδευτικών (προσοντολόγιο) ο κόσμος της αδιοριστίας έχει στραφεί μαζικά στην λογική της απόκτησης επαγγελματικών προσόντων (μεταπτυχιακά, διδακτορικά κ.λπ.) αποθεώνοντας την υπηρέτηση των ατομικών λογικών και πρακτικών στο βωμό του κυνηγιού μιας (μόνιμης) θέσης (εκπαιδευτικού) στον ήλιο.

Πόσοι/πόσες όμως θα μπορέσουν (αν μπορέσουν) να φτάσουν στον πολυπόθητο στόχο του μόνιμου διορισμού χωρίς την ύπαρξη μαζικού και μαχητικού εκπαιδευτικού – λαϊκού κινήματος ικανού να επιβάλλει τους μαζικούς και μόνιμους διορισμούς εκπαιδευτικών στο Δημόσιο Σχολείο ανατρέποντας τις προδιαγεγραμμένες πολιτικές της πλήρους ελαστικοποίησης των εργασιακών σχέσεων και την ουσιαστική κατάργηση της μονιμότητας των εκπαιδευτικών;

Θα διακινδυνεύσουμε να πούμε ελάχιστοι και ελάχιστες συνάδελφοι από τους ήδη υπηρετούντες ως αναπληρωτές, όσα μεταπτυχιακά και διδακτορικά κι αν διαθέτουν. Άλλωστε τα χαρτιά βρίσκονται στο χέρι αυτού που μοιράζει την τράπουλα και αυτός που κάνει το μοίρασμα δεν είναι άλλος από την εκάστοτε πολιτική ηγεσία του ΥΠΠΕΘ και την κυβέρνηση που μοιράζουν όπως τους βολεύει κάθε φορά.

Η ιστορική  εμπειρία των τελευταίων εικοσιπέντε χρόνων δείχνει περίτρανα ότι όποτε το εκπαιδευτικό – λαϊκό κίνημα έθεσε τους όρους του με μαζικό, μαχητικό και ταξικό τρόπο υπήρξαν θετικά αποτελέσματα με αποκορύφωμα την ουσιαστική εξάλειψη της αδιοριστίας των δασκάλων μέχρι το 2009 (λόγω των μαζικών αγώνων και κινητοποιήσεων  για την υπεράσπιση της επετηρίδας διορισμών της περιόδου 1994 – 2005), της απορρόφησης εκατοντάδων αδιόριστων νηπιαγωγών (λόγω της υποχρεωτικής εφαρμογής του ενός χρόνου υποχρεωτικής προσχολικής αγωγής – εκπαίδευσης ως κατάκτησης της μεγάλης απεργία της ΔΟΕ του 2006) κ. ά.

Δε μένει λοιπόν τίποτα άλλο να κάνουμε από τη  μαζική και μαχητική συσπείρωση γύρω από τα πρωτοβάθμια σωματεία μας – μέλη της Δ. Ο. Ε. στη βάση της υπεράσπισης και εδραίωσης των εργασιακών δικαιωμάτων και κατακτήσεων μας με κυρίαρχο το αίτημα των μαζικών και μόνιμων διορισμών εκπαιδευτικών με βάση το έτος λήψης πτυχίου και την προϋπηρεσία (αποκλειστικά και μόνο), ξεπερνώντας τους τεχνητούς διαχωρισμούς και τον κατακερματισμό των δυνάμεων της αδιοριστίας με αρχή τις κινητοποιήσεις της περιόδου για την αδιοριστία στις 23 – 2 – 2018 (στις έδρες των Περιφερειών εκπ/σης) και  την πανεκπαιδευτική κινητοποίηση της Παρασκευής 2 – 3 – 2018 (πανελλαδική ημέρα δράσης για την αδιοριστία) ή οποία θα έπρεπε ήδη να είναι ημέρα απεργίας προκηρυγμένη από τις εκπαιδευτικές ομοσπονδίες Δ.Ο.Ε. – Ο. Λ. Μ. Ε.

Αξίζει πράγματι να παλέψουμε όλοι/όλες γι’ αυτά! Άλλωστε δεν έχουμε κι άλλες επιλογές, αφού οι μόνοι αγώνες που πήγαν χαμένοι είναι αυτοί που δεν δόθηκαν ποτέ!!!!!!!

*Ο Δημήτρης Πολυχρονιάδης είναι Δάσκαλος, Πρόεδρος του Δ. Σ. του Συλλόγου Εκπ/κών Π. Ε. Αμαρουσίου 

The post ΑΔΙΟΡΙΣΤΙΑ! ΑΙΩΝΙΟ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΗΛΙΚΙ Ή ΑΝΕΡΓΙΑ; ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ! first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

 του Δημήτρη Πολυχρονιάδη^[1]

Η εικοσιπενταετία του 1990 – 2015 υπήρξε ιδιαίτερα ταραχώδης και καθοριστική για το εργατικό κίνημα στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Ιδιαίτερα σε ότι αφορά το κίνημα των αδιόριστων εκπαιδευτικών και το εκπαιδευτικό λαϊκό κίνημα γενικότερα δόθηκαν εκτεταμένες και καθοριστικές μάχες στο πλαίσιο της υπεράσπισης και διεύρυνσης των εργασιακών δικαιωμάτων και κατακτήσεων των εκπαιδευτικών.

Μέσα σ’ αυτά τα εικοσιπέντε χρόνια στην ελληνική κοινωνία σημειώνονται ριζικές αλλαγές, αποτέλεσμα της κατάρρευσης των χωρών του πάλαι ποτέ υπαρκτού σοσιαλισμού και της παράλληλης επέλασης του νεοφιλελευθερισμού, αλλά και της διαμόρφωσης και ενίσχυσης των δομών της Ευρωπαϊκής Ένωσης υπό το πρίσμα των νεοφιλελεύθερων – αγοραίων δογμάτων.

Σε όλη αυτή την περίοδο ο κόσμος της μισθωτής εργασίας στην Ελλάδα (και σε μεγάλο βαθμό και στην Ευρώπη) θα περάσει από τη φάση της καπιταλιστικής ανάπτυξης, της υπερεκμετάλλευσης των μεταναστών προερχόμενων κυρίως από τις χώρες του πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού της ανατολικής Ευρώπης, της ψευδεπίγραφης ανάπτυξης της Ο. Ν. Ε. και των ολυμπιακών αγώνων του 2004, για να γνωρίσει, λίγα χρόνια αργότερα, τη βαθιά και γενικευμένη οικονομική – κοινωνική κρίση του καπιταλισμού, την εκτεταμένη ανεργία και φτώχεια, την κοινωνική καταστροφή που ακολουθεί ως αποτέλεσμα της ανέχειας και της συνεχούς μείωσης του βιοτικού επιπέδου των μισθωτών εργαζόμενων και των λαϊκών τάξεων.

Οι συνέπειες όλων των παραπάνω στην εκπαίδευση θα αφήσουν ορατά τα σημάδια τους σε ότι αφορά τις εργασιακές σχέσεις των εκπαιδευτικών και ιδιαίτερα τον τρόπο πρόσληψης – διορισμού τους στη Δημόσια Εκπαίδευση.

Η εκκωφαντική και καταθλιπτική πολιτική επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού με την άνοδο του πολιτικού εκφραστή του, του κόμματος της Ν. Δ. μετά τις εκλογές του 1990 θα οδηγήσει μοιραία στην υποχώρηση του κινήματος δίνοντας την ευκαιρία να αναδυθούν και να προσπαθήσουν να επιβληθούν πολιτικές και πρακτικές που επί χρόνια το εκπαιδευτικό – λαϊκό κίνημα πάλευε για την περιθωριοποίησή τους έχοντας την ιδεολογική και πολιτική κυριαρχία τόσο στο χώρο του φοιτητικού όσο και του συνδικαλιστικού κινήματος των εργαζόμενων.

ΟΙ ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΣΕ ΟΤΙ ΑΦΟΡΑ ΤΩΝ ΤΡΟΠΟ ΔΙΟΡΙΣΜΟΥ ΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΑΠΟ ΤΟ 1990 ΕΩΣ ΤΟ 2016

Η κυβέρνηση Κωνσταντίνου Μητσοτάκη (Ν. Δ.) που θα αναδειχθεί την άνοιξη του 1990 θα επιχειρήσει στο πλαίσιο αυτό την ριζική και εκ βάθρων «μεταρρύθμιση» της ελληνικής δημόσιας εκπαίδευσης επαναφέροντας τη σχολική ποδιά, τις εξετάσεις στο Δημοτικό Σχολείο, καταργώντας την επετηρίδα διορισμών των εκπαιδευτικών, προσπαθώντας να επιβάλλει από τα πάνω την ηγεμονία των νεοφιλελεύθερων ιδεών και απόψεων, οι οποίες εκπορεύονταν και εκπορεύονται από τις αποφάσεις των υπερεθνικών οργάνων της Ε. Ε. και του Ο. Ο. Σ. Α. και γίνονται άμεσα και άκριτα αποδεκτές από την εγχώρια αστική πολιτική ελίτ και από ένα μεγάλο μέρος της ακαδημαϊκής (πανεπιστημιακής) κοινότητας.

Το μοναδικό «αντίπαλο δέος» στην πλήρη αλλά όχι αδιαφιλονίκητη επικράτηση των ιδεών του νεοφιλελευθερισμού θα αποτελέσει ένα μεγάλο μέρος της μαχόμενης εκπαιδευτικής κοινότητας, στην πλειοψηφία τους εκπαιδευτικοί της καθημερινής διδακτικής πράξης, οι οποίοι με τους αγώνες τους θα καταφέρουν να αποτρέψουν πρόσκαιρα την πλήρη και ολοκληρωτική κυριαρχία των νεοφιλελεύθερων – νεοσυντηρητικών αντιλήψεων αναφορικά με τις εργασιακές σχέσεις των εκπαιδευτικών του Δημόσιου Σχολείου.

Έτσι η απεργία της Ο. Λ. Μ. Ε. του καλοκαιριού του 1990 (την περίοδο των εισαγωγικών εξετάσεων για τα ΑΕΙ), οι καταλήψεις των σχολείων που θα ακολουθήσουν το χειμώνα του 1990 – 1991 και η δολοφονία του καθηγητή Ν. Τεμπονέρα από παρακρατικούς (στην υπηρεσία των κυβερνητικών σχεδιασμών της Ν. Δ. προκειμένου να αντιμετωπιστεί και να καμφθεί το κίνημα αντίστασης της νεολαίας και των εργαζόμενων) θα συνθέσουν ένα εκρηκτικό παζλ φέρνοντας την πρώτη νίκη του κινήματος και την ανάσχεση της επιθετικότητας του νεοφιλελευθερισμού, αφού ο Υπουργός Παιδείας Β. Κοντογιαννόπουλος θα παραιτηθεί (Ιανουάριος 1991) και η μεταρρύθμισή του θα καταργηθεί, με τον διάδοχό του στην υπουργικό θώκο (Γ. Σουφλιά) να ξεκινά «διάλογο» από μηδενική βάση προκειμένου να κατασιγάσει τις αντιδράσεις.

Φυσικά οι προσπάθειες των πολιτικών και επιστημονικών εκπροσώπων του νεοφιλελευθερισμού να επιβάλουν τις ιδέες τους και τις πολιτικές τους δεν πρόκειται να σταματήσουν, αφού με μεθοδικό τρόπο σε όλη τη δεκαετία του 1990 – 2000 θα επιχειρηθεί να εξοπλιστεί ιδεολογικά, επιστημονικά και πολιτικά το οπλοστάσιο του νεοφιλελευθερισμού προκειμένου να επιβάλλει την απόλυτη κυριαρχία του σε ότι αφορά τις αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις και την κατάργηση – περιστολή των εργασιακών δικαιωμάτων των εργαζόμενων, αρχίζοντας από την αποσύνδεση των εργασιακών δικαιωμάτων που απορρέουν από τα πτυχία των Πανεπιστημιακών σχολών.

Έχουμε φτάσει ήδη στην εποχή της «Λευκής Βίβλου», κειμένου για την εργασία και την απασχόληση που θα εγκριθεί από τη σύνοδο κορυφής των μελών της Ε. Ε. (στις 10 και 11 Δεκεμβρίου του 1993), προδιαγράφοντας το δρόμο για το ποιες πολιτικές θα εφαρμοστούν στις χώρες – μέλη της Ε. Ε. την επόμενη τριακονταετία, ανοίγοντας το δρόμο για την κατάργηση του οχτάωρου, τις απολύσεις χωρίς όρια και χωρίς αποζημίωση, το πάγωμα των πραγματικών μισθών, το μοίρασμα της ανεργίας ανάμεσα σε εργαζόμενους και ανέργους,  τη γενίκευση της μερικής απασχόλησης και τη μετατροπή όλων σε ημιαπασχολούμενους, ημιαμειβόμενους και ημιασφαλισμένους, την κατάργηση των εργοδοτικών εισφορών στο σύστημα της Κοινωνικής Ασφάλισης (οδηγώντας το έτσι στην πλήρη διάλυση), την κατάργηση κάθε είδους «ακαμψίας» στο χρόνο και στους όρους απασχόλησης και την πλήρη ελαστικοποίηση της εργασίας, ώστε ο εργοδότης να μπορεί να προσλαμβάνει όπως θέλει και για όσο θέλει, να απολύει όποτε θέλει και όσους θέλει.

Οι κατευθύνσεις της Λευκής Βίβλου είναι απόλυτα σαφής σε ότι αφορά τα εμπόδια που πρέπει, ανάλογα με τις διατάξεις που ισχύουν σε κάθε χώρα, να εξαλειφθούν αναθεωρώντας την εργατική νομοθεσία και καταργώντας εργασιακά και συνταξιοδοτικά δικαιώματα. Το χειρότερο όμως όλων ήταν η κήρυξη του πολέμου (από την πλευρά των δυνάμεων του νεοφιλελευθερισμού) ενάντια στη σταθερή και μόνιμη εργασία που κυριαρχούσε ως τις αρχές τις δεκαετίας του 1990 στο δημόσιο αλλά και στον ιδιωτικό τομέα στη χώρα μας.

Ήταν φυσικό και επόμενο να υπάρξει αντίδραση από την πλευρά των εργαζόμενων και των λαϊκών στρωμάτων, η οποία ιδιαίτερα στο χώρο της εκπαίδευσης θα εκφραστεί μαχητικά από το πιο επισφαλές και ανοργάνωτο κομμάτι των εκπαιδευτικών της εποχής εκείνης, αυτό των αδιόριστων εκπαιδευτικών.

Εγγεγραμμένοι κατά χιλιάδες στη λίστα διορισμού της επετηρίδας με κύριο και μοναδικό προσόν το πανεπιστημιακό πτυχίο της ειδικότητας τους χιλιάδες καθηγητές, δάσκαλοι και νηπιαγωγοί ηλικίας από 25 έως 35 ετών, αναμένουν το μόνιμο διορισμό τους σε κάποια βαθμίδα της εκπαίδευσης και την μετέπειτα ακώλυτη μισθολογική και βαθμολογική τους εξέλιξη έως τη συνταξιοδότησή τους, όταν συνειδητοποιούν από τις αρχές τις δεκαετίας του 1990 ότι τα πράγματα δεν θα εξελιχθούν με τον τρόπο αυτό σε ότι αφορά το σχεδιασμό του εργασιακού τους βίου.

Η ουσιαστική απουσία εργατικών – συνδικαλιστικών αγώνων που να αναδεικνύουν το πρόβλημα της συνεχούς χειροτέρευσης των όρων εργασίας χιλιάδων εκπαιδευτικών που έβλεπαν το όνειρό τους για μόνιμη και σταθερή εργασία μέσω ενός διορισμού στο Δημόσιο Σχολείο να χρονίζει επικίνδυνα ή και να αμφισβητείται, υπό το βάρος της έντονης πίεσης των νεοφιλελεύθερων δογμάτων περί «άξιων» εκπαιδευτικών που δεν οχυρώνονται πίσω από τον εξισωτισμό της επετηρίδας διορισμών και της νέας ιδεολογίας των ίσων ευκαιριών μεταξύ παλαιών και νέων αποφοίτων των παιδαγωγικών και καθηγητικών σχολών των πανεπιστημίων που φαλκιδεύονταν από την ύπαρξη της επετηρίδας διορισμών, θα οδηγήσει χιλιάδες αδιόριστους εκπαιδευτικούς στην αναζήτηση συνδικαλιστικών εκφράσεων και μορφών αγωνιστικής δράσης πέρα και έξω ή στις παρυφές των επίσημων συνδικάτων της εκπαίδευσης (ΔΟΕ – ΟΛΜΕ) που την περίοδο εκείνη ελέγχονται πλήρως από τις συνδικαλιστικές και πολιτικές δυνάμεις εκείνες που είναι φορείς και εφαρμοστές των νεοφιλελεύθερων ιδεών και αντιλήψεων στην κοινωνία και την εκπαίδευση.

Στο πλαίσιο αυτό χιλιάδες αδιόριστοι εκπαιδευτικοί από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 έως και τις αρχές της δεκαετίας του 2000 θα συστρατευθούν στο κίνημα των αδιόριστων εκπαιδευτικών με κύριο εκφραστή του την ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΑΔΙΟΡΙΣΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ (Π. Ε. Α. Ε.) υπερασπιζόμενοι την ύπαρξη και λειτουργία της επετηρίδας διορισμών, διεκδικώντας μαζικούς – μόνιμους διορισμούς σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, πτυχία με κατοχυρωμένα εργασιακά δικαιώματα, συνδικαλιστικά δικαιώματα για όλους τους ελαστικά εργαζόμενους εκπαιδευτικούς (αναπληρωτές – ωρομίσθιους) και ένταξή τους στα συνδικάτα της εκπαίδευσης (ΔΟΕ – ΟΛΜΕ), ανιχνεύοντας νέους τρόπους συνδικαλιστικής και πολιτικής δράσης, καθιερώνοντας το μαχητικό ακτιβισμό στο χώρο της συνδικαλιστικής έκφρασης των εκπαιδευτικών της Δημόσιας Εκπαίδευσης, συμμετέχοντας ενεργά και καθοριστικά σε όλες τις μεγάλες εκπαιδευτικές απεργίες και μάχες της περιόδου.

Χαρακτηριστικές στιγμές των αγώνων αυτών αποτελούν η μάχη της εισαγωγικής επιμόρφωσης των υπό διορισμό εκπαιδευτικών, δηλ. η κατάργηση των προσπαθειών της κυβέρνησης Ν.Δ. (Κ. Μητσοτάκη), με Υπουργό Παιδείας τον Γ. Σουφλιά, να καταστήσει την επετηρίδα διορισμών ουσιαστικά ανενεργή, επιβάλλοντας την υποχρεωτική αξιολόγηση ύστερα από την εισαγωγική επιμόρφωση (μέσω των ΠΕΚ) των υπό διορισμό εκπαιδευτικών (1992 – 1993), γεγονός που ακυρώθηκε χάρη στις πανελλήνιας εμβέλειας κινητοποιήσεις των υπό διορισμό εκπαιδευτικών σε όλα τα Περιφερειακά Επιμορφωτικά Κέντρα της χώρας, αλλά και η μάχη της υπεράσπισης της ενιαίας επετηρίδας διορισμών των δασκάλων και νηπιαγωγών από τις προτάσεις του επίσημου συνδικάτου των εκπαιδευτικών της Π. Ε. (Δ.Ο.Ε.) για διχοτόμηση της σε επετηρίδα αποφοίτων των διετών Παιδαγωγικών Ακαδημιών και Σχολών Νηπιαγωγών και αποφοίτων των Π. Τ. Δ. Ε. (Δασκάλων και Νηπιαγωγών) των πανεπιστημίων που τελικά υιοθετήθηκε από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ (1994) επιφέροντας ένα ουσιαστικό πλήγμα στον τρόπο διορισμού των εκπαιδευτικών μέσω επετηρίδας, δημιουργώντας τεχνητά διαφορετικού χαρακτήρα συμφέροντα μεταξύ των αδιόριστων εκπαιδευτικών στην προσπάθεια των κέντρων εξουσίας να κατηγοριοποιηθούν για πρώτη φορά τα πτυχία και οι εκπαιδευτικοί στη βάση των νεοφιλελεύθερων πολιτικών της Ε. Ε. για την εκπαίδευση που προαναφέραμε.

Όμως η κορυφαία μάχη του κινήματος των αδιόριστων και μόνιμων εκπαιδευτικών αποτέλεσε η μάχη της υπεράσπισης της επετηρίδας διορισμών και της κατάργησης του διαγωνισμού του ΑΣΕΠ για την πρόσληψη εκπαιδευτικών που ήρθε να αντικαταστήσει την επετηρίδα ως τρόπο διορισμού μετά την κατάργηση της το 1997 με τον ν. 2525 επί κυβερνήσεως Κ. Σημίτη με υπουργό Παιδείας τον Γ. Αρσένη. Η μαζική πολυήμερη απεργία των καθηγητών της Ο.Λ.Μ.Ε. (1997) και η αντεπίθεση της κυβέρνησης των νεοφιλελεύθερων – εκσυγχρονιστών του ΠΑΣΟΚ οδήγησαν στην επιβολή του διαγωνισμού του ΑΣΕΠ για το διορισμό εκπαιδευτικών στη δημόσια εκπαίδευση με πρώτο διαγωνισμό αυτόν του 1998. Η μάχη των εξεταστικών κέντρων του διαγωνισμού του ΑΣΕΠ του 1998 και η ουσιαστική απονομιμοποίηση του διαγωνισμού του ΑΣΕΠ θα οδηγήσουν, παρά την προσπάθεια διάσπασης του κινήματος των αδιόριστων με τη δημιουργία της Πανελλήνιας Επιτροπής Αναπληρωτών Εκπαιδευτικών (συνδικαλιστικού μορφώματος που επεδίωκε το διορισμό των αναπληρωτών εκπαιδευτικών με ειδικές ρυθμίσεις, παράλληλα με την ύπαρξη του διαγωνισμού του ΑΣΕΠ) να διαμορφωθεί ένα παράλληλο σύστημα διορισμών (μεικτό με ποσόστωση 60 – 40 υπέρ του διαγωνισμού του ΑΣΕΠ και των επιτυχόντων του, διατηρώντας όμως και τους πίνακες προϋπηρεσίας των αναπληρωτών ως ίχνος της παλαιάς επετηρίδας).

Από το 1990 έως το 2016 η συνεπής στρατηγική του κεφαλαίου και της πολιτικής του έκφρασης του νεοφιλελευθερισμού φαίνεται ότι υλοποιήθηκε με σημαντικές και ουσιαστικές καθυστερήσεις όμως χάρη στους αγώνες του εργατικού κινήματος, οδηγώντας τελικά στην εκπλήρωση του βασικού στόχου των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων,  που δεν είναι άλλος από το να αφαιρέσει όσα υποχρεώθηκε να παραχωρήσει στους εργαζόμενους κάτω από την πίεση των εργατικών αγώνων και της ταξικής πάλης. 

Το κίνημα των αδιόριστων εκπαιδευτικών της περιόδου 1990 – 2016 αντιπαρατέθηκε και αντιπαρατίθεται με τον πυρήνα των ιδεολογικών και πολιτικών απόψεων του νεοφιλελευθερισμού για την εκπαίδευση δημιουργώντας ουσιαστικές και επιτυχείς αντιστάσεις που καθυστέρησαν σημαντικά ή και ακύρωσαν σε κάποιο βαθμό, έστω πρόσκαιρα, τις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις στην εκπαίδευση σε ότι αφορά την κατάργηση των εργασιακών δικαιωμάτων που απορρέουν από τα πτυχία, τη σταθερή και μόνιμη εργασία στην εκπαίδευση, τους χιλιάδες διορισμούς μόνιμων εκπαιδευτικών που έγιναν από το 1990 έως σήμερα (η συντριπτική πλειοψηφία των οποίων έγινε εκτός του διαγωνισμού του ΑΣΕΠ) και του ουσιαστικού ιδεολογικού πλήγματος που επέφερε στη λογική της «αριστείας» και των «άξιων» δηλ. των ταξικά ευνοημένων που προωθούσε και προωθεί ο νεοφιλελευθερισμός και οι πολιτικοί του εκφραστές. Είναι λοιπόν ζητούμενο και σήμερα το να συμβάλλουμε στη δημιουργία ενός ανάλογου κινήματος με τέτοια χαρακτηριστικά και δυναμική που να μπορεί να υπερασπιστεί δικαιώματα και κατακτήσεις των εργαζόμενων που καθημερινά απειλούνται με κατάργηση. Η πρακτική και τακτική του πρόσφατου παρελθόντος μας δίνει στέρεα και καθαρά διδάγματα αναφορικά με το δρόμο που οφείλουν οι εργαζόμενοι να ακολουθήσουν για να υπερασπιστούν:

• το δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα της εκπαίδευσης ενάντια στη λογική της ιδιωτικοποίησής της,
• τη μόνιμη και σταθερή εργασία για τους εργαζόμενους εκπαιδευτικούς που περνάει μέσα από την επιβολή της ύπαρξης μαζικών και μόνιμων διορισμών εκπαιδευτικών ενάντια στις λογικές των ελαστικών σχέσεων εργασίας που κυριαρχούν,
• Το σχολείο που θα δίνει μορφωτικά και εργασιακά δικαιώματα στους αποφοίτους του, κατοχυρωμένα στο πτυχίο τους.

Άλλωστε όλα κρίνονται από τις μάχες και τους αγώνες που δόθηκαν ή δεν δόθηκαν, θα δοθούν ή δεν θα δοθούν σε ότι αφορά τις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις στην κοινωνία και την εκπαίδευση και την ταξική πάλη που αενάως διεξάγεται γύρω από αυτές.

1. Ο Δημήτρης Πολυχρονιάδης είναι εκπαιδευτικός της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης και υπήρξε ενεργό μέλος του κινήματος των αδιόριστων εκπαιδευτικών της δεκαετίας του 1990. ↑

The post ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ ΑΔΙΟΡΙΣΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ 1990 – 2015. first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.