Ξεκινώντας οποιαδήποτε εκπαιδευτική πράξη οφείλουμε να έχουμε κατά νου ότι πρέπει να υπάρχει νόημα, διάλογος και φυσικά σύνδεση με την κοινωνική πραγματικότητα ώστε να πλησιάσουμε στη μορφωτική απελευθέρωση των μαθητών μας. Βασική αρχή και προϋπόθεση κατά τον Paulo Freire είναι η κατάργηση της διχοτόμησης μεταξύ διδασκαλίας και μάθησης. Σε αυτή τη βασική αρχή θα έπρεπε να αναστοχαζόμαστε και να διερωτόμαστε οι εκπαιδευτικοί ώστε να θέτουμε το ερώτημα πώς τα παιδιά θα αγαπήσουν αυτό που διδάσκονται, που μαθαίνουν, που ζουν, που πράττουν.

Έτος 2023. Λογοτεχνικό έτος Άλκη Ζέη – Ζωρζ Σαρή.

   Η κατάλληλη εφόρμηση για να επιλέξουμε τα βιβλία με τα οποία θα ασχολούμασταν εκείνη τη χρονιά. Ήταν η δεύτερη από τις τρεις χρονιές που βαδίζαμε παρέα με τη συγκεκριμένη τάξη και ομιλούσαμε πια την ίδια γλώσσα. Η τάξη αυτορρυθμιζόταν με τις βασικές αρχές της Θεσμικής Παιδαγωγικής. Το Συμβούλιο τάξης οργάνωνε και προγραμμάτιζε, η Συνέλευση επίλυε συγκρούσεις και το τρίπτυχο Τάξη-Αυλή-Κοινότητα είχε γίνει η έμπνευση και απόλαυση των παιδιών.

   Μέσα Οκτώβρη ξεκινά η ανάγνωση ολόκληρου του βιβλίου εντός της τάξης «Τα Γενέθλια» της αγαπημένης Ζωρζ Σαρή, εκδ. Πατάκη. Η ανάγνωση γινόταν εντός της τάξης την ώρα των Εργαστηρίων Δεξιοτήτων και στο πάρκο της γειτονιάς. Φυσικά, τα παιδιά απαιτούσαν κάθε ώρα να είναι η ώρα του Βιβλίου, όπως χαρακτηριστικά έλεγαν ή τουλάχιστον να αναγιγνώσκουμε όποτε ένιωθαν κόπωση. Τελικά, αποδείχθηκε ότι η ανάγνωση ολόκληρου του βιβλίου λειτούργησε ως κίνητρο για να ολοκληρώνουν τις απαιτήσεις της διδακτέας ύλης  καθώς η πλοκή της ιστορίας  τους δημιουργούσε αγωνία για τη συνέχεια. Τα παιδιά απολάμβαναν να ακούν, να διαβάζουν, να αγωνιούν με τους ήρωες και να μπαίνουν στο πλαίσιο της εποχής.

   Αρχές Νοέμβρη ολοκληρώνονται και οι 245 σελίδες του βιβλίου εντός τάξης και προχωρούμε στην επιλογή των τεσσάρων σκηνών ώστε να δραματοποιηθεί και να ολοκληρωθεί για να στηθεί η σχολική γιορτή της 17η Νοεμβρίου. Στο Συμβούλιο Τάξης τα παιδιά αβίαστα επέλεξαν τα σημαντικότερα γεγονότα της ιστορίας «Των Γενεθλίων» με βασικό κριτήριο να παρουσιάζονται τα Χρόνια της Δικτατορίας και η Εξέγερση των Φοιτητών. Να τιμηθούν οι Αγώνες και οι Πεσόντες όχι με ομοιοκατάληκτα ποιήματα και απαρχαιωμένα θεατρικά της μεταπολίτευσης αλλά με τη δημιουργία ερωτημάτων στα παιδιά από  τα παιδιά.

   Άλλωστε, η Λογοτεχνία είναι η ερώτηση μείον η απάντηση. Δεν είμαστε οι δάσκαλοι που δίνουμε έτοιμες απαντήσεις αλλά αυτοί που δημιουργούμε τα ερωτήματα

Το Θεατρικό μας!

   Η ιστορία «Των Γενεθλίων» διαδραματίζεται στο κέντρο της Αθήνας με πρωταγωνίστρια την οκτάχρονη Άννα, η οποία ονειρεύεται μπαλόνια. Τα μπαλόνια σκάνε. Έχει ξημερώσει 21η Απριλίου 1967. Τα γενέθλια δεν θα εορταστούν. (Σκηνή 1η) Τα παιδιά επέλεξαν να ντυθούν κάποιοι στρατιωτικοί που με τις αρβύλες έσκαγαν τα κόκκινα μπαλόνια των γενεθλίων και από ένα τρανζίστορ ακουγόταν το ηχητικό της κήρυξης της δικτατορίας και οι απαγορεύσεις.

   Η Άννα αν και πολλές φορές απογοητεύεται θα μεγαλώσει με ιδανικό το νονό της, τον καθηγητή, που της μαθαίνει με τις πράξεις του τι πάει να πει ελευθερία. (Σκηνή 2η) Ο καθηγητής, αν και αναφέρεται με ψευδώνυμο, είναι ο Δημήτρης Μαρωνίτης, καθηγητής φιλολογίας, κριτικός λογοτεχνίας και δοκιμιογράφος, ο οποίος συνελήφθη την ώρα του μαθήματος εντός Πανεπιστημίου, φυλακίστηκε και βασανίστηκε. Τα παιδιά επέλεξαν σ’ αυτή τη σκηνή να διαβαστεί αυτούσιος ο λόγος που απηύθυνε στους φοιτητές του, όπως παρουσιάζεται στο βιβλίο. Ακολουθεί η σύλληψη. Ο υπότιτλος της δεύτερης αυτής σκηνής ήταν Λογοκρισία.

   Οικογενειακοί φίλοι θα βρεθούν στα μπουντρούμια του ΕΑΤ-ΕΣΑ και στο κολαστήριο της Γυάρου. (Σκηνή 3η) Τα παιδιά επέλεξαν να διαβάσουν αποσπάσματα από τα κρυφά γράμματα και σημειώματα από τα κελιά και τα ξερονήσια. Ο υπότιτλος που έδωσαν Αντίσταση!

   Ξημερώνει 17 Νοέμβρη τα παιδιά της ιστορίας όπως και της παράστασης πετούν τρικάκια και βάφουν συνθήματα. (Σκηνή 4η) Η αφηγήτρια διηγείται ότι ο Παύλος γύρισε στις 5 το πρωί. Δεν ήταν πληγωμένος. Η σκηνή ολοκληρώνεται με την είδηση που συγκλόνισε τα παιδιά «Σκοτώθηκε ο Μάνος. Ξημέρωνε 17 του Νοέμβρη.»

   Η σχολική γιορτή μπορεί να ολοκληρώθηκε αλλά τα παιδιά εναγωνίως ζητούσαν τη συνέχεια. Οπότε δεν σταματήσαμε! Ακολούθησε η έξοδος στην Κοινότητα για να βρούμε το σπίτι της αγαπημένης συγγραφέως, το οποίο ήταν μόλις τρία λεπτά με τα πόδια από το σχολείο. Αξιοποιήσαμε τις αρχιτεκτονικές γνώσεις γονιών και πραγματοποιήσαμε τις περιγραφές κτιρίων που απαιτούνται στο πρόγραμμα σπουδών της Ε’ τάξης. Ήταν το έναυσμα για να συνεχίσουμε την αναζήτηση της ιστορίας της γειτονιάς μας. Προσφυγικά Αλεξάνδρας, Φυλακές Αβέρωφ, γήπεδο Παναθηναϊκού, Πύργος Αθηνών, Κατοικίες ποιητών, πρώην Πρωθυπουργών και το σπίτι του σπουδαίου καραγκιοζοπαίχτη Αντώνη Μόλλα. Πληθώρα εγχειριδίων και πηγών. Ξεχωρίσαμε ένα κόμικ ιστορικό με τίτλο “Τα αμπελοκηπιώτικα της Αθήνας” του Θανάση Πέτρου από τις εκδόσεις Grafic Novel.

   Θα ακολουθήσουν και άλλα αναγνώσματα από τις δύο αγαπημένες συγγραφείς. Θα αναφερθώ εδώ μόνο στον κύκλο ανάγνωσης της Ζωρζ Σαρή. Την επόμενη σχολική χρονιά μέχρι την 28η Οκτωβρίου είχαμε ολοκληρώσει «Την Κόκκινη Κλωστή Δεμένη» και «Τους Νικητές», τα οποία  ανήκουν σε τριλογία μαζί με «Τα Γενέθλια».

   Στο διάστημα αυτό δεχόμαστε και τον λυσσαλέο πόλεμο για την αξιολόγησή μας και την επίδοση των πειθαρχικών μας διώξεων. Εκείνο το διάστημα πραγματοποιείται μια «Γιορτή για το Δημόσιο Σχολείο» από το Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων του 26ου Δημοτικού Σχολείου της Αθήνας που βρίσκεται στη Φωκίωνος Νέγρη. Είναι το σχολείο, το οποίο βομβαρδίστηκε από τους Ναζί στην περίοδο της Κατοχής, την ώρα του συσσιτίου και η Ζωρζ τραυματίστηκε άσχημα καθώς περίμενε στην ουρά μαζί με την  παρέα της. Τα παιδιά είχαν συγκλονιστεί με αυτό το γεγονός και έγραψαν ένα συλλογικό γράμμα στους μαθητές του 26ου για να τους εκκινήσουν να ψάξουν την ιστορία του σχολείου τους. Το γράμμα τους διαβάστηκε από τη ραδιοφωνική εκπομπή των Θρανίων της Άνοιξης και το γράμμα τους δημοσιεύτηκε στη διασχολική εφημερίδα Κοκκινολαίμης.

   Αντί επιλόγου, θα καταθέσω ότι μπορεί η επιστήμη να εμπλουτίζει το νου, η λογοτεχνία εμπλουτίζει ολόκληρη την προσωπικότητα. Φτωχά τα λόγια γι’ αυτούς τους μαθητές, μαθήτριες και γονείς που σε όλο αυτό το μαγικό και δύσκολο πολλές φορές ταξίδι έδωσαν νόημα και κουράγιο στον αγώνα και στις πειθαρχικές μας διώξεις! Εδώ θα είμαστε για άλλα τόσα αναγνώσματα και αγώνες για το Δημόσιο Σχολείο!

The post Όταν το βιβλίο γίνεται γιορτή first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Το άρθρο Όταν το βιβλίο γίνεται γιορτή εμφανίστηκε πρώτα στο Εκπαιδευτική Λέσχη.

Το θεατρικό έργο για το οποίο διώκεται η εκπαιδευτικός Έφη Λάζου

Επόμενη στάση του πειθαρχικού πογκρόμ: Ζάκυνθος. Αυτή τη φορά διωκόμενη είναι η Έφη Λάζου, εκπαιδευτικός θεατρικής αγωγής και πρόεδρος του Συλλόγου Π.Ε. Ζακύνθου. Το έγκλημά της; Ανέβασε, ως σκηνοθέτης και σεναριογράφος, με το θεατρικό εργαστήρι «Φιέρα» το έργο Η Άννα Φρανκ συνομιλεί με τα παιδιά της Παλαιστίνης! Και μάλιστα το ανέβασε εκτός σχολείου, με άδεια ιδιωτικού έργου που της παρείχε η υπηρεσία!

Είναι πλέον φανερό, ότι το σιωνιστικό κατεστημένο έχει απλώσει τόσο βαθιά τα πλοκάμια του στη χώρα μας ώστε όποιος ή όποια τολμήσει να πει έστω τη λέξη Παλαιστίνη διώκεται αυτομάτως για …αντισημιτισμό! Οι ευθύνες της κυβέρνησης, του Υπουργείου Παιδείας και των διοικητικών του μηχανισμών είναι βαρύτατες. Διότι πλέον όχι απλά έχουν κάνει το Σύνταγμα κουρελόχαρτο αλλά επιχειρούν μεθοδικά να αλλάξουν το πολίτευμα της χώρας η οποία έτσι κι αλλιώς έχει μετατραπεί σε στρατιωτικό ορμητήριο των ΗΠΑ και του Ισραήλ και τουριστικό θέρετρο για την ανάπαυλα των εγκληματιών πολέμου ισραηλινών στρατιωτών. Την ίδια στιγμή που στη Γάζα πραγματοποιείται, με τη συνενοχή και συμμετοχή της ελληνικής κυβέρνησης, η μεγαλύτερη γενοκτονία του αιώνα μας, την ίδια στιγμή που παιδιά πεθαίνουν από την πείνα, την ίδια στιγμή που οι γονείς τους πυροβολούνται όταν στέκονται στην ουρά για μια σακούλα αλεύρι.

Σώπα, μη μιλάς, είναι ντροπή

κοψ’ τη φωνή σου, σώπασε

κι επιτέλους

αν ο λόγος είναι άργυρος

η σιωπή είναι χρυσός[…]

Στο σχολείο μου έκρυψαν την αλήθεια τη μισή

και μου έλεγαν: «Εσένα τι σε νοιάζει; Σώπα!»

Η δίωξη της Έφης έρχεται να προστεθεί στη δίωξη της Ελευθερίας, της δασκάλας από το Δημοτικό Σχολείο του Ταύρου που τόλμησε να αναρτήσει τη ζωγραφιά των παιδιών της. Η απάντηση που δόθηκε στις σχολικές γιορτές λήξης αλλά και στο αντιπολεμικό δεκαήμερο των Συλλόγων ΠΕ ήταν εντυπωσιακή. Χιλιάδες εκπαιδευτικοί και παιδιά με ζωγραφιές, ποιήματα, τραγούδια, θεατρικά, μίλησαν για την ειρήνη, για το δικαίωμα κάθε λαού να ζει ελεύθερα και ειρηνικά στον τόπο του. Ας καταγράψει λοιπόν η ισραηλινή πρεσβεία σε πόσα και ποια σχολεία, πόσα και ποια παιδιά, πόσοι και ποιοι δάσκαλοι και δασκάλες είναι ένοχες προς τιμωρία και ας προτείνει να μας κλείσουν σε κάποιο στρατόπεδο συγκέντρωσης. Ό,τι κι αν κάνουν όμως, να ξέρουν ένα πράγμα. Δε θα παραχωρήσουμε ούτε σπιθαμή από την παιδαγωγική ελευθερία και τον επιστημονικό μας ρόλο. Η Έφη δεν είναι μόνη της. Είμαστε όλες και όλοι μια γροθιά! Και δε θα σταματήσουμε να λέμε στα παιδιά την αλήθεια, να τους λέμε το σκύλο σκύλο, το λύκο λύκο, το σκοτάδι σκοτάδι. Α, φτάνει πια! Πρέπει να λέμε την αλήθεια στα παιδιά.

Διαβάστε παρακάτω σε μορφή flipbook το έργο για το οποίο διώκεται η Έφη κάνοντας κλικ στην εικόνα:

« Η ΑΝΝΑ-ΦΡΑΝΚ

ΣΥΝΟΜΙΛΕΙ

ΜΕ  ΤΑ  ΠΑΙΔΙΑ

   ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗΣ»

 ΚΕΙΜΕΝΟ – ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΔΡΑΜΑΤΙΚΗΣ ΤΕΧΝΗΣ: ΛΑΖΟΥ ΕΥΦΡΟΣΥΝΗ

ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ

ΑΣΤΕΡΙ ΑΝΑΤΟΛΗΣ , αφηγητής/τρια Α

ΑΣΤΕΡΙ ΔΥΣΗΣ, αφηγητής/τρια Β

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ: ΕΒΡΑΙΟΙ

ΑΝΝΑ ΦΡΑΝΚ ,13 χρονών

ΜΑΡΓΚΟΤ, αδερφή της Άννας Φρανκ,16 χρονών

ΟΤΤΟ , πατέρας της Άννας Φρανκ

ΕΝΤΙΘ , μητέρα της Άννας Φρανκ

ΣΑΝΕ, φίλη της Άννας Φρανκ ,13 χρονών

ΧΑΝΑ, φίλη της Άννας Φρανκ ,14 χρονών

ΖΑΚΛΙΝ, φίλη της Άννας Φρανκ ,13 χρονών

ΓΚΑΜΠΙ , αδερφή της Χάνα , 3 χρονών

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ: ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΟΙ

ΝΑΝΣΙ, παιδί της Παλαιστίνης Α,12 χρονών

ΛΕΪΛΑ,  Παλαιστίνια δασκάλα

ΤΑΛΑ , παιδί της Παλαιστίνης Β,12 χρονών

ΣΑΝΤΙΝ,  Παλαιστίνια μάνα Α

ΤΖΑΜΙΛΑ , Παλαιστίνια κοπέλα

ΧΙΟΥΝΤΑ, Παλαιστίνια μάνα Β, μητέρα της Λουτζέιν και γιατρός

ΛΟΥΤΖΕΪΝ, παιδί της Παλαιστίνης Γ, 12 χρονών, κόρη της Χιούντα

( Οι ηλικίες αντιστοιχούν  στα πρόσωπα στην αρχή του έργου. Κατά τη διάρκειά του όλοι μεγαλώνουν κατά χρόνια ή δεκαετίες.)

 ΟΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ-ΚΟΡΑΚΙΑ

ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ Α

ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ Β

ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ Γ

ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ Δ

ΕΒΡΑΙΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ Α

ΕΒΡΑΙΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ Β

ΕΒΡΑΙΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ Γ

ΕΒΡΑΙΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ Δ

ΠΡΑΞΗ Α

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

( ΣΕ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΑ ΑΣΤΕΡΙΑ. Χωρισμένο σε ΑΝΑΤΟΛΗ και ΔΥΣΗ , στη γη της ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗΣ και στην  ΕΥΡΩΠΗ. ΜΟΥΣΙΚΗ. Μπαίνουν ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ από δεξιά και ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ από αριστερά. Έχουν ρόλο ΑΦΗΓΗΤΗ.)

 ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ:  Σήμερα ο ουρανός είναι γεμάτος αστέρια!

 ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ:  Κάθε μέρα ο ουρανός είναι γεμάτος αστέρια!

 ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ: Σωστά! 

 ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ: Για να φωτίζει τις σκοτεινές νύχτες της ζωής  μας!

 ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ: Και  να δίνει ελπίδα στις πιο σιωπηλές στιγμές του κόσμου μας!

 ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ:  Κάθε ευχή και ένα αστέρι!

ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ: Κάθε όνειρο και η φωτεινή εικόνα του στον έναστρο ουρανό!

 ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ: Μια ιστορία λέει, ότι κάθε φορά που πέφτει από τον ουρανό ένα αστέρι ,γεννιέται στη γη  ένα παιδί!

 ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ: Και τότε η γη αποκτάει κάτι από το φως εκείνου του αστεριού, αφού υπάρχει και φωτίζει μέσα από την ψυχή και το χαμόγελο του μικρού παιδιού!

 ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ: Και καθώς εκείνο  μεγαλώνει , μεγαλώνει μέσα του το φως, μαζί με το όνειρό του!

 ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ: Και μια μέρα θα γίνει τόσο δυνατό, που δε θα μπορεί άλλο να το αντέξει τούτη η γη και θα το στείλει πίσω στον ουρανό, απ’ όπου ήρθε!

 ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ:  Σωστά! Εκτός εάν…..

 ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ: Εκτός εάν …το παιδί  στη γη  χάσει το φως του….

 ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ: ….στις  «μεγάλες» πόλεις….

 ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ:… στις «μεγάλες» ιστορίες…

 ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ: …..στους «λάθος» δρόμους….

 ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ:  ….με τα «λάθος» ονόματα…

 ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ: … που δε βλέπουν ούτε τον ουρανό….

 ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ: …ούτε τα αστέρια ! 

 ( ΜΟΥΣΙΚΗ. ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ και  ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ φεύγουν και μπαίνουν οι ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ: ΕΒΡΑΙΟΙ  με τη σειρά που μιλάνε: ΑΝΝΑ ΦΡΑΝΚ- ΜΑΡΓΚΟΤ -ΟΤΤΟ-ΕΝΤΙΘ-  ΣΑΝΕ –ΧΑΝΑ- ΖΑΚΛΙΝ και ΓΚΑΜΠΙ )

 ΑΝΝΑ ΦΡΑΝΚ:  Η Άννα Φρανκ γεννήθηκε στις 12 Ιουνίου 1929…

ΜΑΡΓΚΟΤ: ….στη Φραγκφούρτη της Γερμανίας, κοντά στον ποταμό Μάιν.

ΟΤΤΟ: Πατέρας της ήταν ο Όττο Φρανκ, ένα χαμογελαστός έμπορος και επιχειρηματίας.

ΕΝΤΙΘ:  Και μητέρα της, η Έντιθ Χόλαντερ.

ΜΑΡΓΚΟΤ:  Είχε και μια αδερφή, τρία χρόνια μεγαλύτερή της, τη Μαργκότ Φρανκ.

ΣΑΝΕ: Και τέσσερις  καλές φίλες , που θα συναντήσει αργότερα στη ζωή της…

ΧΑΝΑ: Τη  Χάνα…

ΣΑΝΕ:  …τη Σάνε….

ΖΑΚΛΙΝ: …τη Ζακλίν…

ΓΚΑΜΠΙ:  …και τη μικρή Γκάμπι!

ΧΑΝΑ :  Κι ο καθένας και η καθεμία από αυτούς είχε τα δικά του όνειρα!

( Καθώς ο κάθε ένας λέει το όνειρό του, ΤΟ ΦΩΣ ΧΑΜΗΛΏΝΕΙ και μπαίνει η  ΜΟΥΣΙΚΗ του ΕΒΡΑΙΚΟΥ  ΝΑΝΟΥΡΙΣΜΑΤΟΣ που  σταδιακά δυναμώνει μέχρι να τραγουδηθεί στο τέλος.)

ΣΑΝΕ:  Ονειρεύομαι να αποκτήσω μία δική μου οικογένεια!

ΕΝΤΙΘ: Ονειρεύομαι μία βόλτα στην πόλη!

ΓΚΑΜΠΙ: Ονειρεύομαι να πάρω μία μεγάλη κούκλα!

ΧΑΝΑ:  Ονειρεύομαι να μπορώ να βοηθάω όλους τους ανθρώπους!

ΖΑΚΛΙΝ:  Ονειρεύομαι να μεγαλώσω γρήγορα για να είμαι ελεύθερη να κάνω ό, τι θέλω!

ΜΑΡΓΚΟΤ:  Ονειρεύομαι να σπουδάσω ό, τι αγαπάω!

ΟΤΤΟ:  Ονειρεύομαι τα κορίτσια μου να είναι πάντα ευτυχισμένα!

ΑΝΝΑ ΦΡΑΝΚ:  Ονειρεύομαι  μια  μέρα να γίνω συγγραφέας και να ταξιδέψω σε όλο τον κόσμο!

( ΤΑ ΦΩΤΑ ΧΑΜΗΛΩΝΟΥΝ  και ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ ΤΟ ΕΒΡΑΪΚΟ ΝΑΝΟΥΡΙΣΜΑ, ενώ παίρνουν μικρά μωρά –κούκλες για να νανουρίσουν ή πανιά-κουβερτάκια  για να σκεπάσουν τα παιδιά Στο τέλος, όλοι κάθονται κάτω και ο ένας ξαπλώνει στα πόδια του άλλου που τον σκεπάζει.)

( Στο τέλος του ΕΒΡΑΪΚΟΥ ΝΑΝΟΥΡΙΣΜΑΤΟΣ ξεκινάει το ΑΡΑΒΙΚΟ ΝΑΝΟΥΡΙΣΜΑ καθώς μπαίνει στη σκηνή Η ΜΑΜΑ –ΧΙΟΥΝΤΑ . Η  ΜΑΜΑ-ΕΝΤΙΘ της δίνει με μια συμβολική κίνηση το «φανταστικό» μωρό που νανουρίζει. Το νανούρισμα τραγουδάει η ΧΙΟΥΝΤΑ η οποία εισάγει στη σκηνή και τους άλλους ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ-ΤΟΥΣ ΠΑΛΑΣΤΙΝΙΟΥΣ με τη  σειρά: ΛΕΪΛΑ – ΣΑΝΤΙΝ-ΤΖΑΜΙΛΑ- ΝΑΝΣΙ  – ΤΑΛΑ –ΚΑΙ ΛΟΥΤΖΕΪΝ. Όταν τελειώσει το τραγούδι, λένε και αυτοί τα όνειρά τους…)

 ΝΑΝΣΙ: Όλου του κόσμου τα παιδιά ονειρεύονται!

ΛΕΪΛΑ:  Και όλου του κόσμου οι μάνες συντροφεύουν με τραγούδια τα όνειρά τους για να μοσχοβολούν και να μη μαραίνονται…!

ΤΑΛΑ:  Ονειρεύομαι μια σοκολάτα!

ΣΑΝΤΙΝ :  Ονειρεύομαι όλα τα παιδιά να έχουν αυτά που χρειάζονται!

ΤΖΑΜΙΛΑ:  Ονειρεύομαι τη γειτονιά που γεννήθηκα!

ΧΙΟΥΝΤΑ : Ονειρεύομαι  έναν καλύτερο κόσμο για τα παιδιά μου: να σπουδάσουν, να έχουν  μια καλή δουλειά και να είναι ελεύθερα!

ΛΟΥΤΖΕΪΝ:  Ονειρεύομαι να με πάρει ένα πλοίο, να με πάει σ’ ένα μακρινό νησί και να με πετάξει στην ακτή. Μακριά από τον κόσμο, μακριά απ’ όλα ΄ και ιδιαίτερα μακριά  από τον πόλεμο!

(ΜΟΥΣΙΚΗ)

Ονομάζομαι Λουτζέιν  που σημαίνει «ασημένια» . Το όνομα μου, μου  το έδωσε η μητέρα μου, η Χιούντα, γιατί της θύμιζε  ένα αγαπημένο της τραγούδι.

ΧΙΟΥΝΤΑ :  Η Λουτζέιν γεννήθηκε στη Δυτική Όχθη της Παλαιστίνης , όπου αποφασίσαμε μαζί με τον άντρα μου , τον Ισμαήλ, να  γυρίσουμε,  όταν μας δόθηκε αυτό το δικαίωμα από τις συμφωνίες του Όσλο. Για να έχουμε κι εμείς,  ένα δικό μας παιδί γεννημένο στον τόπο, από τον οποίο είχαμε κάποτε ξεριζωθεί! Έτσι, επιστρέψαμε όλοι μαζί από το Βουκουρέστι, όπου ο άντρας μου  υπηρετούσε ως διπλωμάτης και εγώ εργαζόμουν  ως γιατρός. Η οικογένειά μας είχε ακόμα  τρία παιδιά.: τη Χίμπα, τον  Χάντι  και  τον Αχμάντ.

ΛΟΥΤΖΕΪΝ:  Αλλά εδώ, στα χρόνια που ακολούθησαν και καθώς μεγάλωνα κι εγώ αποκτήσαμε πολλούς -πολλούς  καλούς φίλους: την Τζαμίλα, την Τάλα, την Νάνσι, την  Λέϊλα, την Σαντίν και άλλους πολλούς.

ΤΖΑΜΙΛΑ:  Να σας πω μια ιστορία για την πόλη πέρα από τη θάλασσα;

ΤΑΛΑ:  Πότε θα πάμε στη θάλασσα , Τζαμίλα;

ΤΖΑΜΙΛΑ: Τώρα αμέσως!!!  Ε, ελάτε εδώ όλα τα παιδιά! Σηκώστε τα χέρια σας ψηλά να φέρουμε βροχή!!!

 ( Τα παιδιά κάνουν τους ήχους της βροχής με τα χέρια και τα πόδια τους. Εντωμεταξύ η ΛΕΪΛΑ  και Η ΣΑΝΤΙΝ φέρνουν δύο λεκάνες με νερό για να πλατσουρίσουν τα τέσσερα παιδιά: η Νάνσι , η Λουτζέιν , ο Χάντι  και η Τάλα, που μπαινοβγαίνουν και πιτσιλιούνται…)

ΣΑΝΤΙΝ:  Ορίστε και η θάλασσά σας! Τόση βροχή που έπεσε, φούσκωσε για τα καλά!

ΛΕΪΛΑ: ( καθώς χαίρεται που χαίρονται)  Δεν είναι όμορφα και δροσερά;

ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ: Ναι…. Ναι!!!  Είναι πανέμορφα!!!

ΤΖΑΜΙΛΑ:  Καθίστε τώρα να σας πω την ιστορία! ( Τα παιδιά κάθονται)  Κλείστε τα μάτια

σας  και ταξιδέψτε με τη φαντασία σας! ……Η πόλη πέρα από τη θάλασσα είναι

γεμάτη πουλιά…… Άσπρα, κίτρινα, μπλε, κόκκινα …όλου του κόσμου τα πουλιά… με όλα του κόσμου τα χρώματα! Όλη μέρα πετούν και τη νύχτα ξεκουράζονται στο μαγικό βουνό. Συνεχίζουν όμως να τραγουδούν και ενώ κοιμούνται  η φωνή τους τρυπώνει μέσα στα όνειρα των μικρών παιδιών και τους οδηγεί μυστικά στο δρόμο για το μαγικό βουνό….   ( Χτυπά τα παιδιά  διακριτικά στον ώμο να ανοίξουν τα μάτια,να σηκωθούν και να την ακολουθήσουν)  Από’δω…. από’δω….  ( όλοι προχωρούν μυστικά…)

ΛΕΪΛΑ: Κι όταν φτάσουν στο μαγικό βουνό αρχίζουν να παίζουν ό,τι παιχνίδι θέλουν:

κρυφτό, κυνηγητό… ! Μα, σε κάθε παιχνίδι τους , ω, τι φοβερό…. το βουνό αλλάζει

θέση ! Και τα παιδιά ψάχνουν να βρουν από πού ξεκίνησαν!

ΤΖΑΜΙΛΑ: Αλλά , ό,τι και να τους συμβεί, πάντα έχουν δίπλα τους ένα χρωματιστό πουλί

για να τα οδηγήσει πίσω, στο σωστό δρόμο!

ΣΑΝΤΙΝ:  Και  στο μαγικό βουνό , τα παιδιά δεν φοβούνται ποτέ τον καιρό! Τα χιόνια είναι

σαν χνουδωτά γουνάκια και οι σταγόνες της βροχής δεν αγγίζουν ποτέ τα κεφάλια

των ανθρώπων!

ΝΑΝΣΙ:  Η πόλη πέρα από τη θάλασσα είναι ένας αληθινός παράδεισος!

( ΜΟΥΣΙΚΗ.  Τα παιδιά συνεχίζουν να πλατσουρίζουν και να πιτσιλιούνται χαρούμενα, μέχρι που η Λέϊλα και  η Σαντίν  παίρνουν πίσω τις λεκάνες με το νερό.)

(ΣΙΓΑ –ΣΙΓΑ Η ΣΚΗΝΗ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ  ΣΚΟΤΕΙΝΙΑΖΕΙ ΚΑΙ ΠΑΓΩΝΕΙ ΚΑΙ ΖΩΝΤΑΝΕΥΕΙ Η ΣΚΗΝΗ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ. Είμαστε στα δέκατα τρίτα γενέθλια της Άννας Φρανκ. Όλοι μαζί σηκώνονται και λένε  ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΑΚΙ ΤΩΝ ΓΕΝΕΘΛΙΩΝ .  Η μαμά ΕΝΤΙΘ φέρνει την τούρτα με τα 13 κεράκια. Οι υπόλοιποι αφήνουν τις κούκλες και τα πανιά και φέρνουν τα δώρα της Άννας.)

ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ:    Γιομ ουλέντετ σαμέαχ

Γιομ ουλέντετ σαμέαχ

Γιομ ουλέντετ σαμέαχ Άννα

Γιομ ουλέντετ σαμέαχ

( Η ΑΝΝΑ σβήνει τα κεράκια και όλοι χειροκροτούνε . Κατόπιν πλησιάζουν  ένας-ένας και τις δίνουν τα δώρα της.)

ΧΑΝΑ:  Χρόνια πολλά, καλή μου φίλη! Και τώρα ήρθε η ώρα για τα  δώρα !!!

ΣΑΝΕ: Μια ΜΟΝΟΠΟΛΗ από μένα!

ΖΑΚΛΙΝ: Και αυτό το βιβλίο από μένα!

ΜΑΡΓΚΟΤ: Ορίστε! Οι αγαπημένοι σου μύθοι!

ΕΝΤΙΘ:  Και από τη μαμά , μια όμορφη καρφίτσα για να λάμπεις!

ΓΚΑΜΠΙ : Κι αυτό από μένα και τη Χάνα! 

ΟΤΤΟ:  Να, και το δικό μου!  ( της δίνει το ημερολόγιο)

ΑΝΝΑ-ΦΡΑΝΚ: ( το βλέπει)  Ένα ημερολόγιο! Ευχαριστώ μπαμπά! Το ήθελα τόσο πολύ!

( Τον αγκαλιάζει)

ΓΚΑΜΠΙ:  ( στον Όττο)  Κύριε  Όττο, πείτε μας το κινέζικο τραγουδάκι!

ΟΤΤΟ: Το κινέζικο τραγουδάκι; Φυσικά! Είστε έτοιμες, όλες ; Πάμε! 

 ( λέει ένα τραγούδι ακαταλαβίστικο που τους έχει πει ότι είναι στα κινέζικα. Τα

 κορίτσια  φέρνουν τώρα τα τσέρκια τους και χορεύουν τραγουδώντας.)

Γιο ντι γουί ντι γιο ντι γουι ντι  ουάγια!

Γιο ντι γουί ντι γιο ντι γουι ντι ουάγια!

Γουίτς, γουίτς, γουίτς, γουίτς: ΜΠΟΥΜ!!!!

ΖΑΚΛΙΝ:  Άλλη μία φόρα, κύριε Όττο, άλλη μία!

(Ο κύριος Όττο τραγουδάει ξανά ,τα κορίτσια χορεύουν, τραγουδούν, πηδούν, στο τέλος πέφτουν κάτω και μένουν ακίνητες. Σκοτεινιάζει…)

ΣΚΗΝΗ Α

( ΜΟΥΣΙΚΗ. Μπαίνουν ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ και ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ)

ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ: Παιχνίδι και Χαρά!

ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ: Στοιχεία του φωτός!

ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ:  Οικογένεια και Αγάπη! 

ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ: Συστατικά μιας καλής ανατροφής!

ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ:  Ειρήνη και ευημερία!

ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ: Απαραίτητη προϋπόθεση!!!

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                          ( Στο σημείο  αυτό ΠΡΟΒΑΛΛΟΝΤΑΙ  ΜΙΚΡΟ ΒΙΝΤΕΟ ΚΑΙ ΕΙΚΟΝΕΣ από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και από τη Γάζα. Όταν τελειώσει η προβολή , μπαίνουν ντυμένοι σαν  ΚΟΡΑΚΙΑ 4 ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ ΚΑΙ 4 ΕΒΡΑΙΟΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ. Κινούνται σαν ένα σμήνος  πουλιών που αλλάζει κατευθύνσεις και λένε τα παρακάτω λόγια: )

ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ  Α:  Η  Άννα –Φρανκ είναι παιδί Εβραίων, γεννημένη το

1929!

ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ Β:  ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ  στους Εβραίους να περπατάνε στα

πάρκα της πόλης ή να κάθονται σε δημόσια παγκάκια!

ΕΒΡΑΙΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ  Α:  Η Λουτζέϊν είναι παιδί Παλαιστινίων, γεννημένη το 1996!

ΕΒΡΑΙΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ  Β: ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ στους Παλαιστίνιους να κυκλοφορούν

στους εβραϊκούς δρόμους ή  να  εισέρχονται στις εβραϊκές περιοχές χωρίς άδεια εισόδου , η οποία θα ελέγχεται αυστηρά από Ισραηλινούς

στρατιώτες στα σημεία ελέγχου της πόλης.

ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ Γ:  ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ να απασχολείτε στην εργασία σας

Εβραίους πολίτες! Όλοι οι Εβραίοι απολύονται!

ΕΒΡΑΙΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ  Γ: ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ  στις οικογένειες των Παλαιστινίων να

επιστρέψουν στα σπίτια τους, από τα οποία εκδιώχθηκαν. Τα σπίτια

αυτά θα κατεδαφίζονται ή θα κατάσχονται αμέσως!

ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ Δ: Οι Εβραίοι είναι υποχρεωμένοι να πηγαίνουν στα

Εβραϊκά σχολεία και στα Εβραϊκά μαγαζιά!

ΕΒΡΑΙΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ  Δ: Οι  Παλαιστίνιοι είναι υποχρεωμένοι να πηγαίνουν μόνο

στα Νοσοκομεία της Παλαιστινιακής αρχής και σε συγκεκριμένες

πτέρυγες!

ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ  Α:  ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ στους Εβραίους να ανεβαίνουν σε

τραμ και να οδηγούν αυτοκίνητο!

ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ Β: ….Να πηγαίνουν στο θέατρο, στον κινηματογράφο ή σε

οποιοδήποτε άλλο μέρος ψυχαγωγίας! Να έχουν ραδιόφωνα.

ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ Γ: …Να κυκλοφορούν στο δρόμο μετά τις 8 το βράδυ!

ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ Δ: ….Να καταγίνονται με οποιοδήποτε δημόσιο σπορ:

απαγορεύεται η είσοδος στην πισίνα, στο γήπεδο του τένις ή του χόκεϋ, σε κάθε αθλητική δραστηριότητα!

ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ Β:  Και για να ξεχωρίσουν από τους υπόλοιπους ,  όλοι οι

Εβραίοι πάνω από 12 χρονών, πρέπει να  έχουν στα ρούχα τους

ραμμένο ένα κίτρινο αστέρι.

ΕΒΡΑΙΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ  Α:   ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ  στους  Παλαιστίνιους να περάσουν το

τείχος που τους χωρίζει από τις εβραϊκές συνοικίες.

ΕΒΡΑΙΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ  Β:… Να  χτίσουν καινούργια σπίτια.

ΕΒΡΑΙΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ  Γ: ….Να μετακινούνται όπου θέλουν όποτε θέλουν .

ΕΒΡΑΙΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ  Δ:  Και για να ξεχωρίζουν,  πρέπει να έχουν μια ταυτότητα που θα δηλώνει την ιδιότητα και το παρελθόν τους : πράσινη αν έχουν

συλληφθεί και φυλακιστεί , πορτοκαλί  αν είναι κάτοικοι της Δυτικής Όχθης  και μπλε αν είναι μόνιμοι κάτοικοι ή έχουν ισραηλινή υπηκοότητα.

ΟΛΟΙ ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ:  Εμείς είμαστε η τιμημένη Άρια Φυλή!!!

ΟΛΟΙ ΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ : Εμεί είμαστε ο εκλεκτός λαός του Ισραήλ!

(Φεύγουν όλοι . ΣΚΟΤΑΔΙ)

ΣΚΗΝΗ Β

(ΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ παίρνουν θέση στο ΣΗΜΕΙΟ ΕΛΕΓΧΟΥ από όπου θα περάσουν για να πάνε σχολείο τα τρία ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗΣ:   ΝΑΝΣΙ  – ΤΑΛΑ –ΚΑΙ ΛΟΥΤΖΕΪΝ. –ΠΡΟΒΑΛΛΟΝΤΑΙ ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ- Τα παιδιά πλησιάζουν με τις τσάντες τους και μιλούν χαρούμενα. Ακούγονται γέλια. Ξαφνικά οι ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ τα σταματούν..)

ΕΒΡΑΙΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ  Α: Σημείο ελέγχου Κ! Ακίνητοι όλοι!

( Τα παιδιά παγώνουν.)

ΕΒΡΑΙΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ Β:  Πού πάτε;

ΝΑΝΣΥ:  Σχολείο!

ΕΒΡΑΙΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ Β:  Και γιατί ήρθατε από εδώ; Δεν ξέρετε  ότι  απαγορεύεται

αυτός ο δρόμος  για εσάς! Πρέπει να γυρίσετε πίσω και να πάτε από την παράκαμψη!

ΤΑΛΑ: Μα έχουμε ήδη αργήσει πολύ! Θα κάνουμε πάνω από μισή ώρα  από εκεί!

ΕΒΡΑΙΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ Γ:  ( πλησιάζει επιθετικά με το όπλο.) Δικό σας πρόβλημα αυτό!

ΕΒΡΑΙΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ Δ: ( ακόμα πιο επιθετικός τους σπρώχνει με το σώμα του)

Και καλύτερα να μη φτάσετε ποτέ!

ΛΟΥΤΖΕΪΝ:  Τι είναι αυτά που λέτε;

ΕΒΡΑΙΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ Δ:  Μια κουβέντα ακόμα και σε έστησα στον τοίχο!

ΝΑΝΣΥ: ( σπρώχνοντας την ΛΟΥΤΖΕΪΝ)  Έλα , Λουτζέιν,πάμε! Θα προλάβουμε κι από

εκεί!

( ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΦΕΥΓΟΥΝ. ΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ ΣΡΑΤΙΩΤΕΣ βάζουν τα γέλια. ΣΚΟΤΑΔΙ)    

ΣΚΗΝΗ Γ

(ΜΟΥΣΙΚΗ. ΦΩΣ. Η ΑΝΝΑ-ΦΡΑΝΚ  ανοίγει το ημερολόγιό της και αρχίζει να γράφει…)

ΑΝΝΑ-ΦΡΑΝΚ: «  Σάββατο,20 Ιουνίου 1942.

Αγαπημένο μου ημερολόγιο, είναι πολλές μέρες που δεν έχω γράψει πια τίποτα.

Έπρεπε να σκεφτώ μια για πάντα τι σημαίνει ένα ημερολόγιο. Είναι για μένα ένα

εντελώς  μοναδικό αίσθημα να εκφράζω τις σκέψεις μου, όχι μόνο γιατί δεν έχω ακόμη γράψει, αλλά γιατί μου φαίνεται πως αργότερα ούτε εγώ ούτε οποιοσδήποτε άλλος θα ενδιαφερόταν για τις εκμυστηρεύσεις μιας μαθήτριας 13 χρονών. Στο κάτω- κάτω, δεν έχει και καμιά σπουδαιότητα. Επιθυμώ να γράψω, και πολύ περισσότερο ακόμα, να βυθομετρήσω την καρδιά μου σχετικά με κάθε λογής πράγματα.

« Το χαρτί είναι πιο υπομονετικό από τους ανθρώπους!» αυτό αποφάσισα. Και μια και με τις φίλες μου μας είναι αδύνατο να αποκτήσουμε μια στενότερη επαφή και να τα λέμε όλα, όπως ονειρεύομαι, θα είσαι εσύ η πραγματική μου φίλη! Και θα σε ονομάσω Κίτι!!!

Άκου, λοιπόν, αγαπημένη μου Κίτι, μερικά πράγματα για μένα, που συνέβησαν πριν σε γνωρίσω: Γεννήθηκα στην Φραγκφούρτη του Μάιν και ήμουν ένα πολύ χαρούμενο παιδί. Το 1933 ,όλη η οικογένειά μου, όντας Εβραίοι εκατό τοις εκατό , μεταναστεύσαμε στο Άμστερνταμ , όπου γνώρισα πολλές φίλες και συνέχισα να είμαι ένα χαρούμενο παιδί. Πριν λίγες μέρες όμως έμαθα ότι την καινούργια χρονιά θα πρέπει να πάω σε ένα άλλο σχολείο, μόνο για εβραιόπουλα. Και δεν είναι μόνο αυτή η αλλαγή στη ζωή μου. Ο πατέρας μένει συχνά στο σπίτι τον τελευταίο καιρό. Επίσημα, έχει αποσυρθεί από τις δουλειές! Τι δυσάρεστο αίσθημα γι’ αυτόν να νιώθει άχρηστος! Ο κύριος Κοοφόις ανέλαβε τη διεύθυνση στον οίκο Τράβις και ο κύριος Κράλερ τη Φίρμα Κόλεν και Σία. Ειλικρινά , δεν καταλαβαίνω τι κακό έχουν κάνει οι Εβραίοι και τους διώχνουν από παντού;

Μετά το 1940, οι καλές μας μέρες άρχισαν να παίρνουν γοργά τέλος: πρώτα ο πόλεμος, έπειτα η συνθηκολόγηση και η εισβολή των Γερμανών μας έφεραν στην αθλιότητα. Τα μέτρα εναντίον των Εβραίων παίρνονται το ένα πάνω στο άλλο!

Μια συμμαθήτριά μου λέει: « Δεν τολμώ να κάνω τίποτε, από φόβο μήπως κάνω κάτι απαγορευμένο» Η ελευθερία μας έχει περιοριστεί πάρα πολύ!

Άραγε , μπορώ να εξακολουθώ να είμαι χαρούμενη, μετά από όλα αυτά;

(ΣΚΟΤΑΔΙ)

ΣΚΗΝΗ  Δ

(ΦΩΣ. ΣΤΟ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ.  Είναι μέσα στη σκηνή η ΔΑΣΚΑΛΑ ΛΕΪΛΑ και μπαίνουν καθυστερημένα τα τρία παιδιά: ΝΑΝΣΙ  – ΤΑΛΑ ΚΑΙ ΛΟΥΤΖΕΪΝ)

ΛΕΪΛΑ:  Αργήσατε!

ΛΟΥΤΖΕΪΝ:  Συγγνώμη , κυρία! Καθυστερήσαμε στο πρωϊνό και μετά είχαμε την ιδέα να

έρθουμε από τον πιο σύντομο δρόμο αλλά πέσαμε πάνω σε Ισραηλινούς στρατιώτες!

ΛΕΪΛΑ:  Σας έχω εξηγήσει  τόσες φορές ποια  είναι τα  σημεία ελέγχου.  Δεν περνάμε από

εκεί! Πρέπει να είστε πολύ προσεκτικοί με αυτό!  Η ζωή μας δεν είναι παιχνίδι! Στην

πραγματικότητα είμαστε σε κατοχή και ας μη θέλουμε να το πιστέψουμε!

ΛΟΥΤΖΕΪΝ:  ( ενώ κάθεται θυμωμένος)  Οι στρατιώτες είναι απαίσιοι!

ΛΕΪΛΑ:  Βλέπω ότι έχετε αναστατωθεί αρκετά.! Ανοίξτε το τετράδιο εκθέσεων !

Θα προσπαθήσουμε να περάσουμε τα σημεία ελέγχου με άλλο τρόπο. Γράφετε:

« Ο φίλος μου ο Μπιλάλ ζει στα υψίπεδα του Γκολάν. Θέλω τόσο πολύ να τον ξαναδώ. Όμως για να πάει κάποιος εκεί πρέπει να περάσει από τα ισραηλινά σημεία ελέγχου. Τι θα κάνω;»

(ΜΟΥΣΙΚΗ .Τα παιδιά αρχίζουν να γράφουν . ΤΑ ΦΩΤΑ ΧΑΜΗΛΩΝΟΥΝ ….Η ΝΑΝΣΙ και η ΤΑΛΑ διηγούνται τι ιστορίες τους,  ενώ αυτές ζωντανεύουν.)

ΝΑΝΣΙ:  « Ένα ταξίδι πάνω από τα σύννεφα.

Άφησα την πόλη μου, τη Ραμάλα, κατευθυνόμενη προς την περιοχή του Γκολάν.

Πήγαινα να επισκεφτώ τον φίλο μου, τον Μπιλάλ. Καθώς πλησίασα τον προορισμό

μου ,αιφνιδιάστηκα από ένα ισραηλινό σημείο ελέγχου μπροστά μου. Όταν ήταν η

σειρά μου  να περάσω, οι στρατιώτες δε με άφησαν . Έτσι, έκανα πίσω μερικά

βήματα, και σκεφτόμουν τρόπο να μπω στο Γκολάν. Ήμουν τόσο απελπισμένη που

έκλαιγα, έκλαιγα.

Ο ήλιος εξάτμιζε τα δάκρυά μου και έτσι κρατήθηκα γερά από τον ατμό και αυτός

με σήκωσε επάνω στα σύννεφα. Αυτά με ρώτησαν: «Τι θέλεις;» Τους είπα την

ιστορία μου και αποφάσισαν να με βοηθήσουν και να με πάνε στο Γκολάν.          Όταν ήμασταν στον ουρανό πάνω από το Γκολάν , ρώτησα τα σύννεφα:              «Πώς θα κατέβω;» Μου είπαν να μην ανησυχώ και θα κατέβαινα.

Περίμενα υπομονετικά, τα σύννεφα σιγά -σιγά γίνανε γκρίζα και άρχισε να βρέχει.

Μου έφτιαξαν ένα ιπτάμενο χαλί από σταγόνες βροχής για να με κατεβάσουν.

Μετά πήγα στο σπίτι του Μπιλάλ και έπαιξα μαζί του.»

( Τα παιδιά χειροκροτούν ενθουσιασμένα. Η ΛΕΪΛΑ τρέχει να αγκαλιάσει τη ΝΑΝΣΙ)

ΛΕΪΛΑ:  ( καθώς την αγκαλιάζει)  Εξαιρετικό, Νάνσι! Και τόσο αληθινό! Μας έκανες όλους

να χαμογελάσουμε! Θέλει κανείς άλλος να μας  διαβάσει τη δική του έκθεση;

ΤΑΛΑ:  Μπορώ εγώ , κυρία;

ΛΕΪΛΑ: Φυσικά. Σε ακούμε, Τάλα!

ΤΑΛΑ: ( διαβάζει πρώτα καθιστή και έπειτα σηκώνεται και αναπαριστά)

« Το ταξίδι των χιλίων μιλίων .

Ταξίδεψα χιλιάδες μέτρα πηγαίνοντας να δω τον φίλο μου τον Μπιλάλ, μέχρι να φτάσω στο σημείο ελέγχου στην είσοδο του  Μάζταλ Σαμς . Είπα στον εαυτό μου:

‘ Πώς μπορώ να πάω στον Μπιλάλ , όταν έχω κολλήσει εδώ και δεν μπορώ να περάσω το σημείο ελέγχου;’

Μετά όμως θυμήθηκα ότι είχα ένα μαγικό ραβδί, έτσι μεταμορφώθηκα στον ισραηλινό αρχηγό του επιτελείου Νταν Χαλούτς. 

( Η  ΤΑΛΑ παίρνει από την τσάντα της ένα ραβδί και μία κάπα που την φορά , για να μεταμορφωθεί στον στρατηγό)

‘Στρατιώτες, ακούστε με, με προσοχή! Τα αυστηρά μέτρα στα σημεία ελέγχου για τους Παλαιστίνιους, από σήμερα καταργούνται! Αφήστε τα παιδιά να περάσουν !

ΕΒΡΑΙΟΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ Α,Β,Γ:  Στις διαταγές σας, στρατηγέ!

ΤΑΛΑ:  Και αφαιρέστε και τις μπάρες!  Αποχωρούμε!

ΕΒΡΑΙΟΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ Α,Β,Γ:  Μάλιστα, κύριε!

( Οι ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ φεύγουν . Η ΤΑΛΑ βγάζει το σακάκι.)

ΤΑΛΑ:  Έτσι κατάφερα, όχι απλώς να περάσω από το σημείο ελέγχου , αλλά και να το

καταργήσω εντελώς! Μετά από λίγο πήγα στον Μπιλάλ χαρούμενη και ήρεμη!»

( Τα παιδιά χειροκροτούν ξανά. Η ΛΕΪΛΑ πλησιάζει την ΤΑΛΑ.)

ΛΕΪΛΑ:  Μπράβο, Τάλα! Τελευταία, παιδιά, έχετε γίνει όλοι πάρα πολύ καλοί στις εκθέσεις!

Ας περάσουμε τώρα έξω για λίγη ξεκούραση!

( Βγαίνουν ΟΛΟΙ  από τη σκηνή. ΜΟΥΣΙΚΗ. ΣΚΟΤΑΔΙ )

               ΠΡΑΞΗ Β

  ΣΚΗΝΗ Α

(ΜΟΥΣΙΚΗ.ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΑΝΝΑΣ-ΦΡΑΝΚ. Η ΑΝΝΑ γράφει στο ημερολόγιο της,  όταν μπαίνει ο πατέρας της, Ο ΟΤΤΟ.)

ΟΤΤΟ:  Άννα, μπορώ να σου μιλήσω λίγο;

ΑΝΝΑ: ( σηκώνεται από το πάτωμα) Ναι, μπαμπά!

ΟΤΤΟ: Άκουσε κορίτσι μου! Ίσως χρειαστεί να μετακομίσουμε σε λίγες μέρες. Έχω βρει

ένα μέρος ασφαλές για όλους μας! Ξέρεις καλά ότι εδώ και περισσότερο από ένα χρόνο μεταφέρουμε έπιπλα, ρούχα και τρόφιμα σε σπίτια ανθρώπων. Δε θέλουμε να

αφήσουμε τα υπάρχοντά μας να πέσουν στα χέρια των Γερμανών και, πιο πολύ ακόμα, δε θέλουμε να πιαστούμε εμείς οι ίδιοι. Δε θα τους περιμένουμε για να φύγουμε, γιατί θα μπορούσαν να έρθουν να μας αναζητήσουν οποτεδήποτε. Τελευταία, οι επιδρομές στα σπίτια των Εβραίων γίνονται όλο και πιο συχνές.

ΑΝΝΑ: Και πότε θα γίνει αυτό , μπαμπά ;

ΟΤΤΟ:  Σύντομα. Αλλά μην ανησυχείς! Φροντίζουμε εμείς για όλα! Πάω τώρα και δε θα

αργήσω. ( της δίνει ένα φιλί στο μέτωπο και φεύγει.)

ΑΝΝΑ: Μακάρι να μην πραγματοποιηθούν γρήγορα αυτά τα σκοτεινά σχέδια… όχι ακόμη!

(ΜΟΥΣΙΚΗ.  ΜΙΚΡΟ ΣΚΟΤΑΔΙ. ΤΡΕΙΣ ΜΕΡΕΣ ΜΕΤΑ.Η ΑΝΝΑ πάλι γράφει στο ημερολόγιο της)  

ΑΝΝΑ: ( ενώ γράφει)  «Τετάρτη, 8 Ιουλίου 1942.

Αγαπητή Κίτι, μου φαίνεται σαν να έχουν περάσει χρόνια από την Κυριακή το πρωί ως τα σήμερα. Τι γεγονότα! Σαν να έγινε ξαφνικά όλος ο κόσμος άνω κάτω. Ωστόσο,

όπως  βλέπεις ,είμαι ακόμη στη ζωή και αυτό είναι το κυριότερο, λέει ο πατέρας!

Ναι, πραγματικά, ζω ακόμη, μα δεν αναρωτιέμαι πού, ούτε πώς.

Στις τρεις χτύπησαν στην πόρτα μας. Δεν άκουσα το κουδούνι ,γιατί διάβαζα στη βεράντα, ξαπλωμένη τεμπέλικα στον ήλιο πάνω σε μια σεζ λόγκ.

Άξαφνα, η Μαργκότ φάνηκε στην πόρτα της κουζίνας, ολοφάνερα ταραγμένη.»

( Παρακάτω αναπαρίσταται Η ΣΚΗΝΗ ,όπως την καταγράφει η ΑΝΝΑ στ ημερολόγιό της.

Μπαίνει ταραγμένη Η ΜΑΡΓΚΟΤ.)

ΜΑΡΓΚΟΤ: ( με σιγανή φωνή)  Ο πατέρας έλαβε μια ειδοποίηση από τα Ες Ες. Η μητέρα

βγήκε για να βρει τον κύριο Βαν Ντάαν.

ΑΝΝΑ:  Δε θα παρουσιαστεί φυσικά! Πρέπει να φύγουμε γρήγορα για την κρύπτη που

ετοιμάζουμε.

ΜΑΡΓΚΟΤ:  Αυτό πάει να συζητήσει η μαμά τώρα. Αν μπορούμε να μετακομίσουμε από

αύριο κιόλας, Αν κρυφτούν εκεί μαζί μας και οι Βαν Ντάαν, θα είμαστε εφτά.

ΑΝΝΑ:  Ξέρεις που είναι αυτή η κρύπτη, Μαργκότ;

ΜΑΡΓΚΟΤ:   Δεν έχω ιδέα! Το μόνο που ξέρω είναι ότι όταν μπούμε εκεί δεν θα πρέπει να

ξαναβγούμε για μέρες, μήνες , χρόνια , ποιος ξέρει! Όσο κρατάει αυτός ο πόλεμος!

ΑΝΝΑ:  Δύσκολο για μας, αλλά θα αντέξουμε, αδερφούλα! Έχε εμπιστοσύνη στον μπαμπά!

Έχει  πολύ  καλούς φίλους που είναι όλοι πρόθυμοι να μας βοηθήσουνε!

ΜΑΡΓΚΟΤ:  Μακάρι! Γιατί, ξέρεις , Άννα, η ειδοποίηση δεν είναι για τον μπαμπά.

ΑΝΝΑ: Δεν είναι για τον μπαμπά! Και τότε , για ποιον είναι;

ΜΑΡΓΚΟΤ:  Για μένα!

ΑΝΝΑ:  Για σένα! Μα ,γιατί;  ( σχεδόν βάζει τα κλάματα) 

ΜΑΡΓΚΟΤ:   Είμαι 16 χρονών. Οι Γερμανοί μαζεύουνε όλους τους έφηβους της ηλικίας

μου για καταναγκαστική εργασία σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Κάλεσαν και τον

Άλφρεντ και την Έλσα. Πρέπει λέει να παρουσιαστούμε στον κεντρικό σταθμό των τρένων στο  Άμστερνταμ μεθαύριο στις 2 τα ξημερώματα. Και να κρατάμε μόνο μια μικρή βαλίτσα με αυτά εδώ! ( της δείχνει ένα χαρτί) Ένας θεός ξέρει τι θα τα κάνουν όλα αυτά τα παιδιά!

ΑΝΝΑ: (της κάνει μια τεράστια αγκαλιά) Μη φοβάσαι, Μαργκότ! Ο μπαμπάς δε θα αφήσει

να σε πάρουνε! Ο μπαμπάς μας είναι τόσο έξυπνος!

( Τα Κορίτσια σιγοκλαίνε αγκαλιαστά)   

( Μπαίνει η ΜΑΜΑ-ΕΝΤΙΘ.)

 ΕΝΤΙΘ:  Κορίτσια, ετοιμάστε  τις μικρές βαλίτσες ! Μετακομίζουμε αύριο το ξημέρωμα

στις 5 ακριβώς.  Μη βάλετε παραπάνω από τα απαραίτητα. Το σπίτι θα μείνει με όλα τα πράγματα σαν να πηγαίναμε μια βόλτα. Αργότερα  , θα περάσουν η Μιπ και ο Χενκ να πάρουν τα ογκώδη. Και αφήστε έξω διπλά πουκάμισα , φουστάνια και παλτό που θα τα φορέσετε όλα! Να είστε προσεκτικές!  Ίσως να μην ξαναγυρίσουμε πια εδώ! Αποχαιρετάτε ό,τι αγαπάτε! Θα αφήσουμε και τον γάτο! ( βγαίνει)

ΜΑΡΓΚΟΤ:  Εντάξει, μαμά!

ΑΝΝΑ:   Τον κακόμοιρο ,τον Μόρτη! Πόσο θα ήθελα να τον παίρναμε μαζί!  

ΜΑΡΓΚΟΤ:  ( Πιάνοντάς την από τον ώμο) Έλα, Άννα! Πάμε να φτιάξουμε τις βαλίτσες!

( Τα κορίτσια ΒΓΑΙΝΟΥΝ  από τη σκηνή. ΣΚΟΤΑΔΙ. )

                                                       ΣΚΗΝΗ Β

( ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΧΙΟΥΝΤΑ. ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΙ ΠΟΛΛΑ ΧΤΥΠΗΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΚΙ ΥΣΤΕΡΑ ΦΩΝΕΣ )

ΕΒΡΑΙΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ Α : Ανοίξτε! Ανοίξτε αμέσως!!!

( Στο δωμάτιο μπαίνουν τρέχοντας Η ΧΙΟΥΝΤΑ και Η ΛΟΥΤΖΕΪΝ.  Η Χιούντα κοιτάει από το παράθυρο. )

ΧΙΟΥΝΤΑ: ( έντρομη ) Ισραηλινά τζηπ! Μας έχουν περικυκλώσει! Τι έκανες , παιδί μου;

ΛΟΥΤΖΕΪΝ: ( σχεδόν ψύχραιμη)  Εγώ, τίποτα!

ΧΙΟΥΝΤΑ: Πόσες φορές σου έχω πει να μην πετάς πέτρες στα τανκς; Που να σε κρύψω

τώρα;

ΕΒΡΑΙΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ Β:  ( ενώ τώρα αρχίζουν αν κλωτσάνε την πόρτα)  Ανοίξτε, γιατί

θα σπάσουμε την πόρτα!

ΛΟΥΤΖΕΪΝ:  Άστους να μπουν! Δεν τους φοβάμαι! Από τότε που αλλάξαμε σχολείο από

την Ιερουσαλήμ και μας έφερες στο Αμπού Ντις, είμαστε παιδιά και μας φέρονται σαν εγκληματίες. Μας περιμένουν έξω  από τις τάξεις, μας στήνουν στον τοίχο  για να μας κάνουν σωματικό έλεγχο, μας χτυπούν. Δεν τους φοβάμαι!

ΧΙΟΥΝΤΑ: ( πιάνοντας το κεφάλι της και μετά παρακαλώντας την)  Ω, θεέ μου! Δεν

μπόρεσα  να το αποφύγω!  Τώρα όμως, άκουσέ με καλά!  Δε θα πεις και δε θα κάνεις

τίποτε! Θα είσαι ήσυχη! Αλλιώς δεν το έχουν σε τίποτα να μας πυροβολήσουν για

παιχνίδι εδώ μέσα, στο ίδιο μας το σπίτι!

( Οι φωνές και οι κλωτσιές στην πόρτα συνεχίζονται.)

ΛΟΥΤΖΕΪΝ: ( ειρωνικά)  Τι πρωτότυπο ,αλήθεια! ΄Όπως πυροβόλησαν τον Μπεν, την ώρα που πίναμε ήσυχοι πορτοκαλάδα! Πόσο απάνθρωποι να έχουν για παιχνίδι

τις δικές μας τις ζωές;

ΕΒΡΑΙΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ Α:  Ανοίξτε!

ΧΙΟΥΝΤΑ:  Σταμάτα! ( την αγκαλιάζει)  Μου το υπόσχεσαι;

ΛΟΥΤΖΕΪΝ:  ( σιωπηλά)  Ναι.

( Η Χιούντα ανοίγει και μπαίνουν οι 4 ΕΒΡΑΙΟΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ με ΟΠΛΑ προτεταμένα. )

ΧΙΟΥΝΤΑ: ( με συγκρατημένη ψυχραιμία)  Παρακαλώ! Τι θέλετε;

( ΟΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ Α και Δ αρπάζουν την ΛΟΥΤΖΕΪΝ )

ΕΒΡΑΙΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ Γ:  Ρώτα την κόρη σου! Αυτή ξέρει!

ΧΙΟΥΝΤΑ: Κι εγώ είμαι η μητέρα της! Και θέλω να μάθω για ποιο λόγο τη συλλαμβάνετε!

ΕΒΡΑΙΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ Δ: ( καθώς παίρνουν έξω τη Λουτζέιν)  Κάνε άκρη!

ΧΙΟΥΝΤΑ:  (παίρνοντας πανικόβλητη το παλτό  της Λουτζέιν για να της το δώσει)

Κάνει κρύο έξω! Αφήστε με να της δώσω ένα παλτό! ( το πετάει  πάνω στους ώμους της κόρης της.)

( Οι Στρατιώτες παίρνουν έξω τη Λουτζέϊν. Η Χιούντα προσπαθεί να τους ακολουθήσει αλλά τη σταματά ο ΕΒΡΑΙΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ Γ)

ΕΒΡΑΙΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ Γ:  Απαγορεύεται να έρθετε μαζί!

ΧΙΟΥΝΤΑ: Για όνομα του Θεού! Πείτε μου τουλάχιστον πού την πάτε!

ΕΒΡΑΙΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ Γ: Ρωτήστε αύριο στο Μααλέ Αντουμίμ.

( Φεύγουν όλοι. Μένει μόνη της η Χιούντα και καταρρέει. ΧΑΜΗΛΩΝΟΥΝ ΤΑ ΦΩΤΑ. ΑΚΟΥΓΕΤΑΙ ΗΧΟΣ ΒΡΟΧΗΣ  ή ΜΟΥΣΙΚΗ )

ΧΙΟΥΝΤΑ: ( πέφτοντας στα γόνατα)  Θεέ μου!

(Μπαίνουν οι ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ ΛΕΪΛΑ- ΣΑΝΤΙΝ-ΤΖΑΜΙΛΑ –ΝΑΝΣΙ ΚΑΙ  ΤΑΛΑ και αφηγούνται  τα γεγονότα των επόμενων ημερών που ακολούθησαν τη σύλληψη , καθώς παίρνουν θέση γύρω από τη ΧΙΟΥΝΤΑ.)

ΛΕΪΛΑ: Και την επόμενη μέρα η Χιούντα πήγε στο κέντρο κράτησης στο Μααλέ Αντουμίμ, αλλά η Λουτζέιν δεν ήταν εκεί!

ΣΑΝΤΙΝ: Χωρίς να χάσει χρόνο έφυγε  για τις φυλακές Όφερ , κι έπειτα για τη

Μποσκομπίγια στην Ιερουσαλήμ  κι ύστερα στο Γκους Ετσιόν,. Έψαξε παντού αλλά  δεν τη βρήκε πουθενά, ούτε κατάφερε να μάθει που την κρατούσαν.

ΤΖΑΜΙΛΑ:  Σταμάτησε να τρώει, να κοιμάται, να γελάει, να μιλάει. Η Χιούντα ήταν σε

πένθος βαρύ, σαν να είχε χάσει το παιδί της για πάντα.

ΧΙΟΥΝΤΑ: ( σηκώνεται αποφασισμένη να αγωνιστεί.)  Αδύνατον ! Αυτό είναι αδύνατον!

Κάποια λύση θα υπάρχει! Δεν μπορεί να αφήσω τη Λουτζέιν αβοήθητη! Θα βρω τον δικηγόρο του Σαγιιμ, είναι Παλαιστίνιος με μπλε ταυτότητα, αυτός ξέρει τις άκρες αλλά πληρώνεται ακριβά! Θα ζητήσω 3000 δολάρια από τον Ισμαήλ! Αν μου τα αρνηθεί, θα πάρω διαζύγιο!

ΤΖΑΜΙΛΑ: Και η Χιούντα ζήτησε 3000 δολάρια από τον άντρα της ,αλλά της τα αρνήθηκε! ‘ Τι δουλειά είχε η μικρή έξω στο δρόμο, να πετάει πέτρες αντί να βρίσκεται στο

σχολείο της; Κι εκείνη, γιατί δεν την είχε σταματήσει;’

ΣΑΝΤΙΝ: Η Χιούντα βρήκε μόνη της τα λεφτά και ο δικηγόρος της τηλεφώνησε μετά από

δύο εβδομάδες: ‘ Η Λουτζέιν ήταν στο κέντρο κράτησης του Γκους Ετσιόν και θα

περνούσε από ακρόαση στο στρατοδικείο των φυλακών Όφερ σε λίγες μέρες.’

ΝΑΝΣΙ: Τη μέρα της ακρόασης η Χιούντα πήγε από νωρίς στο δικαστήριο. Οι πιθανότητες

της  Λουτζέιν να αφεθεί ελεύθερη ήταν μηδαμινές. Το ποσοστό καταδίκης στο

στρατοδικείο  ήταν 99,7%. Για τα παιδιά που κατηγορούνταν ότι πετούσαν πέτρες ,

το ποσοστό ήταν ακόμα ψηλότερο. Κι ήταν όλα από 12 έως 15 χρονών.

ΤΑΛΑ:  Ο δικηγόρος την είχε προειδοποιήσει ότι οποιαδήποτε παρέμβασή της κατά την ώρα

της ακρόασης θα μπορούσε να επηρεάσει πολύ αρνητικά την απόφαση του στρατοδικείου. Αλλά η  μάνα , όταν είδε το παιδί της με μώλωπες παντού κι ένα μεγάλο σημάδι από κάψιμο στο πρόσωπο, δεν άντεξε…

ΧΙΟΥΝΤΑ:  ( σαν να μιλάει στους δικαστές)  Υποστηρίζετε ότι το παιδί μου ομολόγησε ότι

πετούσε πέτρες και έγραφε στους τοίχους συνθήματα κατά της κατοχής! Για κοιτάξτε

αυτά τα σημάδια στο πρόσωπο και στο κορμί του! Ποιος μπορεί να αρνηθεί ότι το παιδί αυτό  βασανίστηκε για να ομολογήσει; Μια τέτοια ομολογία είναι άκυρη! Και εκείνοι που πρέπει να περάσουν από δίκη είναι οι  Ισραηλινοί στρατιώτες που σηκώνουν τα όπλα και τα γκλομπ τους πάνω σε μικρά παιδιά! Είμαι γιατρός και ξέρω να ξεχωρίζω τα τραύματα!

ΛΕΪΛΑ:  Ο δικαστής την άφησε να μιλήσει αλλά έγινε έξω φρενών.

ΣΑΝΤΙΝ:  Ο δικηγόρος ήταν απαρηγόρητος!

ΤΖΑΜΙΛΑ: Τελικά η Λουτζέϊν καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης 19 μηνών!!!

( ΣΚΟΤΑΔΙ. ΗΧΟΣ ΒΡΟΧΗΣ .  ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ προσπαθούν να παρηγορήσουν τη Χιούντα και φεύγουν από τη σκηνή.)

ΣΚΗΝΗ Γ

( ΑΜΣΤΕΡΝΤΑΜ. ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ «ΤΟ ΠΑΡΑΣΠΙΤΟ». ΧΑΡΑΜΑ. ΗΧΟΣ ΒΡΟΧΗΣ Ή ΜΟΥΣΙΚΗ  . Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΦΡΑΝΚ , με σάκες και πράγματα στα χέρια προχωράει για την ΚΡΥΠΤΗ της .ΠΡΟΒΑΛΛΟΝΤΑΙ ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΑΝΝΑΣ ΦΡΑΝΚ. )

ΑΝΝΑ: Πήραμε λοιπόν τον δρόμο κάτω  από τη δυνατή βροχή , ενώ ο πατέρας και η μητέρα

κουβαλούσαν ο καθένας από ένα σάκο, πατικωμένο ο Θεός ξέρει με τι , κι εγώ με τη

σάκα μου να κοντεύει να σκιστεί από το παραγέμισμα.

ΕΝΤΙΘ:  Δεν είχε ακόμα χαράξει η αυγή, Οι πρωϊνοί εργάτες μας κοιτούσαν με οίκτο.

Τα πρόσωπά τους εξέφραζαν ολοφάνερα τη λύπη τους, που δεν μπορούσαν να μας προσφέρουν ένα οποιοδήποτε μεταφορικό μέσο. Το κίτρινο αστέρι μας έλεγε πολλά!

ΜΑΡΓΚΟΤ: Καθώς προχωρούσαμε, ο πατέρας και η μητέρα μας αποκάλυπταν λίγο- λίγο,

όλη την  ιστορία της κρύπτης μας. Εδώ και μήνες είχαν μεταφέρει , ένα –ένα μερικά

έπιπλα μας , καθώς και ασπρόρουχα και φορεσιές! Η ημερομηνία για την προγραμματισμένη φυγή μας είχε οριστεί για τις 16 Ιουλίου του 1942. Ύστερα όμως από την ειδοποίηση των Ες Ες, χρειάστηκε να επισπεύσουμε κατά δέκα μέρες την αναχώρησή μας κι έτσι όλα έγιναν λίγο πιο βιαστικά.

ΟΤΤΟ:  Η κρύπτη βρισκόταν στο κτίριο των γραφείων της εταιρείας μου. Στον δεύτερο

όροφο ενός δαιδαλώδους κτιρίου με πολλά πατώματα, διαδρόμους και σοφίτες, ακριβώς δίπλα στις όχθες του καναλιών του Άμστερνταμ. Παλιά, τα δωμάτια αυτά χρησίμευαν για χημικό εργαστήριο, τώρα όμως ήταν εγκαταλελειμμένα και πολύ καλά κρυμμένα πίσω από μια μυστική πόρτα που έκρυβε μια καλοφτιαγμένη ντουλάπα. Το προσωπικό του γραφείου μου,  οι κύριοι Κράλερ και Κοοφόις, η Μιπ και η Έλλη Βόσεν ,η στενοδακτυλογράφος, όλοι τους γνωρίζουν την άφιξή μας και όλοι αυτοί θα αποτελέσουν τους συμμάχους και τους τροφοδότες της κρύπτης μας!

( Σιγά –σιγά φτάνουν , σκύβουν για να περάσουν από τη χαμηλή πόρτα και αφήνουν τα πράγματα κάτω.)

ΟΤΤΟ: Με προσοχή! …. Εδώ είμαστε λοιπόν!

ΑΝΝΑ: Έχει πολλά από τα έπιπλα του σπιτιού μας εδώ! Και θα το έλεγες και συμπαθητικό!

ΜΑΡΓΚΟΤ: Μια χαρά είναι, ΄Αννα , μια χαρά!

ΕΝΤΙΘ: ( βγάζοντας ένα χαρτί από την τσέπη της και διαβάζοντάς το.)  Ο κύριος Βαν Ντάαν ,

που θα έρθει –όπως ξέρετε- με την οικογένειά του, μετά από εβδομάδες, και έχει δει τον χώρο μας, έφτιαξε κι ένα πρόγραμμα και οδηγό για τη σοφίτα! Σας διαβάζω:

‘ Ειδική εγκατάσταση για την προσωρινή διαμονή Εβραίων και συμπαθούντων.

Ανοιχτή ολόκληρο το χρόνο.

Τοποθεσία απομονωμένη , τριγυρισμένη από πράσινο, στην καρδιά του Άμστερνταμ!

Γείτονες αποκλείονται!

Ενοίκιο: Δωρεάν!

Διαιτολόγιο: χωρίς λιπαρές ουσίες!

Ώρες φαγητού: Το πρωϊνό καθημερινά, εκτός από τις αργίες, στις 9. Κυριακή και γιορτές έως τις 11:30.

Πρόγευμα: μερικό ή πλήρες από 1:15 έως 1.45 μμ.

Δείπνο: ζεστό ή κρύο , σε μη ορισμένη ώρα λόγω των ραδιοφωνικών εκπομπών.

ΟΤΤΟ:  Η Σοφίτα διαθέτει ραδιόφωνο με εκπομπές απευθείας από το Λονδίνο, τη Νέα

Υόρκη, το Τελ Αβιβ και πολλά άλλα μέρη. Το ραδιόφωνο είναι στη διάθεσή μας μετά   τις 6 που αποχωρούν οι υπάλληλοι του γραφείου . Οι πρωϊνές ώρες είναι όλες ώρες μειωμένης δραστηριότητας γιατί δεν πρέπει να μας ακούσει κανείς!

ΜΑΡΓΚΟΤ: ( Παίρνει το χαρτί από τη μαμά της και συνεχίζει)

Ώρες ανάπαυσης: Από τις 10 το βράδυ ως τις 8 το πρωί!

Μαθήματα: Ένα μάθημα στενογραφίας την εβδομάδα. Αγγλικά, Γαλλικά, Μαθηματικά και Ιστορία όλες τις ώρες.

Γλώσσες: επιτρέπονται όλες οι γλώσσες, αρκεί να τις μιλάτε σιγά και να χρησιμοποιείτε γλώσσα πολιτισμένη, συνεπώς όχι γερμανική!

ΑΝΝΑ: ( παίρνει τελευταία το χαρτί και διαβάζει)

           Σωματικές ασκήσεις: καθημερινά.

Λουτρό: με τρεχούμενο νερό ( δυστυχώς χωρίς μπανιέρα) Η λεκάνη είναι στη διάθεση

όλων κάθε Κυριακή από τις 9 το πρωί.

Διακοπές:  Απαγορεύεται η έξοδος μέχρι νεωτέρας διαταγής!

( ΣΚΟΤΑΔΙ-ΜΟΥΣΙΚΗ)

ΣΚΗΝΗ Δ

( ΜΟΥΣΙΚΗ ΛΥΠΗΜΕΝΗ. ΠΡΟΒΑΛΛΕΤΑΙ  ΕΙΚΟΝΑ ΣΚΟΤΕΙΝΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ. Μπαίνουν το ΑΣΤΕΡΙ  ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ και το ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ)

ΑΣΤΕΡΙ  ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ : Το αστέρι μου χάνει σιγά –σιγά το φως του!

ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ:  Και το δικό μου… ξαφνικά!

ΑΣΤΕΡΙ  ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ :  Μα , δε βλέπεις πως μας  έκλεψαν τον ουρανό;

Πώς να λάμψει ένα αστέρι που δε στηρίζεται πουθενά;

ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ:  Και πώς να μεγαλώσει ένα παιδί μέσα σε μια «Κρύπτη» ή μέσα σε

μια « Φυλακή»;

ΑΣΤΕΡΙ  ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ :  Τα παιδιά , όπως και τα λουλούδια, για να μεγαλώσουν ,

χρειάζονται φως και νερό, στοργή και φροντίδα!

ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ: Και οι ευχές των αστεριών, όπως τα όνειρα όλων των ανθρώπων,

για να  πραγματοποιηθούν, χρειάζονται  πίστη, αγάπη και  ελπίδα!!!

ΑΣΤΕΡΙ  ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ : Κρατώ εγώ την πίστη…. πάρε εσύ την ελπίδα!

ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ:  Ας ελπίσουμε λοιπόν, ότι κάθε παιδί θα έχει ένα παράθυρο στο

μέρος όπου ζει , για να βλέπει τον έξω κόσμο και για να  μπορεί, όποτε θέλει ,

να πετάξει έξω  από αυτό, ελεύθερο  σαν πουλί!

ΑΣΤΕΡΙ  ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ : Και ας πιστέψουμε, ότι όλες αυτές οι «σκοτεινές» ιστορίες,

στις «μεγάλες» πόλεις, με τους «λάθος» δρόμους  και τα «λάθος» ονόματα θα

τελειώσουν  γρήγορα, σαν ένας  εφιάλτης, που έρχεται μέσα στον ήσυχο ύπνο μας

και μας αναστατώνει., αλλά μόλις ξυπνήσουμε, εξαφανίζεται και δε γυρνά ξανά!

ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ:  Και η ζωή …συνεχίζεται, όπως παλιά…..!

        ( ΜΟΥΣΙΚΗ . ΤΑ ΑΣΤΕΡΙΑ φεύγουν. ΣΚΟΤΑΔΙ )

ΣΚΗΝΗ Ε

(ΦΩΣ στη γειτονιά του Άμστερνταμ. Μπαίνουν τρέχοντας  η ΧΑΝΑ  και η ΓΚΑΜΠΙ , η οποία κάθεται λαχανιασμένη στο πάτωμα. Η ΧΑΝΑ χτυπάει επίμονα τις πόρτες της ΣΑΝΕ και της ΖΑΚΛΙΝ.)  

ΓΚΑΜΠΙ:  Ουφ! Λαχάνιασα , αδερφούλα! Ήταν ανάγκη να τρέξουμε τόσο πολύ, πρωί-

πρωί;

ΧΑΝΑ:  Σώπα, Γκάμπι! Τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα! Έφυγε η Άννα , το

καταλαβαίνεις;

( Η ΓΚΑΜΠΙ σωπαίνει. Βγαίνει  η ΣΑΝΕ και μετά από λίγο η ΖΑΚΛΙΝ.)

 ΣΑΝΕ:  Καλημέρα, Χάνα! Τι συμβαίνει και χτυπάς τόσο δυνατά την πόρτα; Μας τρόμαξες!

ΖΑΚΛΙΝ:  Καλημέρα, κορίτσια!

 ΧΑΝΑ:  Καλημέρα! Ήθελα απλά να σας ρωτήσω αν ξέρετε κάτι για την Άννα; Μίλησε

καμιά σας μαζί της χτες;

ΖΑΚΛΙΝ:  Εγώ! Μιλάγαμε περίπου μισή  ώρα  στο τηλέφωνο και δε με άφηνε να φύγω που

με φώναζε η μαμά!  Ξέρετε τι πολυλογού είναι η Άννα, άμα την πιάσει το καλό της!

ΧΑΝΑ: Σου είπε κάτι ότι θα έφευγε; Ότι θα πήγαιναν ταξίδι, όλη η οικογένεια;

ΖΑΚΛΙΝ: Όχι. Τίποτα απολύτως! Γιατί , τι έγινε; Έφυγαν;

ΣΑΝΕ :  Μήπως τους πήραν τα Ες Ες;

ΧΑΝΑ: Όχι, όχι! Ακούστε! Είναι δύο μέρες τώρα που είχαμε τσακωθεί λίγο, και ήμασταν σε

απόσταση, αλλά το πρωί μου είπε η μαμά να πάω να ζητήσω τη ζυγαριά από την κυρία Φρανκ για να φτιάξει μαρμελάδα και χάρηκα τόσο πολύ! Ευκαιρία, είπα να

μιλήσω και με την Άννα και να τα βρούμε. Πήρα και την Γκάμπι μαζί μου για να μου

φέρει τύχη ! Η Άννα την λατρεύει!

ΓΚΑΜΠΙ:  Ναι, και μετά που δεν τη βρήκαμε, με είπες γρουσούζα!

ΧΑΝΑ: ( τη χαϊδεύει) Συγγνώμη, Γκάμπι, δε φταις εσύ!( στα κορίτσια)  Χτύπησα την πόρτα

του σπιτιού της πολλές φορές και στο τέλος  παρουσιάστηκε ο κύριος Γκόλντσμιτ, ο

νοικάρης τους. «Οι Φρανκ δεν είναι εδώ πια» , μου είπε! « Έφυγαν για την Ελβετία!»

ΣΑΝΕ: Για την Ελβετία; Η γιαγιά της Άννας ζει στην Ελβετία! Θυμάστε που μας έλεγε για

τον ξάδερφό της , τον Μπάντι, που ήταν λίγο μεγαλύτερος  από αυτήν και κάνανε

πατινάζ στην παγωμένη λίμνη  μαζί; Μπορεί να τα κατάφεραν να ταξιδέψουν !

Ο κύριος Όττο έχει πολλούς φίλους!

ΧΑΝΑ: Ναι, αλλά να μη μας πει τίποτα! Ούτε σε εμάς, τις φίλες της!

Να μη μας αποχαιρετήσει; (κάθεται κάτω, σχεδόν κλαίγοντας)

ΖΑΚΛΙΝ: ( ενώ την χαϊδεύει παρηγορητικά στον ώμο)  Μην κλαις, Χάνα! Είναι πολύ

δύσκολα όλα για όλους! Στο σχολείο κάθε μέρα λείπει κι άλλο παιδί! Ο κύριος Πρέσερ, ο δάσκαλος έφυγε από το σχολείο. Έπιασαν λέει τη γυναίκα του στο τρένο χωρίς το κίτρινο αστέρι και με ψεύτικα χαρτιά! ( δείχνει το απέναντι σπίτι) Εδώ

είναι το σπίτι του κύριου και της κυρίας Στράους, τους θυμάσαι; Τα πιο γλυκά γεροντάκια της γειτονιάς μας! Χθες ξαφνικά, μέσα στη νύχτα άκουσα ένα περιπολικό να σταματάει ,έτρεξα στο παράθυρο και είδα τους αγαπημένους μου  φίλους να τους πετάνε μέσα στο αυτοκίνητο, σαν σπασμένα έπιπλα! Είναι οι άνθρωποι, έπιπλα, Χάνα, πες μου! Ίσως δεν έπρεπε να το πουν σε κανέναν μας! Μακάρι να είναι καλά,

όπου να΄ναι !

ΧΑΝΑ: (καθώς συνέρχεται λίγο)  Ζήτησα από τον κύριο Γκόλντσμιτ να ανέβω μέχρι το

διαμέρισμά τους  να πάρω τη ζυγαριά ,αν δεν τον πείραζε! Στην πραγματικότητα,

ήθελα να ψάξω για κανένα κρυφό σημείωμα! Κάτι, κάπου μπορεί να μας είχε αφήσει!

( απογοητευμένη)  Δε βρήκα τίποτα! Το σπίτι ήταν όπως το αφήνεις για να γυρίσεις

κάποτε!  Τα πιάτα στο τραπέζι, τα κρεβάτια άστρωτα , τα δώρα που της κάναμε στα γενέθλιά της  στα ράφια ! Μόνο το ημερολόγιο δεν βρήκα πουθενά!

ΓΚΑΜΠΙ:  (  πετάγεται)  Ακόμα και τα καλά της παπούτσια ήταν εκεί! Είπα στη Χάνα,

μήπως έπρεπε να πάρουμε μερικά πράγματά της να τα φυλάξουμε στο σπίτι μας ,

να τα βρει, όταν γυρίσει!

ΣΑΝΕ :  Απαγορεύεται αυτό, Γκάμπι! Οι Γερμανοί δεν αφήνουν να πάρουμε τίποτα από τα

σπίτι που εγκαταλείπουν οι οικογένειες των Εβραίων! « Δώρα Αγάπης» τα

ονομάζουν και τα στέλνουν πακέτο στις πόλεις της Γερμανίας που βομβαρδίζουν οι

Σύμμαχοι!

ΧΑΝΑ:  Θυμάστε όμως πόσο αισιόδοξος ήταν ο κύριος Όττο! Έλεγε και ξανάλεγε ότι οι

Σύμμαχοι έρχονται και η παλίρροια θα γυρίσει πίσω! Τι άλλαξε, τόσο ξαφνικά;

ΣΑΝΕ:  Ήρθαν οι προσκλήσεις για τον Άλφρεντ , την Έλσα και… την Μαργκότ  ίσως!

Είναι όλοι τους 15-16 χρονών! Εδώ και τρία βράδια μπορεί κανείς να διακρίνει σκιές

νέων παιδιών, που περπατούν μόνα τους μες στο σκοτάδι! Οι γονείς τους δεν μπορούν να ακολουθήσουν-απαγόρευση κυκλοφορίας, βλέπεις! Περπατούν μόνα τους προς τον κεντρικό  σταθμό του τρένου, με μια σάκα στον ώμο και δυο κουβέρτες στα χέρια! Κι έπειτα, χάνονται πίσω από το τετράγωνο, πάνω από τη γέφυρα, πέρα από τον δρόμο!

ΓΚΑΜΠΙ:  Φαντάζομαι την Άννα στα βουνά της Ελβετίας, δίπλα στις παγωμένες λίμνες

να κάνει βόλτα με την Μαργκότ και τη γιαγιά της και μετά να παίζει με το χιόνι και

να πίνει ζεστή σοκολάτα, βλέποντας τις χιονονιφάδες να χτυπούν το παράθυρο!!!

ΧΑΝΑ: Μακάρι να είναι όλα τόσο αληθινά όμορφα  γι’αυτήν! Μα, Σάνε και η δική σου

αδερφή, η Μπάρμπαρα δεν έκλεισε τα 15;

ΣΑΝΕ: Ναι, σωστά! Αλλά ο μπαμπάς δουλεύει ,όπως και ο δικός σου, στο Εβραϊκό

Συμβούλιο και εξασφάλισε για την Μπάρμπαρα, ειδική σφραγίδα εξαίρεσης.

Προς  το παρόν δεν ήρθε καμία κλήση στο δικό μας σπίτι. Αλλά η Μπάρμπαρα

φοβάται και είναι έτοιμη να φύγει από το σπίτι με τον φίλο της , τον Μάνφρεντ.

ΧΑΝΑ:  Έχει φίλο η Μπάρμπαρα;

ΣΑΝΕ:  Ναι, έναν Ολλανδο- Εβραίο που ζει  λίγο περιθωριακά- “underground”- πώς να το

πω!  Αυτός είπε στη Χάνα να μην πάει στα τρένα, αν την καλέσουνε, και να μην

εμπιστεύεται καθόλου τους Γερμανούς, γιατί αυτά τα στρατόπεδα δεν είναι

στρατόπεδα εργασίας αλλά θανάτου! Το έμαθε από φίλους του που δραπέτευσαν από    εκεί! Ο μπαμπάς, κουβέντα δε θέλει να ακούσει για αυτό: είναι δικηγόρος και  έχει μάθει να ακολουθεί τους νόμους! ‘Δε θα κρυφτεί κανείς’, λέει και ξαναλέει. Η μαμά όμως μαζεύει λεφτά για την Μπάρμπαρα κι από μέρα σε μέρα τη βλέπω να το σκάει από το σπίτι!

ΧΑΝΑ: Και ο δικός μου ο μπαμπάς σκεφτόταν  μήπως έπρεπε να κρυφτούμε, αλλά  δεν

έχουμε πολλά λεφτά ούτε πολλούς φίλους για να μας προστατέψουνε. Έτσι θα είναι

πολύ επικίνδυνο! Άσε που θα πρέπει και να χωριστούμε.

ΓΚΑΜΠΙ:  Εγώ δεν πάω πουθενά χωρίς τη Χάνα!!! Η μαμά είναι έγκυος πάλι!

Ο μπαμπάς είπε ότι δεν  μπορούν να μας  διώξουν από το σπίτι, όσο η μαμά έχει κι

άλλο μωρό στην κοιλιά της!

ΧΑΝΑ:  Και απ’ όσο ξέρω, ο θείος  μου ετοιμάζεται να μας στείλει  διαβατήρια από την

Παραγουάη! Είναι, λέει, χώρα ουδέτερη και  με αυτά τα διαβατήρια μπορούμε να

μπούμε στην  λίστα ανταλλαγής με Γερμανούς στρατιώτες ! Μακάρι!

ΖΑΚΛΙΝ:  Κι η δική μου η μαμά έκανε ότι μπορούσε: έβαλε τα καλύτερά της ρούχα, σαν κι

αυτά που έραβε στις πλούσιες κυρίες –ξέρετε, πόσο κομψή είναι- και πήγε κατευθείαν στον αρχηγό,  στο Γερμανικό επιτελείο!!! ‘Είμαι Γαλλίδα υπήκοος’, του είπε με θάρρος ‘και ήταν λάθος που ο άντρας μου έδωσε τα ονόματα των παιδιών μου στο Εβραϊκό Συμβούλιο’.  ‘ Να φέρετε έγγραφα  ότι όλοι οι   παππούδες και  οι γιαγιάδες της οικογένειας είναι Χριστιανοί και κάτι μπορεί να γίνει’, της είπε αυτός! Και τώρα η μαμά μαζεύει τα έγγραφα!

ΓΚΑΜΠΙ:  Ο μπαμπάς λέει ότι πρέπει να  συγχωρούμε τους εχθρούς μας! Αλλά ,εγώ, τους

Γερμανούς δεν πρόκειται να τους συγχωρέσω ποτέ, για ό,τι μας κάνανε!

ΖΑΚΛΙΝ: …Άλλαξαν όλη την ήσυχη ζωή και τις όμορφες συνήθειές μας!

ΧΑΝΑ: ….. Πήραν μακριά μας την Άννα και την οικογένειά της!

ΣΑΝΕ: …. Μας γέμισαν φόβο και δεν μπορούμε πια να εμπιστευτούμε ούτε τους ίδιους μας

τους γονείς!

ΓΚΑΜΠΙ:  Όχι! Δε θα τους συγχωρέσω ποτέ! Κι ούτε πρόκειται να ρωτήσω τον μπαμπά γι’

αυτό!

( ΜΟΥΣΙΚΗ, ΣΚΟΤΑΔΙ.  Φεύγουν όλοι από την σκηνή.)

ΠΡΑΞΗ Γ

ΣΚΗΝΗ Α

( ΦΩΣ. ΜΟΥΣΙΚΗ. Μπαίνουν ΤΟ  ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ και ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ)

ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ: Δύο  είναι οι λόγοι που ένα αστέρι μπορεί να χάσει το φως

του!

ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ:  Ή να ξημερώσει και να πάρει τη θέση του στον ουρανό το πιο

φωτεινό αστέρι που έχει το φως όλων των αστεριών μαζί, δηλ. ο Ήλιος!

ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ:…. ΄Η να συννεφιάσει και τα σύννεφα  να κρύψουν το φως

του!

ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ:  Κι αυτά τα σύννεφα μπορεί να είναι σύννεφα που φέρνουν τη

βροχή…..

ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ:….. ή σύννεφα που τα έφερε ο πόλεμος!

ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ:   Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν ο πόλεμος που  σκοτείνιασε τον

ουρανό της Άννας-Φρανκ .Στις 4  Αυγούστου του 1944 , οι Γερμανοί τους ανακάλυψαν και τους οδήγησαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης .Εκεί ήταν ήδη από καιρό φυλακισμένες και οι αγαπημένες φίλες της Άννας: η Χάνα, η Γκάμπι και η Σάνε με τις  οικογένειές τους.

ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ: Για τη Λουτζέιν, η ζωή ήταν πάντα ένας συνεχής πόλεμος

μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων για τα ίδια εδάφη της Παλαιστίνης, που

ξεκίνησε αμέσως  μετά το τέλος του μεγάλου πολέμου. Μετά την αποφυλάκισή

της , έπρεπε να αντιμετωπίσει νέους διωγμούς, ένοπλες συγκρούσεις και μια

απίστευτη γενοκτονία!

ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ:  Ο πόλεμος για την  Άννα-Φρανκ κράτησε 4 δύσκολα χρόνια!

ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ: Ο πόλεμος για τη Λουτζέϊν ήτανε όλη της η ζωή! 

( ΤΑ ΑΣΤΕΡΙΑ φεύγουν )

ΣΚΗΝΗ Β

( ΠΡΟΒΑΛΛΕΤΑΙ ΒΙΝΤΕΟ με  ΑΠΕΛΑΣΕΙΣ ΕΒΡΑΙΩΝ και ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΩΝ (από τη ΝΑΓΚΜΠΑ)  και ΣΚΗΝΈΣ από τα ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ (ΕΒΡΑΪΚΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ) και τη ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΩΝ. )

[ΤΡΑΓΟΥΔΙ «ΑΣΜΑ-ΑΣΜΑΤΩΝ» ΜΕΡΟΣ Α΄  ( 2 ΣΤΡΟΦΕΣ)]

(Μεταφερόμαστε στο ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ ΤΟΥ ΜΠΕΡΓΚΕΝ-ΜΠΕΛΣΕΝ .

ΑΙΘΟΥΣΑ ΥΠΟΔΟΧΗΣ – ΔΥΟ ΤΡΑΠΕΖΙΑ ΚΑΙ ΟΙ 4 ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ που ελέγχουν τους Εβραίους που φτάνουν. Μπαίνουν από τη μία μεριά Ο ΟΤΤΟ, Η ΕΝΤΙΘ, Η ΜΑΡΓΚΟΤ και Η ΑΝΝΑ στο τραπέζι 1, όπου στέκονται ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ Α και Β και Η ΧΑΝΑ , Η ΓΚΑΜΠΙ και η ΣΑΝΕ στο  τραπέζι 2, όπου στέκονται ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ  ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ Γ και Δ.  ) 

ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ Α:   Μπείτε όλοι στη σειρά!  Ταυτότητες στο χέρι! Ονόματα!

ΟΤΤΟ: ( δίνοντας τις ταυτότητες)  Όττο Φρανκ, Έντιθ Χόλαντερ. Μαργκότ Φρανκ και Άννα

Φρανκ!

ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ Β:  Εδώ αφήνετε όλα τα πολύτιμα αντικείμενα-ρολόγια –

χρυσαφικά και χρήματα! ( Η ΕΝΤΙΘ βγάζει κοσμήματα και τα αφήνει)

Και εδώ είναι οι εργασίες που θα αναλάβετε! ( δίνει άλλη κάρτα στον καθένα: στην

Έντιθ) ΚΟΥΖΙΝΑ ( στα κορίτσια)  ΚΑΘΑΡΙΟΤΗΤΑ ( και στον Όττο) ΚΟΥΖΙΝΑ.

ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ Α:  Και αυτά είναι τα ρούχα του στρατοπέδου!

( τους δίνει τα ρούχα και τους χωρίζει ) Στην πτέρυγα 85 οι άντρες, στην 62 οι γυναίκες και στην 30 τα παιδιά!

ΑΝΝΑ:   Μα, θα μας χωρίσουν;

ΟΤΤΟ:  Ησύχασε, Άννα! Όλα θα πάνε καλά!

[ΤΡΑΓΟΥΔΙ «ΑΣΜΑ-ΑΣΜΑΤΩΝ» ΜΕΡΟΣ Β΄  ( ΕΠΟΜΕΝΕΣ 2 ΣΤΡΟΦΕΣ)

ενώ οι 4 κρατούμενοι της οικογένειας Φρανκ  βάζουν τα πουκάμισα του στρατοπέδου]

ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ Γ: Από εδώ, όσοι έχουν Παλαιστινιακή ταυτότητα. Θα με

ακολουθήσετε στην ειδική πτέρυγα!   

ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ Δ: Εσείς ,δε θα αλλάξετε ρούχα! Ένα μπωλ και ένα φλυτζάνι

για τον καθένα αυστηρά! ( Δίνει από ένα στη ΧΆΝΑ , την ΓΚΑΜΠΙ και την ΣΑΝΕ.)  Μην τα χάσετε! Δεν έχει άλλα!

ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ Γ: Και απαγορεύεται να περπατάτε στον κεντρικό δρόμο του

στρατοπέδου χωρίς άδεια! Όποιος πιάνεται, πυροβολείται !  

ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ Δ: Το προσκλητήριο είναι κάθε πρωί στις 7 .

(Φεύγουν όλοι οι ΕΒΡΑΙΟΙ από τα τραπέζια και παρατάσσονται σε σειρές προσκλητηρίου)

ΑΝΝΑ:  Στο μέρος αυτό ήμασταν όλοι αριθμοί!

ΟΤΤΟ:  88

ΕΝΤΙΘ: 101 

ΜΑΡΓΚΟΤ: 210

ΑΝΝΑ: 211

ΣΑΝΕ: 517

ΧΑΝΑ: 518

ΓΚΑΜΠΙ: 519

ΣΑΝΕ:  Τόσο διαφορετικοί μεταξύ μας, αλλά για τους Γερμανούς, όλοι ίδιοι! Είτε ήμασταν

Ορθόδοξοι είτε  καθολικοί, από Ολλανδικές ή Γερμανικές πόλεις, έμποροι

διαμαντιών ή έμποροι φρούτων, γιατροί  ή δάσκαλοι, μωρά ή γέροι, για τον Χίτλερ και τους οπαδούς του δεν είχε καμία απολύτως διαφορά αυτό! Ήμασταν όλοι Εβραίοι και εμείς ήμασταν ο εχθρός! Ένας εχθρός με πολλά νούμερα!

ΕΝΤΙΘ:  Η ζωή μας στο στρατόπεδο ήταν ένας αγώνας επιβίωσης! Όχι μόνο σωματικής ,

αλλά κυρίως ψυχικής! Έπρεπε να καταφέρουμε να παραμείνουμε άνθρωποι σε αυτές

τις εξαιρετικά απάνθρωπες και εξευτελιστικές συνθήκες!

ΜΑΡΓΚΟΤ:  Με τον φόβο της απομόνωσης, του κρύου, της πείνας, της αρρώστιας!

Κάποιοι είχαμε έναν δικό μας άνθρωπο μαζί! Αλλά οι περισσότεροι ήταν τελείως

μόνοι!

ΟΤΤΟ: Να κρατάτε το πνεύμα σας ζωντανό! Να αποφεύγετε άσχημες σκέψεις- όπως για το

φαγητό που είναι λιγοστό- και να τρέφετε τη φαντασία σας με στιγμές αξιοπρέπειας,

από τα χρόνια που ζούσαμε όλοι μαζί : να συζητάτε για όπερα , κλασσική μουσική

και για τα βιβλία που αγαπήσατε!

ΑΝΝΑ:  Θα συνεχίσω να γράφω το ημερολόγιό μου μέσα στο μυαλό μου! Κι ας είναι τόσο

θλιβερές οι λέξεις , εγώ θα τις ποτίζω με το νερό της αθανασίας !

Στο υπόσχομαι, μπαμπά!

ΣΑΝΕ: Όλοι  εδώ ζούμε με την εβδομάδα : κάθε εβδομάδα ξεκινά την Τρίτη  το πρωί και

τελειώνει την άλλη Τρίτη το πρωί , τη στιγμή που το τρένο για τα στρατόπεδα της

Ανατολής αποχωρεί! Αύριο, είναι η δική μου σειρά!

ΧΑΝΑ:  Πόσο θα μου λείψουν όλα αυτά τα παιδιά του ορφανοτροφείου! Ζήσαμε μαζί όλον

αυτό τον χρόνο και τώρα μέσα σε μια νύχτα τα καλούν να ετοιμάσουν τα

πράγματά τους,  για το επόμενο τρένο. Δεν ξέρω αν πρέπει να χαρώ, που εγώ και η

Γκάμπι μένουμε ‘εξαιρετικά’ πίσω ή να θρηνήσω! Νομίζω, ότι αυτή θα είναι η πιο

δυστυχισμένη νύχτα της ζωής μου! Δεν πίστευα ποτέ, πόσο ζωντανή μπορεί να είναι

μέσα μου μια ΑΠΟΥΣΙΑ!

ΓΚΑΜΠΙ: Και με ποιον θα παίζω τώρα εγώ; Θα ζωγραφίσω τα πρόσωπα των φίλων μου

στη λάσπη δίπλα στον φράχτη! Έτσι, δε θα τους αποχωριστώ ποτέ!

ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ Β: Οι αριθμοί δεν είναι σωστοί! Μετρήστε ξανά από την

αρχή!!!

(ΤΡΑΓΟΥΔΙ «ΑΣΜΑ-ΑΣΜΑΤΩΝ» ΜΕΡΟΣ Γ΄  (ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ  ΣΤΡΟΦΕΣ),

ενώ οι ρόλοι των κρατουμένων λένε πάλι ένας-ένας τα νούμερά τους και αποχωρούν από τη

σκηνή, για να μείνουν  μόνο η ΧΑΝΑ και η ΑΝΝΑ . ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΕΔΩ.)

ΟΤΤΟ:  88

ΕΝΤΙΘ: 101 

ΜΑΡΓΚΟΤ: 210

ΣΑΝΕ: 517

ΓΚΑΜΠΙ: 519

ΑΝΝΑ: 211

ΧΑΝΑ: 518

ΣΚΗΝΗ Γ

(Η ΧΑΝΑ και Η ΑΝΝΑ είναι σε διπλανά στρατόπεδα και τους χωρίζει ένα τείχος.

Η ΑΝΝΑ είναι άρρωστη, φανερά αδύναμη και καταπονημένη με κουρεμένο κεφάλι και ρούχα στρατοπέδου , αντίθετα από την ΧΑΝΑ που ζει προνομιακά στο στρατόπεδο ανταλλαγής, με τα δικά της ρούχα και τα μαλλιά της )

ΧΑΝΑ:  Άννα , εσύ εδώ! Μα, πώς; Δεν έφυγες στην Ελβετία;

ΑΝΝΑ: Αχ, Χάνα! Γλυκιά μου Χάνα! Σε ξαναβρίσκω!

ΧΑΝΑ:  Δεν ακούγεσαι καλά, Άννα. Είσαι άρρωστη;

ΑΝΝΑ:  Άρρωστη… αρκετά! Και το φαγητό είναι πολύ λίγο εδώ!( κάνει προσπάθεια να

συνεχίσει να μιλάει)  Όχι, Χάνα, ποτέ δεν πήγαμε στην Ελβετία. Ήταν ένα καλό ψέμα που μας προστάτεψε για δύο ολόκληρα χρόνια! Ο μπαμπάς ετοίμασε προσεκτικά μια

τέλεια κρυψώνα για μας , την οικογένεια Βαν Ντάαν και τον οδοντίατρο κ.Ντούσελ., στο κτίριο των γραφείων του. Λίγοι καλοί φίλοι του ήταν οι άγγελοί μας!

ΧΑΝΑ:  Δύο ολόκληρα χρόνια, σε ένα διαμέρισμα! Χωρίς να βγείτε ποτέ! Απίστευτο!

ΑΝΝΑ:  Μια μέρα όμως, μας ανακάλυψαν… Μας μετέφεραν στο Βέστερμποργκ κι από εκεί

στο Άουσβιτς. Εκεί έχασα τα ίχνη των γονιών μου. Ειλικρινά, Χάνα νομίζω ότι δε

ζουν πια! Εμένα και τη Μαργκότ μας έφεραν εδώ, στο Μπέργκεν-Μπέλσεν, πριν

λίγες μέρες. Πόσο χαίρομαι που σε ακούω! Η Μαργκότ είναι πολύ άρρωστη,

υποφέρει από τύφο! Ίσως κι εγώ….

ΧΑΝΑ:  Ω, Άννα ,πόσο λυπάμαι! Κι εγώ έχασα την μητέρα μου μαζί με το τρίτο μας μωρό

πάνω στη  γέννα, πριν μας συλλάβουν οι Γερμανοί. Εδώ είμαστε με τον μπαμπά και

την Γκάμπι και τη γιαγιά, αλλά ο μπαμπάς είναι κι αυτός άρρωστος. Περιμένουμε από στιγμή σε στιγμή να μας κάνουν ανταλλαγή. Κάνε κι εσύ υπομονή, αγαπημένη μου! Σύντομα θα λευτερωθούμε!

ΑΝΝΑ:  Πεινάμε, Χάνα!

ΧΑΝΑ:  Μείνε ήσυχη! Θα σου φέρω εγώ φαί!

ΑΝΝΑ: Προσπαθώ να μη σκέφτομαι όλο τη δυστυχία, αλλά την ομορφιά που υπάρχει κάπου

γύρω μας, στη φύση…. στις ψυχές…. κάπου ,αλλά αυτό είναι πολύ δύσκολο…

ΧΑΝΑ: Κάνε υπομονή, Άννα! Μια μέρα θα πάμε στη « Γη της Επαγγελίας», όπως έλεγε ο

παππούς και ο μπαμπάς κι εκεί, στη  Γη του Ισραήλ θα είμαστε όλοι ελεύθεροι και

ευτυχισμένοι!  Θα έχουμε τη δική μας πατρίδα! Το πρωί θα δουλεύουμε στους

αγρούς και το βράδυ θα χορεύουμε γύρω από τις φωτιές!

ΑΝΝΑ:  Το πιστεύεις αυτό, Χάνα;

ΧΑΝΑ:   Ναι , το πιστεύω!!!

( ΜΟΥΣΙΚΗ .ΣΚΟΤΕΙΝΙΑΖΕΙ)

ΣΚΗΝΗ Δ

( Η ΑΝΝΑ  πηγαίνει πιο απόμερα . Η ΧΑΝΑ σηκώνεται. Στη σκηνή μπαίνει η ΓΚΑΜΠΙ.)

ΓΚΑΜΠΙ:  Και η Χάνα πραγματοποίησε το όνειρό της. Μετά από λίγους μήνες ο πόλεμος

τελείωσε, μας έβαλαν όλους σε ένα τρένο, ο μπαμπάς και η γιαγιά δυστυχώς είχαν πεθάνει στο στρατόπεδο. Το τρένο αυτό ταξίδευε για 13 ολόκληρες μέρες. Γύρω ακούγονταν βομβαρδισμοί! Μια μέρα, οι πόρτες άνοιξαν, μπήκαν ξένοι στρατιώτες- Ρώσοι  και  σε γλώσσα που δεν καταλαβαίναμε, μας είπαν « Φύγετε! Τώρα είστε ελεύθεροι!»

Ελεύθεροι;;;  Φύγαμε! Να πάμε που; Από χωριό σε χωριό ψάξαμε για  φαγητό. Έπειτα,  μείναμε στο σπίτι ενός  Γερμανού αξιωματικού, που το είχε εγκαταλείψει άρον –άρον.  Κάποτε η  Χάνα κατάφερε να συναντηθούμε με τους θείους μας,  ακόμα και με τον κ. Φρανκ, που τελικά ήταν ο μόνος από την οικογένεια Φρανκ, που είχε επιζήσει!

Όλοι είχαν την ίδια γνώμη: Η  Χάνα έπρεπε να πάει να σπουδάσει νοσοκόμα – όπως ήθελε – κι εγώ, έπρεπε να μπω σε ορφανοτροφείο. ΄Ετσι κι έγινε! Μετά από λίγα χρόνια, η μεγάλη μου αδερφή ήταν από τους πρώτους νέους Εβραίους που θα πήγαιναν να ζήσουν και να δουλέψουν στην Ιερουσαλήμ, τη « Γη του Ισραήλ».

( Η ΑΝΝΑ  και η ΓΚΑΜΠΙ  μένουν ακίνητες στη σκηνή, ενώ η ΧΑΝΑ προχωράει στη γη των ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΩΝ. Κρατάει μια μεγάλη βαλίτσα. )

(ΠΡΟΒΑΛΛΕΤΑΙ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΤΟΥ ΕΠΟΙΚΙΣΜΟΥ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΞΕΡΙΖΩΜΟΥ των  700.000 ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΩΝ  ( ΝΑΚΜΠΑ). Παράλληλα ακούγονται τα ίδια λόγια από τους ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ.)

ΛΕΪΛΑ:  15 ΜΑΙΟΥ 1948

ΤΖΑΜΙΛΑ: « Όταν τα πλοία πλησίαζαν τις ακτές της Παλαιστίνης , δεν έφερναν μονάχα

στρατιώτες κατακτητών, κουβαλούσαν μια ιδεολογία χτισμένη και αναθρεμμένη πάνω στο αίμα των  άλλων.

XIOYNTA:  Ήρθαν με σύνθημα την προσφυγιά –μα στο τέλος, πρόσφυγας βρέθηκε άλλος

λαός, στις σκηνές, κάτω από τον ανοιχτό ουρανό!

ΣΑΝΤΙΝ: Εδώ, η γη δεν ήταν άδεια, όπως διακήρυξαν. Τα χωριά έσφυζαν από φωνές,

τα χωράφια πρασίνιζαν, και παιδιά γελούσαν ανάμεσα στα άνθη της αμυγδαλιάς

και στ’ αγριοθύμαρο που φύτρωνε ελεύθερο. Μα, οι άνεμοι της Νάκμπα φύσηξαν αμείλικτοι, γκρέμισαν χωριά, έκαψαν σπίτια, πήραν ζωές…

ΝΑΝΣΥ:  Μέσα σε σιγή παγκόσμια, εκατοντάδες χιλιάδες Παλαιστίνιοι ξεριζώθηκαν απ’ τα

σπίτια τους. Και εκατοντάδες χωριά  σβήστηκαν από τον χάρτη. Όλα τούτα, υπό την

ομπρέλα της διεθνούς συναίνεσης — που έδωσε στους αφιχθέντες τη γη, και στους

αυτόχθονες τη φυγή.

ΤΖΑΜΙΛΑ: Μα τα κλειδιά κρατιούνται ακόμη σφιχτά στα χέρια των προσφύγων.

Η μνήμη δεν γερνά ΄ ζει στο στήθος, σαν φωτιά που δεν σβήνει.

ΣΑΝΤΙΝ: Γιατί η Ιστορία δεν ξεγράφεται, κι η Δικαιοσύνη δεν πεθαίνει –  όσος χρόνος κι αν

περάσει!»

…………………………………………………………………….

ΑΝΝΑ: « Έξι εκατομμύρια άνθρωποι δολοφονήθηκαν, επειδή ήταν Εβραίοι. Η ανθρωπότητα

φρικίασε, όχι επειδή τα θύματα ήταν Εβραίοι, αλλά γιατί ήταν άνθρωποι! Είπαμε:

«ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ»!

ΓΚΑΜΠΙ: « ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ!»

ΧΑΝΑ: Χρειαζόμαστε κι εμείς μια πατρίδα! Για να μην μπορεί κανείς, ποτέ ξανά, να  μας

κλείσει πίσω από συρματοπλέγματα!

ΓΚΑΜΠΙ:  Ούτε εμάς, ούτε κανέναν άλλον! Η ανθρωπότητα θα φρικιάσει ακόμα μια φορά,

όχι επειδή τα θύματα είναι Παλαιστίνιοι, αλλά γιατί είναι άνθρωποι!

ΣΚΗΝΗ Ε

( ΠΡΟΒΑΛΛΟΝΤΑΙ  ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΟΡΦΗ ΠΑΛΑΣΤΙΝΗ, ΟΠΩΣ ΗΤΑΝ ΠΑΛΙΑ ΚΑΙ ΕΡΓΑ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΩΝ ΖΩΓΡΑΦΩΝ ΓΙΑ ΤΗ ΓΗ ΤΟΥΣ.  

Οι ρόλοι παραμένουν ίδιοι στη σκηνή.)

ΛΕΪΛΑ:  Αυτή τη γη, τη λένε Παλαιστίνη και έχει  έναν λαό που την κατοικεί!

ΝΑΝΣΥ:   (ενώ παίρνει τη ΧΑΝΑ να της γνωρίσει τη γη της Παλαιστίνης. Δείχνει τις εικόνες

που προβάλλονται) Έλα να στη δείξω:

            « Σ’ αυτή τη γη, υπάρχει κάτι που αξίζει να το ζήσεις :

Ο ερχομός του Απρίλη

Η μυρωδιά του ψωμιού την αυγή…

Το χορτάρι πάνω σε μια πέτρα

……..

Το τέλος του Σεπτέμβρη

Μια γυναίκα που ανθίζει μετά τα σαράντα

Η ώρα του ήλιου στη φυλακή

Σύννεφα που σχηματίζουν πελώριες μορφές

Τα συνθήματα του λαού για κείνους που φεύγουν γελαστοί

Και ο φόβος στα μάτια των τυράννων

Σε αυτή τη γη, υπάρχει κάτι που αξίζει να το ζήσεις

Σε αυτή τη γη, την κόρη της γης

Τη μάνα όλων των ξεκινημάτων

Τη μάνα όλων των τελειωμών

Τη λέγαν Παλαιστίνη

Παλαιστίνη τη λένε ακόμα

( Η ΛΕΪΛΑ και η ΣΑΝΤΙΝ φέρνουν δυο καρέκλες. Στη μία θα καθίσει η ΧΑΝΑ και στην άλλη η ΛΕΪΛΑ. Η ΣΑΝΤΙΝ φέρνει ένα δίσκο με ένα φλιτζάνι καφέ και το προσφέρει στη ΧΑΝΑ. Έπειτα θα καθίσει αυτή.)

ΛΕΪΛΑ: ( στη ΧΑΝΑ)  Κάθισε!  Και άκου τι έχω να σου πω!

«Καθώς ετοιμάζεις το πρωινό σου,  να σκέφτεσαι τους άλλους. Μην ξεχνάς να ταΐζεις τα περιστέρια.

‘Όταν πολέμους ξεκινάς,  να σκέφτεσαι τους άλλους. Μην ξεχνάς όσους λαχταρούν την ειρήνη.

Όταν πληρώνεις το νερό,  να σκέφτεσαι τους άλλους. Εκείνους που μόνο τα σύννεφα έχουν να τους θηλάσουν.»

( Η ΧΑΝΑ πίνει μια γουλιά καφέ και η ΛΕΪΛΑ βάζει το φλιτζάνι στον δίσκο και βγαίνει από τη σκηνή. Στην δεύτερη καρέκλα κάθεται η ΣΑΝΤΙΝ)

ΣΑΝΤΙΝ: «Όταν γυρνάς στο σπιτικό σου, να σκέφτεσαι τους άλλους. Μην ξεχνάς όσους ζουν σε αντίσκηνα.

Όταν τα αστέρια μετράς, πριν κοιμηθείς, να σκέφτεσαι τους άλλους. Εκείνους που δεν έχουνε πού να πλαγιάσουν. Όταν ελεύθερα μιλάς, να σκέφτεσαι τους άλλους. Εκείνους που δεν τους αφήνουν να μιλήσουν.»

( Ξετυλίγει από τον λαιμό της και της δείχνει την παραδοσιακή παλαιστινιακή μαντίλα, την  καφίγια)

Αυτή είναι η παραδοσιακή μαντίλα του Παλαιστινιακού λαού!

Λέγεται καφίγια! Και πάνω της, απεικονίζονται κομμάτια από τη ζωή μας: ( δείχνει)  Οι έντονες μαύρες λωρίδες στις άκρες, συμβολίζουν τους ιστορικούς εμπορικούς δρόμους, που περνούσαν κάποτε από την Παλαιστίνη- τα δίχτυα στο κέντρο, απεικονίζουν τους δεσμούς μας με τη θάλασσα και αυτές οι καμπύλες είναι τα φύλλα της ελιάς, από τα περήφανα δέντρα της πατρίδας μας, που οι δικοί σας άνθρωποι πασχίζουν να ξεριζώσουν.

« Να σκέφτεσαι τους άλλους! Και καθώς σκέφτεσαι εκείνους τους άλλους, στον εαυτό σου γύρισε και πες: ‘Αχ, και να ήμουν ένα κερί στο σκοτάδι!’»

( ΠΡΟΒΑΛΛΕΤΑΙ ΕΙΚΟΝΑ ΜΕ ΚΕΡΙ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ . Η ΣΑΝΤΙΝ και η ΛΕΪΛΑ παίρνουν έξω τις καρέκλες και στέκονται στο πλάι της σκηνής. Η ΧΑΝΑ σηκώνεται. Μετά από λίγο μπαίνει Η ΛΟΥΤΖΕΪΝ ( πολλά χρόνια μετά) με ένα νεκρό παιδί σε σεντόνι. Γονατίζει. Δίπλα της ακολουθεί η ΧΙΟΥΝΤΑ.)

ΧΙΟΥΝΤΑ:  Στην Παλαιστίνη, η Νάκμπα δεν τελείωσε ποτέ! 1948-2025!

620 ΗΜΕΡΕΣ ΒΟΜΒΑΡΔΙΣΜΩΝ! 55.000 ΝΕΚΡΟΙ! 17.500 ΠΑΙΔΙΑ!

«Η Γάζα είναι τώρα σιωπηλή! Όχι από ειρήνη, αλλά από αφανισμό!

Όχι σιωπή ηρεμίας, αλλά πνιγμού. Αυτό δεν είναι πολιορκία μόνο από βόμβες.

Είναι πολιορκία της μνήμης: ένας πόλεμος ενάντια στην ικανότητά μας να πούμε:

«Ήμασταν εδώ!»

ΛΟΥΤΖΕΪΝ: « Ο βομβαρδισμός δε σταμάτησε ποτέ. Βομβαρδίζουν τους δρόμους ,

όπου παιδιά εκλιπαρούν για φαγητό. Βομβαρδίζουν τις ουρές, όπου μητέρες

περιμένουν για αλεύρι. Βομβαρδίζουν την ίδια την πείνα!

Καμία τροφή! Κανένα νερό! Καμία έξοδος!

Στα χέρια μου κρατώ το μονάκριβό μου αγόρι, τον Αλί ! Έτρεξε για ένα πιάτο φαί  και…. δε γύρισε ποτέ! Τον αγαπώ! Θα γυρίσει ….όταν θα έχουν όλα τελειώσει . Και τότε θα μεγαλώσει σε ένα κόσμο ειρηνικό και όμορφο!

( ΠΡΟΒΑΛΛΟΝΤΑΙ ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΗΡΩΑ ΧΑΝΤΑΛΑ )

Ο Αλί  είναι  ο δικός μου Χαντάλα! Ο Χαντάλα γεννήθηκε δέκα ετών, και πάντα θα είναι δέκα ετών. Σε αυτή την ηλικία, έφυγε από την πατρίδα του, και όταν επιστρέψει, ο Χαντάλα θα είναι πάλι δέκα και μετά θα αρχίσει να μεγαλώνει. Οι νόμοι της φύσης δεν ισχύουν για αυτόν. Αυτός είναι μοναδικός! Τα πράγματα θα γίνουν κανονικά και πάλι, μόνο όταν επιστρέψει στην πατρίδα!» ( σκύβει κλαίγοντας πάνω στο παιδί της.)

ΧΙΟΥΝΤΑ: Ο Χαντάλα δεν μας κοιτά στα μάτια! Θα μας κοιτάξει, όταν ξυπνήσει η χαμένη συνείδηση του ανθρώπου μέσα μας!

ΤΖΑΜΙΛΑ: «Όλα τα σπουργίτια που ακολούθησαν την παλάμη μου στην πόρτα του μακρινού αεροδρομίου, όλα τα χωράφια με το στάρι , όλες οι φυλακές, όλοι οι λευκοί τάφοι, όλα τα σύνορα, όλα τα μαντήλια που ανέμισαν, όλα τα μαύρα μάτια,όλα τα μάτια ήταν μαζί μου, αλλά τα αφαίρεσαν από το διαβατήριο! ( στη ΧΑΝΑ)   Είναι ντροπή για ξένο όνομα να ανήκει σ’ ένα χώμα που εγώ το ανάστησα με τα δυο μου χέρια! Ο Ιώβ φώναξε σήμερα: Μη με κάνετε παράδειγμα δύο φορές! Κύριοι, κύριοι προφήτες, τα δέντρα μη ρωτήσετε ποιο είναι τ’ όνομά τους, μη ρωτήσετε τις ρεματιές ποια είν’ η μάνα τους. Από το μέτωπό μου ξεπετιέται το σπαθί του φωτός κι απ ’τις παλάμες μου αναβλύζουν τα νερά του ποταμού.

ΟΙ ΚΑΡΔΙΕΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΕΙΝΑΙ Η ΕΘΝΙΚΟΤΗΤΑ ΜΟΥ!»

ΑΝΝΑ:  ( ενώ  σέρνεται από τον πόνο) Χάνα , νιώθεις τον πόνο εκατομμυρίων ανθρώπων;                                Εγώ τον νιώθω!                                                                                                                          Κι όμως, όταν κοιτάζω τον ουρανό, πιστεύω μέσα μου, πως όλα θα αλλάξουν προς το καλύτερο, πως αυτή η σκληρότητα θα τελειώσει, πως η ειρήνη και η γαλήνη θα επιστρέψουν και πάλι… Κανείς δεν έγινε ποτέ φτωχός, δίνοντας, Χάνα!               Και το μεγαλείο του ανθρώπου, δεν στηρίζεται στον πλούτο ή στη δύναμη, αλλά στον χαρακτήρα και την καλοσύνη! ( αγκομαχώντας) Όλοι οι άνθρωποι έχουν ελαττώματα και αδυναμίες, αλλά κι όλοι μας γεννιόμαστε με μια βασική καλοσύνη!  ( ενώ σβήνει) Είναι παράδοξο… που δεν έχω εγκαταλείψει ακόμα τα ιδανικά μου… και εμμένω σ’ αυτά… γιατί ακόμη πιστεύω… παρά τα όσα συμβαίνουν γύρω μου… πως οι άνθρωποι… είναι αληθινά καλοί …στην καρδιά…!!!(πεθαίνει)

ΓΚΑΜΠΙ : ( αγκαλιάζοντας την ΧΑΝΑ)  ΟΙ ΚΑΡΔΙΕΣ  όλων των ανθρώπων είναι η ΕΘΝΙΚΟΤΗΤΑ μας, Χάνα!

ΧΑΝΑ: ( προχωρώντας ένα βήμα μπροστά- και προτάσσοντας στο κοινό το Ισραηλινό διαβατήριο της )  ΑΦΑΙΡΕΣΤΕ ΜΟΥ ΤΟ ΔΙΑΒΑΤΗΡΙΟ!

(ΣΚΟΤΑΔΙ)

(ΦΩΣ. ΜΟΥΣΙΚΗ -ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ ΧΟΡΕΥΟΥΝ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΤΟΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΟ ΧΟΡΟ ΤΗΣ ΛΕΥΤΕΡΙΑΣ “ DABKE”-

ΒΓΑΙΝΟΥΝ ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΣΚΗΝΗ

ΤΟ ΕΡΓΟ ΚΛΕΙΝΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΧΗ

«ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ»   )

The post Η Άννα Φρανκ συνομιλεί με τα παιδιά της Παλαιστίνης first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Το άρθρο Η Άννα Φρανκ συνομιλεί με τα παιδιά της Παλαιστίνης εμφανίστηκε πρώτα στο Εκπαιδευτική Λέσχη.

Πατήστε στην παρακάτω εικόνα για να ενεργοποιήσετε την έκδοση σε μορφή flipbook:

The post Ποιητική συλλογή μαθητών Ε ́ και ΣΤ ́ τάξεων του 2ου Δημοτικού Σχολείου Υμηττού, 2025 first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Το άρθρο Ποιητική συλλογή μαθητών Ε ́ και ΣΤ ́ τάξεων του 2ου Δημοτικού Σχολείου Υμηττού, 2025 εμφανίστηκε πρώτα στο Εκπαιδευτική Λέσχη.

Κάντε κλικ στην εικόνα για να δείτε το βίντεο:

The post 2024_Documentary_Greece_Orestis – A Play for Peace first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Το άρθρο 2024_Documentary_Greece_Orestis – A Play for Peace εμφανίστηκε πρώτα στο Εκπαιδευτική Λέσχη.

The post Ποίηση μαθητών 5ης και 6ης τάξης Σχολικής χρονιάς 2023-24 του 2ου Δημοτικού Σχολείου Υμηττού first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Το άρθρο Ποίηση μαθητών 5ης και 6ης τάξης Σχολικής χρονιάς 2023-24 του 2ου Δημοτικού Σχολείου Υμηττού εμφανίστηκε πρώτα στο Εκπαιδευτική Λέσχη.

Τα παρακάτω ποιήματα και κείμενα μαζί με κατάλληλες φωτογραφίες, μπορούν να αποτελέσουν ένα αυθεντικό υλικό για να δουλέψουμε την ιστορία πίσω από την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου.

Δίνουμε το υλικό χωρίς να πληροφορήσουμε τα παιδιά από τα πριν, τους λέμε μόνο σε ποια εποχή γράφτηκαν και ύστερα προσπαθούμε να εκμαιεύσουμε από τα παιδιά την ιστορία μέσα από τις λέξεις, τις εικόνες, τις ιστορίες. Είναι ένας τρόπος να κρατήσουμε ζωντανό το ενδιαφέρον και τη συμμετοχή των παιδιών και βοηθά για να στήσουμε, μετά, τη γιορτή.

Με βάση τα κείμενα αυτά μπορεί να γίνεται και η εισαγωγή στα αντίστοιχα κεφάλαια της ιστορίας της ΣΤ’ τάξης.

Η ΑΝΟΔΟΣ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΝΑΖΙΣΜΟΥ – ΟΙ ΘΕΩΡΙΕΣ ΤΟΥΣ –

Η ΤΕΛΙΚΗ ΛΥΣΗ (ΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ)

ΓΕΡΜΑΝΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ  (Μπέρτολτ  Μπρεχτ, 1936)

Μιλάνε για καιρούς δοξασμένους, και πάλι

(Άννα μην κλαις)

θα γυρέψουμε βερεσέ απ’ το μπακάλη.

Μιλάνε για του έθνους, ξανά, την τιμή

(Άννα μην κλαις)

στο ντουλάπι δεν έχει ψίχα ψωμί.

Μιλάνε για νίκες που το μέλλον θα φέρει

(Άννα μην κλαις)

Εμένα όμως  δε με βάζουν στο χέρι.

Ο στρατός ξεκινά

(Άννα μην κλαις)

Σαν γυρίσω ξανά

Θ’ ακολουθώ άλλες σημαίες.

ΤΟ ΚΑΨΙΜΟ ΤΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ  (Μπέρτολτ  Μπρεχτ, 1938)

Όταν διαταγή έβγαλε το καθεστώς να καούνε

σε δημόσιες πλατείες τα βιβλία που

 περικλείνουν ιδέες ανατρεπτικές,

κι από παντού κεντρίζανε τα βόδια

να σέρνουν κάρα ολόκληρα

με βιβλία για την πυρά, ένας εξορισμένος

ποιητής, ένας απ’ τους καλύτερους,

διαβάζοντας των βιβλίων τον κατάλογο,

με φρίκη του είδε πως τα δικά του

τα είχανε ξεχάσει. Χύμηξε στο γραφείο του

με τις φτερούγες της οργής, κι έγραψε στους τυράννους ένα γράμμα:

«Κάψτε με!» έγραφε με πένα ακράτητη, « κάψτε με!

Μ’ αφήσατε έξω! Δε μπορείτε να μου το κάνετε αυτό, εμένα!

Την αλήθεια δεν έγραφα πάντα στα βιβλία μου; Και τώρα

μου φερνόσαστε σαν να ’μαι ψεύτης! Σας διατάζω:

Κάψτε με!»

ΟΙ ΦΟΒΟΙ ΤΟΥ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ  (Μπέρτολτ Μπρεχτ 1937)

1

Ένας ξένος ταξιδιώτης που γύριζε απ’ το Τρίτο Ράιχ

Και τον ρωτήσανε ποιος κυβερνάει στ’ αλήθεια εκεί κάτω,

Αποκρίθηκε:  Ο τρόμος.

2

Φοβισμένος

σταματάει ο σοφός στη μέση τη συζήτηση και κοιτάει

κατάχλωμος τον φτενό τοίχο του γραφείου του. Ο δάσκαλος

δεν μπορεί να κλείσει μάτι γιατί τον τριβελίζει

μια λέξη διφορούμενη που είπε φευγαλέα ο επιθεωρητής.

Η γριούλα στο μπακάλικο

βάζει τα τρεμουλιαστά της δάχτυλα στο στόμα, μην της ξεφύγει μια θυμωμένη λέξη για τα χάλια του αλευριού. Τρομοκρατημένος βλέπει ο γιατρός τα σημάδια του στραγγαλισμού στο λαιμό τού αρρώστου. Γεμάτοι φόβο κοιτάνε οι γονείς τα παιδιά τους σαν προδότες.

Ακόμα και οι ετοιμοθάνατοι

χαμηλώνουν πιο πολύ τη σβησμένη τους φωνή  καθώς

αποχαιρετάνε τους δικούς τους.

3

Αλλά κι οι άνθρωποι με τα καφετιά πουκάμισα

τρέμουν εκείνον που δεν σηκώνει ψηλά το χέρι

και φοβούνται όποιον

τους λέει καλημέρα

Οι τσιριχτές φωνές αυτών που διατάζουν

είναι γεμάτες τρόμο σαν τα σκουξίματα

των γουρουνιών που περιμένουν του χασάπη το μαχαίρι, και οι

χοντροί τους πισινοί

στάζουν ιδρώτα φόβου πάνω στις πολυθρόνες του γραφείου τους.

Αφιονισμένοι από τον τρόμο

χυμάνε μες στα σπίτια και ψαχουλεύουν μέσα στους απόπατους

κι ο φόβος είναι κείνος

που τους κάνει βιβλιοθήκες ολόκληρες να καίνε. Έτσι

ο τρόμος κυβερνάει όχι μόνο τους κυβερνημένους αλλά και

τους κυβερνήτες.

4.

Γιατί

τρέμουν τόσο πολύ την τίμια λέξη;

5.

Βλέποντας την πελώρια δύναμη του καθεστώτος

τα στρατόπεδά του και τα υπόγεια των βασανισμών

τους καλοθρεμμένους τους χαφιέδες

τους φοβισμένους ή αγορασμένους δικαστές του

τις χαρτοθήκες του με τους φακέλους των υπόπτων

που ως το ταβάνι γεμίζουνε χτίρια ολόκληρα

θα ’λεγες πως δεν έχει τίποτα να φοβηθεί από την τίμια λέξη ενός απλού ανθρώπου.

6.

Όμως το Τρίτο Ράιχ τους μοιάζει

 με το τεράστιο κάστρο που ’χε χτίσει ο Ταρ, ο Ασσύριος

και που, καθώς λέει ο θρύλος, κανείς στρατός να το πατήσει δεν

μπορούσε, αλλά

όταν μια λέξη ειπώθηκε δυνατά εντός του

εσωριάστη σκόνη

Ο φασισμός ενάντια στην ειρήνη

Κυρίως ο φασισμός σε ό,τι αφορά γενικά στο μέλλον και στην ανάπτυξη της ανθρωπότητας, έξω από κάθε σημερινή πολιτική σκοπιμότητα, δεν πιστεύει ούτε στη δυνατότητα ούτε στη χρησιμότητα της διαρκούς ειρήνης. Γι’ αυτό απορρίπτει τις ειρηνιστικές θεωρίες που κρύβουν ένα είδος άρνησης κάθε αγώνα και μια δειλία μπροστά στην ανάγκη της θυσίας. Μόνο ο πόλεμος αναπτύσσει στο ανώτατο δυνατό σημείο όλες τις ανθρώπινες δυνατότητες και σφραγίζει με σφραγίδα ευγένειας τους λαούς που έχουν το θάρρος να τον αντιμετωπίσουν. Όλες οι άλλες δοκιμασίες είναι υποδεέστερες και δεν τοποθετούν ποτέ τον άνθρωπο μπροστά στον αληθινό εαυτό του, απέναντι στη ζωή και στον θάνατο. Γι αυτό κάθε θεωρία που ξεκινά από την αξία της ειρήνης είναι εχθρική προς το φασισμό.  (Μπενίτο Μουσολίνι, οι αρχές τους φασισμού 1930)

Η προσωπολατρία στον φασισμό

Όρκος του γερμανού στρατιώτη:

«Ορκίζομαι ενώπιον του Θεού να υπακούω τυφλά στον Αδόλφο Χίτλερ, αρχηγό του κράτους και του γερμανικού λαού και αρχιστράτηγο. Αναλαμβάνω ως γενναίος στρατιώτης, να τηρώ αυτόν τον όρκο έστω και με κίνδυνο της ζωής μου».

Η προπαγάνδα, κύριο στήριγμα της χιτλερικής δικτατορίας

Η χιτλερική δικτατορία διέφερε σ’ αυτό το θεμελιώδες σημείο από όλες τις δικτατορίες που προηγήθηκαν στην Ιστορία. Στάθηκε η πρώτη δικτατορία η οποία, αφού επιβλήθηκε στην τεχνολογική εποχή μας, εκμεταλλεύθηκε στο έπακρον όλα τα μέσα που η τεχνική έθετε στη διάθεσή της για να ισχυροποιήσει την κυριαρχία της στη χώρα.

Με τα τεχνικά επιτεύγματα της εποχής μας, όπως το ραδιόφωνο και το μεγάφωνο, 80 εκατομμύρια άνθρωποι έχασαν το δικαίωμα σε κάθε προσωπική σκέψη. Κι έτσι έγινε κατορθωτό να υποταχθούν στη θέληση του ενός… Οι παλιές δικτατορίες είχαν ανάγκη, ακόμη και στη βάση τους, από αξιόλογους συνεργάτες, από ανθρώπους ικανούς να σκέπτονται και να δρουν με δική τους πρωτοβουλία. Στην τεχνολογική εποχή μας, το κάθε ολοκληρωτικό σύστημα μπορεί να δράσει μόνο του, από την κορυφή. Μόνο τα μέσα μαζικής επικοινωνίας ενεργοποιούν τα κατώτερα στελέχη. Έτσι δημιουργείται ένας νέος τύπος ανθρώπου που είναι έτοιμος να εκτελεί την κάθε εντολή χωρίς να επιτρέπει στον εαυτό του την παραμικρή κριτική.

(Απολογία του Άλγερ Σπέερ υπουργού εξοπλισμού της χιτλερικής Γερμανίας στη δίκη της Νυρεμβέργης. )

Πώς θέλει ο Χίτλερ τη διαπαιδαγώγηση των νέων

Η διαπαιδαγώγησή μου είναι σκληρή. Η αδυναμία πρέπει να διώχνεται με μαστίγιο. Στα σχολεία μου θα ανδρωθεί μια νεολαία που θα αλλάξει τον κόσμο. Θέλω μια νεολαία απότομη, αυταρχική, ατρόμητη και σκληρή. Η νεολαία οφείλει να συγκεντρώνει όλα αυτά τα στοιχεία. Πρέπει να υπομένει τον πόνο. Δεν πρέπει να υπάρχει σ’ αυτήν κανένα ίχνος αδυναμίας ή τρυφερότητας…..Θέλω να δημιουργήσω μια αθλητική νεολαία. Αυτός είναι ο πρώτος και κυριότερος στόχος. Έτσι θα εξαλείψω χιλιετηρίδες ανθρώπινης υποτέλειας. Έτσι θα έχω μπροστά μου τον καθαρό ευγενικό καρπό της φύσης. Έτσι θα αναδημιουργήσω τον άνθρωπο. Δεν θέλω πνευματική καλλιέργεια. Η επιστήμη θα διέφθειρε τη νεολαία. …..

Ο Ιωάννης Μεταξάς σκιαγραφεί το καθεστώς του

« …. Η Ελλάς έγινε από της 4^ης Αυγούστου κράτος αντικομουνιστικό, κράτος αντικοινοβουλευτικό, κράτος ολοκληρωτικό, κράτος με βάση αγροτική και εργατική και κατά συνέπεια αντιπλουτοκρατικό.»

(Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης υπήρξε αιχμάλωτος από τους Γερμανούς στο στρατόπεδο συγκεντρώσεως του Μαουτχάουζεν, την περίοδο 1942-1945. Το 1965 έγραψε τέσσερα ποιήματα που αφορούσαν εκείνη την περίοδο και ζήτησε από τον Μίκη Θεοδωράκη να τα μελοποιήσει. Τα παρακάτω λόγια είναι η μαρτυρία του.)

”Κι όμως, όσο πλήθαιναν τα καλά σημάδια, τόσο πιο κοντινός γινόταν ο κίνδυνος για μας. Το ομαδικό ξεπάστρεμα είχε αρχίσει από βδομάδες. Ο θάλαμος του γκαζιού και οι φούρνοι δουλεύανε μέρα και νύχτα. Κάμανε αρχή με τους άρρωστους και συνεχίσανε με κείνους που είχαν έρθει από άλλα στρατόπεδα. Οι μελλοθάνατοι περιμένανε στην ουρά τη σειρά τους. Ο διοικητής έκανε απανωτές επιθεωρήσεις, σκύλιαζε που τόσοι μελλοθάνατοι περιμένανε στην ουρά. Φώναζε ότι έπρεπε να βρεθεί τρόπος να αυξηθεί η “απόδοσις”. Ο υποδιοικητής έλεγε ότι δεν υπάρχει πια αρκετό γκάζι για να κάμει κι άλλους θαλάμους. Και το πετρέλαιο όπου να ‘ναι θα τελειώσει. Ο διοικητής σκύλιαζε χειρότερα. “Να βρείτε άλλου είδους αέριο -φώναζε- κι όσο για καύσιμα υπάρχουν βουνά από ξύλα. Εγώ δε θέλω να στερήσω τα καύσιμα απ’ τη γερμανίδα νοικοκυρά ούτε το πετρέλαιο απ’ τη πολεμική μας βιομηχανία. Αλλά δεν μπορώ να παραδεχτώ ότι είμαστε ανίκανοι να κάνουμε σωστά τη δουλειά μας”. Ο υποδιοικητής επέμενε να αποφασιστεί η εκκαθάριση με τα πολυβόλα και οι νεκροί να θάβονται σε λάκκους που θα σκάβουν οι ίδιοι. “Γκάζι και πετρέλαιο -διαμαρτυρόταν- δεν έχω, ούτε τα μεταφορικά μέσα για να φέρω. Ενώ σφαίρες διαθέτω άφθονες”. Ο διοικητής έλεγε κοφτά πως αυτό αποκλείεται. “Δεν έχω καμιά τέτοια εντολή απ’ το Βερολίνο”. Η κουβέντα γινόταν πλάι στους μελλοθάνατους που καραδοκούσαν ν’ αρπάξουν τ’ αποτσίγαρα που έριχναν οι συνομιλητές. Ύστερα ο διοικητής σεργιάνιζε κατά μήκος του σωρού των νεκρών, που ήταν αραδιασμένοι σε απανωτές στρώσεις όπως τα ξύλα στις ξυλαποθήκες. Κουνούσε στεναχωρημένος το κεφάλι του και φώναζε: “Θα είμαστε τυχεροί αν δε φανεί κανένας Χίμλερ από ’δω να δει το χάλι μας”.

ΚΗΡΥΞΗ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ – ΤΟ ΑΛΒΑΝΙΚΟ ΕΠΟΣ

Η ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΕΙΣΒΟΛΗ

Ο Άγγελος Τερζάκης γράφει:

«Ήταν η ώρα έξι όταν οι σειρήνες της αντιαεροπορικής άμυνας ξύπνησαν την πολιτεία…. Οι άνθρωποι ξυπνούσαν ξαφνιασμένοι, ρωτούσαν τους πρώτους διαβάτες. Ένα βουητό ανέβαινε λίγο-λίγο από γύρω. Από μακριά τα πρώτα ομαδικά βήματα πάφλασαν στην άσφαλτο. Μάτια υψώνονταν στον ουρανό, έψαχναν.

Όμως σ’ όλη αυτή την κίνηση που άρχιζε και πύκνωνε σε μικρές συντροφιές, σε ομάδες που κίνηση που άρχιζε και πύκνωνε σε μικρές συντροφιές σε ομάδες που ξεκινούσαν για το κέντρο, δεν ξεχώριζες ταραχή ή αγωνία. Μια διάθεση ευφορίας, κέφι ανάλαφρο, αλλόκοτο, ξεσήκωνε τις ψυχές, πρωινό αγέρι που κομπώνει το πανί. Στα μάτια των ανθρώπων αντικρίζονταν, έφεγγε ένα χαρούμενο ξάφνιασμα, σάμπως όλος αυτός ο κόσμος να μάθαινε ξαφνικά πως έχει μέσα του κρυμμένα νιάτα» (Άγγελου Τερζάκη, Ελληνική εποποιία)

Ο Aντρέ Ζιντ, Γάλλος συγγραφέας και διανοούμενος

.«…..Γενναίε Ελληνικέ λαέ! Καταλαβαίνετε τι είσαστε για μας σήμερα; Για πολλούς φοβερούς μήνες δεν είχαμε γνωρίσει παρά χρεοκοπίες, πικρίες, το γκρέμισμα των αιτιών της περηφάνιας μας και των ελπίδων μας…. και ξαφνικά, σαν από το βάθος ενός πάρα πολύ αγαπητού παρελθόντος, η φωνή σας η πολυαγαπημένη υψώνεται και κυριαρχεί αμέσως στους συγκεχυμένους θορύβους της κόλασης….  Αντιπροσωπεύετε για μας το θρίαμβο της παλικαρίσιας αρετής, της πραγματικής αξίας, εκείνης των ολιγάριθμων. Και τι ευγνωμοσύνη αισθάνονται για σας, γιατί ξαναδώσατε σ’ ολόκληρη την ανθρωπότητα εμπιστοσύνη, θαυμασμό , αγάπη κι ελπίδα στον άνθρωπο»

Οδυσσέα Ελύτη, Άξιο Εστί

.           «Νύχτα πάνω στη νύχτα βαδίζαμε ασταμάτητα, ένας πίσω από τον άλλο, ίδια τυφλοί. Με κόπο ξεκολλώντας το ποδάρι από τη λάσπη, όπου φορές εκαταβούλιαζε ίσαμε το γόνατο. Επειδή το πιο συχνά ψιχάλιζε στους δρόμους έξω, καθώς μες στην ψυχή μας. Και τις λίγες φορές όπου κάναμε στάση να ξεκουραστούμε, μήτε που αλλάζαμε κουβέντα, μονάχα σοβαροί και αμίλητοι. Φέγγοντας μ’ ένα μικρό δαδί, μία-μία εμοιραζόμασταν τη σταφίδα. Ή φορές πάλι, αν ήταν βολετό, λύναμε βιαστικά τα ρούχα μας και ξυνόμασταν με λύσσα ώρες πολλές, όσο να τρέξουν αίματα. Τι μας είχε ανέβει η ψείρα ως το λαιμό, κι ήταν αυτό πιο κι απ’ την κούραση ανυπόφερτο. Τέλος κάποτε ακουγότανε στα σκοτεινά η σφυρίχτρα, σημάδι ότι κινούσαμε, και πάλι σαν τα ζα τραβούσαμε μπροστά να κερδίσουμε δρόμο, πριχού ξημερώσει και μας βάλουνε στόχο τ’ αεροπλάνα. Επειδή ο Θεός δεν κάτεχε από στόχους ή τέτοια, κι όπως το ’χει συνήθειό του στην ίδια πάντοτε ώρα ξημέρωνε το φως.

            Τότες, χωμένοι μες στις ρεματιές, γέρναμε το κεφάλι από το μέρος το βαρύ, όπου δε βγαίνουνε όνειρα. Και τα πουλιά μάς θύμωναν, που δε δίναμε τάχα σημασία στα λόγια τους – ίσως και που ασκημίζαμε χωρίς αιτία την πλάση.»

ΚΑΤΟΧΗ – ΠΕΙΝΑ

Ένας λογοτέχνης περιγράφει:

«Χειμώνας του ’41 με ’42. Τώρα πεινώ και φοβάμαι. Η Αθήνα ρημάζει μέρα με τη μέρα. Οι δρόμοι είναι γεμάτοι σκουπίδια. Οι άνθρωποι ζαρώνουν και τρέχουν να ζεσταθούν. Πολλοί φορούν τις ρόμπες τους για πανωφόρια. Κάποιοι είναι τυλιγμένοι με τσουβάλια και εφημερίδες. Κόπηκε και το ηλεκτρικό ρεύμα κατόπιν από το ψωμί. ….Αν προχωρούσες από την Ομόνοια στο Σύνταγμα σε πεντέξι σημεία θα συναντούσες κόσμο γύρω από σωριασμένους στο δρόμο. Μπουλούκια παιδιά ζητιάνευαν στους δρόμους και αρπούσαν ό,τι βρίσκανε που να μασιέται. Πολλά βλέπουν το ενδιαφέρον που προκαλούν οι πεσμένοι, ξαπλώνουν και κείνα στο πεζοδρόμιο, το ένα πλάι στο άλλο, κι εκεί ξεχνιούνται κι αρχίζουν να παίζουν. Κάποτε ο θάνατος τα μαζεύει ευχαριστημένα. Είδαμε στην πλατεία Κλαυθμώνος ένα τσούρμο παιδάκια μισόγυμνα κι ένας μαντράχαλος 25 χρονών σα χασές άσπρος από την πείνα, ο αρχηγός τους. Τα παιδάκια λεηλατούσαν τους σκουπιδοτενεκέδες από τα γύρω εστιατόρια των «των Αθηνών» και του «Αβέρωφ» που τρώγανε οι Γερμανοί».

Ακόμα μια μαρτυρία:

Πεινώ

Κατοχή. Στις γωνιές των δρόμων οι ντενεκέδες με τα σκουπίδια περιμένουν, όχι το αυτοκίνητο —ή μάλλον— το κάρο να τους αδειάσει· περιμένουν τους πεινασμένους ανθρώπους να ψάξουν μέσα να βρουν κάτι φαγώσιμο: λεμονόκουπα, φύλλα κρεμμυδιού…

[…]

Τα μπακάλικα άδεια. Το μόνο που βρίσκαμε ήταν μουστάρδα. Ο κυρ Βαγγέλης —ο παντοπώλης μας— διερωτάται πώς αγοράζουμε όλο μουστάρδα… Μια μέρα του έλυσα την απορία αυτή: “Σπουδαίο φαγητό” του λέω…

Η λέξη “πεινώ” αντηχούσε συνεχώς στ’ αυτιά μας. Παιδιά γύριζαν σκελετωμένα, ωχρά, σύρριζα στο πεζοδρόμιο και φώναζαν “πεινώ” για να τ’ ακούσουν οι ένοικοι των ισογείων σπιτιών, να συγκινηθούν και να τους δώσουν κάτι, αν είχαν.

[…]

Κάποτε μας έδιναν με δελτίο λίγο ψωμί οι φούρνοι. Ήταν από σκουπόσπορο. Αν το κρατούσες στα χέρια να πας στο σπίτι, κάποιος σου τ’ αρπούσε χωρίς ντροπή…

(Έρη Mελέκου, στο: Χατζηπατέρα-Φαφαλιού, Μαρτυρίες 40-44, β’ έκδοση, Αθήνα, Κέδρος, 1993, σ. 305)

Κι ο παράνομος ελληνικός τύπος:

«Τις πρωινές ώρες στα μικρά δίτροχα καράκια και στα κάρα καθαριότητας ακόμη φορτώνονται οι νεκροί που δεν μπόρεσαν να φτάσουν στα σπίτια τους…. Η αυτοσυντήρηση σε όσους ακόμα μπορεί να λειτουργήσει, οδηγεί στις πρώτες διαρπαγές των μεταφερόμενων τροφίμων. Και οι ηρωικοί αυτοί επιδρομείς δέχονται κατάστηθα  τις σφαίρες των Γερμανών και των Ιταλών, ενώ από το στόμα τους πέφτουν λίγες σταφίδες που δεν πρόλαβαν να καταπιούν.. Οι αγωνιώδεις παρακλήσεις των πεινασμένων μέσα στο σκοτάδι προκαλούν σπαραγμό. Τα πτώματα των ενδόξων τραυματιών μας, που πετάχτηκαν στους δρόμους παραμερίζονται για να μη σκοντάφτουν απάνω τους τα ανθρώπινα κτήνη (οι κατακτητές).»

ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ

Ανδρέα Κέδρου , Η Ελληνική Αντίσταση 1940-1944

Στα μέσα του χειμώνα 1941-’42, στην Αθήνα όπως και στον Πειραιά και στις άλλες μεγάλες πόλεις της χώρας, μεγάλες ουρές σχηματίζονταν μπροστά στα δημαρχεία, τα σχολεία, τις διοικητικές υπηρεσίες, τις τράπεζες κι άλλα ιδρύματα. Χιλιάδες και χιλιάδες πολίτες περίμεναν υπομονετικά, μ’ ένα άδειο κουτί κονσέρβας στο χέρι, τη διανομή του συσσιτίου. ….

Επίσημα το συσσίτιο ήταν έργο των δημάρχων, των συλλόγων ή και του κράτους. Στην πραγματικότητα, η επιχείρηση που απαιτούσε τεράστιο αριθμό από διαβήματα, ριψοκίνδυνες μεταφορές, κρυφές μάχες στα υπουργεία και τις Κομμαντατούρες, καθώς κι έναν έλεγχο και μια αφοσίωση την κάθε στιγμή, στηριζόταν στο ακέραιο στο ΕΑΜ, τη μεγάλη οργάνωση αντίστασης που είχε μόλις ιδρυθεί με την πιο μεγάλη μυστικότητα. Έτσι παράδοξα, η πρώτη εκδήλωση αυτής της κρυφής και μαχητικής οργάνωσης έπαιρνε για την ώρα νόμιμα πλαίσια για να διαφυλάξει την ύπαρξη των μελλοντικών μαχητών της. Το συσσίτιο αποτέλεσε, γι αναρίθμητους Έλληνες το μοναδικό μέσο επιβίωσης στον τρομερό χειμώνα της πείνας 1941-’42 και τον απαραίτητο όρο της μελλοντικής τους αντιστασιακής δραστηριότητας. Χωρίς την άθλια σούπα από ξεροφάσολα, που σερβίρονταν μια φορά την ημέρα, οι 300.000 χιλιάδες νεκροί από πείνα αυτού του ολέθριου χειμώνα θα ήταν εκατομμύρια.

«Οι γειτονιές του κόσμου» του Γιάννη Ρίτσου θυμούνται:

(απόσπασμα από τις «γειτονιές του κόσμου» του Γ. Ρίτσου, εκδόσεις Κεδρος, σελ. 18)

Οι γειτονιές θυμούνται. Οι γειτονιές

δε θέλουν να ξεχάσουν. Τα χαράματα

οι ομοβροντίες στο Σκοπευτήριο. Τη νύχτα

τα φώτα του Χαϊδαριού. Η συσκότιση.

Το φιλί ήταν πικρό και βιαστικό.

Ύστερα πέφτανε τα χέρια στο πλάι.

Μια πιστολιά στο δρόμο. Η νύχτα. Κι η τρεχάλα.

Η νύχτα. Κι η καρδιά που χτυπάει δυνατά

όπως χτυπάει μια γροθιά πάνου στο τραπέζι.

Ύστερα πάλι η σιγαλιά. Μονάχα

τα δεκανίκια του φεγγαριού στο πεζοδρόμιο

κι ένα χέρι που σφίγγει τη ράχη της καρέκλας

κι ένα χέρι που λαδώνει το παλιό περίστροφο

κι ένα χέρι που ράβει μια σημαία

κι ένα χέρι που σφίγγει ένα άλλο χέρι

και τ’ άστρα που δείχνουν τα σφιγμένα τους δόντια

πάνω από τον κυρτό σταυρό που ανεμίζει στην Ακρόπολη,

κι ο άνεμος που αρχίζει τα μεσάνυχτα.

Η Κυρα-Λένη κάθεται μονάχη στο κατώφλι της.

Δε μιλάει σε κανέναν. Δεν κοιτάζει τίποτα.

Κανένας από τους χαφιέδες που κόβουν βόλτες στο σκοτάδι

δεν καταλαβαίνει τίποτα. Μα η κυρα-Λένη

κοιτάει κατάματα το θάνατο,

κοιτάει πίσω από το θάνατο το μέλλον,

βλέπει τα τρία παιδιά της

και κείνους που σκοτώσαν τα παιδιά της,

βλέπει και κείνους πού ’ρχονται να εκδικηθούν τα παιδιά της,

βλέπει όλα τα παιδιά του κόσμου

να κουβαλάνε τριαντάφυλλα και τ’ άστρα και τα πράσινα παντζούρια της άνοιξης,

για τις μανάδες που κάθονται μονάχες τα βράδια στο κατώφλι.

Και η κυρα-Λένη που κάθεται στο κατώφλι της,

δεν είναι μόνη. Κάτου απ’ τη μαύρη της ποδιά κρύβει τα χέρια της,

κι ο κόσμος κάθε βράδυ  ακουμπάει το κεφάλι του στα βασανισμένα γόνατά της

 και περιμένει. Ο κόσμος περιμένει στα γόνατα της κυρα-Λένης

γιομάτος  εμπιστοσύνη και ψωμί και σημαίες,

περιμένει ο κόσμος τα τριαντάφυλλα και τ’ αστέρια,

περιμένει ν’ ανοίξουν τα πράσινα παντζούρια της άνοιξης,

για τις μανάδες που κάθονται μονάχες στο κατώφλι της νύχτας.

The post Εκπαιδευτικό υλικό για την 28η Οκτώβρη first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Το άρθρο Εκπαιδευτικό υλικό για την 28η Οκτώβρη εμφανίστηκε πρώτα στο Εκπαιδευτική Λέσχη.

Όταν έπεσαν στα χέρια μου τα εξαιρετικά βιβλία ΤΟ ΠΙΑΤΟ της Κων/νας Τασσοπούλου και ΤΟ ΠΙΑΤΑΚΙ (Εκπ/κές δραστηριότητες) των Σοφίας – Μαρίνας Ιωακειμίδη & Κωνσταντίνας Τασσοπούλου, ποτέ δεν περίμενα ότι θα συγκινηθώ τόσο πολύ και θα διαβάσω με τόσο μεγάλο ενδιαφέρον, σχεδόν τα ρούφηξα, τα δυο αυτά βιβλία.

ΤΟ ΠΙΑΤΟ

Το υπέροχο μυθιστόρημα για παιδιά και μεγάλους ΤΟ ΠΙΑΤΟ σε ταξιδεύει με περίτεχνο και αβίαστο τρόπο από το σήμερα στο χτες, μέσα από τα μάτια και τη φαντασία ενός μικρού παιδιού μέσω των διηγήσεων της γιαγιάς του, σε έναν κόσμο του παρελθόντος που είναι τραγικά παρών και σήμερα.

Πρόκειται για τον κόσμο των Ελλήνων μεταναστών των πρώτων μεταπολεμικών δεκαετιών (1940 – 1960), των παππούδων μας που ξεκίνησαν από την Ελλάδα με τρύπια παπούτσια για να ζήσουν και να προκόψουν σε μια ξένη μακρινή χώρα, όπως ακριβώς ο προπάππους του νεαρού ήρωα του μυθιστορήματος.

Οι ιστορίες των μεταναστών στην Αμερική του 1950 γίνονται η αφορμή να αναστοχαστεί τόσο ο νεαρός ήρωας – πρωταγωνιστής του μυθιστορήματος όσο και οι αναγνώστες του πόσο δύσκολη και τραγική είναι η θέση των μεταναστών στις χώρες υποδοχής τους αλλά και πόσο γενναίες και καμιά φορά απέλπιδες είναι οι προσπάθειες που κάνουν για να ενταχθούν στις κοινωνίες των χωρών που τους υποδέχονται.

Η καθοριστική πράξη για να καταλάβει κάποιος πόσες και ποιες δυσκολίες αντιμετωπίζουν οι μετανάστες στη νέα ζωή που ξεκινούν στις χώρες που τους υποδέχονται είναι να μπορέσουμε να «μπούμε στα παπούτσια τους», όπως ακριβώς έκανε και ο νεαρός ήρωας του μυθιστορήματός μας φορώντας τα παλιά παπούτσια του προπάππου του αποκτώντας, με αυτό τον τρόπο, ενσυναίσθηση για το τι πέρασε ο γενναίος μετανάστης παππούς του, που όπως χαρακτηριστικά λέει, « για να γεμίσει τα πιάτα τους έπλυνε εκατομμύρια άδεια πιάτα ραγίζοντας το πιάτο το δικό του».

Με τρόπο χαμηλόφωνο και εξαιρετικά αισθαντικό χωρίς κραυγαλέες εξάρσεις αλλά με καθημερινά παραδείγματα μέσα από τη ζωή ΤΟ ΠΙΑΤΟ και οι ιστορίες του δείχνουν με τον καλύτερο τρόπο ότι ο ρατσισμός και η ξενοφοβία δεν έχουν θέση στις ζωές μας, γιατί εκτός του ότι πολύ εύκολα μπορούμε κι εμείς, χωρίς να το θέλουμε, να γίνουμε μετανάστες, είμαστε παιδιά και εγγόνια μεταναστών γνωρίζοντας από πρώτο χέρι τις δυσκολίες και τα προβλήματα της ζωής των μεταναστών – προσφύγων.

Η γλώσσα του μυθιστορήματος είναι απλή και κατανοητή με χρήση διαλόγων και εναλλαγές από τον ευθύ στον πλάγιο λόγο αλλά και εξαιρετική εικονογράφηση της Εμμανουέλας Κακαβιά.

ΤΟ ΠΙΑΤΟ σε πολλά σημεία του θυμίζει παλιό αναγνωστικό του Δημοτικού Σχολείου και άνετα μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως τέτοιο ιδιαίτερα αν συνδυαστεί με τη χρήση του συνοδευτικού και συμπληρωματικού του βιβλίου εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων ΤΟ ΠΙΑΤΑΚΙ.

ΤΟ ΠΙΑΤΑΚΙ

ΤΟ ΠΙΑΤΑΚΙ συμπληρώνει και συνοδεύει ΤΟ ΠΙΑΤΟ και ως δημιούργημα της συγγραφέως Κων/νας Τασσοπούλου αλλά και της εμπνευσμένης και αφοσιωμένης εκπαιδευτικού – δασκάλας Σοφίας – Μαρίνας Ιωακειμίδη μεταφέρει όλο τον πλούτο και την εκπαιδευτική της εμπειρία μετατρέποντάς τα σε προτάσεις δημιουργικών δραστηριοτήτων τις οποίες μπορούν να εκτελέσουν εκπαιδευτικοί και μαθητές αφού διαβάσουν τα αντίστοιχα κεφάλαια του βιβλίου ΤΟ ΠΙΑΤΟ.

Ουσιαστικά ΤΟ ΠΙΑΤΟ μαζί με ΤΟ ΠΙΑΤΑΚΙ του αποτελούν έναν ευχάριστο και αδιαφιλονίκητο οδηγό δημιουργικών δραστηριοτήτων στην προσπάθεια των εκπαιδευτικών να περάσουν και να οικοδομήσουν αντιλήψεις και δεξιότητες στις/στους μαθητές τους σχετικές με: α) την φιλαναγνωσία, β) την ενσυναίσθηση, γ) την αποδοχή και ανοχή της διαφορετικότητας, δ) την αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπων από όπου κι αν προέρχονται, ε) τον σεβασμό της προσωπικότητας του άλλου, στ) την φιλία και την αγάπη κ.ά.

Τα βιβλία ΤΟ ΠΙΑΤΟ & ΤΟ ΠΙΑΤΑΚΙ κυκλοφορούν από τις εκδόσεις ΥΔΡΟΠΛΑΝΟ και σίγουρα αποτελούν απαραίτητο εργαλείο για όλες τις τάξεις του Δημοτικού Σχολείου τις/τους εκπαιδευτικούς και τις/τους μαθήτριες/μαθητές τους.  

*Ο Δημήτρης Πολυχρονιάδης είναι Εκπαιδευτικός της Π. Ε. (Δάσκαλος του 1^ου Δημ. Σχ. Αμαρουσίου), Δρ Νεότερης & Σύγχρονης Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου Πολιτικών & Κοινωνικών Επιστημών – τμήμα Πολιτικής Επιστήμης & Ιστορίας

The post ΤΟ ΠΙΑΤΟ της Κων/νας Τασσοπούλου & ΤΟ ΠΙΑΤΑΚΙ (Εκπ/κές δραστηριότητες) των Σοφίας – Μαρίνας Ιωακειμίδη & Κων/ντίνας Τασσοπούλου (εκδόσεις ΥΔΡΟΠΛΑΝΟ) first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Το άρθρο ΤΟ ΠΙΑΤΟ της Κων/νας Τασσοπούλου & ΤΟ ΠΙΑΤΑΚΙ (Εκπ/κές δραστηριότητες) των Σοφίας – Μαρίνας Ιωακειμίδη & Κων/ντίνας Τασσοπούλου (εκδόσεις ΥΔΡΟΠΛΑΝΟ) εμφανίστηκε πρώτα στο Εκπαιδευτική Λέσχη.

Ο πρόσφατος σεισμός που χτύπησε τους κατοίκους στις περιοχές που βρίσκονται κοντά στα σύνορα της Τουρκίας και της Συρίας, άφησε πίσω του χιλιάδες νεκρούς (που ορισμένοι φοβούνται ότι αγγίζουν τις 100.000).

Η έκταση των επιπτώσεων,  όμως, αυτής της καταστροφής δεν μπορεί ακόμα να γίνει απτή και μετρήσιμη. Θα μπορούσε ίσως να συγκριθεί με την επίδραση που μπορεί να έχει ένας πόλεμος ή μια επανάσταση. Θα μπορούσε, δηλαδή, εν δυνάμει  να προκαλέσει μια ιστορική ασυνέχεια. 

Ο σεισμός αποκάλυψε τόσο τις δραματικές συνέπειες που μπορεί να έχει η πολιτική διαφθορά στην ίδια την ζωή και την επιβίωση χιλιάδων ανθρώπων αλλά και τον κυνισμό που εμπεριέχει ο ανθρωπισμός των σύγχρονων «μεγάλων δυνάμεων». Ένας ανθρωπισμός με δυο μέτρα και δυο σταθμά – άλλος για τους σεισμοπαθείς της Τουρκίας και άλλος για αυτούς τους πολύπαθους της Συρίας (ήδη χτυπημένους από τον εμφύλιο -αλλά και διεθνοποιημένο-  πόλεμο). 

Στο τοπίο αυτό, ο φόβος για μια μορφή εμφάνισης της δύναμης της φύσης, ανεξέλεγκτης από τον άνθρωπο, χρησιμοποιείται από την εξουσία με τρόπο ώστε να επιστρέφουμε σε μια θεολογική αλλά και μισαλλόδοξη αντίληψη για τις φυσικές καταστροφές: αν ο  Εγκέλαδος της αρχαίας ελληνικής θρησκείας θύμωνε και συντάραζε τον πάνω κόσμο με τους σεισμούς και τις ηφαιστειακές εκρήξεις, ο Θεός μιας σύγχρονης εκδοχής του ελληνορθόδοξου Χριστιανισμού τιμωρεί τους αλλόθρησκους που απειλούν  τον περιούσιο  λαό, τους Έλληνες.  Εκτός από την απανθρωπιά, τον κυνισμό και την μισαλλοδοξία που μπορεί να προσάψει κανείς σε τέτοιου είδους δηλώσεις, είναι και η συσκότιση κάθε επιστημονικής αλήθειας που σχετίζεται με τους σεισμούς, αδικαιολόγητη και απαράδεκτη από κάθε άποψη

Η παρακάτω εναλλακτική διδασκαλία φιλοδοξεί να αντιπαραθέσει στους μαθητές μας  την αλληλεγγύη των λαών  απέναντι στην μισαλλοδοξία και τον κυνισμό από τη μια,   και την επιστήμη στον σύγχρονο θεολογικό σκοταδισμό από την άλλη. Ακόμα, να διώξει τον φόβο (που οδηγεί σε μεταφυσικές ερμηνείες) με όπλο την ελπίδα που δίνει η αλληλεγγύη και την προστασία που δίνει η γνώση και η προετοιμασία για ένα τέτοιο φυσικό φαινόμενο. Προσπάθησα να κρατήσω σε χαμηλό τόνο ότι μπορεί να υποδαυλίσει τον φόβο δείχνοντας ωστόσο την έκταση της καταστροφής. Προσπάθησα  να στρέψω το συναίσθημα και το βλέμμα των παιδιών στην αλληλεγγύη και τη συμπαράσταση που σώζει ζωές σε τέτοιες συνθήκες. Προσπάθησα να κεντρίσω την σκέψη τους και την περιέργειά τους ώστε να αμφισβητήσουν τις θεολογικές ερμηνείες και να αναζητήσουν τις επιστημονικές, Τέλος,  στο έδαφος του ανθρώπινου φόβου τους για τον σεισμό προσπάθησα να χτίσω την γνώση τους για την αυτοπροστασία σε περίπτωση σεισμού.

Υπάρχουν πολλά που θα μπορούσε κανείς να συμπληρώσει και πολλές επεκτάσεις που θα μπορούσε να κάνει, για παράδειγμα η ανθρώπινη παρέμβαση στο περιβάλλον ως αιτία για την καταστροφικότητα ενός σεισμού (πολυπληθείς και πυκνοκατοικημένες πόλεις με ψηλά κτίρια κοντά σε σεισμικά ρήγματα) ή ακόμα η ευθύνη της πολιτείας για την αντισεισμική προστασία. Το εκπαιδευτικό σενάριο προσφέρεται σαν αφορμή, βάση εκκίνησης  για όποια/ όποιον θα ήθελε να προσεγγίσει το θέμα σε μια διδασκαλία  στην τάξη, συνεπώς μπορεί να προσαρμοστεί, να συμπληρωθεί και να επεκταθεί.

https://sway.office.com/s/6coQrxgdt18PnivE/embed

Σεισμός : παίρνω ελπίδα από την αλληλεγγύη, κάνω ασπίδα μου τη γνώση!

Κάνε κλικ στην παρακάτω εικόνα για να δεις την παρουσίαση:

The post Σεισμός: μια απροσδόκητη καταστροφή ως αφορμή για σκέψη και εναλλακτική διδασκαλία. first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Το άρθρο Σεισμός: μια απροσδόκητη καταστροφή ως αφορμή για σκέψη και εναλλακτική διδασκαλία. εμφανίστηκε πρώτα στο Εκπαιδευτική Λέσχη.

Τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης το Πολυτεχνείο δε γιορτάζονταν στα σχολεία. Θυμάμαι, στην πρώτη τάξη του γυμνασίου, οι μεγαλύτερες μαθήτριες επέβαλαν τον εορτασμό στα σχολεία. Μας έβαλαν να φοράμε μαύρο περιβραχιόνιο μαύρες κάλτσες και να απέχουμε από τα μαθήματα. Δεν μου άρεσε η επιβολή του πένθους κάτι μέσα μου αντιδρούσε το θεωρούσα, και ας μην το συνειδητοποιούσα, ότι δραματοποιείται το Πολυτεχνείο με υπερβολική και κραυγαλέα αισθητική και ας ανήκα σε λαϊκή αριστερή οικογένεια.

Αυτές οι σκέψεις με ανησυχούν κάθε φορά που ετοιμάζουμε μια μνημονική τελετή στο σχολείο. Την επιβολή φοβάμαι, την αναγκαστική ενσυναίσθηση την κακόγουστη ηρωική τελετή που ευτελίζει το νόημα του Πολυτεχνείου που αναζητείται. Τα ερωτήματα που προκύπτουν είναι: Πώς θα μιλήσουμε στα παιδιά για το Πολυτεχνείο, το ισχυρό φαντασιακό της γενιάς μας και την καταστατική αρχή της διαμόρφωσης της ταυτότητα μας; Το ζήσαμε ως μαθητές δημοτικού και μέσα από την οικογενειακή ιστορία μας Πώς η ζώσα μνήμη μας, ως τότε συνομήλικοι με τους σημερινούς μαθητές μας, θα καταστεί ενδιαφέρουσα για αυτούς; Πώς η δική μας συγκίνηση θα ανταποκριθεί στην πιστότητα των γεγονότων χωρίς να τα εξιδανικεύσει και εντέλει να τα ενσωματώσει σε ένα άνευρο τελετουργικό.

Από την άλλη ο εορτασμός των επετείων γενικότερα στοχεύει στην εθνική ιδεολογική διαπαιδαγώγηση, στη διαμόρφωση της εθνικής ταυτότητας και αναφέρεται στο θυμικό των παιδιών και όχι τόσο στην αναζήτηση της αλήθειας.

Οι απαντήσεις στα ερωτήματα μπορεί να δοθούν αν προστρέξουμε στον κόσμο της τέχνης όπου ο υπαινικτικός ασαφής λόγος της, οι πολλές φωνές και ο συμβολισμός της εστιάζει στα αισθήματα, επιτρέπει την αναρώτηση, τον αναστοχασμό και αφορίζει την βεβαιότητα και τη μια ουσία της αλήθειας.

Επιπλέον οι επέτειοι θα πρέπει να ΄΄γιορτάζονται΄΄σαν ιστορικό μάθημα που θα δημιουργήσει ανοιχτές αφηγήσεις και ιδιαιτέρα, η επέτειος του Πολυτεχνείου με την τόσο αμφισβητούμενη μνήμη της.

Ο ιστορικός Βασίλης Κρεμμυδάς υποστηρίζει, ότι αφού οι επέτειοι, επί της ουσίας, είναι ένα μάθημα ιστορίας, θα πρέπει να τίθενται ερωτήματα προς διερεύνηση και να προκαλούνται αναστοχασμοί. Να αιτιολογείται η τιμή που αποδίδεται στο ιστορικό γεγονός.

Στα μειονοτικά σχολεία έχουμε ένα χρήσιμο εργαλείο, το βιβλίο ΄΄Θυμόμαστε και γιορτάζουμε. ΄΄ Το βιβλίο είναι ένα εγχειρίδιο που αναφέρεται στις τρεις μεγάλες επετείους, της 28ης Οκτωβρίου, της 17ης Νοεμβρίου και της 25ης Μαρτίου, περιέχει φωτογραφικό υλικό και ένα μικρό εύληπτο κείμενο. Το βιβλίο αυτό έρχεται να αντιμετωπίσει την αμηχανία και την πλήξη ενός πανομοιότυπου εορτασμού με συγκεκριμένο τελετουργικό, μετατρέποντάς το σε μια επέτειο μνήμης με όρους ιστορικούς.

Η οργάνωση του εορτασμού θα συνδέεται με τα μαθήματα ιστορίας που θα προηγηθούν, για το ιστορικό γεγονός που μνημονεύεται. Δεν θα αποτελεί η επέτειος μια εορταστική στιγμή της σχολικής ζωής, αλλά το αποτελέσματα μιας διαδικασίας ερευνών, αναζήτησης πηγών, επεξεργασίας, ανάγνωσης λογοτεχνικών κειμένων, για το ιστορικό συμβάν. Τα παιδιά μπορούν με τη βοήθεια του δασκάλου να μελετήσουν το ιστορικό κοινωνικό πλαίσιο που εντάσσεται το γεγονός, το πριν και το μετά, να συγκρίνουν αντικρουόμενες πηγές, να συζητήσουν τις παρανοήσεις και να αναπτύξουν αφηγήσεις. Με αυτό τον τρόπο θα ζουν το ιστορικό γεγονός, θα διερωτώνται για αυτό, θα ερευνούν, θα ετοιμάζουν δράσεις, παρουσιάσεις. Ένα χρονικό διάστημα θα αφιερωθεί στο ιστορικό συμβάν και θα μπορεί να υποστηρίζεται από ψηφιακό υλικό και ταινίες.

Η γιορτή θα είναι το αποτέλεσμα όλης αυτής της επεξεργασίας και μπορεί κάθε φορά να είναι διαφορετική, ανάλογα σε ποιο θέμα θα κεντράρουν , μαθητές και δάσκαλοι και τη μορφή που θα επιλέξουν να την παρουσιάσουν. Μπορεί τη μια χρονιά να πραγματοποιηθεί προβολή ταινίας ή ταινιών και συζήτηση με μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικούς, με τα μεγαλύτερα παιδιά βέβαια. Την άλλη χρονιά οι μαθητές να παρουσιάσουν θεατρικό αναλόγιο με λογοτεχνικά κείμενα, ή να δραματοποιήσουν στιγμές των ιστορικών γεγονότων ή ακόμα να οργανώσουν εκθέσεις με φωτογραφικό υλικό, με αφίσες. Επίσης μπορεί να ανασυνθέσουν το ιστορικό γεγονός μέσω της μουσικής και των τραγουδιών .

Ένας άλλος τρόπος ΄΄ανάγνωσης΄΄ της επετείου μπορεί να πραγματοποιηθεί με την ανάλυση και παρουσίαση των έργων ζωγραφικής, όπου αποτυπώνονται τα ιστορικά γεγονότα, με διαφορετικές εκδοχές, ανάλογες με το βλέμμα του καλλιτέχνη. Η πρόταση αυτή θα μπορεί να αποτελέσει ένα σχέδιο εργασίας, σε μια σειρά μαθημάτων και τα αποτελέσματα της επεξεργασίας μπορούν να παρουσιαστούν στην εθνική γιορτή. Είναι μια άσκηση στον οπτικό γραμματισμό, την απόκτηση δεξιοτήτων για την απόλαυση αισθητηριακών εμπειριών μέσα από τα εικονογραφικά καλλιτεχνήματα. Τα παιδιά των μεγάλων τάξεων μπορούν με την καθοδήγηση του δασκάλου να εργαστούν πάνω στους πίνακες, γιατί κατανοούν καλύτερα μέσα από τα αντικείμενα, αντιλαμβάνονται εναργέστερα τα γεγονότα μέσα από την εικονογραφική αναπαράστασή τους.

Τέχνη – λογοτεχνία και ιστορική ανάλυση σε ισορροπία μπορεί να πετύχουν η επέτειος και οι εορτασμοί της, να γίνουν αίτια εμβάθυνσης στο ιστορικό πλαίσιο και ιστορικό μάθημα διερευνητικού και βιωματικού χαρακτήρα.

The post Μνημονικές τελετές και σχολείο first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Το άρθρο Μνημονικές τελετές και σχολείο εμφανίστηκε πρώτα στο Εκπαιδευτική Λέσχη.

                              ΠΑΙΔΙΚΟ ΤΜΗΜΑ      

                            ΠΕΡΙΟΔΟΣ  2021-2022

                 ΚΕΙΜΕΝΟ: ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΦΙΕΡΑ

  ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΚΕΙΜΕΝΟΥ /ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΔΡΑΜΑΤΙΚΗΣ ΤΕΧΝΗΣ

                             ΛΑΖΟΥ ΕΥΦΡΟΣΥΝΗ

       ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Στα χρόνια της πανδημίας, μία οικογένεια βιώνει καθημερινές  κωμικοτραγικές καταστάσεις με πρωταγωνιστές από τη μία μεριά τις δύο γιαγιάδες του σπιτιού, τη Μαριώ  και τη Βαγγελιώ, που μάταια προσπαθούν να εκσυγχρονιστούν για να επιβιώσουν στην εποχή των «τηλε-πάντων» και από την άλλη, τον μικρό Μάριο, που βαρέθηκε να μεγαλώνει παρέα με τους δράκους της μοναξιάς, του φόβου, του θυμού και του διαδικτύου ή της έλλειψης του  διαδικτύου και αποφασίζει – με τη βοήθεια των ελάχιστων φίλων που του έχουν απομείνει – να οδηγήσει την …Υπουργό Παιδείας σε εξομολόγηση και τον εγωιστικό δράκο του Κορωνοϊού σε μετάνοια!

Κι όλα αυτά εξελίσσονται στην πόλη που γεννήθηκε και μεγάλωσε   «ο ραφτάκος των λέξεων», ένας ποιητής της ζωής, που πλέκει  ρούχα από λέξεις και πανωφόρια από συναισθήματα. Ένα μόνο ένδυμα δεν μπορεί ποτέ να φτιάξει: ΤΗ ΜΑΣΚΑ! Γιατί «η μάσκα σβήνει και την ψυχή και τη μορφή» και κάτω από αυτήν κάθε ειλικρινές  συναίσθημα, δυστυχώς.… πεθαίνει!

                                         ΠΡΑΞΗ Α

                                                 ΣΚΗΝΗ 1

(ΣΚΗΝΙΚΟ: Εσωτερικό σπιτιού. Μια μεγάλη αίθουσα-σαλόνι. Στο βάθος ,κεντρικά, στον τοίχο, μια μεγάλη τηλεόραση. Πλάι , δεξιά και αριστερά καρέκλες και καναπές. Διάφορα άλλα αντικείμενα σαλονιού. Μπροστά, δεξιά και αριστερά στα μπαλκόνια, σχοινιά για μπουγάδες. Το αριστερό είναι γεμάτο ρούχα, το δεξί άδειο. ΑΚΟΥΓΕΤΑΙ  ΛΑΙΚΟ ΑΣΜΑ. Μπαίνουν ΟΙ ΔΥΟ ΣΥΜΠΕΘΕΡΕΣ , Η ΜΑΡΙΩ ΚΑΙ Η ΒΑΓΓΕΛΙΩ , μιας κάποιας ηλικίας, γλυκύτατες γιαγιάδες, σέρνοντας δύο λεκάνες για μπουγάδα. Η Βαγγελιώ μπαίνει από δεξιά με τη λεκάνη γεμάτη ρούχα , φθάνει στην άκρη του σκοινιού και αρχίζει να απλώνει. Η Μαριώ μπαίνει από αριστερά , με άδεια λεκάνη , φθάνει κι αυτή στην άκρη του δικού της σχοινιού και αρχίζει να μαζεύει τα απλωμένα ρούχα. Όταν φθάσουν και οι δύο περίπου στα μισά της διαδρομής, κοντοστέκονται , πιάνουν τη μέση τους , αναστενάζουν και αρχίζουν τον παρακάτω διάλογο: )

ΒΑΓΓΕΛΙΩ: Α, μωρέ  Μαριώ, εμείς οι γρίες οι παλιές πάντα ήμασταν πρόθυμες , για όλες

τις δουλειές…( ειρωνικά και με ίχνη πίκρας) τις παρακατιανές! Για πες στον κανακάρη σου να έρθει να σκουπίσει ή εγώ στη θυγατέρα μου, μήπως να σφουγγαρίσει και θα μας στολίσουν και τις δυο με ένα σωρό μαργαριτάρια…!

ΜΑΡΙΩ:  Α, το γιόκα μου στο στόμα σου κοίτα να μην τον πιάνεις! Εργάτης είναι στη 

          δουλειά για να ΄χουμε να τρώμε! Πες για τη θυγατέρα σου, που έγινε προφεσσόρα κι

          έχει το νύχι το μακριό και το τακούνι ως εδώ!

ΒΑΓΓΕΛΙΩ: (συνεχίζει να απλώνει κάποιο ντελικάτο φουστανάκι)  Έτσι είναι τα κορίτσια

            σήμερα, τι να τα κάνεις;

ΜΑΡΙΩ: (συνεχίζει να μαζεύει την μπουγάδα και τώρα μάλιστα παίρνει μια φούστα δικιά της

μακριά και σεμνότατη)  Όταν ήμασταν εμείς κοπελούλες, όλο το κατεβάζαμε τούτο το

            υφασματάκι, μήπως φανεί το γόνα μας και το δει ο πατέρας μας και μας κλειδώσει

            κάνα δύο μέρες στο δωμάτιό μας!

ΒΑΓΓΕΛΙΩ: Άλλα χρόνια , τότε!

ΜΑΡΙΩ: Ναι, άλλα χρόνια!

( Τελειώνουν και οι δύο τη δουλειά τους. )

ΒΑΓΓΕΛΙΩ:  ( πιάνοντας τη μέση τους)  Αχ, πιάστηκε η μεσούλα μου κάτω-

              πάνω, μανταλάκι!  ( βγάζει τη λεκάνη έξω και ξαναμπαίνει.) Δεν καθόμαστε λίγο

              να πάρουμε μια ανάσα; (αναστενάζει και κάθεται στην πολυθρόνα της)

ΜΑΡΙΩ: Πάω μια στιγμή τη λεκάνη στο κουζινάκι κι έρχομαι. (καθώς βγαίνει)  

               Βάλε  ΣΚΑΙ!

ΒΑΓΓΕΛΙΩ: ( παίρνει το τηλεκοντρόλ και αλλάζει κανάλια , προσπαθώντας να βρει τον ΣΚΑΙ  

αλλά δε βλέπει καλά.) Τι είναι τώρα αυτό; Ν…. Σ ….Μ….; Α, μωρέ τα’ χασα τα    ματάκια μου  για τα καλά! Τίποτα δε βλέπω χωρίς γυαλιά! ( ψάχνει για τα γυαλιά της) Μα, που πήγαν και κρύφτηκαν κι αυτά τώρα; Όλα να με παιδεύουν θέλουνε!

ΜΑΡΙΩ: ( καθώς μπαίνει) Μπροστά σου είναι, δεν τα βλέπεις; (τα παίρνει και τις τα δίνει.)

ΒΑΓΓΕΛΙΩ: Α, ευχαριστώ, συμπεθέρα! Ου γαρ έρχεται μόνο…! ( πατάει το κοντρόλ

και πιάνει ΣΚΑΙ.)

ΜΑΡΙΩ:   Εκεί, εκεί να ακούσουμε τον Τσιόρ…..πως τον λένε; Αυτόν… για την

             πανδημία….!

(ΣΤΗ  ΜΕΓΑΛΗ  ΟΘΟΝΗ  μεταδίδεται Ο ΛΟΓΟΣ ΤΣΙΟΡΔΑ ΠΡΙΝ ΤΟ ΠΡΩΤΟ LOCK DOWN στο σημείο που συγκινήθηκε μιλώντας για τους παππούδες και για τις γιαγιάδες. Χαμηλώνει ο ήχος της τηλεόρασης και ακούμε τις γιαγιάδες..)

ΒΑΓΓΕΛΙΩ:  Α, ευτυχώς που η δική μου μάνα και ο πατέρας μου είναι μια χαρά εκεί που

            βρίσκονται , στον πέρα από δω, και δεν έχουμε να φοβόμαστε για τίποτα!

ΜΑΡΙΩ:  Κι εμείς, μια χαρά είμαστε κλειδωμένες  όλη μέρα εδώ μέσα! Πού να

            βρεθεί άνθρωπος να μας κολλήσει!

( Ακούγεται γάβγισμα σκύλου και μπαίνει Ο ΕΓΓΟΝΟΣ ΤΟΥΣ, Ο ΜΑΡΙΟΣ κρατώντας από το λουρί ΕΝΑ ΣΚΥΛΑΚΙ! Η ΜΑΡΙΩ φοβισμένη σηκώνεται από την πολυθρόνα της και πάει και κρύβεται πίσω από τη ΒΑΓΓΕΛΙΩ.)

ΜΑΡΙΩ:  Τι είναι πάλι τούτο; Από πότε αποκτήσαμε σκύλο σ’αυτό το σπίτι και δεν το ξέρω;

ΜΑΡΙΟΣ:  Από σήμερα, γιαγιάκα μου, από σήμερα! Δεν άκουσες τα καινούργια μέτρα για

            την πανδημία; ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΠΙΤΙ! ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΥΓΙΕΙΣ!

ΜΑΜΑ: (καθώς μπαίνει)  ΟΛΟΙ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ!

ΜΑΡΙΟΣ:  Το λένε: « Lock down!»

ΜΑΜΑ: «ΚΑΡΑΝΤΙΝΑ!»

ΜΑΡΙΟΣ : Όλοι σπίτι! Εμείς ….WEBEX!

BAΓΓΕΛΙΩ: ( που δεν καταλαβαίνει…)Γούμπιξ…;;; Τι είναι πάλι τούτο;

ΜΑΡΙΟΣ: ΤΗΛΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ, γιαγιά, ΤΗΛΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ!

ΒΑΓΓΕΛΙΩ: ( χαμένη)  Α, τώωωωρα  κατάλαβα! (Στην Μαριώ, με τεράστια απορία)

            Τι λέει;

ΜΑΡΙΩ: Τι να σου πω; Πρέπει να κοιτάξουμε το λεξικό!

ΜΑΜΑ:  Τηλεκπαίδευση σημαίνει ότι ο Μάριος θα κάθεται σπίτι και η δασκάλα θα τον

            διδάσκει από το κομπιούτερ!

ΒΑΓΓΕΛΙΩ: Α, πες το έτσι, κοριτσάκι μου! Τώρα κατάλαβα!

ΜΑΜΑ: Κι εμείς , θα κάνουμε ΤΗΛΕΡΓΑΣΙΑ!  Δηλαδή , θα καθόμαστε σπίτι και θα

            δουλεύουμε από το κομπιούτερ!

ΜΑΡΙΩ:  Και σεις; Και ο Βασίλης;

ΜΑΜΑ: Όχι, μωρέ μάνα! Μόνο εγώ! Τα κρεοπωλεία παραμένουν ανοιχτά! Γιατί πώς

            φαντάζεσαι να κόβει το κρέας ο γιος σου από το κομπιούτερ; Κρεοπώλης είναι

             ο  άνθρωπος!

ΜΑΡΙΩ: Αυτό μας πείραξε τώρα! Γιατί εσύ νομίζεις , ότι όλα τα τηλεάλλα που μας

       αραδιάσατε μόλις τώρα, μπορώ να τα φανταστώ;

ΒΑΓΓΕΛΙΩ:  Μήπως προβλέπεται και για μας να κάνουμε τίποτα…. ΤΗΛΕΔΟΥΛΕΙΕΣ;;;

ΜΑΜΑ: ( την αγκαλιάζει και της πιάνει τα χεράκια)  Όχι, μανούλα μου, δεν προβλέπονται

            ΤΗΛΕΧΕΡΑΚΙΑ για τις δουλειές του σπιτιού, μόνο αληθινά χεράκια!

ΒΑΓΓΕΛΙΩ:   Τι κρίμα! Και τι έλεγε τότε αυτός στην τηλεόραση ότι το κάνει για τους

            παππούδες και τις γιαγιάδες;

ΜΑΡΙΟΣ:  Για τον ιό , καλέ γιαγιά! Για να μην κολλήσετε και αρρωστήσετε!

ΒΑΓΓΕΛΙΩ:  Α, μάλιστα ,γιατί τώρα με όλους εσάς μέσα στο σπίτι , όλη μέρα, είναι

            απολύτως βέβαιο ότι θα είμαστε ΜΙΑ ΧΑΡΑ!!!( κάνει τον σταυρό της)  «Σώσον κύριε

            το λαό σου….»

ΜΑΡΙΩ:  Και τελοσπάντων , τι το θέλουμε το σκυλί! Καλά εσείς, οικογένεια είμαστε, αλλά

            θα έχουμε και το σκυλί να καθαρίζουμε τις βρωμιές του;

ΜΑΡΙΟΣ:  Μα , γι’ αυτό ακριβώς το πήραμε!

ΜΑΡΙΩ-ΒΑΓΓΕΛΙΩ:  ( μαζί)  Τιιιιιιιι;

ΜΑΡΙΟΣ: Εννοώ για να έχουμε έναν λόγο να βγαίνουμε από το σπίτι: Είναι το Νο6 :

σωματική άσκηση ή βόλτα το κατοικίδιο… Στέλνουμε μήνυμα στο κινητό για να

βγούμε…

ΜΑΡΙΩ:  Κι εμείς που δεν έχουμε κινητό, θα είμαστε όλη μέρα τιμωρία;

ΜΑΜΑ:  Όχι , μαμά! Μπορείτε να συμπληρώσετε κι ένα χαρτί –έντυπο βεβαίωσης κίνησης

            λέγεται-  θα σας το φτιάξω εγώ! Οι κωδικοί είναι:

1. Φαρμακείο- Γιατρός 2. Αγαθά πρώτης ανάγκης 3. Τράπεζα 4. Παροχή βοήθειας

σε άτομο που βρίσκεται σε ανάγκη 5. Τελετή ή Διαζύγιο και 6. Σωματική άσκηση και βόλτα το κατοικίδιο , όπως είπε ο Μάριος.

ΜΑΡΙΩ: (κυριολεκτικά χαμένη) Μάλιστα….μάλιστα…!

( Εκείνη τη στιγμή στην  ΟΘΟΝΗ ΤΗΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ μπαίνει ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ ΓΙΑ ΠΑΓΩΤΑ και την ίδια στιγμή εμφανίζεται ο ΠΑΓΩΤΑΤΖΗΣ με το καροτσάκι του στη σκηνή, στο δρόμο. Μόλις τελειώσει η διαφήμιση… οι γιαγιάδες αποχωρούν.)  

                                                                ΣΚΗΝΗ 2

ΠΑΓΩΤΑΤΖΗΣ: ( καθώςσέρνει το καροτσάκι)  Ο Παγωτατζής! Εδώ τα καλά παγωτά!

            Τα καλύτερα παγωτά! Έχουμε όλες τις γεύσεις! Παγωτά ! Παγωτά ! Ο Παγωτατζής!

            ( ακινητοποιεί το καροτσάκι σε μια μεριά)

ΜΑΡΙΟΣ: ( στη μαμά του ) Μαμά , μπορώ να πάω να πάρω  ένα παγωτό;

ΜΑΜΑ: Ναι, γιατί όχι; Στάσου να σου δώσω ένα έντυπο….( βγάζει ένα χαρτί και γράφει)

            Νο 6..πάρε και τον σκύλο για βόλτα! ( του δίνει και μερικά λεφτά) Να, και τα λεφτά!

ΜΑΡΙΟΣ : ( ενώ τα παίρνει)  Σε ευχαριστώ , μαμά!

( Ο ΜΑΡΙΟΣ βγαίνει έξω με τον σκύλο και η ΜΑΜΑ αποχωρεί από τη σκηνή.)

ΠΑΓΩΤΑΤΖΗΣ: Εδώ τα καλά παγωτά! Ο Παγωτατζής!!!

ΜΑΡΙΟΣ: ( μόλις πλησιάσει) Γεια σας! Θα ήθελα ένα παγωτό. Τι γεύσεις έχετε;

 ΠΑΓΩΤΑΤΖΗΣ: Α, έχουμε πάρα πολλές ομοιόμορφες επιλογές! ( καθώς κοιτάζει στο

            ψυγείο του)  Έχουμε πάρα πολλές ομοιόμορφες επιλογές  από….. ( βγάζει ένα και

            μόνο μπωλ) ΤΡΟΥΦΑ!!!

ΜΑΡΙΟΣ:  Θέλετε να πείτε ότι έχετε ΜΟΝΟ ΤΡΟΥΦΑ;

 ΠΑΓΩΤΑΤΖΗΣ: ( χαμογελώντας)Ακριβώς! Μα, πως θα μπορούσαμε να έχουμε κάτι

            περισσότερο, καλό μου παιδί; ( κοιτάζει γύρω)  Δε βλέπεις που δεν κυκλοφορεί ψυχή;

            Οι άνθρωποι είναι κλεισμένοι στα σπίτια τους! Και τα παγωτά μου λιώνουν από

            εγκατάλειψη…..! Τι μου λες τώρα; Τρούφα σοκολάτα και να είσαι ευχαριστημένος,

            που υπάρχει έστω και αυτό!

ΜΑΡΙΟΣ: Εντάξει, λοιπόν! Δώστε μου ένα παγωτό τρούφα σοκολάτα!

ΠΑΓΩΤΑΤΖΗΣ: ( βάζει το παγωτό και του το δίνει)  20 ευρώ, παρακαλώ!

ΜΑΡΙΟΣ: 20 ευρώ; Ένα παγωτό τρούφα; Τι λέτε;

ΠΑΓΩΤΑΤΖΗΣ:  Τι λέω; 20 ευρώ και με έκπτωση 50%. Και θα στο εξηγήσω μια χαρά!

Πριν το λοκ -νταουν , παιδί μου, πούλαγα 20 παγωτά την ημέρα , δύο ευρώ το ένα! 20 επί 2 μας κάνουν 40 ευρώ! Τώρα…. πουλάω ένα παγωτό την ημέρα ! Και πόσο θα κάνει αυτό; 2 ευρώ; Όχι φυσικά! Δεν είμαι ζητιάνος! Εργάζομαι για να ζω… Και για να ζω χρειάζομαι 40 ευρώ την ημέρα! Άρα …40 θα κάνει το παγωτό! ΄Η , αν πάμε στο παιδικό, με 50% έκπτωση: 20 ευρώ! Δώσε μου 20 ευρώ και είμαστε εντάξει!

ΜΑΡΙΟΣ: ( του δίνει ό,τι έχει) 11 ευρώ έχω μόνο! Λυπάμαι!( αφήνει τα λεφτά και

            φεύγει)

ΠΑΓΩΤΑΤΖΗΣ: ( τα παίρνει συντετριμμένος)  Εντάξει , λοιπόν! Σήμερα το παγωτό τρούφα

            είναι  σε ΠΡΟΣΦΟΡΑ…11 ευρώ! ( σέρνει το καροτσάκι και φεύγει, φωνάζοντας)  

            Παγωτά! Παγωτά! Εδώ, τα καλά παγωτά! Ο Παγωτατζής!

                                                            ΣΚΗΝΗ 3

(ΜΟΥΣΙΚΗ  λυρική. Μπαίνει το ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΤΟΥ ΡΑΦΤΑΚΟΥ γεμάτο βιβλία, δεξιά και το ΓΑΤΟΣΠΙΤΟ με τα παιχνίδια για τις γάτες και τα πλεκτά κουβάρια, αριστερά. Στη συνέχεια μπαίνουν στη σκηνή και παίρνουν τις θέσεις τους ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΜΩΒ ΚΛΩΣΤΕΣ , Η ΓΑΤΑ Α και η ΓΑΤΑ Β, Ο ΡΑΦΤΑΚΟΣ και τελευταίος Ο ΑΦΗΓΗΤΗΣ Α.)

ΑΦΗΓΗΤΗΣ Α: Αυτή εδώ είναι μια ήσυχη πολιτεία! Ήταν πάντα μια ήσυχη πολιτεία και

            τώρα έχει γίνει ησυχότερη! Οι άνθρωποι συνήθιζαν να ζουν σε μικρά σπιτάκια,

σε μικρές γειτονιές και καμιά φορά συνήθιζαν να κάνουν και επίσκεψη ο ένας στον

            άλλον! Όχι πια….! Τώρα η πολιτεία είναι σιωπηλή και μοναχική…… Λόγω

πανδημίας….! Κάποτε είχε και έναν χαμογελαστό και ευγενικό  ραφτάκο! Έραβε τα

πάντα: μπλούζες, ζακέτες , παντελόνια, πουλόβερ και  ζιβάγκο, κάλτσες και καπέλα,

            κάπες και παλτά σε όλα τα σχέδια και τα χρώματα!  Αλλά τα έραβε όλα αυτά… με

            έναν τρόπο μοναδικό…!

ΡΑΦΤΑΚΟΣ: ( κάθεται με πολύ αθώο τρόπο πάνω στο τραπέζι εργασίας του και κοιτάζει τις

κλωστές του) Κλωστές  και νήματα ετούτα εδώ… δεν τα λες!!! Δε ράβω εγώ με κλωστές και νήματα τα υφάσματά μου! Ούτε με μαλλί πλέκω τα πλεκτά μου! Αντί γι’

αυτά , χρησιμοποιώ ένα πιο αγαπημένο υλικό, ένα υλικό μοναδικό…ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ!

ΛΕΞΕΙΣ από παραμύθια, λέξεις από ποιήματα, από τραγούδια, από ιστορίες παιδικές και λεξικά και εγκυκλοπαίδειες…..

Προσεκτικά τις διαλέγω, μέσα από τα τετράδια και τα βιβλία που έχω στο εργαστήρι μου, δίπλα στα τόπια με τα υφάσματα! Και τις βάζω τη μια δίπλα στην άλλη, πλέκοντας τα γράμματα μεταξύ τους….. Προσέχω καλά να πλέκονται τα γράμματα τα στρογγυλά…. το ο και το θ, με τα πιο μυτερά , το χ, το κ και το ι . Και φτιάχνω προτάσεις ολόκληρες, που ενώνουν τα υφάσματα μεταξύ τους με λέξεις ζεστές…..

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΜΩΒ ΚΛΩΣΤΕΣ: (κινούνται ανάλογα με τις λέξεις)  ΛΙΑΚΑΔΑ…. 

             ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ…. ΦΛΟΓΑ … ….ΤΖΑΚΙ…ΑΓΑΠΗ….ΑΓΚΑΛΙΑ….!!!

ΡΑΦΤΑΚΟΣ: …..ή λέξεις δροσερές….

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΜΩΒ ΚΛΩΣΤΕΣ: ( και πάλι κινούνται ανάλογα με τις λέξεις)  ΙΣΚΙΟΣ…..

            ΚΡΥΣΤΑΛΛΟ…..ΓΑΡΓΑΡΟ ΝΕΡΟ …..ΠΛΑΤΑΝΙ …….ΒΟΥΤΙΕΣ…..!

ΑΦΗΓΗΤΗΣ Α:  Αυτά συνέβαιναν με τις λέξεις! Αλλά υπήρχαν και τα χρώματα:

ΚΑΘΕ ΧΡΩΜΑ είχε και τη δική του χρησιμότητα…! ΤΟ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ ήταν 

ΤΗΣ ΣΚΑΝΤΑΛΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΕΜΕΛΙΑΣ και το λάτρευαν οι δυο σκανταλιάρες  γατούλες της δυτικής συνοικίας.

ΓΑΤΑ Α: (στη γάτα Β)  Νιαιιι! Βαρέθηκα να παίζω με τα γατοπαιχνίδια μου! Ο ήλιος είναι

            πολύ ψηλά και νομίζω πως τώρα είναι η ώρα για την σκανταλιά! Ε,νιααιιιι φιλενάδα

            μου, τι λες;;;

ΓΑΤΑ Β:  Φυσικά! Κοίτα! Ο Ραφτάκος το έριξε στον ύπνο! Πάμε με ελαφροπατουσάκια να

            του πάρουμε το πορτοκαλί κουβάρι;;;

ΓΑΤΑ Α: ( κουνώντας το κεφάλι καταφατικά) Νιαιιι! Νιαιιι!

( Οι γατούλες προχωράνε με ελαφρά βηματάκια προς το εργαστήρι του ΡΑΦΤΑΚΟΥ και του αρπάζουν το πορτοκαλί κουβάρι.)

ΡΑΦΤΑΚΟΣ: Ε, σεις…! Τι κάνετε εκεί; Αυτό το κουβάρι είναι δικό μου! Φέρτε το πίσω,

          αμέσως!

( ΜΟΥΣΙΚΗ. Οι γάτες τρέχουν, ο Ραφτάκος τις κυνηγάει , μπερδεύεται στο κουβάρι και πέφτει κάτω. Οι ΓΑΤΕΣ κρύβονται στο σπιτάκι τους.)

ΡΑΦΤΑΚΟΣ: ( κοιτάζει γύρω- γύρω, πουθενά οι γάτες)  Ουφ! Μου ξέφυγαν οι 

σκανταλιάρικες! ( γυρίζει κουρασμένος στο εργαστήρι) Ε, δεν πειράζει! Ένα κουβάρι ήτανε! Έχω εδώ πολλές  άλλες  σπουδαίες κλωστές για τις λέξεις μου….

ΜΩΒ ΚΛΩΣΤΗ 1:   « ΤΟ ΜΩΒ….»

ΜΩΒ ΚΛΩΣΤΗ 2:   «…THΣ..»

ΜΩΒ ΚΛΩΣΤΗ 3:   «…ΟΜΟΡΦΙΑΣ…»

ΜΩΒ ΚΛΩΣΤΗ 1:   Είμαι μια μωβ κλωστή και φτιάχνω λέξεις μαγικές, μυστήριες,

 μελωδικές!

ΜΩΒ ΚΛΩΣΤΗ 2:  Κι εγώ επίσης!  Το μωβ  μοιάζει με βιολέτα και  με μια γάτα λιλά

σε μια παιδική ζωγραφιά!

ΜΩΒ ΚΛΩΣΤΗ 3:   Οι μωβ κλωστές χαρίζουν όνειρα στις σκέψεις! Λάμπουν μες στα

            μάτια σας, γράφουν ελευθερία!

(ΜΟΥΣΙΚΗ. Οι ΜΩΒ κλωστές χορεύουν…..Σε λίγο σκοτεινιάζει και γίνεται ησυχία…)

( ΜΕΤΑ ΑΠΌ ΚΑΙΡΟ…….)

                                                              ΣΚΗΝΗ 4

ΑΦΗΓΗΤΗΣ Α: Πάει καιρός που οι άνθρωποι πια δεν επισκέπτονται τον ραφτάκο! Γιατί

πάει καιρός που δεν υπάρχουν πια άνθρωποι στους δρόμους .Και αφού οι άνθρωποι

δεν κυκλοφορούν, για να τους βλέπουν οι άλλοι, δεν έχουν ούτε ανάγκη από πολλά

και όμορφα ρούχα! Το μόνο ένδυμα που κυκλοφορεί τώρα- ΤΟ ΠΙΟ ΔΙΑΣΗΜΟ ΤΗΣ

ΕΠΟΧΗΣ…ΕΙΝΑΙ Η ΜΑΣΚΑ!!!

( ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΗΣ ΑΝΑ ΤΟΛΗΣ.  Μπαίνει Ο ΠΛΑΝΟΔΙΟΣ ΜΟΥΣΤΑΦΑ ΕΞ ΑΙΓΥΠΤΟΥ. Κρατάει ένα καλάθι γεμάτο ΜΑΣΚΕΣ!)

ΠΛΑΝΟΔΙΟΣ ΜΟΥΣΤΑΦΑ

ΕΞ ΑΙΓΥΠΤΟΥ: (καθώς δείχνει τις μάσκες)  Μάσκες από την Ανατολή! Με χρώμα 

               κόκκινο και κεραμιδί! Μάσκες από τη Δύση! Πλαστικό χαμόγελο να ανθίσει !

               Μάσκες όλων των χρωμάτων, διαστάσεων…σχημάτων…! ( δείχνει μια τεράστια)  

               Μάσκες απ’τα Υπουργεία….για ΑΙΩΝΟΒΙΑ ΠΑΙΔ(Ε)ΙΑ!!! ( δείχνει μια πολύ

                μικρή) Μάσκες για μικρά παιδάκια….να εξασκούνε τα δοντάκια!

                Μάσκες εδώ… μάσκες εκεί….. νομίζω πως το καλάθι μου πρέπει να επεκταθεί!

    Θα φτιάξω εργοστάσιο σ΄ αυτή τη μεριά της πόλης και …  ( απευθυνόμενος στον

    Ραφτάκο)  εσύ , ραφτάκο, άξιε, έλα  να εργαστείς για μένα, αφού πελάτη τώρα πια

    δε βλέπω εδώ  κανένα!

ΡΑΦΤΑΚΟΣ:  Να με συμπαθάτε, κύριε Μουσταφά, αλλά δεν μπορώ να φτιάξω μάσκες από

            λέξεις! Θα πάνε να μιλήσουν οι άνθρωποι και θα πνιγούνε!

ΠΛΑΝΟΔΙΟΣ ΜΟΥΣΤΑΦΑ

ΕΞ ΑΙΓΥΠΤΟΥ: Σωστά! Σωστά! Έχεις δίκιο σ’αυτό! Ήσουν πάντα ένας άξιος και

ειλικρινής ραφτάκος! Τα ρούχα που φτιάχνεις είναι συναισθηματικά… λένε ξεκάθαρα την αλήθεια… εκφράζουν την ψυχική σου διάθεση τη στιγμή που τα φοράς και είναι με λίγα και απλά λόγια …ο καθρέφτης της ψυχής σου!

( Στα επόμενα λόγια  του Μουσταφά κινούνται οι ΚΛΩΣΤΕΣ και παίζουν ΤΗ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ που περιγράφει.)

ΠΛΑΝΟΔΙΟΣ ΜΟΥΣΤΑΦΑ

ΕΞ ΑΙΓΥΠΤΟΥ: Ένα ρούχο ΟΜΟΡΦΟ που θα φορέσεις για πρώτη φορά, θα σου φέρει

                                                                                                                                    ΧΑΡΑ!

                               Ένα ρούχο ΣΚΟΤΕΙΝΟ…..ΛΥΠΗ!

                               Ένα ρούχο που θα έχεις βαρεθεί…… .θα σου φέρει ΒΑΡΕΜΑΡΑ!

                               και ούτω καθεξής…

ΡΑΦΤΑΚΟΣ:  Η ΜΑΣΚΑ ΚΡΥΒΕΙ ΟΛΑ ΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ!

ΠΛΑΝΟΔΙΟΣ ΜΟΥΣΤΑΦΑ

ΕΞ ΑΙΓΥΠΤΟΥ: Σωστά! Γιατί μπαίνει στο ΠΡΟΣΩΠΟ και κατά κάποιον τρόπο

        ΤΟ ΕΞΑΦΑΝΙΖΕΙ!!! Σβήνει και ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΚΑΙ ΤΗ ΜΟΡΦΗ!

ΡΑΦΤΑΚΟΣ: (θλιμμένος) Με συγχωρείτε! Πρέπει να αποχωρήσω! Δε νιώθω και πολύ

            καλά!

ΠΛΑΝΟΔΙΟΣ ΜΟΥΣΤΑΦΑ

ΕΞ ΑΙΓΥΠΤΟΥ:  Κι εγώ πρέπει να πάω να πουλήσω τις μάσκες μου! Χάρηκα που

             συναντηθήκαμε ξανά! Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία!

ΡΑΦΤΑΚΟΣ: Ευχαριστώ!

ΠΛΑΝΟΔΙΟΣ ΜΟΥΣΤΑΦΑ

ΕΞ ΑΙΓΥΠΤΟΥ:  ( καθώς φεύγει φωνάζει) Μάσκες από την Ανατολή! Με χρώμα 

               κόκκινο και κεραμιδί! Μάσκες από τη Δύση! Πλαστικό χαμόγελο να ανθίσει !

(Φεύγουν και οι δύο και μαζί τους φεύγουν ΚΑΙ ΟΙ ΚΛΩΣΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΓΑΤΕΣ)

                                                            ΣΚΗΝΗ 5

(ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ. Ανοιχτή  ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ –παίζει ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΜΑΣΚΕΣ. Μπαίνει από δεξιά η ΒΑΓΓΕΛΙΩ  με ένα ξεσκονόπανο και αρχίζει να ξεσκονίζει και από αριστερά η ΜΑΡΙΩ με μια σκούπα και αρχίζει να σκουπίζει. Μετά από λίγο…)

ΜΑΡΙΩ:  Χαμήλωσέ το μωρέ παιδάκι μου, μας ξεκούφανε!

ΒΑΓΓΕΛΙΩ: Καλά, καλά, το χαμηλώνω!( παίρνει το κοντρόλ και το χαμηλώνει)

ΜΑΡΙΩ: ( έξαλλη, καθώς σκουπίζει)  Ορίστε! Ορίστε! Κοίτα πάλι εδώ…..σκυλοκατάσταση!

            Είναι να μη γίνομαι έξαλλη! ‘ Πάω’, λέει, ‘τον σκύλο βόλτα’ και με το που γυρίζει,

να, οι ακαθαρσίες του μες στο σαλόνι! Να έρθει να τα μαζέψει η αυτού εξοχότης , ο κανακάρης μας! Εγώ παραιτούμαι!  ( παρατάει τη σκούπα και βγαίνει θυμωμένη)

ΒΑΓΓΕΛΙΩ:  ( της φωνάζει)  Πάρε το 22032 για απολύμανση! Αφού απολυμαίνουν από

            covid , θα απολυμαίνουν από τα πάντα!

ΦΩΝΗ ΜΑΡΙΩΣ : Καλά, τους παίρνω!

( Η ΒΑΓΓΕΛΙΩ με μισή καρδιά φέρνει το φαράσι και μαζεύει με τη σκούπα τις ακαθαρσίες, ενώ στην ΤΗΛΕΟΡΑΣΗαρχίζουν  ΤΑ ΚΙΝΟΥΜΕΝΑ ΣΧΕΔΙΑ. Η ΒΑΓΓΕΛΙΩ βγάζει έξω σκούπα , φαράσι και ξεσκονόπανο ενώ μπαίνει ξανά η ΜΑΡΙΩ)

ΜΑΡΙΩ:  Τον πήρα! Έρχεται αμέσως!!!

ΒΑΓΓΕΛΙΩ: Ποιος;

ΜΑΡΙΩ:  Ο απολυμαντής!

( Από τη δεξιά μεριά της σκηνής εμφανίζεται με ειδική στολή και μάσκα οξυγόνου O AΠΟΛΥΜΑΝΤΗΣ. Προχωρά μονολογώντας μέχρι το σπίτι της οικογένειας και μετά χτυπάει το κουδούνι.)

Ο  ΑΠΟΛΥΜΑΝΤΗΣ:  Στάσου να δω λίγο καλύτερα ….οδό και αριθμό.(κατεβάζει τη

            μάσκα του οξυγόνου από το στόμα και διαβάζει την οδό…)  Οδός Φοινίκων! Σωστά !

            Εδώ  είμαστε! Να βρω τώρα και τον αριθμό…. ( κοιτάζει)  …….7…9…..11……..13!

           ( ρίχνει μια ματιά στο χαρτάκι)  Φοινίκων 13!  Έφτασα! ( χτυπάει κουδούνι)

ΜΑΡΙΩ: Νάτος! Ήρθε κιόλας!  (Σηκώνεται να ανοίξει . Μόλις ανοίξει..)  Καλωσήρθατε,

            παρακαλώ! Για την απολύμανση;

Ο ΑΠΟΛΥΜΑΝΤΗΣ:  ( με υπερβολικά σοβαρό ύφος)  Για την απολύμανση! Περάσατε

            Covid; Πέθανε κανείς; Να απολυμάνουμε το δωμάτιο;

ΜΑΡΙΩ:  Τι λέτε, καλέ! Εμείς είμαστε όλοι μας μια χαρά, υγιείς! ( δείχνει στο πάτωμα)

Ο ΑΠΟΛΥΜΑΝΤΗΣ:  Αποκλείεται! Μάλλον δε θα ξέρετε καλά! Μάλλον δε θα κάνετε τα

            τεστ, όπως πρέπει! Η πανδημία στη χώρα μας αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε έξαρση!

            Ένας στους 10 νοσεί, ένας στους 1000 πεθαίνει!!!

ΒΑΓΓΕΛΙΩ:  Τι λες, άνθρωπέ μου ! Για να μας απολυμάνεις σε φέραμε εδώ ή για να μας

πεθάνεις;

Ο ΑΠΟΛΥΜΑΝΤΗΣ:  Εμ , για πείτε μου, να μάθω κι εγώ! Γιατί με φέρατε εδώ , αν δεν

            έχετε τον κορωνοϊό να κυκλοφορεί στο σπίτι σας; Γιατί;

ΜΑΡΙΩ: Μα, για το σκυλί!

Ο ΑΠΟΛΥΜΑΝΤΗΣ:  Έχει  covid το σκυλί;

ΒΑΓΓΕΛΙΩ:  Όχι! Απλά, μας βρώμισε το σαλόνι! Να, εδώ! ( δείχνει)

Ο ΑΠΟΛΥΜΑΝΤΗΣ:   Τι λέτε , κυρία μου! Αυτό είναι τρομερό!!!

 Απομακρυνθείτε, αμέσως! ( βάζει διπλή μάσκα , παίρνει το απολυμαντικό του και

αρχίζει να ψεκάζει με μανία)

( Καθ’όλη αυτή τη σκηνή συνεχίζονται τα  ΚΙΝΟΥΜΕΝΑ ΣΧΕΔΙΑ, τα οποίαδείχνουν μια ανάλογη σκηνή από τον ΤΟΜ και ΤΖΕΡΥ , με πολλά ατυχήματα και γλιστρήματα, την ίδια ακριβώς  στιγμή που η  ΜΑΡΙΩ και η ΒΑΓΓΕΛΙΩ, γλιστράνε στο πολυραντισμένο πάτωμα και μένουν και  οι δύο κάτω με σπασμένα ποδάρια.)

ΜΑΡΙΩ: Ωωωωωωω, πρόσεχε καλέεεεε!!!! ( πέφτει μία. προσπαθεί να σηκωθεί και

               ξαναπέφτει δεύτερη φορά . Πάει να κρατηθεί από τη Βαγγελιώ και πέφτει κι αυτή…)  

ΒΑΓΓΕΛΙΩ: Κι εσύ, πρόσεχεεεεε!!!!Αααααα, πόσο απολυμαντικό έριξες, άνθρωπέ μου!

               Ούτε γκαζόν να είχαμε να ποτίσουμεεεεε……!  (πέφτει κι αυτή..)

Ο ΑΠΟΛΥΜΑΝΤΗΣ:  Προσοχή! Προσοχή! Κάτω κεφάλια! Αν δεν τελειώσει το μπουκάλι,

            δεν  ολοκληρώνεται η απολύμανση!  

ΜΑΡΙΩ: Ωωωωωχχχχχχ! Το πόδι μουυυυ!

ΒΑΓΓΕΛΙΩ: Ωωωωωχχχχχχ! Η μεσούλα μουυυυυυυυ!

( Όλη η υπόλοιπη σκηνή συνεχίζεται βουβά με τα ΚΙΝΟΥΜΕΝΑ ΣΧΕΔΙΑ να επικρατούν.

                                                                   (ΣΚΟΤΑΔΙ)  

                                                            ΠΡΑΞΗ Β

                                                              ΣΚΗΝΗ  1

ΑΦΗΓΗΤΗΣ Β: Ήταν  μια ήσυχη πόλη…… Παλιότερα  ήταν ακόμα ησυχότερη….. Και

            τώρα πια , δεν είναι μόνο ήσυχη αλλά και…. φοβισμένη! Γιατί  παντού, όπου να    

            γυρίσεις και  να κοιτάξεις… από την πάνω γειτονιά ως την κάτω , από την ανατολική

ως τη δυτική και ακόμα πιο πέρα, ακούς ένα παράξενο θόρυβο… έναν θόρυβο που δυναμώνει στο σκοτάδι… Και όσοι ξέρουν, λένε ότι ο θόρυβος  αυτός είναι από τα φτερά των δράκων που την πολιορκούν….. Και δεν είναι μόνο ένας  και δύο δράκοι, αλλά πολλοί…… Κυρίαρχος όλων ο…. KOΡΩΝΟΙΟΣ!!!

( ΜΟΥΣΙΚΗ. Μπαίνει ο ΚΟΡΩΝΟΙΟΣ  και στέκεται ακίνητος, ενώ ΣΤΗΝ ΟΘΟΝΗ προβάλλεται η εικόνα του και ο ΑΦΗΓΗΤΗΣ Α μπαίνει και τον παρουσιάζει.)

ΑΦΗΓΗΤΗΣ Α: Ο Κορωνοϊός –COVID -19- είναι ένας ιός , όπως όλοι οι άλλοι!

Εδώ τον βλέπετε σε μεγέθυνση! Στην πραγματικότητα είναι πολύ μικρός, αλλά πολύ

επικίνδυνος και μεταδοτικός! Η ονομασία “κορονοϊός” προέρχεται από την Λατινική

λέξη “corona“, που σημαίνει “στέμμα“, την οποία δανείζεται από την ελληνική λέξη “κορώνη“. Του δόθηκε αυτό το όνομα από την χαρακτηριστική όψη του στο

          ηλεκτρονικό μικροσκόπιο , όπου διακρίνονται εξογκώματα περιμετρικά της

          επιφάνειάς του, σαν στέμμα!

Ο πιο πρόσφατος κοινός πρόγονος όλων των κορονοϊών εκτιμάται ότι υπήρχε από το 8000π.Χ.,πράγμα που συνεπάγεται μακροχρόνια παράλληλη εξέλιξη με είδη νυχτερίδων και πτηνών. Η νόσος του κορωνοϊού 2019 (COVID-19), που προκλήθηκε από τον ιό SARS-CoV-2, ξεκίνησε τον Δεκέμβριο του 2019 από  την περιοχή Γιουχάν της Κίνας και από εκεί εξαπλώθηκε σε 114 χώρες σε όλο τον κόσμο! Η ευρεία αυτή εξάπλωση του ιού είναι και ο λόγος που ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας κήρυξε τον Covid-19 πανδημία στις 11 Μαρτίου του 2020. (φεύγει)

ΚΟΡΩΝΟΙΟΣ:  Πρέπει να διαδώσω γρήγορα τη φήμη μου σε όλη τη γη! Χρειάζομαι μια

γυαλιστερή ΚΟΡΟΝΑ! Και έναν θρόνο φυσικά! ( Τα  φέρνει.)  Όλοι οι σωστοί  βασιλιάδες έχουν μία κορόνα ( τη βάζει)  και έναν θρόνο  ( κάθεται) !  Και όλοι οι αληθινοί βασιλιάδες –απ’ όσο ξέρω- κάθονται στο θρόνο τους και δεν κάνουν τίποτα! Δίνουν μόνο εντολές! Σωστό κι αυτό!  Σε ποιον όμως να δώσω εντολές εγώ; Χρειάζομαι έναν υπηρέτη ! Και αφού δεν έχω, πρέπει να κατασκευάσω έναν!

            Άντε, λίγος κόπος ακόμα και μετά θα αράξω για τα καλά!

            ( ΜΟΥΣΙΚΗ. Ο  ΚΟΡΩΝΟΙΟΣ κάνει κινήσεις ταχυδακτυλουργού με πανιά και σιγά-

            σιγά φανερώνεται   Η ΥΠΗΡΕΤΡΙΑ ΤΟΥ. Έχει όψη τζίνι.)

            Έτοιμη η κορωνοϋπηρέτριά μου!  Σε διατάζω να κινηθείς!

ΚΟΡΩΝΟΥΠΗΡΕΤΡΙΑ: Μα, πού βρίσκομαι; Ποιος είσαι εσύ; Αχ, κοίτα πως έγιναν τα

              μαλλιά μου! Μια χτένα επειγόντως, παρακαλώ!

ΚΟΡΩΝΟΙΟΣ: Συγγνώμη, δεσποινίς! Κάποιο λάθος κάνετε! Εγώ είμαι το αφεντικό εδώ 

            και εγώ μόνο δίνω εντολές ….δεν παίρνω!

ΚΟΡΩΝΟΥΠΗΡΕΤΡΙΑ:  Μπα, και ποιος είσαι εσύ;

ΚΟΡΩΝΟΙΟΣ: Η Αυτού Εξοχότης, ο Κορωνοιός! Και εσύ είσαι η Κορωνοϋπηρέτριά μου!

            Και θα με βοηθήσεις να εκπληρώσω την αποστολή μου, δηλαδή να εξαφανίσω  

            κάμποσο από τον πληθυσμό τούτης της γης, γρήγορα και χωρίς πολλές ερωτήσεις!

.

ΚΟΡΩΝΟΥΠΗΡΕΤΡΙΑ:  Σοβαρά τώρα; Εγώ, μια τέτοια κουκλάρα…. να καταστρέψω τη

γη; Και πώς θα με χειροκροτάει μετά ο κόσμος; Εγώ είμαι γεννημένη για μοντέλο, ξέρετε! Και τα μοντέλα χρειάζονται τους ανθρώπους για να τους χειροκροτούν!  Ειλικρινά, μου  ζητάτε να αφήσω αυτή την λαμπρή καριέρα; Και πρέπει να σας

υπακούσω;

ΚΟΡΩΝΟΙΟΣ:  Φυσικά!

ΚΟΡΩΝΟΥΠΗΡΕΤΡΙΑ:  (πιάνει το κεφάλι της)  Δύο λεπτά παρακαλώ, δύο λεπτά να

            συνειδητοποιήσω τι τραγικό έπαθα! ( μένει σιωπηλή για λίγο… μετά…) Εντάξει,

            δέχομαι! Θα τον πάρω αυτό τον ρόλο, αλλά με έναν όρο: δε θα μου ζητήσετε να κάνω

            φασίνα! Δε θέλω με τίποτα να χαλάσουν τα καινούργια μου νύχια!!!

ΚΟΡΩΝΟΙΟΣ:  Εντάξει, εντάξει! ( στο κοινό)  Ειλικρινά, δεν ξέρω τι λάθος έκανα

               με τούτη εδώ!

( Η ΚΟΡΩΝΟΥΠΗΡΕΤΡΙΑ πάει στην άκρη να φτιάξει τα μαλλιά της  και ο ΚΟΡΩΝΟΙΟΣ φωνάζει τους ΔΡΑΚΟΥΣ ΤΟΥ για εκπαίδευση. )

ΚΟΡΩΝΟΙΟΣ: Δράκοι ….. παρουσιαστείτε!

(ΜΟΥΣΙΚΗ.Μπαίνουν οι  ΤΡΕΙΣ ΔΡΑΚΟΙ, Της ΜΟΝΑΞΙΑΣ, Της ΕΛΛΕΙΨΗΣ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΥ και Του ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΘΥΜΟΥ )

ΚΟΡΩΝΟΙΟΣ: (ανοίγει το παρουσιολόγιο και παίρνει παρουσίες) Δράκος της Μοναξιάς!

ΔΡΑΚΟΣ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ:  Παρών!!!

ΚΟΡΩΝΟΙΟΣ: Δράκος της Βαρεμάρας!….  ΑΠΩΝ!!!

                            Δράκος του Διαδικτύου!…..ΑΠΩΝ!

                            Δράκος της Έλλειψης του Διαδικτύου!

ΔΡΑΚΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΕΙΨΗΣ ΤΟΥ  ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΥ: Παρών!

ΚΟΡΩΝΟΙΟΣ: Δράκος του Ανθρώπινου Φόβου!….ΑΠΩΝ!

                           Δράκος του Ανθρώπινου Θυμού!

ΔΡΑΚΟΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΘΥΜΟΥ:  Παρών!

( Αφού τελειώσει με τις παρουσίες , ο ΚΟΡΩΝΟΙΟΣ δίνει εντολές για να εκπαιδεύσει τους ΔΡΆΚΟΥΣ του και αυτοί τις ακολουθούν)

ΚΟΡΩΝΟΙΟΣ:  Ωραία! Ξεκινάμε! ΑΡΙΣΤΕΡΑ! ΔΕΞΙΑ! ΠΑΝΩ! ΚΑΤΩ! ΕΠΙΘΕΣΗ!

            ΑΠΟΦΥΓΗ! ΥΠΕΡΔΥΝΑΜΗ!!!

            ΕΙΣΑΣΤΕ ΕΤΟΙΜΟΙ! ΩΡΑ ΓΙΑ ΞΕΚΟΥΡΑΣΗ! Αλλά μην κοιμηθείτε βαθιά!

            Πρέπει να είστε σε ετοιμότητα!!! ( Οι ΔΡΑΚΟΙ ησυχάζουν λίγο πιο πέρα)

ΚΟΡΩΝΟΙΟΣ: Ας ξεκουραστώ κι εγώ !

ΣΚΟΤΑΔΙ  ( φεύγουν όλοι)                           

                                                  ΣΚΗΝΗ 2

(ΜΟΥΣΙΚΗ. ΣΤΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΤΟΥ ΡΑΦΤΑΚΟΥ.  Μπαίνουν οι ΤΡΕΙΣ ΜΩΒ ΚΛΩΣΤΕΣ  και χορεύουν. Πίσω τους ακολουθεί Ο ΡΑΦΤΑΚΟΣ , ο οποίος κρατάει ένα πετραχήλι και πάει στον πάγκο του να κάνει το τελευταίο κέντημα. )

ΡΑΦΤΑΚΟΣ:  Μία παραγγελία, έναν ολόκληρο χρόνο! Αααχχχ! Τι να πει κανείς! Αρκεί

           που η παραγγελία αυτή είναι αξιόλογη! Και οι λέξεις της… ξεχωριστές!

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΜΩΒ ΚΛΩΣΤΕΣ: ( λένε τις λέξεις και χορεύουν) ΣΕΒΑΣΜΟΣ….. ΨΑΛΜΟΣ…

            ΛΑΟΣ….

( Μπαίνει ο ΠΑΠΑΣ και πάει για την παραγγελία του στον ΡΑΦΤΑΚΟ.)

ΠΑΠΑΣ:  Μήπως είναι έτοιμο το πετραχήλι μου;

ΡΑΦΤΑΚΟΣ:  Φυσικά! Εδώ είναι, πάτερ!( του το δίνει)  Και με τις λέξεις τις σωστές ,

                παρακαλώ!

ΠΑΠΑΣ:  Ευχαριστώ!

( Καθώς πάει να φύγει ο ΠΑΠΑΣ  τριγυρνάνε στα πόδια του νιαουρίζοντας οι ΔΥΟ ΓΑΤΕΣ.)

ΓΑΤΑ Α και Β: Νιαιιιι! Νιαιιιιι!

ΠΑΠΑΣ: Τι θέλετε;  Πεινάτε;

ΓΑΤΑ Α και Β: (καταφατικά) Νιαιιιι! Νιαιιιιι!

ΠΑΠΑΣ: ( βγάζει κάτι από την τσέπη του και τις ταίζει)  Ορίστε !

( ΜΟΥΣΙΚΗ. ΣΚΟΤΑΔΙ.  Φεύγουν όλοι)

ΣΚΗΝΗ 3

(ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ. Ο ΠΑΠΑΣ  έτοιμος για λειτουργία. Από τα αριστερά μπαίνουν με πατερίτσες η ΒΑΓΓΕΛΙΩ και η ΜΑΡΙΩ)

ΜΑΡΙΩ: Δες πως καταντήσαμε! Και καραντινιασμένες και συφοριασμένες!

ΒΑΓΓΕΛΙΩ: Ε, δεν ήθελες να καθαρίσουμε μόνες μας το σαλόνι. Θέλαμε και τον ειδικό!

ΜΑΡΙΩ: Μα νόμιζα πως ήταν ειδικός στην απολύμανση, όχι στην εξόντωση!

( Χτυπάει Η ΚΑΜΠΑΝΑ .)

ΒΑΓΓΕΛΙΩ:   Έλα, πάμε τώρα και αρχίζει η λειτουργία. Εκεί έξω θα κάτσουμε να 

             ακούσουμε μια στάλα.

ΜΑΡΙΩ:  Να βάλουμε και τις μάσκες…..    (τις φορούν )

ΠΑΠΑΣ: (αρχίζει να  ψέλνει) Σώσον κύριε τον λαόν σου και ευλόγησον την κληρονομίαν

            σου. Νίκας τοις βασιλεύσι κατά βαρβάρων δωρούμενος και το σον φυλάττον δια του

            Σταυρού σου πολίτευμα. ….   ( θυμιατίζει)

( Εκείνη τη στιγμή μπαίνει με ύποπτο περπάτημα Η ΚΟΡΩΝΟΥΠΗΡΕΤΡΙΑ)

ΚΟΡΩΝΟΥΠΗΡΕΤΡΙΑ: ( κοιτώντας δεξιά και αριστερά με γρήγορες ματιές) Έχει λίγο

            κόσμο εδώ! Ώρα για δράση! ( φτερνίζεται )  Αψου!!! ( Βγαίνει ευχαριστημένη)

( Ακούγεται οχλαγωγία και Η ΜΑΡΙΩ και η ΒΑΓΓΕΛΙΩ ταράζονται και αυτές. Ο ΠΑΠΑΣ σταματά τη λειτουργία.)

ΠΑΠΑΣ:  Τι έγινε; Γιατί τέτοια φασαρία;

ΒΑΓΓΕΛΙΩ:  Φύγανε όλοι , πάτερ! Να , κάποιος φτερνίστηκε εδώ πίσω!

ΠΑΠΑΣ: ( έντρομος)  Α, και γιατί δε μου το λέτε, τόση ώρα,  να φύγω κι εγώ; ( Μαζεύει τα

            θυμιατά του και φεύγει άρον- άρον.)

ΜΑΡΙΩ: ( στη Βαγγελιώ)  Μωρέ, λες ; Μωρέ λες να είναι τόσο σοβαρά τα πράγματα και να

            πρέπει να κάνουμε κανένα τεστ;

ΒΑΓΓΕΛΙΩ: Ε, και δεν κάνουμε ; Στο δρόμο που ερχόμασταν είδα ένα ιατρείο.

ΜΑΡΙΩ: ( φτερνίζεται) Αψουουυ!

ΒΑΓΓΕΛΙΩ:  Α, νατα μας! Τη μυρίζομαι  τη δουλειά! Θα γυρίσουμε σπίτι κορωνοϊασμένες!

Πώς θα ξαναβγούμε έξω, δεν ξέρω….! Κάθετες ή οριζόντιες;;;; Πάμε, πάμε γρήγορα!    ( βγαίνουν)

                                                               ΣΚΟΤΑΔΙ

                                                                ΣΚΗΝΗ 4  

(ΣΤΟ ΤΡΕΛΛΟΓΙΑΤΡΕΙΟ . ΜΟΥΣΙΚΗ .Μπαίνει ο ΤΡΕΛΟΓΙΑΤΡΟΣ  με ένα κινητό . Παρακολουθεί ΕΝΑ ΚΩΜΙΚΟ ΒΙΝΤΕΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΦΤΕΡΝΙΣΜΑ και γελάει.  Το ίδιο βίντεο προβάλλεται στην ΟΘΟΝΗ. Μετά από λίγο μπαίνουν η ΜΑΡΙΩ και η ΒΑΓΓΕΛΙΩ.

ΜΑΡΙΩ:  Καλημέρα, γιατρέ μου!

ΤΡΕΛΛΟΓΙΑΤΡΟΣ:  Καλημέρα σας!

ΜΑΡΙΩ: Θα θέλαμε να κάνουμε ένα τεστ!

ΤΡΕΛΛΟΓΙΑΤΡΟΣ: Αμέσως! Πάω να σας φέρω….. ( φεύγει και γυρίζει με δυο χαρτιά)

 Ορίστε, ένα τεστ μαθηματικών για σας κι ένα τεστ βιολογίας για σας!

ΒΑΓΓΕΛΙΩ: Τι λέτε , γιατρέ μου! Δεν εννοούμε αυτά τα τεστ! Δεν είμαστε μαθήτριες!

ΜΑΡΙΩ:  Από εκείνα τα καινούργια λέμε…. που τα έδειχνε στην τηλεόραση…. του ιού!

ΤΡΕΛΛΟΓΙΑΤΡΟΣ:  Α, κατάλαβα! Του γιου σας…; Να του το πάτε στο σπίτι.

ΜΑΡΙΩ: Ούτε πάλι καταλάβατε!

ΒΑΓΓΕΛΙΩ:  Α, ωραίος γιατρός είσαστε! Δεν έχετε ακούσει για την πανδημία και τα ραπιντ    

                τεστ για τον κορωνοϊό;

ΤΡΕΛΛΟΓΙΑΤΡΟΣ:  ( βγάζει μια μπύρα κουτί) Η μπύρα κορόνα πολύ καλή και η χένινγκερ

               επίσης! Τις συνιστώ ανεπιφύλακτα!

ΒΑΓΓΕΛΙΩ: Ορίστε; (στη Μαριώ) ) Πάμε , Βαγγελιώ μου , δε βγάζεις άκρη μ’ αυτόν!

  Σε τρελλογιατρό πέσαμε!

ΜΑΡΙΩ:  ( στον γιατρό, νευριασμένη) Πάντως, αν μας κάνατε τεστ νεύρων , σίγουρα θα

              έβγαινε θετικό!

( Φεύγουν και οι δύο..)

ΤΡΕΛΟΓΙΑΤΡΟΣ:   Δε μου ζητήσατε όμως! Τι σας φταίω εγώ;

(Ο ΤΡΕΛΛΟΓΙΑΤΡΟΣ  ανοίγει  την μπύρα και πίνει ενώ κοιτάζει στο κινητό

ΤΗ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ «ΚΟΥΤΙ-ΚΟΥΤΙ ΚΟΥΤΙ» για τη μπύρα

Henninger,   την οποία εμείς βλέπουμε στη μεγάλη οθόνη. Όταν τελειώσει…)

                                                                   ΣΚΟΤΑΔΙ

                                                           ΣΚΗΝΗ 5

( ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ . Ο ΜΑΡΙΟΣ κοιμάται του καλού καιρού ενώ δίπλα του έχει ένα  λαπτοπ και ΣΤΗΝ ΟΘΟΝΗ βλέπουμε την ΟΘΟΝΗ  της ΤΗΛΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ με τα παραθυράκια όλα

κλειστά και της δασκάλας μόνο ανοιχτό. Ακούγεται το κουδούνισμα από τα άτομα που μπαίνουν στη webex. Μπαίνει η ΜΑΜΑ του Μάριου να τον ξυπνήσει!)

ΜΑΜΑ:  ( ενώ του αφήνει το πρωινό στο τραπεζάκι)  Ξύπνα, παιδί μου, άρχισε το μάθημα!

ΜΑΡΙΟΣ: ( χωρίς να ανοίξει τα μάτια)  Καλά, καλά, σε λίγο!

ΜΑΜΑ: Ξύπνα, θα σε ρωτήσει τίποτα η δασκάλα και θα ροχαλίζεις! 

ΜΑΡΙΟΣ:  Τώρα, σηκώνομαι!

( Η ΜΑΜΑ βγαίνει .)

ΦΩΝΗ  ΔΑΣΚΑΛΑΣ: Καλημέρα, παιδιά!

ΦΩΝΕΣ ΠΑΙΔΙΩΝ : Καλημέρα, κυρία!

ΜΑΡΙΟΣ: ( μέσα στον ύπνο του)  Καλημέρα!

( ΜΟΥΣΙΚΗ. Στην επόμενη σκηνή μπαίνουμε μέσα ΣΤΟ ΟΝΕΙΡΟ του Μάριου. Μπαίνει η ΚΕΡΑΜΕΩΣ. Είναι αρκετά αυστηρή και τρομακτική.)

ΚΕΡΑΜΕΩΣ: ( με μια βέργα στο χέρι που την κουνά απειλητικά)  Καλημέρα και ……

                κοιμόμαστε, παιδί μου; ( δίνει μία με τη βέργα πάνω στα στρωσίδια.)

ΜΑΡΙΟΣ:  ( τινάζεται αμέσως) Συγγνώμη , αλλά έβλεπα  πράσινες, κόκκινες και κίτρινες

            πεταλούδες από τον πολύ υπολογιστή … ξέρετε…. και μου ήταν αδύνατο να ανοίξω

            τα μάτια μου…. κυρία…

ΚΕΡΑΜΕΩΣ:  ….Κεραμέως!

ΜΑΡΙΟΣ: ( στην αρχή απλά)  Κεραμέως!  (κατόπιν, μόλις συνειδητοποιήσει ότι πρόκειται για

            την υπουργό Παιδείας, έντρομα)  Κεραμέως ;;;

ΚΕΡΑΜΕΩΣ: Ναι, παιδί μου, ναι! ( χτυπά απειλητικά τη βέργα στην παλάμη της)  Όσο κι αν

σου φαίνεται παράξενο, έχεις την τιμή –μέσα στο όνειρό σου, φυσικά-να μιλάς με… την κυρία Υπουργό Παιδείας , της τιμημένης, λέγω-λέγω , εποχής της πανδημίας, της τηλεκπαίδευσης και της ΑΡΙΣΤΕΙΑΣ!!!

ΜΑΡΙΟΣ: Χάρηκα πολύ, κυρία Κεραμέως!  Να σας κάνω μία ερώτηση; Τι εννοείτε όταν

 λέτε « Αριστείας»; Θα βάλετε σε όλους…. ΑΡΙΣΤΑ, κυρία;

ΚΕΡΑΜΕΩΣ:  Άριστα; Σε όλους; Γιατί;;;

( Στην επόμενη σκηνή προβάλλονται ΣΤΗΝ ΟΘΟΝΗ  χαρακτηριστικές εικόνες από τη ζωή των παιδιών κατά τη διάρκεια του εγκλεισμού  τους στο σπίτι.)

ΜΑΡΙΟΣ:  Επειδή…. ΖΗΣΑΜΕ, κυρία!!! ΚΑΤΑΦΕΡΑΜΕ ΚΑΙ ΖΗΣΑΜΕ!!! Εμείς, οι

άξιοι μαθητές και μαθήτριες τούτης της χώρας, όλα αυτά τα δύσκολα χρόνια της πανδημίας, πολεμήσαμε γενναία, κάθε μέρα , κάθε ώρα, στα πεδία των κορονομαχών, μέσα στους τέσσερις τοίχους των έρημων σπιτιών…. ΧΩΡΙΣ ΦΙΛΟΥΣ….

          (ΜΟΥΣΙΚΗ . Εμφανίζεται Ο ΔΡΑΚΟΣ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ )

          ενάντια στον ΔΡΑΚΟ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ …….

  ΔΡΑΚΟΣ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ: Μείνε στο σπίτι ! Μην κουνιέσαι! Απαγορεύεται να μιλάς

            σε ανθρώπους! Οι άλλοι άνθρωποι είναι οι εχθροί σου! Οι άλλοι άνθρωποι θα σου            κάνουν κακό! ΜΕΙΝΕ ΜΟΝΟΣ! Μη βγαίνεις έξω! ΜΟΝΟΣ! ΠΑΝΤΑ ΜΟΝΟΣ!!!

(ΜΟΥΣΙΚΗ . Ο ΜΑΡΙΟΣ πολεμάει με τον ΔΡΑΚΟ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ. Μόλις τελειώσει κι αφού πάρει μια ανάσα…..συνεχίζει το λόγο του)

ΜΑΡΙΟΣ:  ….. αλυσοδεμένοι από ΤΟΝ ΔΡΑΚΟ ΤΗΣ ΑΚΙΝΗΣΙΑΣ…..

          φυλακισμένοι μέσα σε άχαρα τηλεοπτικά  κουτιά που ΜΑΣ ΜΙΚΡΑΙΝΑΝΕ

          ΣΥΝΕΧΩΣ  ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΜΑΣ  ΕΞΑΦΑΝΙΣΟΥΝ…..

           με μοναδική συντροφιά…. τον ΔΡΑΚΟ ΤΟΥ ΘΥΜΟΥ ΜΑΣ …

  (ΜΟΥΣΙΚΗ. Εμφανίζεται  Ο ΔΡΑΚΟΣ ΤΟΥ ΘΥΜΟΥ . Επιτίθεται στην ΚΕΡΑΜΕΩΣ,

  η οποία προσπαθεί απεγνωσμένα να τον αποφύγει.)

ΔΡΑΚΟΣ ΤΟΥ ΘΥΜΟΥ: ( στην Κεραμέως)  Γιατί θυμώνετε τον κόσμο; Δεν

            καταλαβαίνετε ότι οι άνθρωποι δεν χωράνε μέσα σε κουτιά; Από τι είστε φτιαγμένη

            εσείς; Άνθρωπος δεν είστε; Δεν καταλαβαίνετε τίποτα;

ΜΑΡΙΟΣ: …και μοναδική ελπίδα , ΤΟΝ ΔΡΑΚΟ ΤΗΣ ΕΛΛΕΙΨΗΣ  ΤΟΥ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΥ!

( Εμφανίζεται Ο ΔΡΑΚΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΕΙΨΗΣ ΤΟΥ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΥ και κατευθύνεται απειλητικά προς την ΚΕΡΑΜΕΩΣ, ενώ ΣΤΗΝ ΟΘΟΝΗ προβάλλεται η ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΟΥ WEBEX! )

Ο ΔΡΑΚΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΕΙΨΗΣ

ΤΟΥ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΥ: ( στην ΚΕΡΑΜΕΩΣ)  Υπερφόρτωση του συστήματος! 35.000 τάξεις

              μέσα στο webex αυτή τη στιγμή! ΚΑΝΤΕ ΚΑΤΙ ΓΡΗΓΟΡΑ! ΠΕΦΤΕΙ ΤΟ

  ΣΥΣΤΗΜΑ! ΠΕΦΤΕΙ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ! ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΣΥΝΔΕΣΗΣ! Μπιπ! Μπιπ!  

              Μπιπ! Τι είναι αυτά που κάνετε, κυρία Υπουργέ;

ΚΕΡΑΜΕΩΣ: ( στο κοινό, προσπαθώντας να κρατήσει την ψυχραιμία της) Οι συνθήκες είναι

               σαφώς πρωτόγνωρες για όλους, παρόλα αυτά, από την πρώτη μέρα της   

               υγειονομικής κρίσης, από κοινού Πολιτεία και εκπαιδευτική κοινότητα

               εργαζόμαστε για την όσο το δυνατόν πιο απρόσκοπτη συνέχιση της

               εκπαιδευτικής διαδικασίας. Κάντε υπομονή και όλα θα διορθωθούνε σύντομα!

( Εκείνη τη στιγμή χάνεται και το σήμα στην ΟΘΟΝΗ.)

Ο ΔΡΑΚΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΕΙΨΗΣ

ΤΟΥ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΥ:  Τττττέεεεεεελλλλλλοοοοοοοος  σσσσύυυυυννννννδεεεεεσσσσσηης!

                 Mπιπ! Μπιπ! Μπιπ! Μπιπ!

ΜΑΡΙΟΣ: ( στον ΔΡΆΚΟ)  Σε ευχαριστώ , φίλε μου! ( στην ΚΕΡΑΜΕΩΣ)  Ορίστε , διακοπή

            σύνδεσης, κυρία Υπουργέ! Ελπίζω τουλάχιστον  να μην πάρουμε απουσίες!

 ΚΕΡΑΜΕΩΣ: ( πανικόβλητη) Συγγνώμη, πρέπει να  φύγω επειγόντως να μιλήσω με την

            αρμόδια εταιρεία! Αυτό το πρόβλημα πρέπει να λυθεί άμεσα! ( φεύγει)

ΜΑΡΙΟΣ: ( φωνάζοντάς της καθώς φεύγει)  Τις απουσίες μην ξεχάσετε!!! ( αφού φύγει)

             Χαχαχαχαχα! Πολύ πλάκα έχει αυτή η ΤΗΛΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ!

( Στο σημείο αυτό μπαίνει ΟΛΟΣ Ο ΘΙΑΣΟΣ  στη σκηνή και τραγουδάει  ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ:

«ΚΟΥΤΙ-ΚΟΥΤΙ-ΚΟΥΤΙ». Όταν τελειώσει, φεύγουν όλοι από τη σκηνή.)

   ΣΚΟΤΑΔΙ

                                                         ΠΡΑΞΗ Γ

                                                             ΣΚΗΝΗ 1

( ΜΕΣΑ ΣΤΟ  1^ο ΟΝΕΙΡΟ ΤΟΥ ΜΑΡΙΟΥ . ΗΡΕΜΗ ΜΟΥΣΙΚΗ . Ο ΜΑΡΙΟΣ είναι ξαπλωμένος ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΛΙΑ και δίπλα του επίσης  ξαπλωμένοι σε ηρεμία είναι Ο ΔΡΑΚΟΣ ΤΗΣ  ΜΟΝΑΞΙΑΣ –από τη μια μεριά- και Ο ΔΡΑΚΟΣ ΤΟΥ  ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΘΥΜΟΥ -από την άλλη. Μπαίνει ο ΑΦΗΓΗΤΗΣ Β)

ΑΦΗΓΗΤΗΣ Β:  Αν θέλεις να εξημερώσεις ΤΟΝ ΔΡΑΚΟ ΤΟΥ ΘΥΜΟΥ που κρύβεις

               μέσα σου, αρκεί να τον νανουρίσεις πλάι στο κύμα , κάτω από έναν ουρανό γεμάτο 

   αστέρια! Αν όμως θέλεις να παρηγορήσεις τον ΔΡΑΚΟ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ ,που

               σου στοιχειώνει το δωμάτιο,  τότε πρέπει να βγεις έξω  απ’ αυτό και να ψάξεις για

               έναν καλό φίλο!  Οι καλοί  φίλοι τελευταία έχουν γίνει ανάρπαστοι, αλλά σίγουρα

               κάποιον  μπορείς να βρεις! (ξαπλώνει κι αυτός και ρωτάει τον Μάριο)

   Μήπως θα ήθελες λίγη παρέα;

ΜΑΡΙΟΣ: Φυσικά! Αλλά δε φοβάσαι;

ΑΦΗΓΗΤΗΣ Β:  Τι να φοβηθώ;

ΜΑΡΙΟΣ:  Μήπως είμαι άρρωστος και σε κολλήσω;

ΑΦΗΓΗΤΗΣ Β: Όχι, δε σε φοβάμαι καθόλου! Στην πραγματικότητα είμαι πολύ δειλός!

            Αλλά εσύ μου φαίνεσαι τόσο καλός για να μου κάνεις κακό! Είναι πολύ καιρός τώρα

            που παρατηρώ τους ανθρώπους και λέω τις ιστορίες τους, αλλά βαρέθηκα λίγο! Και

            στην  πραγματικότητα ήρθα να σου πω: «Εμείς οι δυο, μήπως θα μπορούσαμε  να

            κάνουμε  κάτι πολύ γενναίο;»

ΜΑΡΙΟΣ:  Τι δηλαδή;

ΑΦΗΓΗΤΗΣ Β:  ΝΑ ΠΟΛΕΜΗΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΟΡΩΝΟΙΟ!

ΜΑΡΙΟΣ:  Πώς μπορείς να το κάνεις αυτό;

ΑΦΗΓΗΤΗΣ Β: Με λίγη σκέψη; Με πολύ θάρρος;…. Εκπαιδεύοντας ΚΑΛΟΥΣ

ΔΡΑΚΟΥΣ;;;

ΜΑΡΙΟΣ: Ωραίο ακούγεται. Τι πρέπει να κάνουμε;

ΑΦΗΓΗΤΗΣ Β:  Πρώτα απ’ όλα θα επισκεφτούμε έναν πολύ καλό μου φίλο που είναι

ειδικός στους δράκους! Τον λένε Σπύρο και είναι το πιο μικρό παιδί στη γειτονιά μου! Πάμε!

( ΜΟΥΣΙΚΗ.  Βγαίνουν από τη σκηνή. Σ ΚΟΤΑΔΙ )

                                                               ΣΚΗΝΗ 2

( ΜΟΥΣΙΚΗ. ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΣΠΥΡΟΥ.Ο ΣΠΥΡΟΣ  έχει απλώσει όλα τα παιχνίδια- δράκους του στο πάτωμα και παίζει μαζί τους.)

ΣΠΥΡΟΣ:  Μαύρος Δράκος-Επίθεση!!! Κόκκινος-αποφυγή!!! Ακούστε με με προσοχή!

   Όποιος πλησιάσει το κάστρο του πράσινου δράκου  θα γίνει  κι αυτός δράκος! Και

   η ψυχή του θα γίνει Δράκος! Γι’αυτό άνθρωποι, απομακρυνθείτε!!!

( Μπαίνουν Ο ΜΑΡΙΟΣ ΚΑΙ Ο ΑΦΗΓΗΤΗΣ Β που στο εξής θα τον λέμε  ΑΛΕΞ.)

ΑΛΕΞ:  Γεια σου , Σπύρο!

ΣΠΥΡΟΣ: Γεια σου, Άλεξ!

ΑΛΕΞ:  Από δω , ο Μάριος!

ΣΠΥΡΟΣ:  Γεια και σε σένα!

ΜΑΡΙΟΣ:  Γεια!

ΑΛΕΞ: Ήρθαμε να μας μάθεις να εκπαιδεύουμε καλούς δράκους!

ΣΠΥΡΟΣ:  Πολύ εύκολο, παιδιά!  Πάρτε από έναν μικρό δράκο στο χέρι!

( Ο  ΜΑΡΙΟΣ και Ο ΑΛΕΞ παίρνουν.)

ΣΠΥΡΟΣ:  Το μυστικό για να γίνουν καλοί οι δράκοι σας , είναι να τους δίνετε φανταστικές

            οδηγίες, με λέξεις μαγικές, εξωπραγματικές! Αν τις πιστεύετε εσείς και τις πιστέψουν

            και αυτοί , τότε ΟΛΑ ΤΑ ΚΑΛΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΆ!

( Στο σημείο αυτό λέει ο καθένας μία μαγική λέξη και  κουνάει το δράκο του.)

ΣΠΥΡΟΣ:  Ας ξεκινήσουμε! Εγώ πρώτος! ( λέει τη λέξη και κουνάει το δράκο)

            Πύρινη Κωλοτούμπα!!! … Σειρά σου!

ΑΛΕΞ:  Δακρυοσκορπίσματα! ( κουνάει και το δικό του δράκο) Σειρά σου!

ΜΑΡΙΟΣ: Φτερωτές ευχές!  ( κουνάει κι αυτός το δράκο του)

( ΜΥΣΤΗΡΙΩΔΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗ . Εμφανίζεται ο ΚΑΛΟΣ ΓΑΛΑΖΙΟΣ ΔΡΑΚΟΣ )

ΚΑΛΟΣ ΓΑΛΑΖΙΟΣ ΔΡΑΚΟΣ:  ( επαναλαμβάνει τις λέξεις των τριών παιδιών ενώ κάνει

            ανάλογες κινήσεις.)Πύρινη Κωλοτούμπα! Δακρυοσκορπίσματα! Φτερωτές ευχές!

Και ιδού το αποτέλεσμα! Ένας δράκος γελαστός!!! ( χαμογελάει και με το στόμα και με το σώμα.) Με ελπίδα γεμιστός! (φουσκώνει την κοιλιά του)  Και με αγάπη φτερωτός!   ( πεταρίζει και υποκλίνεται)  Στας διαταγάς σας!!!

ΣΠΥΡΟΣ:  Είσαι πολύ γλυκούλης! Μαζί σου δε φοβόμαστε τίποτα και κανέναν!

            Οι φίλοι μου κάτι θέλουν να σου ζητήσουν!

ΚΑΛΟΣ ΓΑΛΑΖΙΟΣ ΔΡΑΚΟΣ:  ( ξαναϋποκλίνεται) Στας διαταγάς σας, άλλη μια φορά!

ΑΛΕΞ: Γεια σου, καλέ μας δράκε! Εμείς είμαστε κάτι απλά παιδιά και η αλήθεια είναι ότι

            εδώ και πολύ καιρό – εξαιτίας αυτού του φοβερού και τρομερού Κορωνοιού- ζούμε συνεχώς σπίτι, παρέα με αυτούς εκεί τους δύο δράκους, τον δράκο της μοναξιάς και τον δράκο του θυμού μας , και άλλους πολλούς που είναι όλοι χάλια, και έχουμε κυριολεκτικά βαρεθεί τη ζωή μας! Μήπως θα μπορούσες να μας βοηθήσεις να ….ΣΚΟΤΩΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΟΡΩΝΟΙΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΥΠΗΡΕΤΡΙΑ ΤΟΥ;

ΚΑΛΟΣ ΓΑΛΑΖΙΟΣ ΔΡΑΚΟΣ:  Δηλαδή, θέλετε ΝΑ ΓΙΝΕΤΕ ΗΡΩΕΣ;

ΑΛΕΞ: ( ενθουσιασμένος) Ακριβώς!

ΜΑΡΙΟΣ:  Το σίγουρο είναι ότι δε θέλουμε να πεθάνουμε!

ΚΑΛΟΣ ΓΑΛΑΖΙΟΣ ΔΡΑΚΟΣ:  Εντάξει λοιπόν! Θα κάνω ότι μπορώ για σας!   

             Ακολουθήστε με…..! Πάρτε λίγο γαλάζιο του ουρανού και λίγο από το κύμα, λίγο

             από  μια ζωγραφιά και ένα κουβάρι νήμα  και ξετυλίξτε το μαζί μέχρι το κάστρο   

             του Κορωνοιού!

ΑΛΕΞ:  ( δείχνει του δύο κοιμισμένους δράκους)  Αυτούς τους δύο να τους πάρουμε μαζί μας

            για ενισχύσεις;

ΣΠΥΡΟΣ: ( του δίνει ένα φίλτρο)  Στάξτους αυτό το φίλτρο και θα έρθουν κι αυτοί με το   μέρος σας.

( Ο ΑΛΕΞ  στάζει λίγο φίλτρο στα μάτια των δράκων. ΟΙ ΔΡΑΚΟΙ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ και ΤΟΥ ΘΥΜΟΥ  ξυπνούν και τον ακολουθούν. Προχωρούν όλοι προς τα έξω όταν ακούγεται η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΜΑΜΑΣ. )

ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΜΑΜΑΣ:  Μάριε, ξύπνα! Πρέπει να πάμε να κάνουμε το εμβόλιο!

ΜΑΡΙΟΣ: ( στους φίλους του)  Συγγνώμη! Μπορούμε να το αναβάλλουμε για λιγάκι; Πρέπει

              να πάω για το εμβόλιο!

ΚΑΛΟΣ ΓΑΛΑΖΙΟΣ ΔΡΑΚΟΣ:  Εντάξει, λοιπόν! Ραντεβού στο ΟΝΕΙΡΟ ΤΟΥ

               ΜΕΣΗΜΕΡΙΑΝΟΥ ΣΟΥ ΥΠΝΟΥ! Μη μας ξεχάσεις!

 ΜΑΡΙΟΣ:  Με τίποτα! ( πέφτει για ύπνο)

( ΟΛΟΙ ΟΙ ΥΠΟΛΟΙΠΟΙ βγαίνουν από τη σκηνή.)

                                                             ΣΚΗΝΗ 3

(ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ.Ο ΜΑΡΙΟΣ κοιμάται. Έρχεται η ΜΑΜΑ του να τον ξυπνήσει να πάνε για το εμβόλιο .)

ΜΑΜΑ:  Σήκω, Μάριε. Πρέπει να πάμε στο νοσοκομείο για το εμβόλιο.

ΜΑΡΙΟΣ:  (στον  ύπνο του)  Βλέπω όνειρο. Σε λίγο!

ΜΑΜΑ: Τελείωνε. Δε θα περιμένει εσένα ο γιατρός. ( φεύγει)

( ΜΟΥΣΙΚΗ. ΜΕΣΑ ΣΤΟ 2^ο ΟΝΕΙΡΟ ΤΟΥ ΜΑΡΙΟΥ. ΣΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ. Ο ΓΙΑΤΡΟΣ –ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑΣ ΚΑΙ Ο ΒΟΗΘΟΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑΣ. Προσπαθούν να φτιάξουν το εμβόλιο για τον κορωνοϊό. Ο Γιατρός λέει συστατικά και ο Βοηθός τα φέρνει.)

ΓΙΑΤΡΟΣ-ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑΣ: Ας συνεργαστούμε λοιπόν για το περιβόητο εμβόλιο.

            Φέρε μου μια φλούδα από μπανάνα…

ΒΟΗΘΟΣ- ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑΣ:  ( κάνει πως τη βάζει σε μια λεκάνη) Μια φλούδα από

            μπανάνα!

ΓΙΑΤΡΟΣ -ΕΠ.: Ένα κιλό μανιτάρια…

ΒΟΗΘΟΣ -ΕΠ.:  ( το ίδιο) Ένα κιλό μανιτάρια!

ΓΙΑΤΡΟΣ -ΕΠ.: Δέκα πορτοκάλια…

ΒΟΗΘΟΣ -ΕΠ.: ( το ίδιο) Δέκα πορτοκάλια!

ΓΙΑΤΡΟΣ -ΕΠ.: 2 -3 κάρβουνα….

ΒΟΗΘΟΣ –ΕΠ: ( το ίδιο) 2-3 κάρβουνα!

ΓΙΑΤΡΟΣ -ΕΠ.: Ένα σαλάμι αέρος!

ΒΟΗΘΟΣ -ΕΠ.: ( το ίδιο) Ένα σαλάμι αέρος !

ΓΙΑΤΡΟΣ -ΕΠ.: ( δε νιώθει καλά) Γρήγορα, βιάσου!  Δεν νιώθω πολύ καλά! Νομίζω ότι

            κορωνοϊάστηκα!

ΒΟΗΘΟΣ -ΕΠ.: (βάζει λίγο από το υλικό σε ένα φιαλίδιο. )  Μα, τι ; Πώς; Σταθείτε να

            δοκιμάσετε λιγάκι από αυτό!

ΓΙΑΤΡΟΣ -ΕΠ.:  ( ζαλισμένος)  Δεν έπρεπε να βάλω τα κάρβουνα…. Νιώθω μία νύστα!

( σωριάζεται στο πάτωμα)

ΒΟΗΘΟΣ -ΕΠ.:   Γιατρέ! Γιατρέ! Τι έχετε;

(Τώρα  γίνεται συγχρόνως η ακόλουθη σκηνή μέσα και έξω από το όνειρο.) 

ΒΟΗΘΟΣ -ΕΠ.:( στον ΓΙΑΤΡΟ-ΕΠ.)  Καλά τώρα , τι πάθατε; Δεν είσαστε καλά;

Ξυπνήστε παρακαλώ!

ΜΑΜΑ: ( στον ΜΑΡΙΟ)  Ξύπνα , αγοράκι μου, πρέπει να φύγουμε.

( Ο ΓΙΑΤΡΟΣ και ο ΜΑΡΙΟΣ κάνουν τις ίδιες κινήσεις , αλλά δεν ξυπνούν)

ΒΟΗΘΟΣ -ΕΠ.:  Αααα! Ο γιατρός δεν είναι καλά! Τι θα κάνω τώρα;  ( σκέφτεται για λίγο

            και μετά)  Το βρήκα! Θα φτιάξω ένα αντίδοτο! ( Τώρα λέει τα ακριβώς αντίθετα από

            πριν συστατικά και κάνει  την ανάλογη παντομίμα.)

            Μία φλούδα ανάνα….

            Ένα κιλό αντιτάρια….

            10 μωβοκάλια!

             3-2 φωτιές…και

            1 σαλάμι εδάφους!  ( ανακατεύει , χύνει λίγο σε ένα ποτήρι και δίνει στον γιατρό.

Ο ΓΙΑΤΡΟΣ –όπως και ο ΜΑΡΙΟΣ – αρχίζει να ξυπνάει.)

ΒΟΗΘΟΣ-ΕΠ.:  Τα κατάφερα!

ΓΙΑΤΡΟΣ-ΕΠ.:  ( ενώ σηκώνεται και πάει στο τραπέζι)  Μα, τι έπαθα; Αποκοιμήθηκα ;   

               Περίεργο πράμα!

( ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ σταματά. Επιστρέφουμε στην πραγματικότητα.)

ΜΑΜΑ:  ( στον Μάριο) Έλα , λοιπόν , πρέπει να φύγουμε αμέσως!

( Ο ΜΑΡΙΟΣ σηκώνεται και βγαίνει με τη μαμά του έξω από τη σκηνή να ετοιμαστεί για τον γιατρό. )

ΓΙΑΤΡΟΣ -ΕΠ.: ( στον βοηθό , αφού γεμίσει ένα φιαλίδιο από το εμβόλιο) Η καινούργια

  συνταγή είναι μια χαρά! Και τώρα που ετοιμάσαμε το εμβόλιο , ας κάνουμε ένα

  τεστ, να είμαστε ασφαλείς ότι εμείς τουλάχιστον είμαστε υγιείς, πριν έρθουν οι  

 ασθενείς!

ΒΟΗΘΟΣ -ΕΠ.:  Εντάξει!

( Κάνουν και οι δυο το τεστ και κοιτάζουν αν είναι αρνητικό ή θετικό.

ΣΤΗΝ ΟΘΟΝΗ προβάλλεται ΕΝΑ ΚΩΜΙΚΟ ΣΠΟΤΑΚΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΜΒΟΛΙΑΣΜΟ.

Στο διάστημα αυτό μπαίνουν στο ιατρείο η ΜΑΜΑ και  ο  ΜΑΡΙΟΣ )

ΜΑΜΑ:  Λοιπόν, γιατρέ μου ήρθαμε για το εμβόλιο!

ΜΑΡΙΟΣ:  ( αρχίζει να τρέχει και οι άλλοι τον κυνηγούν) Όχι , όχι!  Φοβάμαι!

ΜΑΜΑ:  Έλα , παιδί μου ! Μην κάνεις έτσι!

( Μπαίνει ο ΠΑΓΩΤΑΤΖΗΣ.)

ΠΑΓΩΤΑΤΖΗΣ: Ο Παγωτατζής! Εδώ τα καλά παγωτά! Τα καλύτερα παγωτά!

            Έχουμε όλες τις γεύσεις! Παγωτά ! Παγωτά ! Ο Παγωτατζής!

ΜΑΡΙΟΣ: ( Σταματά, μόλις βλέπει τον παγωτατζή. Στη μαμά του)  Θα κάνω εμβόλιο,

            μόνο άμα μου πάρεις παγωτό!

ΜΑΜΑ:  Εντάξει! Θα σου πάρω!

ΜΑΡΙΟΣ: ( στον παγωτατζή)  Τι γεύσεις έχετε σήμερα;

ΠΑΓΩΤΑΤΖΗΣ:  Έχουμε πολλές ομοιόμορφες επιλογές από….. ΜΕΡΕΝΤΑ!

ΜΑΡΙΟΣ:  ( ενθουσιασμένος) Μερέντα, μερέντα! Το αγαπημένο μου παγωτό!

ΠΑΓΩΤΑΤΖΗΣ:  50 ευρώ!

ΜΑΡΙΟΣ: ( κοιτάζοντας τη ΜΑΜΑ με αγωνία.)

 ΜΑΜΑ:  Εντάξει,  Μάριε, θα σου πάρω . Κάτσε τώρα να κάνεις το εμβόλιο.

( Ο ΜΑΡΙΟΣ κάθεται. Ο ΓΙΑΤΡΟΣ ετοιμάζει το εμβόλιο.)

                                                           ΣΚΟΤΑΔΙ

                                                 ΣΚΗΝΗ 4

( ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ. Ο ΜΑΡΙΟΣ κοιμάται. Φύλακας ξαπλωμένος κοντά του, Ο ΔΡΑΚΟΣ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ. Μπαίνει η ΚΕΡΑΜΕΩΣ. Ο Δράκος της Μοναξιάς σηκώνεται και τη σταματά.)

ΔΡΑΚΟΣ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ:  Απαγορεύεται η είσοδος! Συλλαμβάνεστε!

ΚΕΡΑΜΕΩΣ: Θέλω  να πω κάτι στον νεαρό.

ΔΡΑΚΟΣ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ: Απαγορεύεται! Αρκετά  ταλαιπωρήσατε τα παιδικά  

όνειρα!  Έχω  εντολή να μην σας αφήσω να ενοχλήσετε τον μεσημεριανό ύπνο τούτου του παιδιού. Αντίθετα μάλιστα, θα σας οδηγήσω για απολογία ενώπιον του Θεού! ( την αρπάζει)

ΚΕΡΑΜΕΩΣ:  Είσαι με τα καλά σου; Άφησέ με τώρα αμέσως! Θα διατάξω να σου

            επιβάλλουν τις αυστηρότερες ποινές!

ΔΡΑΚΟΣ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ:   Ησυχάστε!  ( τη φέρνει μέχρι το δωμάτιο της εξομολόγησης)

Πείτε την αλήθεια και μόνο την αλήθεια και δεν  έχετε να φοβηθείτε τίποτα! ( τη βάζει να κάτσει.)

            Να, ο Πάτερ!

(Μπαίνει ο ΠΑΠΑΣ και αρχίζει τις ερωτήσεις. Ο Δράκος της Μοναξιάς πάει πιο πέρα.)

ΠΑΠΑΣ: (ξεροβήχει) Η κυρία Κεραμέως;

ΚΕΡΑΜΕΩΣ: Καλά το καταλάβατε! Και επειδή ήρθα  εδώ ,χωρίς τη θέλησή μου, κάτι το

                οποίο δεν ταιριάζει ούτε στη θέση μου, ούτε στο όνομά μου, θα μου επιτρέψετε  

                να αποχωρήσω!( σηκώνεται να φύγει. Ο Δράκος τη βάζει πάλι στη θέση της.)

ΠΑΠΑΣ:  Είναι θέλημα Θεού να εξομολογηθείτε για τις αμαρτίες σας! (στο κοινό)                                                                   Δε θα με σκοτίζει μόνο εμένα ο Πετράκης…! Δύο παπαδοδουλειές του είπα να κάνει και αμέσως μου άρχισε το ψάλσιμο… δεν  μπορώ- δεν μπορώ…. πάω να παίξω να σωθώ….. ( στην Κεραμέως πάλι)  

              Λοιπόν, έχουμε και λέμε: εσείς βάλατε τα παιδιά μέσα στα κουτιά;

ΚΕΡΑΜΕΩΣ: Ποια κουτιά, πάτερ; Αυτά είναι τα παράθυρα του webex!

Της τηλεκπαίδευσης!

ΠΑΠΑΣ:   Πολύ σωστά! Και γιατί παρακαλώ το κάνατε αυτό; Ετοιμάζεστε να

            τηλεμεταφέρετε τα παιδιά μας κάπου αλλού;

ΚΕΡΑΜΕΩΣ: Μα, τι λέτε τώρα; Για το καλό τους το έκανα! Για να μην χάσουν ούτε μία

            ώρα από το μάθημά τους!

ΠΑΠΑΣ:  Και δεν έχασαν;

 ΚΕΡΑΜΕΩΣ: Ούτε μία!

ΠΑΠΑΣ:  Σοβαρά;

ΚΕΡΑΜΕΩΣ:  Πολύ σοβαρά!

( Στα παρακάτω λόγια της ΚΕΡΑΜΕΩΣ προβάλλονται ΣΤΗΝ ΟΘΟΝΗ  στιγμιότυπα όλων των παράλογων και ασύμβατων με τη μόρφωση στοιχείων της τηλεκπαίδευσης.)

ΚΕΡΑΜΕΩΣ:  Το σύστημα λειτούργησε άψογα!

Όλοι οι εκπαιδευτικοί ήταν σε πλήρη ετοιμότητα, με δυο και τρεις υπολογιστές στο σπίτι, για όλη την οικογένεια –γιατί βλέπετε οι εκπαιδευτικοί παντρεύονται εκπαιδευτικούς και κάνουν και κάνα-δυο-τρία παιδιά-….

ΠΑΠΑΣ:…. που δεν ντρέπονται ….με αυτούς τους μισθούς που παίρνουν….!

ΚΕΡΑΜΕΩΣ:   Τι είπατε;

ΠΑΠΑΣ: Τίποτα, τίποτα , δεν είναι για τα δικά σας αυτιά, αυτά! Συνεχίστε… κάτι λέγατε

 για τα παιδιά…

ΚΕΡΑΜΕΩΣ: Φυσικά! Τα παιδιά σταμάτησαν πια να κάθονται όλη μέρα και να

βαριούνται μέσα στο σπίτι, η ύλη ολοκληρώθηκε μια χαρά , περάσανε και την τάξη!

ΠΑΠΑΣ: Κι έτσι παρέμειναν και τα 25 στο ίδιο τμήμα!

ΚΕΡΑΜΕΩΣ:  Τι θέλατε τώρα ; Να αφήσουμε τα μισά στην ίδια τάξη για να φτιάξουμε

  τμήματα 15αρια;

ΠΑΠΑΣ:  Αμαρτία, ακόμα και που σκεφτήκατε κάτι τέτοιο!  Τι λέτε, κυρία υπουργέ μου;

Όμως, σε μαθήματα, όπως η γυμναστική , αναρωτιέμαι πραγματικά , τι πρόσφερε η τηλεκπαίδευση!

ΚΕΡΑΜΕΩΣ: Ξέρετε πόσες σημαντικές γνώσεις, για όλα τα αθλήματα, έμαθαν τα παιδιά

            μέσα από τα βίντεο, που τους έδειχναν οι δασκάλοι τους;    

ΠΑΠΑΣ: Α, φυσικά! Γι’ αυτό μετά σκεφτήκατε  και κάθε που χιονίζει να τα κρατάτε

           τα κακόμοιρα τα παιδάκια στο σπίτι, μπροστά στην οθόνη, μήπως μάθουνε απέξω

           και τους κανόνες του ΧΙΟΝΟΠΟΛΕΜΟΥ! Χαχαχαχαχα!

ΚΕΡΑΜΕΩΣ: Διακρίνω μια ειρωνεία για πράγματα σοβαρά, πάτερ!

ΠΑΠΑΣ:  Κι εγώ διακρίνω μια γελοιότητα για πράγματα αληθινά! Έχετε ιδέα, ποια είναι    η αποστολή του σχολείου για τους μαθητές του, κυρία Υπουργέ Παιδείας;

ΚΕΡΑΜΕΩΣ: Να απολυθούν επιτυχώς, φυσικά!

ΠΑΠΑΣ: Μέγα αμάρτημα , κυρία μου! Να μεγαλώνουν με χαρά και ελευθερία! Και επειδή εσείς κάνατε ότι περνούσε και δεν περνούσε από τη μάσκα σας για να τους στερήσετε και τα δύο θα σας βάλουμε στο κουτί σας και θα σας στείλουμε πίσω από εκεί που ήρθατε! ( Αρχίζει να ψέλνει τον ΨΑΛΜΟ ΤΗΣ ΑΝΤΙΚΕΡΑΜΕΩΣ ΕΠΟΧΗΣ)

(Ο ΔΡΑΚΟΣ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ την αρπάζει και τη βγάζει από τη σκηνή, ενώ η ΚΕΡΑΜΕΩΣ φωνάζει…)

ΚΕΡΑΜΕΩΣ:  Αυτό δε λέγεται εξομολόγηση! Αυτό λέγεται Ιερά Εξέταση! Θα δείτε τι θα πάθετε! Αφήστε με ,σας διατάζω….. 

( Βγαίνουν από τη σκηνή και σε λίγο και ο ΠΑΠΑΣ.)

ΣΚΗΝΗ 5

( Στο ΣΠΙΤΙ. Ο ΜΑΡΙΟΣ γελάει μέσα στον ύπνο του για τα παθήματα της ΚΕΡΑΜΕΩΣ και ξυπνάει γελώντας. Εκείνη τη στιγμή μπαίνει Ο ΑΛΕΞ.)

ΜΑΡΙΟΣ:   Τέλεια! Την κλείσανε μια για πάντα στο κουτί της! Από μέρα σε μέρα

             γυρίζουμε στο σχολείο! Γιούπι!

ΑΛΕΞ:  Μη χαίρεσαι ακόμα! Ο Κορωνοιός ζει στο κάστρο του και βασιλεύει! Έλα μαζί 

μου! Η αποστολή μας περιμένει! Το γαλάζιο κουβάρι ξετυλίχτηκε…. Ο γαλάζιος δράκος άρχισε την πολιορκία και ο Κορωνοιός χάνει διαρκώς την ψυχραιμία του!

Πάμε!    ( Ο ΑΛΕΞ και ο ΜΑΡΙΟΣ φεύγουν από τη σκηνή)

(ΜΟΥΣΙΚΗ. Μπαίνει ο ΡΑΦΤΑΚΟΣ  με  ΤΟ ΓΑΛΑΖΙΟ ΚΟΥΒΑΡΙ και αρχίζει και τυλίγει τα σπίτια και τις γειτονιές. Την ίδια στιγμή μπαίνουν οι 3 ΜΩΒ ΚΛΩΣΤΕΣ  κρατώντας από ένα γαλάζιο πανί η καθεμία και χορεύουν τις λέξεις του γαλάζιου…)

ΟΙ 3 ΜΩΒ ΚΛΩΣΤΕΣ: ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ….ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ…..ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ….

          ΣΩΤΗΡΙΑ….

( Μπαίνει φουριόζα Η ΚΟΡΩΝΟΥΠΗΡΕΤΡΙΑ καιπίσω της έξαλλος Ο ΚΟΡΩΝΟΙΟΣ.)

ΚΟΡΩΝΟΙΟΣ: Σοβαρά, τώρα, σοβαρά , έβαψες τα νύχια σου γαλάζια και μαγνήτισες αυτόν

            τον απαίσιο δράκο; Με έχεις εξοργίσει!

ΚΟΡΩΝΟΥΠΗΡΕΤΡΙΑ:  Δεν έχω ιδέα τι είναι αυτά που μου λες! Εγώ ήθελα μόνο να

            βάλω ένα πιο ήσυχο χρώμα, γιατί το άλλο μου έφερνε ζαλάδα!

( ΜΟΥΣΙΚΗ ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ. Μπαίνουν Ο ΚΑΛΟΣ  ΓΑΛΑΖΙΟΣ ΔΡΑΚΟΣ , Ο ΑΛΕΞ , Ο ΣΠΥΡΟΣ ΚΑΙ Ο ΜΑΡΙΟΣ ΚΑΙ ΠΙΟ ΠΙΣΩ ΟΙ ΔΡΑΚΟΙ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ, ΤΟΥ ΘΥΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΛΛΕΙΨΗΣ ΤΟΥ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΥ και τους περικυκλώνουν)

ΚΑΛΟΣ  ΓΑΛΑΖΙΟΣ  ΔΡΑΚΟΣ:  Κορωνοιέ ,παραδώσου! Σε έχουμε περικυκλώσει ! Όλοι

            οι δράκοι σου ήρθαν με το μέρος μας!

ΑΛΕΞ:  Σε βαρέθηκαν οι άνθρωποι! Σε αψήφησε  ο φόβος! Σε σιχάθηκε ο θυμός!

            Παραδώσου!

ΚΟΡΩΝΟΙΟΣ: (έντρομος στην Κορωνουπηρέτρια)   Τι κάθεσαι και τους κοιτάς;

            Ένα απλό φτέρνισμα και τους ξεκάναμε όλους ! Έλα, φτερνίσου!

ΚΟΡΩΝΟΥΠΗΡΕΤΡΙΑ: ( πάει να φτερνιστεί….αλλά δεν μπορεί..) Αααααα……..

ΚΟΡΩΝΟΙΟΣ:  Έλα, λοιπόν!

ΚΟΡΩΝΟΥΠΗΡΕΤΡΙΑ: ( προσπαθεί πάλι , αλλά τίποτα) Αααααα…. ( παραιτείται)

             Δεν μπορώ! Μου  τέλειωσε ο αέραααααας…….( λιποθυμάει)

ΚΟΡΩΝΟΙΟΣ:  ( εξοργισμένος) Το ‘ξερα πως  ήσουν ένα λάθος! Από την αρχή εσύ ήσουν

            το λάθος! Αλλά θα αναλάβω μόνος μου, δεν πειράζει!

( ΜΟΥΣΙΚΗ ΜΑΧΗΣ. Ο ΚΟΡΩΝΟΙΟΣ φουσκώνει  , ξεφουσκώνει και επιτίθεται σε όλους. Γίνεται ΜΑΧΗ, μέχρι τη στιγμή που ο ΡΑΦΤΑΚΟΣ δίνει το κουβάρι στον μικρό ΣΠΥΡΟ και αυτός τυλίγει τον Κορωνοιό , χωρίς να τον καταλάβει και τελικά τον ακινητοποιεί και πέφτει κάτω  με την τελευταία του πνοή.)

( Όλοι ζητωκραυγάζουν και ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ

                                    ΤΟ  ΤΡΑΓΟΥΔΙ  ΤΟΥ  ΓΑΛΑΖΙΟΥ

                                         ΤΗΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ

ενώ η ΜΑΡΙΩ και η ΒΑΓΓΕΛΙΩ και όποιος άλλος θέλει απλώνουν ΓΑΛΑΖΙΑ ΡΟΥΧΑ)

                                                             Τ Ε Λ Ο Σ

Υ.Γ. Το έργο  στην τελική παραστασιακή του μορφή θα συνοδεύεται aπό  έναν σημαντικό αριθμό μικρών βίντεο και φωτογραφιών από την εποχή της πανδημίας, από σύγχρονες και παλιές διαφημίσεις και αποσπάσματα ταινιών από το youtube.

                                                ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ   

       1.ΚΟΥΤΙ-ΚΟΥΤΙ-ΚΟΥΤΙ

Κουτί-κουτί-κουτί

και τι κουτί-κουτί,

τώρα η ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

καινούργια σε ΚΟΥΤΙ!

Κουτί-κουτί-κουτί

και τι κουτί-κουτί,

τώρα η ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Κουτή και τι …..κουτή!

Tώρα η ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

καινούργια για το ΣΠΙΤΙ,

δοκίμασέ τη και ποτέ

δε θα σου λείπει!

Είναι καλή , πολύ καλή

και πρακτική,

Τώρα η ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ…

ΚΟΥΤΙ  και τι…  ΚΟΥΤΗ!!!

                                                              2.

                                    ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΓΑΛΑΖΙΟΥ

                                            ΤΗΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ

Μόνο γαλάζια ρούχα στη μπουγάδα,

της πανδημίας διώχνουν τη βραχνάδα

γαλήνιο χρώμα δίνουν στη ζωή

της μοναξιάς το μαύρο να σβηστεί… 

The post Παιδικό θεατρικό έργο: Κορώνα ή γράμματα; first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Το άρθρο Παιδικό θεατρικό έργο: Κορώνα ή γράμματα; εμφανίστηκε πρώτα στο Εκπαιδευτική Λέσχη.