Η Εκπαιδευτική Λέσχη σας καλεί σε μια ξεχωριστή βραδιά. Προβάλουμε το ντοκιμαντέρ του Γιόχαν Γκριμονπρέζ Soundtrack για ένα πραξικόπημα, το Σάββατο 14 Μαρτίου στις 19:00 στην αίθουσα της ΔΟΕ (Ξενοφώντος 15Α, 3ος όροφος, Σύνταγμα, είσοδος ελεύθερη).

Το Soundtrack για ένα πραξικόπημα, από τον τρομερό τίτλο του και το ρυθμικό πάντρεμα της τζαζ με την πολιτική ως το συγκλονιστικό φινάλε της εισβολής στον δολοφονικά κίβδηλο ΟΗΕ υπό τους ήχους του ανατριχιαστικού «We insist», είναι ένα συγκλονιστικό ντοκιμαντέρ, αισθητικά άψογο, μια συναρπαστική κραυγή για την ελευθερία, που δεν πρέπει να χάσετε. Η επιλογή μας δεν είναι τυχαία. Οι αναλογίες αλλά και οι διαφορές με το παρόν που βιώνουμε είναι εξαιρετικά έκδηλες.

Ποτάκι, χαλαρή συζήτηση, μεζέδες ρεφενέ και κοπή πίτας.

Σας περιμένουμε…

The post Εκδήλωση-Προβολή ταινίας: Soundtrack για ένα πραξικόπημα, του Γιόχαν Γκριμονπρέζ, 14/3, 19:00, αίθουσα ΔΟΕ  first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Από την πρώτη κιόλας προεδρία του Ντόναλντ Τραμπ, αλλά ακόμη περισσότερο μετά τη συνάντηση της Αλάσκα με τον Βλαντίμιρ Πούτιν, κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ και την Ευρώπη η θεωρία συνωμοσίας ότι ο Αμερικανός πρόεδρος ήταν κάτι σαν τον «Άνθρωπο της Μαντσουρίας» στην ταινία του 1962 με τον Φρανκ Σινάτρα: ένα ανδρείκελο των Ρώσων, οι οποίοι από κάπου τον κρατάνε γερά- από μυστικές οικονομικές διασυνδέσεις, από σεξουαλικά σκάνδαλα που έχουν βιντεοσκοπηθεί ή από όπου αλλού μπορεί κανείς να φανταστεί. Μετά την έναρξη του νέου, μεγάλης κλίμακας πολέμου του Ισραήλ και του κράτους πελάτη του, των Ηνωμένων Πολιτειών, εναντίον του Ιράν, μπορεί βάσιμα κανείς να αναρωτηθεί: από πού κρατάνε, αλήθεια, τον Ντόναλντ Τραμπ ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου και οι μυστικές υπηρεσίες του Ισραήλ;

Και στις τρεις προεκλογικές εκστρατείες του (2016, 2020, 2024) ο Τραμπ είχε σημαία το America First και έβγαζε πύρινους λόγους εναντίον των ατέρμονων και καταστροφικών για τις ΗΠΑ πολέμων των προκατόχων του για αλλαγή καθεστώτος σε Ιράκ και Αφγανιστάν. Σήμερα κινδυνεύει ο ίδιος να εγκλωβιστεί σε έναν πόλεμο μακράς διαρκείας, χωρίς ξεκάθαρο στόχο, απέναντι σε ένα κράτος που, παρά τα πλήγματα που δέχθηκε στον προηγούμενο ισραηλινοαμερικανικό πόλεμο των 12 ημερών, τον περασμένο Ιούνιο, είναι πολύ πιο σκληρό καρύδι για τα δόντια του από ό,τι ήταν το Ιράκ του Σαντάμ Χουσείν και, βέβαια, το Αφγανιστάν των Ταλιμπάν για τα δόντια του Τζορτζ Μπους τζούνιορ.

Ούτε οι πιο αφελείς και αστοιχείωτοι δεν μπορούν να καταπιούν το γελοίο πρόσχημα των Αμερικανών ότι στόχος του νέου πολέμου είναι να μην αποκτήσει το Ιράν πυρηνικά όπλα. Το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν δεν το ξεκίνησαν ο Χομεϊνί και οι επίγονοί του, αλλά ο Σάχης Ρεζά Παχλαβί, με την αμέριστη στήριξη των ΗΠΑ. Η ιρανική ηγεσία υπέγραψε συμφωνία για τον περιορισμό και τον αυστηρό διεθνή έλεγχο του προγράμματος το 2015, επί κυβέρνησης Ομπάμα. Η συμφωνία τηρήθηκε από πλευράς Ιράν στο ακέραιο, όπως βεβαίωναν οι διεθνείς επιθεωρητές. Ήταν ο Τραμπ εκείνος που απέσυρε τις ΗΠΑ μονομερώς από τη διεθνή συμφωνία το 2018, παρά την αντίθεση όλων των άλλων μονίμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας και της Γερμανίας. Μετά τους βομβαρδισμούς του Ιουνίου, ο Τραμπ έλεγε ότι το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν «αφανίστηκε ολοσχερώς» και οι μυστικές υπηρεσίες του βεβαίωναν ότι παρέμενε όλους αυτούς τους μήνες ανενεργό.

Στις διαπραγματεύσεις των προηγούμενων εβδομάδων- ένα προπέτασμα καπνού μέχρι να συγκεντρώσουν οι Αμερικανοί και οι Ισραηλινοί τις δυνάμεις τους για τον πόλεμο- ο Τραμπ έθετε, πέραν του πυρηνικού προγράμματος, δύο αξιώσεις που ανταποκρίνονταν στις μαξιμαλιστικές αξιώσεις του Ισραήλ: να διακόψει το Ιράν κάθε υποστήριξη σε συμμαχικές δυνάμεις στη Μέση Ανατολή (Χεζμπολάχ, Χαμάς, Χούθι, ιρακινές πολιτοφυλακές) και να περιορίσει το βεληνεκές των βαλλιστικών του πυραύλων ώστε να μην μπορεί να πλήξει το Ισραήλ. Ειδικά το δεύτερο, μόνο μια κυβέρνηση κουίσλινγκ, όπως του γιου του Σάχη που είναι μαριονέτα της Μοσάντ, θα μπορούσε να το αποδεχθεί. Ελλείψει αξιόμαχης αεροπορίας και ισχυρής αντιαεροπορικής άμυνας, οι βαλλιστικοί πύραυλοι του Ιράν είναι το μόνο υπολογίσιμο μέτρο αποτροπής του Ιράν απέναντι στο οπλισμένο με πυρηνικά όπλα Ισραήλ, για τα οποία κανένας στη Δύση δεν έχει πρόβλημα. Το Ιράν βομβαρδίζεται ανηλεώς γιατί, υποτίθεται, μπορεί κάποτε να αποκτήσει πυρηνικά όπλα, αλλά το Ισραήλ, ένα κράτος που στιγματίστηκε στο διηνεκές με τη γενοκτονία της Γάζας, μπορεί να διαθέτει πυρηνικά χωρίς να ιδρώνει το αυτί κανενός.

Ο βασικός στόχος αυτού του πολέμου δεν είναι ούτε το πυρηνικό, ούτε το βαλλιστικό πρόγραμμα του Ιράν, αλλά η αλλαγή καθεστώτος, ώστε να εκλείψει η τελευταία υπολογίσιμη κρατική δύναμη στη Μέση Ανατολή που αντιστέκεται στον ιμπεριαλισμό και τον σιωνισμό. Το είπαν ξεκάθαρα σήμερα τόσο ο Νετανιάχου όσο και ο Τραμπ, ο οποίος πρώτη φορά το διακήρυξε στις 13 Ιανουαρίου, στον απόηχο των μεγάλων αντικαθεστωτικών διαδηλώσεων που πυροδοτήθηκαν από την οικονομική κρίση και βάφτηκαν στο αίμα. Τότε, όπως και σήμερα, είχε καλέσει τους διαδηλωτές «να καταλάβουν τους κρατικούς θεσμούς», ενώ η Μοσάντ και ο πρώην διοικητής της CIA Μάικ Πομπέο ομολογούσαν  ανοιχτά, σε αναρτήσεις τους, την επί τόπου παρέμβαση πρακτόρων τους για την απαγωγή του λαϊκού, αντικαθεστωτικού κινήματος προς όφελός τους.

Εκείνη τη στιγμή, ο Τραμπ βρισκόταν ακόμη υπό την επήρεια της μέθης που του είχε προκαλέσει η αναπάντεχα εύκολη απαγωγή του Νικολάς Μαδόυρο με την πειρατική επιδρομή στη Βενεζουέλα και είχε βάλει στο στόχαστρο, ως επόμενους στόχους την Κούβα και το Ιράν. Οι πιο θερμοκέφαλοι σύμβουλοί του, όπως ο Λίντσεϊ Γκράχαμ, και το βαθύ κράτος κολάκευαν τη ματαιοδοξία του, λέγοντάς του ότι είχε τη χρυσή ευκαιρία να ξεμπερδεύει με τη χώρα του Φιντέλ και του Τσε και να υποτάξει μια μεγάλη χώρα με τεράστια αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου όπως το Ιράν, για να περάσει στην Ιστορία ως ο Αμερικανός πρόεδρος που πέτυχε εκεί που είχαν αποτύχει τόσοι και τόσοι προκάτοχοί του.

Και στις τρεις περιπτώσεις (Βενεζουέλα, Κούβα, Ιράν) η Αμερική εφάρμοσε τη συνταγή του Ρίτσαρντ Νίξον. Αμέσως μετά τη νίκη της Λαϊκής Ενότητας Σοσιαλιστών- Κομμουνιστών στη Χιλή, το 1970, ο Νίξον συγκάλεσε σύσκεψη με τον Κίσινγκερ, τον αρχηγό της CIA και λίγους ακόμη επιτελείς του, όπου συνόψισε τη στρατηγική του στο σύνθημα: Make the economy scream! (Κάντε την οικονομία να ουρλιάξει). Το εμπάργκο και η αποδιοργάνωση της οικονομίας θα δημιουργούσαν ιδανικές προϋποθέσεις για κοινωνική αναστάτωση, λαϊκές αντιδράσεις, ρήγμα στο στρατό και, τελικά, πραξικοπηματική ανατροπή της ανεπιθύμητης εξουσίας. Ο σημερινός υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ Σκοτ Μπέσεντ καμάρωνε, στο Νταβός, ότι με τις συντριπτικές κυρώσεις η κυβέρνησή του δημιούργησε τις συνθήκες που επέτρεψαν την έκρηξη των διαδηλώσεων, από τον περασμένο Δεκέμβριο.  

Ένα πρόσθετος παράγοντας που πρέπει να υπολογιστεί είναι η μεγάλη συμφωνία αγοράς ρωσικών οπλικών συστημάτων που συνομολόγησε το Ιράν μετά τον πόλεμο του περασμένου Ιουνίου. Ρεπορτάζ στον διεθνή Τύπο αναφέρουν ότι οι Ιρανοί θα αγοράσουν 48 μαχητικά αεροσκάφη τελευταίας γενεάς (Su-35A) και συστήματα αντιπυραυλικής άμυνας (μέχρι τώρα, οι Ρώσοι δεν τους έχουν δώσει S-400, όπως έκαναν με την Τουρκία, για να κρατάνε ισορροπίες με το Ισραήλ). Επομένως, λογικό είναι οι Ισραηλινοί, και το κράτος- πελάτης τους, οι ΗΠΑ, να εκτιμούν ότι το παράθυρο ευκαιρίας δεν θα είναι για πολύ ακόμη ανοικτό.

Τη στιγμή που μιλούν τα όπλα, οι προβλέψεις είναι άκρως επισφαλείς. Γεγονός είναι ότι το Ιράν είναι μια τεράστια χώρα 93 εκατομμυρίων ανθρώπων, με έκταση 4,5 φορές μεγαλύτερη από τη Γερμανία και με τεράστιους ορεινούς όγκους που καθιστούν εξαιρετικά δύσκολες τις επιχειρήσεις χερσαίων δυνάμεων στο έδαφός του. Ο Τραμπ θα ήθελε να χρησιμοποιήσει, αντί για boots on the ground (χερσαίες δυνάμεις) τους Ιρανούς διαδηλωτές, αλλά οι κινητοποιήσεις είχαν περιοριστεί σε σποραδικές εκδηλώσεις διαμαρτυρίας στα πανεπιστήμια και είναι πολύ αμφίβολο αν αναζωπυρωθούν όταν η χώρα βομβαρδίζεται από εξωτερικούς εχθρούς. Άλλωστε οι Ιρανοί ξέρουν ότι οι Αμερικανοί τους βομβάρδιζαν όχι μόνο επί ισλαμικού καθεστώτος, αλλά και επί του αστού δημοκράτη Μοσαντέκ, ο οποίος είχε την κακή ιδέα να εθνικοποιήσει τα πετρέλαια, το 1953, όπως γνωρίζουν ότι υποστήριξαν αναφανδόν το Ιράκ του Σαντάμ Χουσεϊν στον ολέθριο, οκταετή πόλεμο που τους εξαπέλυσε αναίτια, τη δεκαετία του 1980.

Όταν γράφονταν αυτές οι γραμμές, ΗΠΑ και Ισραήλ εξαπέλυαν σαρωτικούς βομβαρδισμούς με στόχο τη δολοφονία της ανώτατης πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας και την αποδυνάμωση του ιρανικού οπλοστασίου. Οι υπερασπιστές των δικαιωμάτων των γυναικών του Ιράν απέναντι στους μουλάδες είχαν μια πρώτη επιτυχία όταν 165 κορίτσια του Δημοτικού σκοτώθηκαν από βομβαρδισμό. Από την πλευρά του, το Ιράν απαντά με βομβαρδισμούς του Ισραήλ και αμερικανικών βάσεων σε Μπαχρέιν, Κατάρ, Εμιράτα, Σαουδική Αραβία και Κουβέιτ. Η απειλή ενός μεγάλου περιφερειακού πολέμου παραμένει πιθανή.

Εάν το καθεστώς δεν καταρρεύσει εκ των έσω και αντέξει το πρώτο σοκ, για να ακολουθήσει μια παρατεταμένη σύγκρουση, με αντίκτυπο στις διεθνείς αγορές καυσίμων (ειδικά αν κλείσουν τα Στενά του Ορμούζ), αυτό θα ήταν ο μεγαλύτερος εφιάλτης για τον Τραμπ, ενόψει των εκλογών για το Κογκρέσο, τον Νοέμβριο. Από την άλλη, αν υπάρξει κατάρρευση, δεν είναι καθόλου σαφές ποια πολιτική εναλλακτική λύση μπορούν να επιβάλουν οι Αμερικανοί και οι Ισραηλινοί, χωρίς τον κίνδυνο να μετατραπεί το Ιράν σε μια γεωπολιτική μαύρη τρύπα στην καρδιά της Ευρασίας, ένα αποτυχημένο κράτος που θα εξάγει πρόσφυγες και τρομοκρατία σε μαζική κλίμακα, στην Ευρώπη και γενικά στη Δύση. Ο πόλεμος στο Ιράκ έβγαλε το Ισλαμικό Κράτος, ο πόλεμος στο Ιράν δεν μπορούμε καν να διανοηθούμε τι θα μπορούσε να γεννήσει.

Κανένα σοβαρό ευρωπαϊκό κράτος δεν στάθηκε στο πλευρά του Τραμπ και του Νετανιάχου σε αυτόν τον πόλεμο. Ακόμη και η Βρετανία δήλωσε ότι δεν έχει καμία συμμετοχή και ότι οι βάσεις της στην Κύπρο δεν θα χρησιμοποιηθούν εναντίον του Ιράν. Μόνο η κυβέρνηση Μητσοτάκη, με ανακοίνωση του υπουργείου Εξωτερικών, ουσιαστικά ευλόγησε τον πόλεμο, λέγοντας ότι προϋπόθεση για την ειρήνη είναι «να ελεγχθεί το πυρηνικό και το βαλλιστικό πρόγραμμα του Ιράν», ενώ η βάση της Σούδας φιλοξένησε το αεροπλανοφόρο Τζέραλντ Φορντ καθ’ οδόν προς το Ισραήλ και ο Νετανιάχου καμάρωνε για το «εξάγωνο συμμάχων» που έχει φτιάξει, με την Ελλάδα σε περίοπτη θέση. Εύχεται κανείς να μην εξελιχθούν όλα αυτά πολύ άσχημα για την Κρήτη και για όλη την Ελλάδα. Σε κάθε περίπτωση, είναι ώρα να ακουστεί πολύ δυνατά η φωνή όλων όσοι αισθάνονται ντροπή και οργή, όσοι θέλουν να φωνάξουν: ΟΧΙ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΑΣ!

*Πηγή: https://ppapacon.blogspot.com/

The post Τραμπ και Νετανιάχου άνοιξαν το κουτί της Πανδώρας* first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Στη συνέντευξή της στην Εκπαιδευτική Λέσχη, η Άννα Λαγωνικού, μέλος της διεθνούς αποστολής Global Sumud Flotilla, περιγράφει με συγκίνηση και δύναμη ψυχής την εμπειρία της από τη συμμετοχή της σε μια πρωτοβουλία αλληλεγγύης προς τον παλαιστινιακό λαό. Μιλά για τους στόχους της αποστολής — την ανάδειξη της ανάγκης για ειρήνη, δικαιοσύνη και ανθρώπινη αξιοπρέπεια — και για τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν οι συμμετέχοντες καθώς προσπάθησαν να σπάσουν τον αποκλεισμό και να μεταφέρουν μήνυμα ελπίδας.

Η Άννα αναφέρεται στις προσωπικές στιγμές συγκίνησης, στους ανθρώπους που γνώρισε, στις εικόνες που τη σημάδεψαν και στη δύναμη της συλλογικότητας που ένιωσε μέσα στην αποστολή. Τονίζει τη σημασία του «sumud» — της ανθεκτικότητας και της επιμονής απέναντι στην καταπίεση — ως αξίας που συνδέει τους ανθρώπους πέρα από σύνορα και πολιτισμούς.

Η μαρτυρία της είναι βαθιά ανθρώπινη, γεμάτη συναίσθημα, αλλά και πολιτική συνείδηση. Μέσα από τα λόγια της, η αποστολή μετατρέπεται από μια δράση ακτιβισμού σε μάθημα ανθρωπιάς, αλληλεγγύης και παιδείας για την ειρήνη.

The post ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ – Συνέντευξη με μέλος της αποστολής Global Sumud Flotilla first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Ανατροπή στις δημοτικές εκλογές με τον Μαμντάνι.

Πρώην ράπερ ο νέος δήμαρχος της Ν. Υόρκης. Ο πρώτος μουσουλμάνος και πρώτος σοσιαλιστής, Ζοχράν Μαμντάνι, ανέτρεψε κάθε προγνωστικό και κέρδισε τον αντίπαλό του, Άντριου Κουόμο, με ποσοστό 50,4% παίρνοντας πάνω από ένα εκατομμύριο περισσότερες ψήφους.

Ο νεότερος δήμαρχος της τελευταίας εκατονταετίας και πρώτος Νοτιοασιάτης, όπως δηλώνει, προέρχεται από την αριστερή πτέρυγα των δημοκρατικών. Ο Mr. Cardamon κατάφερε να διεισδύσει ιδιαίτερα στη νεολαία που είχε αποστροφή για την αμερικάνικη πολιτική σκηνή. Το προφίλ του διαρρηγνύει τα στιβαρά ρεπουμπλικανικά πρόσωπα και αναιρεί τη μέχρι τώρα απεύθυνση των πολιτικών στους πολίτες.

Η ενασχόλησή του με τη μουσική αναδεικνύει μια αψεγάδιαστη ευαισθησία όπως αυτή που ξεπηδά από το τραγούδι Nani. Ο Mamdani το έγραψε σε ηλικία 27 ετών και αφηγείται την ιστορία μιας γιαγιάς, «85 ετών χρυσάφι». Ως μαθητής θήτευσε στα υποβαθμισμένα σχολεία του Μπρονξ και ξεπήδησε απρόβλεπτα στη διεκδίκηση της δημαρχίας της Ν. Υόρκης.

Ένα χρόνο πριν ήταν άγνωστος και σε σύντομο διάστημα καταφέρνει να πιστέψουν οι Νεοϋορκέζοι τη φράση του που απλώνεται ως ελπίδα σε όλες τις συνοικίες, «σε μια εποχή πολιτικού σκότους, η Νέα Υόρκη θα είναι το φως».

«Δε μας συμπαθούν», είναι το τραγούδι που ακούγεται όταν ανακοινώνεται η νίκη του Zohran Mamdani στο θέατρο Paramount στο Μπρούκλιν.

Κεντρικά σημεία στην προεκλογική του εκστρατεία που προηγήθηκε: δωρεάν νηπιαγωγείο, δωρεάν μετακίνηση στα λεωφορεία, πάγωμα των ενοικίων, χιλιάδες περισσότεροι δάσκαλοι. Η πόλη θα αγωνιστεί «γι’ αυτούς που αγαπά». Είτε είναι μετανάστες, είτε τρανς άτομα, είτε μαύρες γυναίκες που απολύει ο Τραμπ από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση. «Για να χτυπήσει έναν από μας, θα πρέπει να μας χτυπήσεις όλους», είναι το μήνυμα αλληλεγγύης που γεννά την ελπίδα απέναντι στην τυραννία, απέναντι στις μεγάλες επιχειρήσεις.

Στις προεκλογικές συγκεντρώσεις αλλά και τη βραδιά της εκλογής ο Mamdani ζητούσε και ζητά να σηκώσουν τα χέρια ψηλά οι Νεοϋορκέζοι και οι Νεοϋορκέζες και να διεκδικήσουν τη ζωή που τους στερούν.

«Για της πόλης τους ξεχασμένους» ξεκινά η εποχή που η αγάπη θα είναι πολιτική πράξη, όπως διακηρύσσει στην ομιλία του το βράδυ της νίκης.

Οι «απόβλητοι» της Νέας Υόρκης στο δημαρχείο της μαζί με τον Mamdani για το τέλος μιας δυναστείας που επιφύλασσε μια ζωή για λίγους και φτώχεια για τους πολλούς …

Η ίδια η ζωή θα δείξει αν τα λόγια του θα απαλύνουν τη ζωή των κατατρεγμένων της Ν. Υόρκης…                    

«…Όσο μπορούμε να θυμόμαστε, οι εργαζόμενοι άνθρωποι της Νέας Υόρκης έχουν ακούσει από τους πλούσιους και τους διαπλεκόμενους ότι η εξουσία δεν τους ανήκει.
Δάχτυλα μελανιασμένα από το σήκωμα κιβωτίων στις αποθήκες, παλάμες ροζιασμένες από τα τιμόνια των ποδηλάτων διανομής, αρθρώσεις σημαδεμένες από εγκαύματα κουζίνας: «αυτά δεν είναι χέρια που επιτράπηκε να κρατήσουν εξουσία».
Κι όμως, τους τελευταίους δώδεκα μήνες, εσείς τολμήσατε να απλώσετε το χέρι σας σε κάτι μεγαλύτερο.

Απόψε, κόντρα σε κάθε πρόβλεψη, το καταφέραμε. Το μέλλον είναι στα χέρια μας. Φίλοι μου, ανατρέψαμε μια πολιτική δυναστεία.

Αδερφέ μου, τώρα είμαστε εμείς στο Δημαρχείο…»

The post Νέα Υόρκη: εύθραυστοι άνθρωποι με αδάμαστη ελπίδα! first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Η είδηση: ο Μπιλ Γκέιτς, σε συνέντευξη του στο «The Tonight Show» του NBC, προέβλεψε ότι μέσα στην επόμενη δεκαετία, οι άνθρωποι δεν θα χρειάζονται πλέον «για τα περισσότερα πράγματα». Χρησιμοποίησε μάλιστα το παράδειγμα των γιατρών και των δασκάλων στους οποίους ακόμα βασιζόμαστε για να τονίσει ότι σταδιακά δεν θα τους χρειαζόμαστε διότι «µε την τεχνητή νοημοσύνη, την επόμενη δεκαετία, αυτό θα γίνεται δωρεάν, θα έχουμε εξαιρετικές ιατρικές συμβουλές και σπουδαία διδασκαλία». Οι τίτλοι: «Σε 10 χρόνια η τεχνητή νοημοσύνη θα αντικαταστήσει δασκάλους και γιατρούς» ή «Επάγγελμα προς εξάλειψη οι δάσκαλοι λόγω τεχνητής νοημοσύνης».

Η γνώμη του Γκέιτς επηρεάζεται, σίγουρα, και από το γεγονός ότι έχει επενδύσει κάποια δισεκατομμύρια δολάρια στην εξάπλωση της τεχνητής νοημοσύνης σε κάθε είδους εφαρμογή της ανθρώπινης ζωής. Η ουσία ωστόσο είναι ότι αυτό που λέει ο Γκέιτς κυκλοφορεί και συζητιέται πολύ και δημιουργεί, μαζικά, αντιλήψεις και πεποιθήσεις σε σχέση με την τεχνητή νοημοσύνη. Αρκετοί άνθρωποι ασπάζονται την ιδέα ότι βαδίζουμε προς ένα μέλλον στο οποίο η τεχνητή νοημοσύνη θα αναλάβει το μεγαλύτερο μέρος της εκπαιδευτικής διαδικασίας και επομένως ο ρόλος των εκπαιδευτικών σταδιακά θα απομειώνεται, και ίσως και τελικά να εξαλειφθεί.

Μια ματιά στην ιστορία

Σχεδόν εκατό χρόνια πριν, ένας άλλος μεγιστάνας της τεχνολογίας, ο Τόμας Έντισον, προέβλεψε ότι οι κινηματογραφικές ταινίες θα μεταμόρφωναν την εκπαίδευση. Ο Έντισον, φυσικά, είχε να κερδίσει από αυτόν τον ισχυρισμό διότι είχε πολλές πατέντες σχετικά με τις τεχνολογίες κινηματογράφου. Το 1913, ένας δημοσιογράφος τον ρώτησε για την «εκπαιδευτική αξία των ταινιών» ο Έντισον απάντησε ότι τα βιβλία σύντομα θα είναι παρωχημένα. Με τα λόγια του «Κάθε κλάδος της ανθρώπινης γνώσης είναι εφικτό να διδαχθεί με την κινηματογραφική εικόνα. Το σχολικό μας σύστημα θα αλλάξει εντελώς μέσα σε δέκα χρόνια». Η ζωή έδειξε ότι δεν είχε δίκιο. Η κινηματογραφική τεχνολογία είναι αναμφίβολα χρήσιμη και στην εκπαίδευση, αλλά ουδέποτε είχε τη δυναμική να μεταμορφώσει μια σχολική τάξη.

Το 1922, ο υπουργός Εμπορίου των ΗΠΑ Χέρμπερτ Χούβερ, που το όνομα του συζητιέται αυτή την περίοδο λόγω της πολιτικής των δασμών που είχε επιβάλλει, έγραψε ένα άρθρο στο “Popular Science” εξηγώντας ότι το ραδιόφωνο θα έπαιζε καθοριστικό ρόλο στην υψηλού επιπέδου εκπαίδευση των ανθρώπων. Μέσα από κατάλληλες ραδιοφωνικές διαλέξεις, θα δημιουργούσε ένα πολύ μορφωμένο κοινό, το οποίο θα ήταν παράλληλα και πλήρως ενημερωμένο για τα πράγματα. Όπως είναι προφανές, ούτε και αυτός δικαιώθηκε.

Κάτι αντίστοιχο έγινε και με την τηλεόραση. Το 1952, ο Επίτροπος Εκπαίδευσης των ΗΠΑ Earl McGrath δήλωνε ότι «εκεί που το ραδιόφωνο χρησιμοποιεί μόνο τα αυτιά, η τηλεόραση χρησιμοποιεί και τα αυτιά και τα μάτια». Ο ίδιος πίστευε ότι «μέσω της χρήσης της τηλεόρασης, τα εκπαιδευτικά ιδρύματα θα μπορούν να φέρουν τους μεγαλύτερους δασκάλους, τους καλύτερους καλλιτέχνες, επιστήμονες και φιλοσόφους στα σχολεία και τα σπίτια». Πολλά πανεπιστήμια άρχισαν να ονειρεύονται την αναμετάδοση μαθημάτων στα σπίτια και οι εμπορικοί σταθμοί παρήγαγαν όντως εκπαιδευτική τηλεόραση, ειδικά για μικρά παιδιά (κάτι που έφτασε με 30 χρόνια καθυστέρηση και στην Ελλάδα). Τελικά, όπως κάποιοι μεγαλύτεροι στην ηλικία θυμόμαστε, και η εκπαιδευτική τηλεόραση πήγε … κουβά από άποψη συνεισφοράς στην εκπαιδευτική διαδικασία και απέδωσε από ελάχιστα έως καθόλου.

Στη συνέχεια ήρθε η επαναστατική επίδραση που θα έφερνε στην εκπαίδευση ο προσωπικός υπολογιστής και το διαδίκτυο. Αυτή τη φορά τα πράγματα ήταν όντως διαφορετικά διότι οι ταινίες, το ραδιόφωνο και η τηλεόραση είναι παθητικά μέσα, ενώ η πραγματική μάθηση είναι ενεργητική και διαδραστική, όπως οι υπολογιστές. Το διαδίκτυο θα έφερνε όλη τη διαθέσιμη γνώση του κόσμου στα χέρια κάθε μαθητή και θα του άνοιγε διάπλατα δρόμους βαθιάς μάθησης και καλλιέργειας. Παρά το γεγονός ότι η δυνατότητα αυτή υπήρχε και υπάρχει, οι πραγματικές μεταβολές που επέφερε στην εκπαιδευτική διαδικασία απέχουν πολύ από τις υπερβολικά αισιόδοξες προβλέψεις που υπήρχαν στα τέλη της δεκαετίας του 1990 για το λαμπρό μέλλον μιας πλήρως ψηφιοποιημένης εκπαίδευσης. Και φυσικά, ακολούθησε το έξυπνο κινητό τηλέφωνο, το smartphone, το οποίο θα έφερνε κυριολεκτικά όλη τη γνώση του κόσμου στα χέρια μας, ανά πάσα στιγμή, σε οποιοδήποτε μέρος, όποτε θα χρειαζόσουν να μάθεις κάτι.

Αναμφίβολα κάποιοι φιλομαθείς μαθητές αξιοποιούν το διαδίκτυο και τα κινητά τους για να μάθουν περισσότερα και να εμβαθύνουν σε αντικείμενα που τους ενδιαφέρουν. Το ίδιο έγινε και γίνεται και με την τηλεόραση και τα ντοκιμαντέρ, το ραδιόφωνο, τα podcast. Αλλά αυτό δεν αφορά την εκπαιδευτική διαδικασία, είναι κάτι παράλληλο προς αυτήν. Αντίθετα, η εκπαιδευτική διαδικασία μάλλον υπονομεύεται σήμερα από την αδυναμία συγκέντρωσης και τη διάσπαση προσοχής που συνδέεται άμεσα με τον εθισμό των εφήβων στα κινητά. Και για αυτό προσπαθούμε να βρούμε τρόπους να περιορίσουμε ή και να απαγορεύσουμε τη χρήση των τεχνολογικών συσκευών που κάποτε διαφημίζονταν ως το μέλλον της εκπαίδευσης.

Η ιστορία μας δείχνει με ανάγλυφο και χειροπιαστό τρόπο ότι όλες οι ελπίδες ριζικής βελτίωσης της εκπαίδευσης που εναποτέθηκαν σε κάποια νέα, καινοτόμα τεχνολογία αποδείχθηκαν φρούδες. Και ότι οι υποσχέσεις μετασχηματισμού της εκπαίδευσης προς το καλύτερο μέσα από την τηλεόραση, τους υπολογιστές, το διαδίκτυο και τα κινητά τηλέφωνα μετατράπηκαν στο αντίθετο τους έξω από το σχολείο, υπονομεύοντας την εκπαιδευτική διαδικασία μέσα σε αυτό. Με άλλα λόγια, η ιστορία μας δείχνει ότι αυτό που είναι καθοριστικό είναι το κοινωνικό πλαίσιο στο οποίο αφομοιώνεται μια τεχνολογία και ότι η σχολική τάξη δεν μπορεί να ξεφύγει από αυτό.

Μια ματιά στο μέλλον

Οι άνθρωποι δεν ρουφάμε τη γνώση με καλαμάκια – την κατασκευάζουμε μέσω της συνεχούς αλληλεπίδρασης με το περιβάλλον μας, και μέρος αυτού του περιβάλλοντος είναι το σχολείο. Κανένα παιδί δεν μαθαίνει τους νόμους της βαρύτητας διαβάζοντας τύπους – στοιβάζει τουβλάκια, τα αναποδογυρίζει και νιώθει το βάρος των αντικειμένων στα χέρια του. Η γλώσσα δεν μεταφορτώνεται στον εγκέφαλό μας από στικάκια ή δισκέτες – την «περπατάμε», προφέρουμε λάθος λέξεις, μας διορθώνουν και σταδιακά βελτιώνουμε την κατανόησή μας μέσω της εμπειρίας. Κάθε στιγμή της ανάπτυξής μας διαμορφώνεται από βρόχους ανατροφοδότησης μεταξύ του μυαλού μας, του σώματός μας και του απρόβλεπτου κόσμου γύρω μας. Η εκπαιδευτική διαδικασία οφείλει να είναι πάνω από όλα μια καθημερινή σχέση ανατροφοδότησης.

Η τεχνητή νοημοσύνη έχει αρκετά προβλήματα που πρέπει να λυθούν για να είναι κάτι παραπάνω από η εύκολη λύση στη συγγραφή εργασιών για τους μαθητές, η ασπιρίνη για τον πονοκέφαλο απέναντι στον τρόμο της λευκής σελίδας. Ακόμα όμως και αν αυτά λυθούν, πράγμα για το οποίο διατηρώ αμφιβολίες, υπάρχουν κάποια πράγματα που δεν πρόκειται ποτέ να μπορέσει να κάνει. Παραθέτω μερικά ενδεικτικά και όχι περιοριστικά και είμαι σίγουρος ότι οι εκπαιδευτικοί θα βρουν πολύ περισσότερα.

Α. Η τεχνητή νοημοσύνη δεν μπορεί να διδάξει στους μαθητές τις κοινωνικές δεξιότητες που αναπτύσσονται μόνο από την άμεση εμπειρία της προσωπικής αλληλεπίδρασης με άλλους ανθρώπους σε πολλές, πολλές επαναλήψεις. Αυτή η αλληλεπίδραση διευκολύνεται καθοριστικά από ικανούς και επικοινωνιακούς δασκάλους.

Β. Η τεχνητή νοημοσύνη δεν μπορεί να διδάξει τη συμπεριφορική/συναισθηματική ανάπτυξη. Αυτό προϋποθέτει έναν ώριμο ενήλικα που έχει εμπειρία στην παιδική ψυχολογία. Επιπλέον, γνωρίζουμε καλά ότι σε πολλές περιπτώσεις οι δάσκαλοι είναι αυτοί που εντοπίζουν (και πάντως οφείλουν να εντοπίζουν) σημαντικά προβλήματα που τα παιδιά κουβαλάνε από το σπίτι τους και παρέχουν βοήθεια για την αντιμετώπιση τους.

Γ. Η τεχνητή νοημοσύνη δεν μπορεί να διδάξει στους μαθητές πώς να αξιολογούν την ποιότητα των πληροφοριών, και επομένως πώς να διακρίνουν τη διαφορά μεταξύ ψεύτικων και αληθινών ειδήσεων. Η τεχνητή νοημοσύνη δεν ενδιαφέρεται για την αλήθεια. Εκτελεί μόνο λειτουργίες σε πληροφορίες που τροφοδοτούνται στους αλγορίθμους της και δεν έχει κανέναν τρόπο να διδάξει και να αξιολογήσει την κριτική σκέψη σχετικά με αυτές τις πληροφορίες.

Δ. Δεν υπάρχει κανένας μηχανισμός στην τεχνητή νοημοσύνη για την αξιολόγηση της πραγματικής μάθησης. Η πραγματική μάθηση δεν ταυτίζεται με τα τυποποιημένα τεστ πολλαπλών επιλογών. Η αξιολόγηση της μάθησης, δηλαδή του αν ο μαθητής γνωρίζει επαρκώς ένα αντικείμενο προϋποθέτει διαφοροποίηση των οικείων στο μαθητή προβλημάτων και μεθόδων, δημιουργία πλαισίων για έλεγχο της γνωσιακής του επάρκειας και τελικά ανθρώπινη αλληλεπίδραση.

Ε. Τα προβλήματα ψυχικής υγείας που σχετίζονται με τα κινητά τηλέφωνα και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι ήδη αρκετά και συνδέονται άμεσα με το χρόνο που περνάμε απομονωμένοι μπροστά σε οθόνες. Η μαζική χρήση της τεχνητής νοημοσύνης στη θέση της ζωντανής διδασκαλίας θα επιδεινώσει ακόμα περισσότερο αυτά τα προβλήματα.

Αντί επιλόγου

Ο Γκέιτς και οι υπόλοιποι της Silicon Valley αντιμετωπίζουν τη διαδικασία μάθησης και ανάπτυξης των μαθητών σαν ένα ντους: βάζουμε τους μαθητές κάτω από έναν σωλήνα που θα τους λούζει με γνώσεις, γρήγορα και εντατικά, κάπως σαν το «ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε» που έλεγε και η παλιά διαφήμιση της τηλεόρασης. Αυτή τους η αντίληψη εκπηγάζει από τη φαντασίωση τους ότι η νοημοσύνη είναι κάτι που ανάγεται σε δεδομένα και υπολογιστικές διαδικασίες, αντί για κάτι που αναπτύσσεται μέσω της βιωμένης εμπειρίας. Η φαντασίωση τους αυτή τροφοδοτείται από τη μανία τους να τυποποιήσουν, και τελικά να εμπορευματοποιήσουν, ακόμα και τον τρόπο που κατανοούμε τον κόσμο. Και για να το κάνουν αυτό ποντάρουν εκατοντάδες δισεκατομμύρια για να εκπαιδεύσουν ένα μοντέλο τεχνητής νοημοσύνης που θα περάσει κάποιο αόρατο κατώφλι και ξαφνικά θα «καταλάβει» τον κόσμο όπως εμείς.

Η προβολή του μέλλοντος είναι πολιτικό εργαλείο, δημιουργεί συνειδήσεις και καθορίζει τη στάση μας απέναντι στις πολιτικές που ακολουθούνται και έρχονται. Αυτά που λέει ο Γκέιτς δεν είναι το μέλλον που αναπόφευκτα έρχεται, αλλά το μέλλον που θέλει ο ίδιος να έρθει. Ο Γκέιτς μας προετοιμάζει για ένα μέλλον όπου η εκπαιδευτική διαδικασία θα παραμορφωθεί βαθιά και μόνιμα για να έρθει στα μέτρα των μηχανών – θα αφυδατωθεί από την ουσία της και θα γίνει ένα πλήρως ελεγχόμενο βιομηχανικό τυποποιημένο προϊόν χαμηλού κόστους, υψηλής ταχύτητας και μηδενικής αξίας για την ανάπτυξη των μαθητών.

Μια εκπαίδευση χωρίς δασκάλους, ή με πολύ περιορισμένο το ρόλο τους λόγω εφαρμογών της τεχνητής νοημοσύνης, θα είναι αφυδατωμένη από όλα όσα αναφέρθηκαν. Δεν μιλάμε επομένως για σχολεία χωρίς δασκάλους, αλλά για ψεκασμό μαθημάτων χωρίς εκπαίδευση.

Η τεχνητή νοημοσύνη θα επιδράσει σημαντικά στην εκπαιδευτική διαδικασία. Ωστόσο το πόσο σημαντική θα είναι αυτή η επίδραση, πόσο γρήγορα θα συμβεί και ποιο ακριβώς θα είναι το περιεχόμενο της δεν έχει κριθεί ακόμα, και κανένας δεν μπορεί με ασφάλεια να το προβλέψει διότι θα περάσει αναγκαστικά μέσα από τις Συμπληγάδες της κοινωνικής και πολιτικής διαπάλης και θα καθοριστεί και από το σημαντικό ρόλο των εκπαιδευτικών. Η ματαίωση των ονειρώξεων της Silicon Valley για το σχολείο είναι απαραίτητος όρος για να εξετάσουμε τις πιθανότητες μιας ενσωμάτωσης της τεχνητής νοημοσύνης στην εκπαίδευση με θετικό κοινωνικό πρόσημο. Και με τον τρόπο αυτό, επανέρχεται στην επιφάνεια η ανάγκη για ένα νέο πειστικό όραμα για το σχολείο και την εκπαίδευση…

*Ο Αντώνης Μαυρόπουλος είναι σύμβουλος κυκλικής οικονομίας και συγγραφέας του βιβλίου «Τεχνητή Νοημοσύνη – Άνθρωπος, Φύση, Μηχανές» (εκδόσεις Τόπος)

(αναδημοσίευση από Αντιτετράδια της Εκπαίδευσης τ. 140

και το www.dnews.gr)

The post Ο Γκέιτς, οι δάσκαλοι και το σχολείο first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Μιλάνο, Ρώμη, Μπολόνια, παντού μπλόκο! Συνέπεια της μεγάλης πανιταλικής απεργίας ξεκίνησαν σε πολλές πόλεις της Ιταλίας δυναμικές κινητοποιήσεις με μαζικότατη συμμετοχή συνδικάτων, πολιτικών συλλογικοτήτων, επιτροπών βάσης αγώνα.

Στη Βενετία : πλήθος κόσμου με πάνω από 15.000 αποφασισμένους διαδηλωτές πλημμύρισαν τους δρόμους με μια τεράστια πορεία που οδηγήθηκε στο λιμάνι της πόλης. Οι δυνάμεις καταστολής κλείνουν το λιμάνι και οι διαδηλωτές απαντούν : «αποκλεισμός του λιμανιού τώρα!», «λευτεριά στην Παλαιστίνη!».

Στην πρώτη γραμμή οι ακτιβιστές μπλοκάρουν τη διέλευση των φορτηγών ενώ ηχεί παντού το σύνθημα : «σταματήστε τη γενοκτονία!». Η αστυνομία απαντά με κανόνια νερού. Το πλήθος του κόσμου υποχωρεί για μερικές δεκάδες μέτρα και ανασυντάσσεται. Χαρακτηριστική είναι η δήλωση ενός βετεράνου ακτιβιστή του Τομάζο Κατσιάρη : «ο κόσμος έμεινε, δεν υποχώρησε! Είμαι σχεδόν πενήντα χρονών και κάτι παρόμοιο έχω να δω από την εποχή του κινήματος κατά της παγκοσμιοποίησης στη Γένοβα»!

Παντού στη γειτονική χώρα τα συνδικάτα έχουν καλέσει σε απεργία. Στις κινητοποιήσεις πρωταγωνιστές στις μάχες που δόθηκαν σώμα με σώμα με τα γκλομπς της αστυνομίας, οι COBAS. Comitati di base (οι επιτροπές βάσης) πρωταγωνιστούν και στη Νάπολη. Σαράντα χιλιάδες στους δρόμους της πόλης των μεγάλων ταξικών αντιθέσεων στην απεργία της 22-9-2025. Οι διαδηλωτές μπήκαν στις αποβάθρες του σιδηροδρομικού σταθμού και στη συνέχεια κατευθύνθηκαν στο λιμάνι. Στο μπλοκάρισμα του σταθμού, του λιμανιού και του τελεφερίκ, στην πρώτη γραμμή, εκπαιδευτικοί (COBAS SCUOLA) και υγειονομικοί.

75 ιταλικές πόλεις διαδηλώνουν και απεργούν για την υπεράσπιση της ζωής στην Παλαιστίνη. Ανάμεσα στις πρώτες γραμμές της τεράστιας πορείας, σε πολλές πόλεις, ξεχώριζαν οι μαθητές που άφησαν τις τάξεις τους και ενώθηκαν με τους δασκάλους τους και τις λευκές ρόμπες.

Κοινή η οργή, κοινό το σύνθημα : «η υγεία και η παιδεία είναι ο όρκος μας. Οι πραγματικοί τρομοκράτες είναι στο κοινοβούλιο»! Σήμερα η ελπίδα για την υπεράσπιση της ζωής και της κοινωνίας στη γειτονική Ιταλία βρήκε το συλλογικό της βηματισμό.

Την 1^η Οκτώβρη στη γενική απεργία να πλημμυρίσουμε τους δρόμους για την ανατροπή, την υπεράσπιση της ζωής και της κοινωνίας.

The post Blocchiamo tutto! Γενική απεργία 22 Σεπτέμβρη στην Ιταλία (φωτό και βίντεο) first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Τη συνέντευξη πήραν η Αδριανή Προκόπη και ο Γιώργος Γαλάνης.

Η Γενοκτονία (εκ των ελληνικών λέξεων γένος + κτείνω (=φονεύω)) αποτελεί όρος διεθνούς δικαίου που καθιερώθηκε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αναφέρεται στη συστηματική δίωξη ενός έθνους ή φυλής με απώτερο σκοπό την εξαφάνισή τους.

Με αυτόν τον όρο αποδίδεται κυριολεκτικά η από τους αρχαιότατους χρόνους υφιστάμενη έννοια και ακριβέστερα ένα από τα αρχαιότερα μαζικά εγκλήματα που αποβλέπουν στη συστηματική, με βίαια ως επί το πλείστον μέσα, επιδιωκόμενη εξόντωση ολόκληρης φυλής ή τμήματος αυτής σε ορισμένο τόπο.

Αυτός είναι ο ορισμός που δίνει η Wikipedia για την γενοκτονία. Πώς αλλιώς θα μπορούσε κάποια να χαρακτηρίσει αυτό που συντελείται στην Γάζα παρά με τον όρο γενοκτονία; Ο παλαιστινιακός λαός υφίσταται μια συνεχιζόμενη γενοκτονία από το κράτος δολοφόνο του Ισραήλ και των συμμάχων τους και δεν έχουμε δικαίωμα να κάνουμε πως δεν βλέπουμε! Δεν έχουμε δικαίωμα να στρέψουμε το βλέμμα μας αλλού!

Οι εικόνες που μας έρχονται από την Γάζα μιλούν από μόνες τους. Οι μαρτυρίες που μας έρχονται από την Γάζα είναι κραυγές. Κραυγές αγωνίας, κραυγές για βοήθεια, κραυγές για να στρέψουμε όλες και όλοι το βλέμμα μας σε αυτήν την λεπτή λωρίδα γης, σε αυτή την ανοιχτή φυλακή που το Ισραήλ έχει εγκλωβίσει πάνω από 1.5 εκατομμύριο Παλαιστινίους.

Η ανθρωπιστική βοήθεια έχει αποκλειστεί. Χιλιάδες παιδιά είναι υποσιτισμένα, χιλιάδες μητέρες δεν έχουν γάλα για να θηλάσουν τα μωρά τους καθώς είναι και οι ίδιες υποσιτισμένες. Οι βομβαρδισμοί είναι ανηλεείς, ακόμη και στις περιοχές που το ίδιο το Ισραήλ έχει χαρακτηρίσει ως ασφαλείς ζώνες. Σχολεία και νοσοκομεία δεν εξαιρούνται από τους βομβαρδισμούς. Ασθενοφόρα και ομάδες απεγκλωβισμού έχουν βρεθεί στο στόχαστρο των Ισραηλινών βομβαρδισμών. Γιατί το μόνο που θέλουν οι Ισραηλινές κατοχικές δυνάμεις είναι η εξαφάνιση και η εξόντωση των Παλαιστινίων.

Πώς γίνεται να βλέπεις χιλιάδες παιδιά να δολοφονούνται και να στρέφεις το βλέμμα σου αλλού; Πώς γίνεται να γνωρίζεις ότι οι εγχειρίσεις γίνονται χωρίς αναισθησία γιατί δεν επαρκεί το ιατροφαρμακευτικό υλικό και να στρέφεις το βλέμμα σου αλλού; Πώς γίνεται να κοιμάσαι ήσυχη τα βράδια όταν μικρά παιδιά εύχονται να είχαν πεθάνει μαζί με τους γονείς τους;

Χιλιάδες άνθρωποι από όλον τον κόσμο ενώνουν τις δυνάμεις τους και αγωνίζονται για να μην μπορεί κανείς κα καμία να πει δεν ήξερα. Χιλιάδες άνθρωποι από όλο τον κόσμο μέσω της διεθνούς πρωτοβουλίας March to Gaza σκοπεύουν σπάσουν τον αποκλεισμό της Γάζας από στεριά και θάλασσα.

Τα μέλη της καμπάνιας «Ένα σχολείο για την Γάζα» πήραμε συνέντευξη από δύο μέλη της πρωτοβουλίας March to Gaza, την Νικολέτα Σίσκου και τον Άγγελο Κωσταμπάρη,  που τις επόμενες μέρες θα βρεθούν στην Αίγυπτο και θα περπατήσουν μέχρι το συνοριακό πέρασμα της Ράφα.

Θέλετε να μας πείτε δύο λόγια για το March to Gaza (ποιοι συμμετέχουν, πώς οργανώθηκε η πρωτοβουλία); 

Πρόκειται για μια πρωτοβουλία στην οποία συμμετέχουν περίπου 2000 ακτιβιστές από 36 χώρες διεθνώς. Η οργάνωση του όλου εγχειρήματος έχει από γίνει από ακτιβιστές μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα,  συντονιζομαστε μέσα από κανάλια του τελεγκραμ, και προσπαθούμε να δώσουμε ορατότητα στην αποστολή μέσα απο facebook, instagram, tiktok. Το March to Gaza εντάσσεται σε μια ομπρέλα συνολικά τριών πρωτοβουλιών, με στόχο να σπάσει ο αποκλεισμός της Γάζας που έχει επιβληθεί από το Ισραηλινό κράτος. Οι άλλες δύο αποστολές είναι το πλοίο Madleen του Freedom Flottila Coalition που επιχειρεί από θάλασσα και το καραβάνι sumud που θα έρθει από την Τυνησία. 

Έχετε επηρεαστεί από προηγούμενες πρωτοβουλίες, όπως το «Καράβι για την Γάζα» ή το «Ένα σχολείο για την Γάζα»;

Το March to Gaza αποτελεί συνέχεια αντίστοιχων πρωτοβουλιών που συνδυάζουν την ανθρωπιστική βοήθεια, την αλληλεγγύη αλλά και την ανάδειξη της πολιτικής διάστασης του παλαιστινιακού αγώνα και της προσπάθειας να σταματήσει η γενοκτονία. Δυστυχώς, ο αποκλεισμός της Γάζας έχει πλέον ένα παρελθόν είκοσι περίπου χρόνων και υπάρχει μεγάλη εμπειρία από το διεθνές κίνημα αλληλεγγύης. Σήμερα, που η δολοφονική πολιτική του κράτους του Ισραήλ φτάνει στο αποκορύφωμα της με τον αποκλεισμό κάθε βοήθειας σε συνδυασμό με τους διαρκείς βομβαρδισμούς, έρχεται η σειρά να σηκώσουμε εμείς το γάντι και να κάνουμε τη δική μας προσπάθεια να σταθούμε δίπλα στον παλαιστινιακό λαό.

Ποια είναι η στόχευσή σας;

Αυτή τη στιγμή τα 2 εκατομμύρια ανθρώπων που βρίσκονται εγκλωβισμένα στη λωρίδα της Γάζας βρίσκονται σε οριακό σημείο επιβίωσης. Πέρα από τους συνεχιζόμενους βομβαρδισμούς σχολείων, νοσοκομείων και υποδομών στους Παλαιστίνιους, επιβάλλεται πλέον και λιμός, δείχνοντας σαφώς τη γενοκτονικη σκοπιμότητα από την πλευρά του Ισραήλ. Ο βασικός στόχος της πρωτοβουλίας μας και αυτό που απαιτούμε πηγαίνοντας εκεί είναι να περάσει η ανθρωπιστική βοήθεια που βρίσκεται εγκλωβισμένη σε 3000 φορτηγά έξω από τα σύνορα της Γάζας. Από κει και πέρα αυτή η πρωτοβουλία επιχειρεί και έχει ήδη καταφέρει να ανακινήσει το παλαιστινιακό ζήτημα διεθνώς. Πέρα από εμάς που θα ταξιδέψουμε στην Αίγυπτο με κατεύθυνση τη Ράφα, έχουν κινητοποιηθεί χιλιάδες αγωνιστών και αγωνιστριών που εναντιώνονται στη γενοκτονία σε αλληλεγγύη με την Παλαιστίνη. Στόχος των κινήσεων μας είναι να πιεστούν οι δικές μας κυβερνήσεις ούτως ώστε να λάβουν πρωτοβουλίες καταδίκης και απομόνωσης του Ισραήλ και της γενοκτονικής πολιτικής του. 

Παρατηρούμε πολύ έντονα την στάση των Κυβερνήσεων πολλών χωρών – ανάμεσά τους και η Ελλάδα – που στηρίζουν με πολλούς τρόπους την γενοκτονική δράση του Ισραήλ απέναντι στον παλαιστινιακό λαό. Από την άλλη όμως το προηγούμενο Σάββατο στον τελικό του champions league οι οπαδοί της Paris φώναζαν συνθήματα υπέρ της Παλαιστίνης σηκώνοντας ταυτόχρονα και παλαιστινιακές σημαίες. Είναι φανερό ότι κινείται ένα μαζικό κίνημα από τα κάτω όπου δεν αποδέχεται να κάθεται με σταυρωμένα χέρια να παρακολουθεί να συντελείται μια συνεχιζόμενη γενοκτονία. Θέλετε να μας πείτε πόση σημασία έχει η στήριξη του κόσμου όχι μόνο στην πρωτοβουλία αλλά συνολικά;  

Μέσα στις δυτικές κοινωνίες διεθνώς, εξελίσσεται αυτή η αντίφαση και το ρήγμα διαρκώς βαθαίνει. Από τη μία, κυβερνήσεις που στηρίζουν διπλωματικά, οικονομικά και στρατιωτικά τη γενοκτονία και εμμένουν σε αυτή τη στρατηγική και, από την άλλη, ένα κίνημα που φουσκώνει, ένα ποτάμι οργής μπροστά στη γενοκτονία που φωνάζει όλο και πιο δυνατά «Όχι στο όνομα μας!». Το κίνημα αυτό έχει πάρει πολλές μορφές: από τις καταλήψεις πανεπιστημίων πέρυσι μέχρι τις προσπάθειες να μπλοκαριστούν αποστολές όπλων αλλά και τα μποϊκοτάζ εταιρειών που συνεργάζονται το ισραηλινό κράτος, το κίνημα βρίσκει οδούς να εκφραστεί και να ασκήσει αποτελεσματικές πιέσεις. Χωρίς αυτή τη διεθνή διεργασία, το March to Gaza δεν θα υπήρχε ποτέ. Δεν είναι απλά η τεράστια οικονομική υποστήριξη που έχει λάβει η πρωτοβουλία μας μέσα σε μόλις μία εβδομάδα· χάρη στην ηθική και πολιτική στήριξη του κινήματος, νιώθουμε σήμερα αυτοπεποίθηση να ξεκινήσουμε αυτή την προσπάθεια. Αντίστοιχα, ελπίζουμε πως το March to Gaza θα συμβάλλει με τη σειρά του στην εξάπλωση των κινητοποιήσεων, θα φέρει πίσω στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο εμπειρίες που θα τροφοδοτήσουν ένα νέο γύρο αντίστασης — μέχρι τη νίκη και την ανατροπή της γενοκτονικής πολιτικής!

Πώς θα μπορούσε να ενισχυθεί η πρωτοβουλία από συλλογικότητες, συνδικάτα και μαζικούς φορείς; Πώς θα μπορούσε να εκφράσει τη συμπαράστασή του ο καθένας και η καθεμιά;

Υπάρχουν ήδη δεκάδες μαζικοί φορείς που έχουν εκφράσει την συμπαράσταση τους μέσω ψηφισμάτων και ανακοινώσεων αλληλεγγύης. Θέλουμε αυτό να συνεχίσει και να επεκταθεί, να μαζέψουμε εκατοντάδες και χιλιάδες τέτοιες υπογραφές. Πάνω από όλα όμως, θέλουμε όσο εμείς θα βρισκόμαστε στην Αίγυπτο να κινητοποιηθούν όσοι περισσότεροι άνθρωποι γίνεται πίσω στις πατρίδες μας ενάντια στην συνενοχή των κυβερνήσεων μας με τα εγκλήματα του Ισραήλ. Θέλουμε στις 15 Ιούνη να διοργανώσουμε τις μεγαλύτερες διαδηλώσεις αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό λαό τα τελευταία χρόνια. Σε όλες τις πλατείες της χώρας, όπου αποφασίσει η κάθε πόλη πρέπει να πλημμυρίσουμε τους δρόμους για να σταθούμε στο πλευρό των Παλαιστινίων και ενάντια στην συνενοχή των δυτικών κυβερνήσεων στην γενοκτονία. Ειδικά για την ελληνική κυβέρνηση, απαιτούμε την διακοπή κάθε πολιτικής, διπλωματικής και στρατιωτικής σχέσης με το κράτος του Ισραήλ. Αυτή είναι η πιο έμπρακτη στάση αλληλεγγύης στον αγωνιζόμενο παλαιστινιακό λαό, η απορρύθμιση της ισραηλινής πολεμικής μηχανής, η οικονομική του απομόνωση και η διπλωματική και πολιτική απονομιμοποίησή του. 

ΥΓ. Την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές οι ισραηλινές κατοχικές δυνάμεις επιτέθηκαν στο πλοίο Madleen που έπλεε σε διεθνή χωρικά ύδατα και είχε σκοπό να μεταφέρει μια μικρή ανθρωπιστική βοήθεια στην Γάζα. Το Madleen μπορεί να μην έφτασε στον προορισμό του αλλά η ελπίδα και η αλληλεγγύη έφτασαν! Το Madleen νίκησε! Οι 12 αγωνίστριες και αγωνιστές δεν έκαναν πίσω, παρόλες τις απειλές που εκτόξευσε το Ισραήλ.

Η συντακτική επιτροπή της «Εκπαιδευτικής Λέσχης» στηρίζει με όλες της τις δυνάμεις την πρωτοβουλία March to Gaza και τις/τους 200 αγωνίστριες και αγωνιστές από την Ελλάδα.  Δεν θα σταματήσουμε να μιλάμε για την γενοκτονία του Ισραήλ στην Γάζα. Η ιστορία έχει μια σωστή πλευρά και αυτή δεν θα μπορούσε να είναι άλλη από την στήριξη του αγωνιζόμενου παλαιστινιακού λαού. Ενός λαού που παλεύει για ένα ελεύθερο και ανεξάρτητο κράτος, για έναν λαό που αγωνίζεται να ζει και όχι να τον σκοτώνουν καθημερινά!

Η ελπίδα και η αλληλεγγύη θα περπατήσουν τις επόμενες μέρες προς την Γάζα. Το βλέμμα μας, η σκέψη μας και η καρδιά μας θα βρίσκονται εκεί…

The post Να σταματήσουμε τη γενοκτονία στη Γάζα! first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Είμαστε αλληλέγγυοι/ες με τον παλαιστινιακό λαό.

Υπερασπιζόμαστε τις θεμελιώδεις αρχές του ανθρωπισμού, την αξία της ελευθερίας, της αλληλεγγύης και του δικαιώματος όλων των λαών στην αυτοδιάθεση και στη ζωή

Στη λωρίδα της Γάζας συντελείται από τον στρατό του Ισραήλ η συστηματική εξόντωση του παλαιστινιακού λαού: οι δεκάδες χιλιάδες δολοφονημένων αμάχων, οι εικόνες των νεκρών ή ακρωτηριασμένων παιδιών, οι ισοπεδωμένες πόλεις, ο βομβαρδισμός των ελάχιστων νοσοκομείων που στοιχειωδώς λειτουργούν, των σχολείων που βρίσκουν καταφύγιο οι χιλιάδες εκτοπισμένοι, το κλείσιμο κάθε διόδου για ανθρωπιστική βοήθεια, ο λιμός, όλα είναι εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε είναι να ενώσουμε τη φωνή μας με τη φωνή εκατομμυρίων ανθρώπων στον κόσμο, και Ισραηλινών πολιτών, που καταδικάζουν αυτή τη φρίκη, στέκονται αλληλέγγυοι στον παλαιστινιακό λαό και ζητούν να σταματήσει η δολοφονία αμάχων, να διασφαλιστεί άμεσα η παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας, να σταματήσει η στήριξη των χωρών της Δύσης στην πολιτική του Ισραήλ και να αναγνωριστεί  το δικαίωμα των Παλαιστινίων να ζήσουν στη δική τους πατρίδα. Ως πανεπιστημιακές δασκάλες και δάσκαλοι υπερασπιζόμαστε τις θεμελιώδεις αρχές του ανθρωπισμού, την αξία της ελευθερίας, της αλληλεγγύης και του δικαιώματος όλων των λαών στην αυτοδιάθεση και στη ζωή. Αρχές στις οποίες βασίζεται και η εκπαιδευτική και κοινωνική μας δράση.

Οι υπογράφοντες/ουσες

Αγαλιανού Ολυμπία, μέλος ΕΕΠ

Αθανασίου Κυριάκος, ομ. καθηγητής

Ακριώτου Δέσποινα, μέλος ΕΕΠ

Αλεξόπουλος Νίκος, επίκ. καθηγητής

Αναγνωστάκη Λήδα, επίκ. καθηγήτρια

Ανδρούσου Αλεξάνδρα, καθηγήτρια

Ασημακοπούλου Φωτεινή, καθηγήτρια

Ασκούνη Νέλλη, καθηγήτρια

Βασιλοπούλου Αλεξάνδρα, επίκ. καθηγήτρια

Βούλγαρη Ηρώ, μέλος ΕΔΙΠ

Γαλανάκη Ευαγγελία, καθηγήτρια

Γαλάνη Λία, καθηγήτρια

Γιαννικοπούλου Αγγελική, καθηγήτρια

Γιαννούλη Παναγιώτα, μέλος ΕΕΠ

Δημάκη Μαίρη, αναπλ. καθηγήτρια

Δραγώνα Θάλεια, ομ. καθηγήτρια

Ζαμπέτα Εύη, καθηγήτρια

Θραψανιώτης Γιώργος, μέλος ΕΔΙΠ

Κακάμπουρα Ρέα, καθηγήτρια

Καλογήρου Τζίνα, καθηγήτρια

Καραντζούλη Αιμιλία, διδάσκουσα

Κατσιαμπούρα Γιάννα, επίκ. καθηγήτρια

Κεχαγιάς Χρήστος, μέλος ΕΔΙΠ

Κοκολάκη Μαρία, μέλος ΕΔΙΠ

Κουράκη Χρύσα, μέλος ΕΔΙΠ

Κούρτη Ευαγγελία, ομ. καθηγήτρια

Κουτρομάνος Γιώργος, αναπλ. Καθηγητής

Κυριακοπούλου Νατάσσα, μέλος ΕΔΙΠ

Λαζαράκου Ελισάβετ, επίκ. καθηγήτρια

Λάριος Νίκος, μέλος ΕΔΙΠ

Λέκκα Βάσια, επίκ. καθηγήτρια

Λεοντσίνη Μαίρη, καθηγήτρια

Μαλαφάντης Κώστας, καθηγητής

Μισαηλίδου Χριστίνα, επίκ. καθηγήτρια

Μούτσιος-Ρέντζος Ανδρέας, αναπλ. καθηγητής

Μπαμπάλης Θωμάς, καθηγητής

Μποζατζής Νίκος, αναπλ. καθηγητής

Νίκα Βασιλική, μέλος ΕΔΙΠ

Νικολοπούλου Κλεοπάτρα, μέλος ΕΔΙΠ

Ντεροπούλου Λούλα, αναπλ. καθηγήτρια

Οικονομοπούλου Βάσω, μέλος ΕΔΙΠ

Ορφανού Αλεξία, μέλος ΕΔΙΠ

Παπαδάτου-Παστού  Μαριέττα, αναπλ. Καθηγήτρια

Παπαδοπούλου Καλλιρόη, αναπλ. καθηγήτρια

Παπακώστα Αλεξία, μέλος ΕΔΙΠ

Πίγκου-Ρεπούση Μυρτώ, αναπλ. καθηγήτρια

Σκορδούλης Κώστας, καθηγητής

Σταράκης Γιάννης, μέλος ΕΔΙΠ

Στεφανίδου Κωνσταντίνα, μέλος ΕΔΙΠ

Σφυρόερα Μαρία, αναπλ. καθηγήτρια

Τζαμαργιάς Τάκης, μέλος ΕΕΠ

Τσαλαγιώργου Ελένη, μέλος ΕΔΙΠ

Τσάφος Βασίλης, καθηγητής

Τσιμπουκλή Άννα, επίκ. καθηγήτρια

Τσώλη Νάντια, αναπλ. καθηγήτρια

Φάκου Αιμιλία, μέλος ΕΔΙΠ

Φασούλης Βασίλης, διδάσκων

Χαραβιτσίδης Πέτρος, επίκ. καθηγητής

Χασάπης Δημήτρης, ομ. καθηγητής

Χρηστάκος Γιάννης, αναπλ. καθηγητής

Χριστοπούλου Βασιλική-Κριστίν, διδάσκουσα

The post Είμαστε αλληλέγγυοι/ες με τον παλαιστινιακό λαό first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Ο Χρήστος Ποζίδης βρέθηκε στο Βελιγράδι και μίλησε με φοιτητές και άλλους διαδηλωτές, έβγαλε φωτογραφίες και τράβηξε βίντεο από διαδηλώσεις που γίνονται στις 11.52′, την ώρα που συνέβη το σιδηροδρομικό δυστύχημα, και κρατούν σιγή 16 λεπτών, όσα είναι και τα θύματα.

Η φετινή Πρωτομαγιά είχε μια τεράστια ιδιαιτερότητα για τη Σερβία και το Βελιγράδι. Συνέπεσε με την επέτειο 6 μηνών από την κατάρρευση της οροφής του σιδηροδρομικού σταθμού στο Νόβι Σαντ που προκάλεσε τον θάνατο 16 ανθρώπων. Από νωρίς ήταν ξεκάθαρο ότι οι εκδηλώσεις και οι δράσεις για τον εορτασμό της εργατικής Πρωτομαγιάς θα αποκτούσαν σπουδαίο συμβολικό βάρος.

Άλλωστε οι κινητοποιήσεις στη σερβική πρωτεύουσα δεν έχουν σταματήσει τους τελευταίους 6 μήνες. Ξεκίνησαν από συγκεντρώσεις και πορείες πένθους και οργής, έχοντας ως βασικό αίτημα να λάμψει η αλήθεια και η δικαιοσύνη για την καταστροφή στο Νόβι Σαντ, αλλά και ενάντια στη διάχυτη αίσθηση διαφθοράς και αυταρχισμού που συνοδεύει την προεδρία του Βούτσιτς και των κυβερνήσεών του. Γρήγορα και με πρωτοστάτες τους φοιτητές οι κινητοποιήσεις εξελίχθηκαν σε ένα τεράστιο κύμα καταλήψεων πανεπιστημιακών κτηρίων που κρατούν μέχρι σήμερα. Οι φοιτητές κάθε σχολής αυτό-οργανώθηκαν μέσα από αμεσοδημοκρατικές διαδικάσεις, διατηρώντας ενιαίο συντονισμό. Παράλληλα με τις καταλήψεις προχωρούσαν σταδιακά σε ποικίλες δράσεις, κλείνοντας καθημερινά δρόμους στις 11.52- ώρα που συνέβη η καταστροφή στο Νόβι Σαντ- τηρώντας 16 λεπτά σιωπής, όσα και τα θύματα, καλώντας σε μαζικές συγκεντρώσεις κάθε 15 ημέρες σε διαφορετικές πόλεις, ποδηλατώντας μέχρι το Ευρωκοινοβούλιο στο Στρασβούργο. Καταγγέλλουν τον αυταρχισμό και τη διαφθορά του καθεστώτος Βούτσιτς, την προπαγάνδα των ΜΜΕ και την έλλειψη ελευθερίας λόγου, την αυξανόμενη αστυνομική βία, αλλά και τον εξευγενισμό της πόλης και το ξεπούλημα δημόσιων κτηρίων σε πολυεθνικές εταιρίες.

Το πείσμα και το σθένος του κινήματος έφερε την πτώση της κυβέρνησης στα τέλη του Γενάρη, ενώ μόλις την περασμένη Δευτέρα και έπειτα από δύο εβδομάδες κατάληψης στο κεντρικό κτήριο της κρατικής σέρβικης ραδιοτηλεόρασης-RTS (γνωστό από τον πολύνεκρο βομβαρδισμό του ΝΑΤΟ) η κυβέρνηση υποχώρησε στο βασικό αίτημα των φοιτητών, τον ανασχηματισμό του συμβουλίου της ραδιοτηλεόρασης με ελεύθερο διαγωνισμό και όχι απευθείας ανάθεση.

Αυτά τα γεγονότα σημαδεύουν το κλίμα των ημερών στο Βελιγράδι. Υπάρχει στην ατμόσφαιρα η αίσθηση της δημιουργικότητας και του διαλόγου. Οι φοιτητές είναι αισιόδοξοι, ειδικά με την αυτοπεποίθηση που απέκτησαν με τη μεγάλη νίκη τους στη σέρβικη ραδιοτηλεόραση. Παραμένουν, όπως διαπίστωσα και ο ίδιος, εξαιρετικά προσηλωμένοι, πολύ προσεκτικοί και τυπικοί με την αυτό-οργάνωσή τους.

Ταυτόχρονα, όμως, δεν είναι μόνοι στην πόλη. Υποστηρικτές της κυβέρνησης έχουν καταλάβει το πάρκο έξω από την εθνοσυνέλευση, κατασκηνώνοντας εκεί και διαδηλώνοντας υπέρ του Βούτσιτς.

Όλη η πόλη περίμενε νευρικά την 1η Μάη…

Πέρασα το βράδυ της παραμονής της σε έναν κατειλημμένο χώρο μαζί με φοιτητές που προετοίμαζαν πανό ενάντια στην αστυνομική βία και αυθαιρεσία. Κάναμε ατέλειωτες κουβέντες για τον αγώνα τους, τα επόμενα βήματα των συνελεύσεων, τη διαχείριση προβοκατόρων και πώς κατάφεραν να παραμείνουν ανεξάρτητοι παρόλη την προσπάθεια της αντιπολίτευσης να καπηλευτεί το φοιτητικό κίνημα.

Από νωρίς το πρωί της Πρωτομαγιάς υπήρχε κινητοποίηση και προετοιμασία. Στο πάρκο έξω από την εθνοσυνέλευση ετοιμάζονταν τραπέζια και τέντες, ένα επιβλητικό ηχοσύστημα για τη συγκέντρωση υπεράσπισης της κυβέρνησης. Η αστυνομία έκλεινε σιγά σιγά τον χώρο.

Πήγα στα κεντρικά του Πανεπιστημίου. Στήθηκα και έπιασα κουβέντα με τους φοιτητές της κατάληψης του τμήματος Φιλολογίας. Επειδή δεν αφήνουν κανέναν να μπει στο κτήριο χωρίς ακαδημαϊκή ταυτότητα, μια φοιτήτρια προθυμοποιήθηκε να πάρει το κινητό μου και να τραβήξει φωτογραφίες τον χώρο, κάποια πανό και κολάζ που έχουν φτιάξει σε διάφορες γλώσσες. Επιστρέφοντας μού είπε ότι κατάλαβε τα ελληνικά γράμματα στο λογισμικό του κινητού μου για αυτό και φωτογράφισε ειδικά το πλακάτ στα ελληνικά.

Δίπλα ακριβώς βρίσκεται το κτήριο της Φιλοσοφικής που τελεί και αυτό υπό κατάληψη. Εκεί γνώρισα έναν βοηθό καθηγητή που μιλούσε άπταιστα ελληνικά. Πιάσαμε κουβέντα και μου έδωσε πρόθυμα πάρα πολλές πληροφορίες για το πολιτικό σκηνικό στη Σερβία και πώς έχει επιβληθεί ως «ηγεμόνας» ο Βούτσιτς. Με ενημέρωσε επίσης ότι η απάντηση της κυβέρνησης στο φοιτητικό κίνημα και στην ευρεία συμπαράσταση που χαίρει από την πανεπιστημιακή κοινότητα και τους εργαζόμενους της χώρας ήταν η μείωση των μισθών των εργαζομένων στην Ακαδημία και η προσπάθεια υποβάθμισης των πανεπιστημίων, τόσο στην ποιότητα των σπουδών όσο και στο πεδίο της έρευνας. Τέλος στάθηκε στο βασικό αίτημα των φοιτητών. Να λογοδοτήσει ο Βούτσιτς επειδή επανειλημμένα υπερβαίνει τον θεσμικό του ρόλο με το να ελέγχει ουσιαστικά την κυβέρνηση, αλλά και για μια σειρά περιστατικά διαφθοράς που σχετίζονται με τη διακυβέρνησή του, όπως η πρόσφατη «ανακαίνιση» του σταθμού στο Νόβι Σαντ που είχε ως αποτέλεσμα λίγους μήνες αργότερα την κατάρρευση της οροφής του.

Έφτασε η ώρα της προσυγκέντρωσης. Για πρώτη φορά τους τελευταίους μήνες οι φοιτητές διοργάνωναν μια μεγάλη κινητοποίηση μαζί με τους εργάτες, για την ακρίβεια με πέντε εθνικά συνδικάτα. Η συγκέντρωση πραγματοποιήθηκε στη διασταύρωση δύο κεντρικών πεζόδρομων, δίπλα στην Πλατεία Δημοκρατίας. Οι φοιτητές φορούσαν κίτρινα γιλέκα με ζωγραφισμένα τα διακριτικά της σχολής τους, καθώς και σημαίες των τμημάτων. Όλοι όσοι συμμετείχαν στο κάλεσμα φορούσαν πολλές και διαφορετικές κονκάρδες με σύμβολα του αγώνα. Το βασικό σύνθημα που ακουγόταν ήταν «pumpaj», δηλαδή αντλήστε, φουσκώστε με την τρόμπα, γεμίστε με αίμα την καρδιά της σέρβικης κοινωνίας. Η κλασική εικονογράφηση του συνθήματος είναι μια καρδιά που τα δύο της σκιτσογραφημένα χέρια χρησιμοποιούν μια τρόμπα για να στείλει πάλι αίμα στον εαυτό της. Παραδίπλα, εξίσου εύγλωττα, μια ματωμένη παλάμη στρέφεται προς την κυβέρνηση για το αίμα των αθώων που έχει στα χέρια της.

Στις 11.52 τηρήθηκαν 16 λεπτά σιωπής.

Η πορεία ξεκίνησε λίγο μετά τις 13.00. Το συγκεντρικό κάλεσμα είχε δοθεί στις 14.00 έξω από το δικαστικό μέγαρο. Και άλλες πορείες φοιτητών-εργατών ξεκινούσαν από διαφορετικές περιοχές του κέντρου. Όσο προχωρούσαμε το πλήθος μεγάλωνε. Η ιαχή «pumpaj», το κάλεσμα σε γενική απεργία, συνθήματα ενάντια στην αστυνομική βία δονούσαν τους δρόμους του Βελιγραδίου.

Το πλήθος πύκνωνε γύρω μου και άρχισα να παρατηρώ διάφορα ετερόκλιτα σύμβολα: Εθνική σημαία και μαυροκόκκινα λάβαρα, ο Πίκατσου και ο Ιησούς Χριστός, σημαίες της κομουνιστικής Γιουγκοσλαβίας, πολλά χιουμοριστικά πλακάτ και κάπου πήρε το μάτι μου έναν χολιγουντιανό Λεωνίδα σε πλακάτ να φωνάζει «This is pumpaj».

Λίγο πριν φτάσουμε στο σημείο συνάντησης, σε μια διασταύρωση μας περίμεναν παρατεταγμένοι βετεράνοι του πολέμου. Ευθυτενείς και επιβλητικοί με τις παραλλαγές και τους καφέ, μπορντώ και μαύρους μπερέδες χειροκροτούσαν τους φοιτητές ή τους χαιρετούσαν στρατιωτικά. Διέκρινες τη συγκίνηση στα βλέμματα εκατέρωθεν.

Στην επόμενη διασταύρωση βρισκόταν το δικαστικό μέγαρο. Απέναντί του ακριβώς στεκόταν δύο βομβαρδισμένες πολυκατοικίες, ανέγγιχτες από τότε, σαν αυστηρό μνημείο του πολέμου. Ανάμεσά τους κύματα διαδηλωτών από διαφορετικές πορείες κατηφόριζαν για να μεγαλώσουν τη λαοθάλασσα. Φλογερές ομιλίες από τους ηγέτες των συνδικάτων και εκπροσώπους των φοιτητών ζητούσαν δικαιοσύνη, απαιτούσαν το τέλος ενός διεφθαρμένου καθεστώτος. Για τις επόμενες δύο ώρες η καρδιά της Σερβίας αντλούσε το αίμα της και δυνάμωνε τον παλμό της σε εκείνη τη διασταύρωση.

Μετά το τέλος των ομιλιών, οι οποίες συνοδεύονταν από χιλιάδες σφυρίχτρες, καραμούζες και ταμπούρλα, ακολούθησε η πιο εκκωφαντική ησυχία που έχω ακούσει, όταν οι σημαίες μαζεύτηκαν, τα όργανα σιώπησαν και οι ιαχές κόπασαν για τα δεκαέξι λεπτά σιωπής στη μνήμη των θυμάτων της κρατικής διαφθοράς και αυθαιρεσίας. Ήταν ο ιδανικός, ο μόνος τρόπος για να ολοκληρωθεί η πορεία της φετινής Εργατικής Πρωτομαγιάς στο Βελιγράδι.

Πηγή: https://thepressproject.gr/

The post 16 λεπτά σιγής, ένα για κάθε θύμα: Πρωτομαγιά στο Βελιγράδι (ανταπόκριση)* first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας, Τμήμα Δημόσιας Διοίκησης, Πάντειον Πανεπιστήμιο

Καταιγίδα δηλώσεων και τοποθετήσεων ακολούθησε την ανακοίνωση (2 Απριλίου 2025) της νέας δασμολογικής πολιτικής των ΗΠΑ, από τον Προέδρο Τραμπ. Δεν είναι δύσκολο να διαπιστωθεί ότι, κατά κανόνα, σε κάθε μία από αυτές τις δηλώσεις–τοποθετήσεις, οι «μισές» προτάσεις της έρχονται σε αντίφαση με τις υπόλοιπες:

1. Εάν η «πολιτική Τραμπ» είναι καταστροφική για «τις ΗΠΑ», τότε γιατί δεν πανηγυρίζουν οι – φερόμενοι ως – ανταγωνιστές των ΗΠΑ;

2. Εάν η «πολιτική Τραμπ» είναι καταστροφική για όλους, δηλαδή τόσο για «τις ΗΠΑ» όσο και για τους – φερόμενους ως – ανταγωνιστές των ΗΠΑ, τότε γιατί οι δεύτεροι δεν εφαρμόζουν (ούτε εφάρμοζαν) την πλήρως αντίστροφη πολιτική, δηλαδή την κατάργηση όλων των δασμών και κάθε άλλης σχετικής πολιτικής και περιορισμού, άμεσου ή και έμμεσου, στο διεθνικό εμπόριο;

3. Άραγε, έχει αποδείξει η οικονομική επιστήμη ότι οι δασμοί ποτέ δεν ωφελούν την εθνική οικονομία, η οποία τους επιβάλλει;

4. Ακόμα και για εκείνες τις περιπτώσεις, για τις οποίες η οικονομική επιστήμη έχει αποδείξει ότι η επιβολή ενός δασμού από μία εθνική οικονομία οδηγεί κατ’ ανάγκην σε μείωση της εθνικής ευημερίας σε αυτήν την οικονομία, η απόδειξη δεν εξαρτάται, στον έναν ή στον άλλον βαθμό, από την υπόθεση ότι η «οριακή αξία οφέλους ή απώλειας μίας (1) νομισματικής μονάδας για κάθε [εθνική οικονομική] ομάδα έχει την ίδια κοινωνική αξία»;

5.  Άραγε, έχει αποδείξει η οικονομική επιστήμη ότι εάν μία συμμετέχουσα σε πλήρως ελεύθερο κεφαλαιοκρατικό εμπόριο εθνική οικονομία μετατραπεί σε αυτάρκη (μηδενισμός τόσο των εισαγωγών όσο και των εξαγωγών της), τότε δεν θα ωφεληθεί;

6. Σε κάθε συγκυρία, η οποία είναι παρόμοια με την τρέχουσα, υπενθυμίζεται, από πολλές και διάφορες πλευρές, ότι οι «Δασμοί Σμουτ–Χάλι (Smoot–Hawley Tariff Act)» της κυβέρνησης του Προέδρου των ΗΠΑ Χούβερ, οι οποίοι ψηφίστηκαν τον Ιούνιο του 1930, προκάλεσαν την ή συνέτειναν σημαντικά στην «Μεγάλη Ύφεση», στις ΗΠΑ και σε διάφορες άλλες κεφαλαιοκρατικές χώρες. Ωστόσο, τα ερωτήματα είναι: (i). Πώς απορρίπτεται το αντίστροφο, δηλαδή ότι ήταν η υποκείμενη, εν εξελίξει, βαθιά κεφαλαιοκρατική κρίση, η οποία οδήγησε στην εφαρμογή της εν λόγω δασμολογικής πολιτικής; (ii). Με τα τότε αντικειμενικά δεδομένα, στον κεφαλαιοκρατικό κόσμο, ποιες ήταν οι πράγματι διαθέσιμες εναλλακτικές οικονομικές πολιτικές;

   Στην κινηματογραφική ταινία «Οι Δίδυμοι», ο Ντάνι ΝτεΒίτο επισημαίνει στον Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ: «Πρέπει να σου πω κάτι για την Αμερική: σε κανέναν δεν αρέσουν οι εξυπνάκηδες».

The post Οι Δασμοί «του» Προέδρου Τραμπ και ο Ντάνι ΝτεΒίτο first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.