Οι φράσεις που υπάρχουν στα κείμενα παιδικής λογοτεχνίας δεν αρκούν για να περιγράψουν το φιάσκο του Υπουργείου Παιδείας.

Στις 7/4/2020 στέλνουν έγγραφο το οποίο συνοδεύεται από θεαματικές ανακοινώσεις στα ΜΜΕ, για παροχή τάμπλετ και λάπτοπ στους μαθητές και στους εκπαιδευτικούς. Η καθολικότητα της «προσφοράς» αναιρείται χωρίς αιδώ προς την εκπαιδευτική κοινότητα και την ελληνική κοινωνία με το σημερινό έγγραφο το οποίο διορθώνει την «απλοχεριά» του Υπουργείου Παιδείας.

Έτσι σήμερα 9/4/2020 διευκρινίζουν τα σοφά κλιμάκια της σύγχρονης και ασύγχρονης εξ αποστάσεως εκπαίδευσης ότι η καταγραφή αφορά μόνο ελλείψεις των σχολικών μονάδων σε ηλεκτρονικό εξοπλισμό.

Το ψέμα έχει κοντά ποδάρια. Όσο κι αν προσπαθούν με επικοινωνιακά τερτίπια να διατυμπανίσουν ότι μέσα σε λίγες μέρες έχουν γίνει άλματα ετών, οι γονείς των μαθητών μας, οι εκπαιδευτικοί κα τα σωματεία γνωρίζουν πολύ καλά ότι η έγνοια και το ενδιαφέρον των δασκάλων κρατούν ζωντανή την παιδαγωγική σχέση στην υγειονομική κρίση. Μαζί τους αποκαλύπτονται και τα παπαγαλάκια που ασεβούν στον δημοσιογραφικό τους ρόλο και απευθύνουν υπόγειες ή φανερές προσβολές απέναντι στον εκπαιδευτικό κόσμο.

Ας σοβαρευτούν επιτέλους, ας σταματήσουν τη συνεχή διακίνηση εγγράφων κι ας περισώσουν την ανευθυνότητα της πολιτικής ηγεσίας με την ικανοποίηση του αιτήματος των εκπαιδευτικών συλλόγων για την παροχή ενός τάμπλετ, λάπτοτ σε κάθε μαθητή και εκπαιδευτικό με δωρεάν σύνδεση στο διαδίκτυο.

Δυστυχώς το Υπουργείο Παιδείας επιβεβαιώνει τη φράση του Πασκάλ Μπρυκνέρ ΄΄το πιο ενοχλητικό με τους ανίκανους είναι ότι μιλάνε΄΄.

*Μιγκέλ ντε Θερβάντες

The post Τα γεγονότα, καλέ μου Σάντσο, είναι οι εχθροί της αλήθειας*. first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Την 1^η Ιανουαρίου συμπληρώθηκαν 25 χρόνια από την ένοπλη εξέγερση του  Ζαπατιστικού Στρατού Εθνικής Απελευθέρωσης.

Η νέα «αριστερή» κυβέρνηση του Andrés Manuel López Obrador απειλεί την ίδια την ύπαρξη της ζαπατιστικής αυτονομίας και των ιθαγενών κοινοτήτων με την επιβολή αναπτυξιακών προγραμμάτων όπως, μεταξύ άλλων, το Τρένο Μάγια, τον Corredor transístmico (ένωση Ατλαντικού – Ειρηνικού μέσω ενός μεγάλου αυτοκινητόδρομου) και το PROARBOL (σχέδιο δενδροφύτευσης εκατομμυρίων εκταρίων της ζούγκλας Λακαντόνα με χωροκατακτητικά και εμπορεύσιμα δέντρα). Προγράμματα που για τους ζαπατιστικούς και ιθαγενείς λαούς σημαίνουν  καταστροφή και θάνατο.

Απέναντι στην άγρια επέλαση της καπιταλιστικής Λερναίας Ύδρας, που παρουσιάζεται με το προσωπείο της προόδου, της ανάπτυξης και της καταπολέμησης της φτώχειας, η απάντηση του EZLN δια στόματος του εκπροσώπου του, του Εξεγερμένου Υποδιοικητή Moisés, είναι ξεκάθαρη και ανυποχώρητη. «Δε θα παραδοθούμε».  Απευθυνόμενος στις χιλιάδες εξεγερμένες και εξεγερμένους,  πολιτοφύλακες,  ζαπατιστικές βάσεις στήριξης, ζαπατιστικές αρχές και διοικητές και διοικήτριες κατά τον εορτασμό της 25^ης επετείου από την έναρξη του πολέμου ενάντια στη λήθη, προειδοποιεί το νέο διαχειριστή του τσιφλικιού και το κόμμα του ότι: «μόνοι θα υπερασπιστούμε ό,τι έχουμε χτίσει, ακόμα κι αν χρειαστεί να πολεμήσουμε».  Αψηφώντας την επικίνδυνη και σφοδρή καμπάνια συκοφάντησης και απαξίωσης του αγώνα τους μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τα ΜΜΕ, αλλά και τις ευθείες απειλές χρήσης στρατιωτικών και παραστρατιωτικών δυνάμεων, οι ζαπατίστας επαναλαμβάνουν: «Όσο κι αν προσπαθήσουν να μας ταπεινώσουν με τις κατασταλτικές τους δυνάμεις, όπως την εθνοφυλακή, δε θα πάψουμε να υπερασπιζόμαστε τη μάνα γη, γιατί σε αυτή γεννηθήκαμε, σε αυτή ζούμε και εκεί θα πεθάνουμε.  Και να ξέρουν ότι, σε αυτά τα εδάφη των εξεγερμένων αντρών και γυναικών, δεν παραδινόμαστε, δεν ξεπουλιόμαστε, δεν υποτασσόμαστε, και κυρίως δεν προδίδουμε το αίμα, τη ζωή και το θάνατο των συντρόφων που έπεσαν στον αγώνα.» (Παράνομη Επαναστατική Ιθαγενική Επιτροπή, 31 Δεκεμβρίου 2018).

Εμείς, στεκόμαστε στο πλευρό των συντρόφων μας ζαπατίστας και των ιθαγενών λαών που αντιστέκονται ενάντια στα σχέδια του θανάτου, της λεηλασίας και της καταστροφής. Και τους δηλώνουμε πως ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΙ, ΜΟΝΕΣ. Ο αγώνας τους είναι και δικός μας. Δε  θα αφήσουμε τη δυσωδία του πολέμου και του θανάτου να πνίξει τα απελευθερωμένα εδάφη μας στην Τσιάπας, δε θα επιτρέψουμε να φιμωθεί η αλήθεια της εξέγερσης, δε θα επιτρέψουμε σε κανένα διαχειριστή, αριστερό, δεξιό, κεντρώο, να επιτεθεί στη ζαπατιστική αυτονομία, ένα παράδειγμα αγώνα, συνέπειας, αντίστασης και εξέγερσης που εμπνέει και θα συνεχίσει να εμπνέει τους αγώνες παγκοσμίως.

Πηγή: https://paliacatezapatista.wordpress.com/

The post EZLN: ΔΕ ΘΑ ΠΑΡΑΔΟΘΟΥΜΕ first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

The post ΣΧΟΛΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ ΤΡΕΛΑΣ first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Αντιγράφουμε την είδηση όπως κυκλοφόρησε τις τελευταίες ημέρες σε ιστοσελίδες εκπαιδευτικής ενημέρωσης:

Ο υπουργός Παιδείας επανέλαβε στους εκπροσώπους των Θεσμών την ανάγκη διορισμών στα σχολεία προκειμένου να καλυφθούν «μια και καλή» τα κενά σε εκπαιδευτικούς που υπάρχουν στις δύο πρώτες βαθμίδες της εκπαίδευσης. Εξήγησε επίσης ότι το δημοσιονομικό κόστος των απαιτούμενων προσλήψεων δεν απέχει πολύ από τα κονδύλια που κάθε χρόνο δαπανώνται για την κάλυψη των κενών με αναπληρωτές και ωρομίσθιους δάσκαλους και καθηγητές. Ωστόσο, σύμφωνα με πληροφορίες, οι Θεσμοί επικαλούνται τη δυσμενή δημοσιονομική κατάσταση που «απαγορεύει» τους διορισμούς στο δημόσιο, και ξεκαθαρίζουν ότι για να πραγματοποιηθούν διορισμοί στα σχολεία, πρέπει να προηγηθεί αυστηρή και εξαντλητική αξιολόγηση του υπάρχοντος διδακτικού δυναμικού, να απομακρυνθούν οι «ακατάλληλοι» από τις τάξεις και όσα κενά προκύψουν να καλυφθούν με αντίστοιχο αριθμό προσλήψεων.

Από την είδηση αυτή, που ουδέποτε διαψεύστηκε, προκύπτουν τα παρακάτω:

1. Διορισμοί δεν πρόκειται να γίνουν όσο εφαρμόζεται το μνημονιακό πλαίσιο. Όποιος δηλώνει ή δήλωνε το αντίθετο (του Φίλη συμπεριλαμβανομένου) λέει ψέματα.

1. Η αξιολόγηση και οι απολύσεις συνιστούν βασική απαίτηση των θεσμών. Οι δυο απαιτήσεις συνδέονται άμεσα μεταξύ τους, η αξιολόγηση πρέπει να οδηγήσει σε απολύσεις, αλλιώς τι αξία έχει άλλωστε. Το κέρδος της θα αποτιμηθεί και με λογιστικούς όρους. Αυτή την πλευρά θα πρέπει να τη λάβουμε πολύ σοβαρά υπόψη όταν έρθει η ώρα να ακούσουμε δηλώσεις για «διαμορφωτική αξιολόγηση», «αξιολόγηση ως εσωτερική διαδικασία», «αυτοαξιολόγηση» ή αυταπάτες του τύπου «όλοι θα αξιολογούνται με άριστα». Επίσης, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η κυβέρνηση πάγωσε τις διαδικασίες αξιολόγησης κάτω από την πίεση του κινήματος (και αυτό αποτελεί μια ιστορική νίκη) αλλά δεν προχώρησε στην κατάργηση του θεσμικού πλαισίου. Κάτι τέτοιο ερχόταν σε ρήξη με τις απαιτήσεις της τρόικας.

1. Πρόκειται για μια ακόμα ένδειξη της απόλυτης επιτροπείας που έχει επιβληθεί στη χώρα. Ο υπουργός παιδείας απευθύνει το αίτημα για διορισμούς στους θεσμούς/πρώην τρόικα. Αυτό σημαίνει ότι αναγνωρίζει ότι οι διορισμοί στην εκπαίδευση δεν αποτελούν αρμοδιότητα δική του και της κυβέρνησής του αλλά των δανειστών. Και να ήταν η μόνη αρμοδιότητα που εκχωρήθηκε. Αυτή η εξέλιξη αποτελεί μια σημαντική αντιδημοκρατική παρεκτροπή και επομένως η υποτίμησή της αποτελεί σοβαρό πολιτικό σφάλμα.

Και αναρωτιόμαστε, δεν γνώριζε ο Φίλης την απάντηση των θεσμών; Ως έμπειρος και πανέξυπνος πολιτικός που είναι, βεβαίως και τη γνώριζε. Άρα, πρόκειται για ένα πολιτικό θέατρο: «εμείς έχουμε την πρόθεση να κάνουμε διορισμούς, άλλοι έχουν την ευθύνη». Και μάλιστα για κακοστημένο θέατρο. Το οποίο ωστόσο, απευθύνεται στο κοινωνικό σώμα εμφανίζοντας τις απαιτήσεις των θεσμών/ πρώην τρόικα, ως ανυπέρβλητο όριο ακόμα και για τις κοινωνικές διεκδικήσεις. Δεν παραλείπει μάλιστα ο υπουργός, κλείνοντας το μάτι και στο μαζικό κίνημα, να εμφανιστεί ως σύμμαχος των εκπαιδευτικών: «ελάτε να πιέσουμε μαζί για μαζικούς διορισμούς τα κέντρα αποφάσεων».

Ο συγκριτικός πίνακας με τις προσλήψεις αναπληρωτών που δημοσιεύουμε εδώ είναι αποκαλυπτικός για τον τρόπο που λειτουργεί ο μνημονιακός κόφτης στην εκπαίδευση. Τι θα συμβεί αν οι αντιστάσεις και οι πιέσεις που άσκησε το συνδικαλιστικό κίνημα το φθινόπωρο δεν έχουν το ίδιο αποτέλεσμα στην επόμενη φάση αντιπαράθεσης; Μια πιο σφιχτή διαχείριση και εφαρμογή της υπουργικής απόφασης Φίλη για το Δημοτικό σχολείο και μια ακόμα πιο δραστική περικοπή ωρών και μαθημάτων στη δευτεροβάθμια, θα στείλει στην ανεργία ένα πολύ μεγαλύτερο μέρος αναπληρωτών. Επίσης, θα δημιουργήσει ένα αφόρητο κλίμα στα σχολεία και θα οξύνει τη σημερινή χαοτική κατάσταση: το μεγαλύτερο μέρος των μόνιμων εκπαιδευτικών θα κληθεί να συμπληρώσει ωράριο δύο ημέρες την εβδομάδα στο ολοήμερο, οι μετακινήσεις και οι περιπλανήσεις από σχολείο σε σχολείο για συμπλήρωση ωραρίου θα πολλαπλασιαστούν, τα ωράρια θα γίνουν ακόμα πιο ελαστικά, τα προγράμματα των σχολείων ακόμα πιο χαοτικά.

Τι να κάνουμε

Κανείς δεν δικαιούται να αποδέχεται το μνημονιακό πλαίσιο ως αναπόφευκτο και ταυτόχρονα να ασκεί κριτική στην κυβέρνηση για τους μηδενικούς διορισμούς. Αποδοχή του μνημονιακού πλαισίου, σημαίνει αποδοχή της επιτροπείας και της υποταγής στους σχεδιασμούς των δανειστών. Όποιος αποδέχεται το μνημονιακό πλαίσιο, απορρίπτει τη ρήξη και τη σύγκρουση με την ΕΕ και ταυτόχρονα διεκδικεί μαζικούς διορισμούς, απλά συγκαταλέγεται στην ίδια πολιτική κατηγορία με το Φίλη: Θέλει να γίνουν διορισμοί, αλλά οι δανειστές δεν το επιτρέπουν.

Το αίτημα των μαζικών διορισμών συνδέεται άμεσα με τη σύγκρουση με το μνημονιακό καθεστώς, την κυβέρνηση, την ΕΕ και το ΔΝΤ. Όπως και το ζήτημα της αξιολόγησης. Μια σύγκρουση που απαιτεί ανάπτυξη του κινήματος, ισχυρά σωματεία και μετωπικές πρωτοβουλίες. Αλλά αυτή είναι μια άλλη συζήτηση.

The post ΠΡΩΤΑ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ, ΜΕΤΑ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ… …ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΑΝ ΚΑΙ ΠΟΣΟΙ ΔΙΟΡΙΣΜΟΙ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ! first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

των Γιώργου Γρόλλιου – Παναγιώτας Γούναρη

Από τις εκδόσεις Gutenberg κυκλοφορεί το βιβλίο, Απελευθερωτική και Κριτική Παιδαγωγική στην Ελλάδα. Ιστορικές Διαδρομές και Προοπτική των Γιώργου Γρόλλιου & Παναγιώτας Γούναρη.

Με ποιους τρόπους προσλήφθηκαν στην Ελλάδα η απελευθερωτική παιδαγωγική του Paulo Freire και η κριτική παιδαγωγική που συγκροτήθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής στις αρχές της δεκαετίας του ’80; Τι μπορούν να προσφέρουν σήμερα; Σε αυτά τα ερωτήματα επιχειρεί να απαντήσει το παρόν βιβλίο.

Οι συγγραφείς μελετούν τους τρόπους παρουσίασης και εφαρμογής της απελευθερωτικής και της κριτικής παιδαγωγικής υπό το φως κοινωνικών, πολιτικών και ιδεολογικών μεταβολών οι οποίες προσδιορίστηκαν από ομόλογες αντιπαραθέσεις και συγκρούσεις.

Καταθέτουν τη δική τους πρόταση για μια απελευθερωτική κριτική παιδαγωγική η οποία στηρίζεται αφενός στη μελέτη των ιστορικών διαδρομών της απελευθερωτικής και της κριτικής παιδαγωγικής στη χώρα μας και αφετέρου στην πρότερη ενασχόλησή τους μ’ αυτές τις δυο θεωρητικές παραδόσεις.

Σε μια εποχή που η “σιδερένια φτέρνα” της νέας τάξης πραγμάτων επιχειρηματικοποιεί την εκπαίδευση απογυμνώνοντάς την από τα ανθρωπιστικά της στοιχεία ώστε να λειτουργεί όλο και περισσότερο σαν εργοστάσιο και φυλακή όπου καταστρέφονται η φαντασία, η δημιουργικότητα και η ελεύθερη σκέψη εκπαιδευτικών και μαθητών και διαμορφώνονται υποταγμένοι εργαζόμενοι του παρόντος και του μέλλοντος, η πρόταση αυτή αξίζει να διαβαστεί και να συζητηθεί.

Ο Γιώργος Γρόλλιος γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Εργάστηκε ως δάσκαλος για δεκατέσσερα χρόνια στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Τα τελευταία έντεκα χρόνια διδάσκει στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Α.Π.Θ., στο οποίο είναι σήμερα αναπληρωτής καθηγητής με αντικείμενο την Παιδαγωγική με έμφαση στα Αναλυτικά Προγράμματα. Είναι συγγραφέας δύο μονογραφιών με τους τίτλους Ιδεολογία, Παιδαγωγική και Εκπαιδευτική Πολιτική. Λόγος και Πράξη των Ευρωπαϊκών Προγραμμάτων για την Εκπαίδευση (Gutenberg, 1999) και O Paulo Freire και το Αναλυτικό Πρόγραμμα (Βάνιας, 2005). Επίσης, έχει συμμετάσχει στη συγγραφή δύο βιβλίων και πολλών άρθρων σε ελληνικά και διεθνή περιοδικά ή συλλογικούς τόμους.

Η Παναγιώτα Γούναρη γεννήθηκε στην Αθήνα. Είναι αναπληρώτρια καθηγήτρια στο Τμήμα Εφαρμοσμένης Γλωσσολογίας στο University of Massachusetts Boston των Η.Π.Α., όπου διδάσκει από το 2004. Τα ερευνητικά της ενδιαφέροντα επικεντρώνονται στο ρόλο της γλώσσας στην εκπαίδευση, στη διαμόρφωση της ανθρώπινης δράσης και στον κοινωνικό μετασχηματισμό. Έχει συμμετάσχει στη συγγραφή των βιβλίων The Hegemony of English (Paradigm, 2003) και Globalization of Racism (Paradigm, 2005) και έχει δημοσιεύσει πολλά άρθρα σε περιοδικά και κεφάλαια σε συλλογικούς τόμους

The post ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΡΙΤΙΚΗ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

«Εγώ με μια λέξη θα έλεγα σήμερα, επειδή διάβασα τα καινούργια προγράμματα [για το Μάθημα των Θρησκευτικών] και τα είδα, πως είναι απαράδεκτα. Είναι επικίνδυνα»

Δήλωση Αρχιεπίσκοπου Ιερώνυμου πριν τη συνάντηση με τον πρωθυπουργό

«μπορώ να σας πω ότι οι όποιες παρεξηγήσεις λύθηκαν, θα χρησιμοποιηθούν τα παλιά βιβλία των Θρησκευτικών και θα γίνει προσπάθεια διορθώσεων σε συνεργασία Εκκλησίας – Πολιτείας»

Δήλωση Αρχιεπίσκοπου Ιερώνυμου μετά τη συνάντηση με τον πρωθυπουργό

Δεν γνωρίζουμε αν σε κάποιο άλλο κράτος του κόσμου έχουν συναντηθεί ο Πρωθυπουργός με τον Αρχιεπίσκοπο, τον Υπουργό Παιδείας και τον Υπουργό Άμυνας (!!) για να συζητήσουν για  την ύλη ενός σχολικού μαθήματος. Προφανώς πρόκειται για παγκόσμια πρωτοτυπία. Ωστόσο, με αφορμή την αντιπαράθεση για τα αναλυτικά προγράμματα των θρησκευτικών, αρκετά στοιχεία βγήκαν στην επιφάνεια, η σχετική αρθρογραφία ήταν αποκαλυπτική και ενδιαφέρουσα. Θα μπούμε στον κόπο να επαναλάβουμε μερικά από αυτά:

• Τα προηγούμενα αναλυτικά προγράμματα και βιβλία Θρησκευτικών που η ηγεσία της Εκκλησίας υπερασπίζεται σήμερα ως ακραιφνώς ορθόδοξα, είχαν καταγγελθεί το 2006 από τον τότε Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο ως νεωτερίζοντα και εκτός εκκλησιαστικής παράδοσης.

• Τα νέα αναλυτικά προγράμματα θρησκευτικών εκπονήθηκαν από θεολόγους το έτος 2010-11, ενώ από τη σχολική χρονιά 2011-12 και για τρία χρόνια τέθηκαν σε πιλοτική εφαρμογή σε αρκετά σχολεία πανελλαδικά. Η σχετική συζήτηση για την αλλαγή της φυσιογνωμίας του μαθήματος των θρησκευτικών έχει ξεκινήσει από το 1999 με τη συμμετοχή θεολόγων και ιεραρχών.

• Η Εκκλησία της Ελλάδος εκτιμούσε – μέχρι πρότινος- ως θετικές τις αλλαγές στα αναλυτικά προγράμματα και μάλιστα ο Αρχιεπίσκοπος σε συναντήσεις του με τους θεολόγους-συντάκτες των προγραμμάτων είχε θετική άποψη, γινόταν μάλιστα λόγος για «το έργο της αναβάθμισης του θρησκευτικού μαθήματος».

• Εισηγητής εκ μέρους του Υπουργείου Παιδείας για το μάθημα των Θρησκευτικών, είναι ο Σύμβουλος του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής (ΙΕΠ) Δρ. Σταύρος Γιαγκάζογλου, ο οποίος από το έτος 2008 είναι στενός συνεργάτης του Αρχιεπισκόπου και Διευθυντής του επιστημονικού περιοδικού της Εκκλησίας της Ελλάδος «Θεολογία». Να σημειώσουμε ότι ο Γιαγκάζογλου απομακρύνθηκε πρόσφατα από τη διεύθυνση του περιοδικού «Θεολογία».

Οι τελευταίες εξελίξεις δεν σηματοδοτούν καμία αλλαγή για τον φρονηματιστικό χαρακτήρα του μαθήματος των Θρησκευτικών:

1. Καμία στροφή δεν σχεδιάστηκε ούτε προωθήθηκε από το υπουργείο παιδείας για το μάθημα των Θρησκευτικών. Τουλάχιστον, καμία στροφή που να αμφισβητεί τον κατηχητικό, ομολογιακό, φρονηματιστικό του χαρακτήρα. Η κυβέρνηση δεν είχε και ούτε έχει, δυστυχώς, καμιά τέτοια πρόθεση. Τα όσα ανυπόστατα ακούστηκαν μέσα και γύρω από τις αυλές των σχολείων τις τελευταίες εβδομάδες, ότι καταργείται η πρωινή προσευχή, ότι καταργείται ο ομολογιακός χαρακτήρας και η απαλλαγή από το μάθημα των θρησκευτικών, είναι χαρακτηριστικά της άγνοιας, του ανορθολογισμού και του σκοταδισμού ενός υπερσυντηρητικού ρεύματος  που συσπειρώνεται ενάντια σε κάθε υποψία προοδευτικής αλλαγής στην εκπαίδευση. Ακόμα και αν τέτοια προοδευτική αλλαγή δεν υφίσταται!

1. Η αντιπαράθεση πυροδοτήθηκε και κλιμακώθηκε από την Εκκλησία για λόγους που έχουν να κάνουν με μια έντονη συντηρητική στροφή στο εσωτερικό της. Η όποια ιδεολογική αντιπαράθεση επιχείρησαν, μετά τον πρώτο αιφνιδιασμό, να ορθώσουν τα κυβερνητικά επιτελεία, ήταν εξαρχής καταδικασμένη να ηττηθεί. Όχι μόνο λόγω συσχετισμών, πράγματι, η δεξιά, υπερσυντηρητική άποψη είναι ισχυρή. Αλλά για δυο λόγους. Πρώτον, διότι είναι δειλή και ενοχική, δεν τολμά να θέσει με σαφήνεια και αποφασιστικότητα ούτε καν όσα στοιχειώδη και αυτονόητα ισχύουν εδώ και δεκαετίες στα κοσμικά κράτη και στα κοσμικά εκπαιδευτικά συστήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης που τόσο πολύ εμπνέουν τα αριστερά κυβερνητικά στελέχη. Δεύτερον, διότι η βαθύτατη συντηρητική μετάλλαξη και η μνημονιακή πολιτική που ασκεί η κυβέρνηση, δεν αφήνουν κανένα περιθώριο συσπείρωσης του προοδευτικού κόσμου σε καθαρά ιδεολογικά ζητήματα.  Αυτό δεν αναιρεί σε καμιά περίπτωση τις ευθύνες της αριστεράς και των πολιτικών και κοινωνικών της συλλογικοτήτων που με τη σιωπή και την αμηχανία τους, αφήνουν το πεδίο ελεύθερο στις πιο αντιδραστικές και θρησκόληπτες πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις.

1. Η λήξη του συναγερμού, με τις εκατέρωθεν εξηγήσεις μεταξύ Πρωθυπουργού και Αρχιεπισκόπου, πιθανόν να οφείλεται και σε άλλου είδους διαπραγματεύσεις οι οποίες καμία σχέση δεν έχουν με το μάθημα των Θρησκευτικών. Αλλά αυτό δεν θα το μάθουμε ποτέ.

Για το ανεξίθρησκο, δημοκρατικό σχολείο της ισότητας και της κριτικής συνειδητοποίησης

Από την πλευρά μας επαναφέρουμε 7 σημεία που εδώ και χρόνια έχει υποστηρίξει το ανεξάρτητο ριζοσπαστικό ρεύμα οριοθετώντας τη θέση του και τη στάση του σαν τμήμα της ζωντανής εκπαίδευσης:

1.    Το μάθημα των θρησκευτικών, με τον κατηχητικό και δογματικό του χαρακτήρα, δεν συμβάλλει στη δημιουργία κριτικά σκεπτόμενων πολιτών. Αντίθετα, προωθεί τρόπους σκέψης και πρακτικές που αποδυναμώνουν τη λογική σκέψη όλων των μαθητών.

2. Με το μάθημα αυτό οι αλλόθρησκοι, ετερόδοξοι ή μη θρησκευόμενοι μαθητές αποξενώνονται από την επίσημη σχολική διδασκαλία και στον ένα ή τον άλλο βαθμό βιώνουν μια σύγκρουση μεταξύ όσων η οικογένεια τους ή η κοινότητα τους τούς διδάσκει και όσων το σχολείο αναγορεύει σε επίσημη γνώση.

3.  Η δυνατότητα απαλλαγής από το μάθημα των θρησκευτικών ελάχιστα αλλάζει τα δεδομένα, διατηρεί άθικτη τη ρίζα του προβλήματος, και εξατομικεύει τη λύση του δημιουργώντας νέα αδιέξοδα αφού:

α. ο κατηχητικός χαρακτήρας της επίσημης σχολικής γνώσης διαιωνίζεται και

β. το δικαίωμα αποφυγής της (κρατικά επιβεβλημένης) κατήχησης προϋποθέτει την αποχώρηση του μαθητή από τη σχολική ομάδα στην οποία ανήκει και την αποδοχή μιας ταυτότητας διαφορετικής από την επίσημα αναμενόμενη. Όταν ζητάμε από μικρά παιδιά να σηκώσουν ένα τέτοιο βάρος, στην ουσία επιβάλλουμε την κατήχηση. 

4.     Από τις τελευταίες εξελίξεις καταλαβαίνουμε ότι βρισκόμαστε πολύ μακριά από το ανεξίθρησκο, δημοκρατικό σχολείο της ισότητας και της κριτικής συνειδητοποίησης που επιδιώκουμε. 

5. Η λύση δεν βρίσκεται στην απαλλαγή των μαθητών από ένα υποχρεωτικό μάθημα  κατηχητισμού και δογματισμού αλλά  στην κατάργηση των θρησκευτικών και στη μελέτη του θρησκευτικού φαινομένου και της συμβολής του στην ανθρώπινη ιστορία και τον πολιτισμό μέσα από τη διδασκαλία στοιχείων ιστορίας, ηθικής, φιλοσοφίας και θρησκειολογίας. Αν και   μια τέτοια αλλαγή θα ήταν και από μόνη της ευκταία, για να μη θυσιαστεί στο βωμό της εντατικοποίησης της σχολικής διδασκαλίας και της υπερβολικής προσφοράς πληροφοριών, θα πρέπει να ενταχθεί σε μια ριζική αναπροσαρμογή του αναλυτικού προγράμματος και των βιβλίων.

6. Μια τέτοια αλλαγή αποκτά ιδιαίτερο νόημα στα πλαίσια του αγώνα για ένα σχολείο που θα διδάσκει γνώση και όχι πίστη, ένα σχολείο απαλλαγμένο από το κατηχητικό πλέγμα των πρωινών προσευχών, των εκκλησιασμών, του εθνικισμού και των παρελάσεων.

7. Για τους εκπαιδευτικούς της πράξης που εμπνέονται από τις ιδέες της ριζοσπαστικής κριτικής παιδαγωγικής και για όσο καιρό η κατάσταση δεν αλλάζει, το μάθημα των θρησκευτικών παραμένει ένα πεδίο πολλαπλών αγώνων: για την υπεράσπιση μιας σχολικής γνώσης γεμάτης νόημα και λογική, για την προάσπιση της ανεξιθρησκίας, για την προαγωγή αξιών όπως η ελευθερία, η ισότητα και ο σεβασμός της διαφορετικότητας που δεν εκπίπτει στην άκριτη αποδοχή των πάντων.

The post ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Αναδημοσίευση από το The Press Project

Το 1936 ο φασισμός βρισκόταν σε έξαρση σε πολλά κράτη της Ευρώπης. Η βρετανική κυβέρνηση κρατούσε μια στάση «κακόβουλης ουδετερότητας», προσφέροντας κρυφά βοήθεια στο φασιστικό πραξικόπημα του Φράνκο στην Ισπανία, και υποστηρίζοντας τη δικτατορία του Μεταξά στην Ελλάδα. Η Βρετανική Ένωση Φασιστών του Oswald Mosley είχε αποθρασυνθεί και οργάνωσε για τις 4 Οκτωβρίου πορεία μελανοχιτώνων, οι οποίοι σκόπευαν να παρελάσουν μέσα από μια κυρίως εβραϊκή συνοικία του ανατολικού Λονδίνου

Ένα πλήθος από Εβραίους, Ιρλανδούς λιμενεργάτες, συνδικαλιστές και μέλη προοδευτικών οργανώσεων βγήκε στους δρόμους της περιοχής για να αναχαιτίσει τους φασίστες. Τα (κινηματογραφικά) δελτία ειδήσεων της εποχής ανέφεραν ότι ο αριθμός των αντιφασιστών ήταν 20.000, παρότι τα πλάνα τους δείχνουν ότι οι διαδηλωτές ήταν σχεδόν δεκαπλάσιοι από τους αστυνομικούς και φασίστες, και έχουν υπολογιστεί σε 250-300 χιλιάδες.

Παρά τις βίαιες και συνεχείς επιθέσεις της αστυνομίας για να προστατεύσει την πορεία των φασιστών, οι διαδηλωτές δεν υποχώρησαν. Ο επικεφαλής των αστυνομικών δυνάμεων συμβούλευσε το Mosley να κατευθυνθούν προς την Cable Street, αλλά οι αντιφασίστες αναδιπλώθηκαν και έφραξαν και αυτό το δρόμο, σχηματίζοντας ένα αδιαπέραστο ανθρώπινο τοίχο. Τελικά ο Mosley αναγκάστηκε να ακυρώσει την πορεία. Η σύγκρουση έμεινε γνωστή ως «Η Μάχη της cable Street».

Σήμερα, η τεράστια τοιχογραφία στην Cable Street που απεικονίζει τη σύγκρουση των διαδηλωτών με τους φασίστες και τις αστυνομικές δυνάμεις αποτελεί ένα σύμβολο και σημείο αναφοράς για τον αντιφασιστικό αγώνα, και στέλνει ένα διαχρονικό μήνυμα αλληλεγγύης. Σ’ αυτό το σημείο συγκεντρώθηκαν το 2014 οι αντιφασιστικές οργανώσεις του Λονδίνου στην επέτειο της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα.

The post ΟΤΑΝ Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΝΙΚΗΣΕ ΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ «Η Μάχη της Cable Street» first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Με τη φράση «σχολείο Φίλη» παραπέμπουμε συνήθως στη διαμόρφωση του δημοτικού σχολείου στη βάση των υπουργικών αποφάσεων που εκδόθηκαν το Μάιο του 2016 και διαμορφώνουν το ωρολόγιο πρόγραμμα των δημοτικών σχολείων και νηπιαγωγείων.

Το «σχολείο Φίλη» δεν ανήκει προσωπικά στον υπουργό. Οι αλλαγές που έφεραν οι αποφάσεις του,  έχουν τη σφραγίδα του, αλλά οι τελικές επιλογές του δεν έγιναν σε πολιτικό και ιδεολογικό κενό. Ο «Φίλης» είναι σύνθεση πολλαπλών δυνάμεων και αδυναμιών. Όχι όλων των δυνάμεων και όλων των αδυναμιών. Μερικές από αυτές τις παραμέρισε η πολιτική ηγεσία του υπουργείου. Στη διαμόρφωση άλλων συνέβαλε. Δεν είναι ουδέτερος επιδιαιτητής. Ούτε όμως και όλοι οι υπόλοιποι είμαστε απλοί θεατές και κριτές των αλλαγών. Συμβάλαμε κι εμείς με τους τρόπους μας. Αν μας ενδιαφέρει το σχολείο σήμερα, καλύτερα: αν θέλουμε να συμβάλλουμε στη διαμόρφωσή του σημερινού σχολείου, τότε μας ενδιαφέρει να γνωρίζουμε ποιες δυνάμεις το διαμορφώνουν και πως συμμετέχουμε κι εμείς στην όλη διαδικασία. Ακολουθούν λίγες σκέψεις στην κατεύθυνση αυτή.

1. Καταρχήν το «σχολείο Φίλη» είναι σχολείο του ελληνικού λαού, που καλώς ή κακώς αποφάσισε μνημόνιο στις 20 Σεπτέμβρη του 2015. Με αυτό το δεδομένο το ελληνικό δημόσιο σχολείο θα συνεχίσει να υποχρηματοδοτείται και να μπαλώνει μερικές από τις τρύπες του μέσα από τα προγράμματα ΕΣΠΑ, με όλα τα κουσούρια που αυτά έχουν (ελαστική εργασία, προσωρινότητα, κλπ.). Η υποχρηματοδότηση και τα ΕΣΠΑ πλήττουν κυρίως το ηθικό των εν ενεργεία εκπαιδευτικών, αφού η εργασία τους αμείβεται λίγο, γίνεται αντικείμενο συνεχόμενων ακατανόητων αλλαγών, που υποτάσσονται στη λογική της λιτότητας  δεν εμπλουτίζεται με επιμορφωτικές διαδικασίες κλπ.

Εδώ αξίζει να διευκρινίσουμε ότι μια επιλογή εγκατάλειψης των μνημονίων και του ευρώ, θα επέτρεπε στον ελληνικό λαό να συζητήσει για το τι πρέπει να κάνει το δημοτικό σχολείο και στη συνέχεια να το στελεχώσει άριστα. Οι εκπαιδευτικοί δεν είναι εισαγόμενο είδος και μια πολιτική υποτίμησης θα επέτρεπε όλους τους χρήσιμους διορισμούς τους, με τους συνεπαγόμενους βέβαια περιορισμούς στην αγοραστική δύναμη των μισθών. Ένα δημοκρατικά προσδιορισμένο και καλά στελεχωμένο σχολείο, ίσως δεν είναι επαρκής λόγος για την έξοδο από το ευρώ, είναι όμως ένα από τα απαραίτητα στοιχεία για να κάνουμε συγκρίσεις και επιλογές.

• Το «σχολείο Φίλη» είναι επίσης σχολείο του εκπαιδευτικού κινήματος, που πέτυχε τους στόχους του ενιαίου προγράμματος και της κατάργησης της εκπαιδευτικά ατελέσφορης 7ης ώρας. Για όσους κάνουν ότι ξέχασαν, ας πούμε ότι μέχρι τον Ιούνιο του ’15 υπήρχαν συνομήλικά γειτονόπουλα που είχαν μέχρι και 40% διαφορά στον εβδομαδιαίο χρόνο διδασκαλίας, μόνο και μόνο επειδή κάποια από αυτά είχαν διεύθυνση που οδηγούσε σε μεγάλο σχολείο και τα άλλα διεύθυνση που οδηγούσε σε μικρό.  Ας θυμηθούμε επίσης ότι η 7η ώρα διαρκούσε 22% λιγότερο από τις άλλες και σε συνδυασμό με την κούραση των παιδιών από τον ξέφρενο ρυθμό του προγράμματος (7 διδακτικές ώρες και 55 λεπτά διαλειμμάτων) σε 5 ώρες και 50 λεπτά  πραγματικού χρόνου) ήταν αγγαρεία ή χρόνος χαλάρωσης.

Τα παραπάνω βέβαια επιτεύχθηκαν γιατί μπορούσαν να ταιριάξουν με το μνημόνιο και τη λιτότητα. Η κυριαρχία της λιτότητας είναι αδιαμφισβήτητη. Οι επιμέρους νίκες του εκπαιδευτικού κινήματος δεν αμφισβητούν την πρωτοκαθεδρία της, αλλιώς θα βλέπαμε και άλλες, π.χ. τον επέκταση της μονιμότητας σε βάρος της ελαστικής δουλειάς. Όπου όμως τα αιτήματα του εκπαιδευτικού κινήματος σημαίνουν το σπάσιμο της λιτότητας, οι νίκες είναι μάλλον ανύπαρκτες ή περιορισμένες. Παρόλα αυτά, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το τέρας της λιτότητας και των απολύσεων θα μπορούσε να τραφεί καθαρά με μια απλή αύξηση του διδακτικού ωραρίου των εκπαιδευτικών, που θα επέτρεπε τη συνέχιση της πολυτυπίας και της αγγαρείας. Αντ’ αυτού το εκπαιδευτικό κίνημα πέτυχε  το ενιαίο πρόγραμμα και την κατάργηση της 7ηςώρας.

• Το σχολείο Φίλη είναι επίσης σχολείο της κατίσχυσης του πολιτικού τακτικισμού έναντι κάθε παιδαγωγικής αντίληψης.  Ο τακτικισμός αυτός χαρακτηρίζει την πολιτική του υπουργείου, της αντιπολίτευσης και του εκπαιδευτικού κινήματος στις γενικές του γραμμές.

Η επιλογή του ενιαίου προγράμματος δημιουργούσε από την αρχή ένα ερώτημα: ποιο πρόγραμμα; Στο ερώτημα αυτό δεν δόθηκε κάποια απάντηση στηριγμένη σε κάποια ρητή παιδαγωγική αντίληψη για το τι είναι και τι θέλουμε από το δημοτικό σχολείο. Καμία τέτοια κουβέντα δεν έγινε. Κανείς δεν τοποθετήθηκε στο θέμα. Οι επιλογές του υπουργείου υποτάχθηκαν (πέρα από το μνημόνιο) σε ένα και μόνο κριτήριο: το πολιτικό κόστος. Τι ακούγεται ωραίο στα αυτιά των ψηφοφόρων; δηλαδή ποια παιδαγωγική ιδεολογία κυριαρχεί;  ποια ομάδα πίεσης μπορεί να δημιουργήσει περισσότερα προβλήματα; Αυτά ήταν τα ερωτήματα που έκριναν την στάση της πολιτικής ηγεσίας. Ζητήματα όπως εκείνα της σχολικής γνώσης, της ταξινόμησης της σε διδακτικά αντικείμενα, της ισορροπίας μεταξύ παιδαγωγικής σχέσης και διδακτικού αντικειμένου, της θέσης των επιμέρους αντικειμένων στο καθημερινή σχολική πραγματικότητα, της γυμνασιοποίησης, της συγκρότησης ισχυρών σχολικών κοινοτήτων και της  παρουσίας εκπαιδευτικών που μεταφέρονται από σχολείο σε σχολείο εξαιτίας της ειδίκευσης τους έμειναν εν τέλει έξω απ’ ό,τι έκρινε τις αποφάσεις του υπουργείου.

Αντί όλων αυτών η πολιτική ηγεσία του υπουργείου φρόντισε καμία ομάδα πίεσης να μη νιώσει ριγμένη έναντι κάποιας άλλης και η κυρίαρχη παιδαγωγική αντίληψη του «πλούσιου προγράμματος» να υπηρετηθεί. Για το σκοπό αυτό αφενός συντήρησε τους παλιούς ορισμούς της σχολικής γνώσης και την ταξινόμησή της στα  διδακτικά αντικείμενα του ΕΑΕΠ και τροποποίησε  ελάχιστα την κατανομή του σχολικού χρόνου μεταξύ αυτών των αντικειμένων, έτσι ώστε να χωρέσουν όλα στο 30ωρο[1].   Αφετέρου, ο κύριος όγκος των εκπαιδευτικών της αισθητικής αγωγής, των δασκάλων ειδικής[2] και των νηπιαγωγών έχει ήδη επαναπροσληφθεί. Συνεπώς οι πιο δραστήριες ομάδες πίεσης  ικανοποιήθηκαν. Από την άλλη, οι συνεννοήσεις με τον Πανελλήνιο Σύλλογο Αναπληρωτών Δασκάλων  συνεχίζονται και κατά πάσα πιθανότητα δεν θα υπάρξουν εκρήξεις από εκείνη τη μεριά. Ποιοι μένουν;  Οι ξενόγλωσσοι, οι γυμναστές, οι νηπιαγωγοί της ειδικής και λίγοι πληροφορικάριοι. Αντιμετωπίσιμα  προβλήματα για το υπουργείο.

Εκτός όμως από το υπουργείο, παρόμοια στάση είχε και το εκπαιδευτικό κίνημα. Όπως ήταν αναμενόμενο αντί της όποιας παιδαγωγικής λογικής πρόταξε  την υπεράσπιση της εργασίας των συναδέλφων. Το αυτονόητο αίτημα ήταν να μην απολυθεί κανείς συνάδελφος αναπληρωτής. Ελάχιστες ήταν οι πλευρές που διατύπωσαν κάποια εκπαιδευτική λογική, αλλά κι αυτές είχαν μηδενική αξία, αφού ήταν αποπαίδια ρηχού συντεχνιασμού: «Εγώ! Εγώ! Εγώ το κάνω καλύτερα. Βάλε τους δασκάλους γραμματειακή υποστήριξη ή όπου αλλού θέλεις. Βγάλε τους από τις τάξεις! Ειδικότητες στα δημοτικά σχολεία!», φώναζαν οι επιστημονικοί (;) φορείς θεατρολόγων και εικαστικών την άνοιξη και το καλοκαίρι του 2016. Συνεχίζουν και το φθινόπωρο.  Μια τέτοια  ρητορική δεν συγκροτεί   αντίληψη για το σχολείο. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι διαμορφώνει λιγότερο την καθημερινή σχολική πραγματικότητα.

Από την άλλη πλευρά, οι δάσκαλοι στερούνταν «επιστημονικών ενώσεων» και η Ομοσπονδία στην οποία κυριαρχούν, η ΔΟΕ, ανέλαβε ρόλο κυανόκρανου, μηδενίζοντας τον εκπαιδευτικό της λόγο: «κανείς συνάδελφος αναπληρωτής χωρίς δουλειά. Όλοι χρειαζόμαστε στο δημόσιο σχολείο» κ.λπ.  Παρόμοια στάση κράτησαν και οι περισσότεροι πρωτοβάθμιοι σύλλογοι, ενώ κάποιοι προτίμησαν να υποστηρίξουν το αίτημα να αποχωρήσουν οι δάσκαλοι από μια σειρά μαθημάτων, παραχωρώντας τα αποκλειστικά σε συνάδελφους ειδικοτήτων, ακολουθώντας πιστά το πνεύμα των ΕΑΕΠ[3].  Η στάση αυτή της μειοψηφίας των πρωτοβάθμιων συλλόγων δεν δημιούργησε κάποια κινηματική δράση στα σχολεία, έδωσε όμως τη δυνατότητα στις πιο συντεχνιακές φωνές των ειδικοτήτων να δυναμώσουν, διεκδικώντας ως και δικαστικά τίτλους ιδιοκτησίας συγκεκριμένων διδακτικών αντικειμένων.

Η υπεροχή του  τακτικισμού έναντι της όποιας παιδαγωγικής/εκπαιδευτικής αντίληψης αναδεικνύεται και στη φωνή της αντιπολίτευσης, κανένα κόμμα της οποίας δεν διατύπωσε κάποια αντίληψη για το τι θα έπρεπε να κάνει και πως θα το καταφέρει το δημοτικό σχολείο, αλλά περιορίστηκε να φωνάζει ότι καταργείται το ολοήμερο σχολείο, για να διαψευστεί (σε γενικές γραμμές) με την έναρξη της σχολικής χρονιάς.

Ανακεφαλαιώνοντας, το «σχολείο Φίλη» είναι σχολείο της αριστερής διαχείρισης του μνημονίου και της λιτότητας. Συντηρεί και διαχειρίζεται τις παλαιότερες βασικές επιλογές για το δημοτικό σχολείο, μειώνει το απαραίτητο προσωπικό για τον βασικό κορμό (πρωινή λειτουργία + ολοήμερο) , αποκαθιστά τον ενιαίο χαρακτήρα του προγράμματος σε όλα τα σχολεία, καταργεί την άγονη 7^η ώρα, ισορροπεί τις συντεχνιακές διεκδικήσεις και παραγνωρίζει τις παιδαγωγικές συνέπειες των ισορροπιών αυτών.  Το «σχολείο Φίλη» είναι τέλος σχολείο της αδυναμίας της αριστεράς να  σκεφτεί εκπαιδευτικά. Να συνθέσει λογική και διεκδικήσεις για το δημοτικό σχολείο. Κι αυτή η αδυναμία δεν είναι μονάχα αδυναμία της μνημονιακής αριστεράς. Ούτε καν μόνο της αριστεράς. Άλλωστε για τις επαναστατικές αριστερές εκδοχές πάντα προηγούνταν η επανάσταση και το σχολείο πάντα μπορούσε να περιμένει. Οι δυνάμεις αυτές είναι τουλάχιστον συνεπείς με τους εαυτούς τους. Οι υπόλοιποι;

Η αδυναμία να σκεφτούμε το δημοτικό σχολείο αφορά στους πάντες και συνδέεται με το μνημονιακό καθεστώς. Πώς να σκεφτείς το σχολείο, όταν από αξιολόγηση σε αξιολόγηση οι θεσμοί (τρόικα τους λέγαμε) μπορεί να επιβάλλουν νέες περικοπές; Πού να σταθείς μετά από 7 χρόνια οικονομικής κρίσης;

Παρόλα αυτά, το μνημόνιο δεν είναι ούτε μια εξολοκλήρου προδιαγεγραμμένη πορεία ούτε αιώνιο ή τουλάχιστον γι’ αυτό παλεύουμε.  Συνεπώς, η περσυνή πρωτοβουλία της ΔΟΕ για το σχολείο (που ζούμε και ονειρευόμαστε) καλό θα ήταν να συνεχιστεί. Μπορούμε να αναστοχαστούμε και να εμπλουτίσουμε ό,τι κατατέθηκε. Να δημιουργήσουμε ρεύματα ιδεών και διεκδικήσεων για το δημοτικό σχολείο. Στα μέτρα αυτών των ιδεών να κρίνουμε τη μνημονιακή διαχείριση και να ξεπερνάμε τις συντεχνιακές αντιλήψεις, απ’ όπου κι αν προέρχονται. Στα μέτρα αυτών των ιδεών να αναδεικνύουμε τη στενότητα των μνημονίων και τις καταστροφικές τους επιπτώσεις. Η εγκατάλειψη του δημοτικού σχολείου στη διαχείριση και τις ισορροπίες αντιμαχόμενων συντεχνιών ευνοεί μονάχα τους εχθρούς του δημόσιου σχολείου, τους οπαδούς των κουπονιών και της γονεϊκής επιλογής.

[1] Για το 30ωρο ισχύουν αυτά που είπαμε προηγουμένως: μνημονιακό μεν, προτιμότερο δε από το 35ωρο, δεδομένων των λοιπών συνθηκών.

[2] Για να είμαστε δίκαιοι, εδώ, στην περίπτωση των δασκάλων ειδικής αγωγής, μπορεί να υπήρξε κάτι περισσότερο από υπολογισμούς πολιτικού κόστους. Ίσως ήταν πολιτική απόφαση η έγκαιρη στελέχωση των σχολείων ειδικής αγωγής.

[3] Θα είχε κάποιο ενδιαφέρον να ψάξει κανείς τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των συλλόγων αυτών. Είναι σύλλογοι στους οποίους κυριαρχούν το ΠΑΜΕ ή οι Παρεμβάσεις. Δεν είναι όμως όλοι οι σύλλογοι όπου κυριαρχούν οι Παρεμβάσεις ούτε το ΠΑΜΕ προβάλει το σχετικό αίτημα σε όλους τους συλλόγους, αν και κεντρικά το υποστηρίζει ανοιχτά και ξεκάθαρα. Με δεδομένα τα χαρακτηριστικά των παρατάξεων αυτών, η στάση τους (υπέρ του αποκλεισμού των δασκάλων από τη διδασκαλία διδακτικών αντικειμένων τα οποία δίδασκαν στην πλειοψηφία των σχολείων μέχρι τον Ιούνιο του ‘15 ), μπορεί να οφείλεται στην ταύτιση των ειδικοτήτων αυτών με τις ελαστικές μορφές εργασίας και των δασκάλων με τη μονιμότητα. Αν και η δεύτερη ταύτιση είναι τελείως λαθεμένη (ας ρωτήσουν τους 5.000 αναπληρωτές δασκάλους της προηγούμενης σχολικής χρονιάς και τα 1.000 μέλη του ΠΑΣΑΔ), δείχνει  απροθυμία εκ μέρους των δυνάμεων αυτών να συνδυάσουν τις εργατικές διεκδικήσεις για μισθό με διεκδικήσεις για το σχολείο και το περιεχόμενο της δουλειάς των εκπαιδευτικών. Νέα ήθη ή παροδικό λάθος; Θα δείξει.

The post ΣΧΟΛΕΙΟ ΦΙΛΗ: Τίνος είναι βρε γυναίκα το παιδί; first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Η συζήτηση για τα κουπόνια, σε καμία περίπτωση δεν είναι ακαδημαϊκή. Κατά την έναρξη της φετινής σχολικής χρονιάς, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης και η τελευταία υπουργός Παιδείας του ΠΑΣΟΚ παρουσίασαν το βιβλίο του Τάσου Αβραντίνης «Εκπαίδευση: ελεύθερη επιλογή ή μια γάτα που γαβγίζει». Το βιβλίο υποστηρίζει ακριβώς αυτή την πολιτική, σε κάθε βαθμίδα: τα κουπόνια για τη πρωτοβάθμια και τη δευτεροβάθμια και τα ιδιωτικά πανεπιστήμια για την τριτοβάθμια. Στο ακροατήριο της ίδιας παρουσίασης βρισκόταν και ο κ. Σταύρος Θεοδωράκης, αρχηγός του μικρότερου κοινοβουλευτικού κόμματος,  προσδίδοντας έτσι μεγαλύτερο εύρος στο πολιτικό φάσμα που προωθεί την γονεϊκή επιλογή στην εκπαίδευση.  Τα πράγματα φαίνεται να έχουν αλλάξει πολύ από το 1999. Τότε μονάχα οι μαινόμενοι ταύροι του Στέφανου Μάνου υποστήριζαν μια τέτοια αλλαγή και το κόμμα τους, των Φιλελευθέρων, συγκέντρωνε το ισχνό 1,5% στις βουλευτικές εκλογές .

Η κατάργηση του σχολείου της γειτονιάς και η εισαγωγή της γονεϊκής επιλογής σχολείου συνδέεται με κάθε είδους προβλήματα. Αυτό υποστηρίζει πληθώρα ερευνητικών δεδομένων, από χώρες που έχουν υιοθετήσει παρόμοιες πολιτικές.  Τα δεδομένα αυτά μπορούν να βοηθήσουν τη συζήτηση για τις συνέπειες που θα είχε πιθανή υιοθέτηση των κουπονιών και στην Ελλάδα, μια χώρα για την οποία γνωρίζουμε ότι η ζήτηση εκπαίδευσης (ή εκπαιδευτικών τίτλων, αν προτιμάτε) υπήρξε πάντοτε πολύ πιο έντονη σε σύγκριση με άλλες χώρες[i].

Κάθε πρόταση για την κατάργηση των σχολείων της γειτονιάς και την εισαγωγή της επιλογής του σχολείου (ή και της κατ’ οίκον διδασκαλίας) από τους γονείς των μαθητών, θα έπρεπε λοιπόν, να απαντάει σε αυτά τα ερευνητικά δεδομένα ή τέλος πάντων σε όσα από αυτά θεωρεί σημαντικά. Στο παρακάτω σημείωμα καταγράφονται μερικές από τις πιθανές  συνέπειες των κουπονιών, ελέγχεται η αντιμετώπισή τους από τον συγγραφέα του βιβλίου και τίθεται το ερώτημα του  αγώνα ενάντιά τους, έτσι ώστε να αποφευχθούν τα σχετικά προβλήματα και να στραφεί η εκπαιδευτική πολιτική σε άλλες κατευθύνσεις.    

Γιατί αποτελούν πρόβλημα τα κουπόνια;

Α. Το οικονομικό κεφάλαιο κάθε μαθητή (το πορτοφόλι του μπαμπά) μπορεί να επεκτείνει τις αξιώσεις του. Θα επηρεάζει ακόμη περισσότερο τη καθημερινότητα των μαθητών, αφού δεν θα μπορούν όλα τα πορτοφόλια να ανταποκριθούν με τον ίδιο τρόπο στην ανάγκη να συμπληρωθεί η νομισματική αξία του κουπονιού: «με την επιταγή αυτή (ο γονιός) καλύπτει πλήρως τα δίδακτρα ενός δημόσιου σχολείου και ενδεχομένως κάποιων ιδιωτικών. Επιπλέον, στο ποσό της επιταγής η οικογένεια μπορεί να προσθέσει χρήματα από τον οικογενειακό προϋπολογισμό για να χρηματοδοτήσει τις σπουδές του παιδιού σε κάποιο ακριβότερο ιδιωτικό σχολείο» (σελίδα 42 του βιβλίου). Με τα χρήματα  του δημόσιου ταμείου θα τρέφονται τα ιδιωτικά σχολεία, και η εγκατάλειψη του δημόσιου σχολείου θα είναι πιο εύκολη και μαζική. Η επιδίωξη της ισότητας θα υποχωρήσει ακόμη περισσότερο.

Β. Τα σχολεία μάλλον θα αποκτήσουν πιο ομοιογενείς (κοινωνικά και εκπαιδευτικά) μαθητικούς πληθυσμούς στο εσωτερικό τους, ενώ μεταξύ τους θα διαφοροποιηθούν περισσότερο ως προς το κριτήριο αυτό[ii]. Η δυνατότητα του μαθητή να γνωρίσει, να συνυπάρξει και να συνεργαστεί με συνομηλίκους του που προέρχονται από διαφορετικές (κοινωνικά και πολιτισμικά) πλευρές της κοινωνικής πραγματικότητας, μειώνονται. Αυτό δεν σημαίνει ότι σήμερα αυτές οι δυνατότητες είναι πολλές ή ικανοποιητικές. Σημαίνει μονάχα ότι θα μειωθούν περαιτέρω. Αν μάλιστα λάβουμε υπόψη μας την ένταση στην αναζήτηση εκπαιδευτικών τίτλων που χαρακτηρίζει τη χώρα μας, είναι πολύ πιθανό τα κοινωνικά τείχη,  που θα υψωθούν στα σχολεία μας, να είναι πολύ μεγαλύτερα από αυτά που υπάρχουν αλλού. Η επίδραση της κοινωνικής σύνθεσης του μαθητικού πληθυσμού ενός σχολείου στη λειτουργία του έχει διαπιστωθεί ερευνητικά[iii], είναι όμως και εύκολο να γίνει αντιληπτή από οποιονδήποτε διαθέτει ελάχιστη κοινωνιολογική φαντασία. Ως αποτέλεσμα ο ρόλος της κοινωνικής και μορφωτικής κληρονομιάς θα αυξηθεί.

Γ.  Τα σχολεία που θα αποκτήσουν (δικαίως ή αδίκως) την ετικέτα του «καλού» σχολείου ενδέχεται να  επιλέγουν τους μαθητές τους, αφού η ζήτηση εκεί θα είναι μεγαλύτερη από τις προσφερόμενες θέσεις[iv].  Το αντίθετο αναμένεται να συμβεί στα σχολεία που με τις αντίστοιχες διαδικασίες θα χαρακτηριστούν ως «κακά» σχολεία. Αυτά ούτε θα επιλέγουν τους μαθητές τους ούτε οι μαθητές θα τα επιλέγουν. Η φοίτηση εκεί για κάποιους θα είναι τιμωρία και για κάποιους αυτονόητη διαδικασία[v].  

Δ. Το διδακτικό προσωπικό για να διατηρήσει μια καλή θέση στην αγορά κουπονιών θα πρέπει να ακολουθεί πρακτικές προσέλκυσης των υποψήφιων πελατών του, ακόμη κι αν αυτές συγκρούονται με το μορφωτικό ιδανικό. Ο καθορισμός και η επιδίωξη αυτού του ιδανικού θα είναι όλο και λιγότερο μια εκπαιδευτική αναζήτηση και όλο και περισσότερο ένα επιχειρηματικό ζητούμενο[vi].

Ε. Η επιλογή από τον πελάτη προϋποθέτει την ενημέρωση του επί των προσφερόμενων επιλογών. Και μάλιστα μια ενημέρωση που να καθιστά δυνατή τη σύγκριση μεταξύ των διαφόρων εκδοχών. Στη βάση αυτού του σκεπτικού δεν είναι απίθανο να απαιτηθούν μηχανισμοί εξέτασης και αξιολόγησης των μαθητών στα βασικά μαθήματα[vii], συνήθως στη γλώσσα και στα μαθηματικά. Οι βαθμοί των μαθητών θα συγκροτούν τον πιο σημαντικό δείκτη αξιολόγησης των σχολείων. Αυτός και άλλοι δείκτες θα δημοσιεύονται, έτσι ώστε κάθε ενδιαφερόμενος να τους λάβει υπόψη του στην τελική του επιλογή. Επειδή η θέση των σχολείων στην αγορά των κουπονιών θα εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τις σχετικές εξετάσεις των μαθητών, το περιεχόμενο, οι ρυθμοί και οι στοχεύσεις της διδασκαλίας και της ευρύτερης παιδαγωγικής σχέσης θα καθορίζονται από τα τεστ. Η μόρφωση θα στενέψει[viii].

Πριν ολοκληρώσουμε την ενότητα αυτή θα μπορούσαμε να αναφέρουμε μία ακόμη συνέπεια των κουπονιών. Αυτή τη φορά σχετίζεται με την πολιτική και όχι με τη σχολική λειτουργία: το ενδιαφέρον για το σχολείο του λαού θα αντικατασταθεί από το ενδιαφέρον για το σχολείο του παιδιού, αφού αυτό θα είναι ξεχωριστό από τα άλλα. Ένα ακόμη στοιχείο που ενώνει την πολιτική κοινότητα θα ατονήσει. Ο καθένας για τον εαυτό του.

Πώς αντιμετωπίζει αυτά τα προβλήματα το συγκεκριμένο βιβλίο;

Ο Τάσος Αβραντίνης επιλέγει να αγνοεί όλα τα παραπάνω. Επαναλαμβάνει ακούραστα το νεοφιλελεύθερο επιχείρημα του ανταγωνισμού, χωρίς να μπει στον κόπο να δει πως αυτός λειτουργεί συγκεκριμένα. Βέβαια ούτε με τον θεωρητικό αντίλογο καταπιάνεται. Όλες οι επιλογές του παρουσιάζονται ως κοινός νους. Οι γενικοί ισχυρισμοί των νεοφιλελεύθερων για τα ευεργετικά αποτελέσματα της ελεύθερης αγοράς βαπτίζονται «ισχυρά τεκμήρια από την οικονομική θεωρία της εκπαίδευσης» στον πρόλογο του Θάνου Βερέμη, χωρίς όμως να αναμετρηθούν με την κοινωνική και εκπαιδευτική πραγματικότητα. Όταν έρχεται η στιγμή να στηρίξει με στοιχεία τη νεοφιλελεύθερη ρητορική ο συγγραφέας περιορίζεται να παραπέμψει:

α. σε ένα ολιγοσέλιδο βιογραφικό σημείωμα του Μίλτον Φρίντμαν, αντλημένο από ένα τόμο αναμνήσεων από την πανεπιστημιακή ζωή  στο Σικάγο,

β) σε δύο λινκ του ΟΟΣΑ που υποτίθεται ότι αποδεικνύουν την βελτίωση των επιδόσεων όλων των μαθητών μετά την εισαγωγή των κουπονιών σε ΗΠΑ και Σουηδία. Το πρόβλημα εδώ δεν είναι τόσο ότι τα προτεινόμενα λινκ δεν οδηγούν πουθενά. Το πρόβλημα είναι ότι αποκρύπτεται η ύπαρξη μιας πλούσιας ακαδημαϊκής αντιπαράθεσης γύρω από τα πραγματικά αποτελέσματα που έχει στις επιδόσεις των μαθητών μια τέτοια πολιτική επιλογή. Αντί ο αναγνώστης να πληροφορηθεί για την αντιπαράθεση αυτή[ix] και να κρίνει τις ρητά διατυπωμένες επιλογές του συγγραφέα, αφήνεται με την εντύπωση ότι τα κουπόνια επιφέρουν  αναντίρρητα αύξηση των επιδόσεων. Με τον ίδιο τρόπο χρησιμοποιεί δυο ακόμη παραπομπές: μία σε εκλαϊκευτικό άρθρο στελέχους της Παγκόσμιας Τράπεζας[x] (ενός από τους θεσμούς που πρωταγωνιστεί στην ιδιωτικοποίηση της δημόσιας εκπαίδευσης) και  μία σε έρευνα συγκεκριμένου προγράμματος κουπονιών που πραγματοποιήθηκε στην Κολομβία της δεκαετίας του ’90[xi]. Θα μπορούσες να το πεις και φθηνή προπαγάνδα.

γ) σε ένα άρθρο ενός καθηγητή, ερευνητή και υποστηρικτή της γονεϊκής επιλογής στην εκπαίδευση που υποστηρίζει ότι οι γονείς μαθητών που συμμετείχαν σε ένα παρόμοιο πρόγραμμα κουπονιών έμειναν ικανοποιημένοι από αυτό. Το πρόβλημα με την παραπομπή αυτή, δεν είναι και πάλι η αποσιώπηση του περιορισμένου χαρακτήρα της συγκεκριμένης έρευνας (π.χ. δεν αφορά μια γενικευμένη πολιτική κουπονιών, αλλά την παροχή τους στους γονείς επιλεγμένων μη προνομιούχων μαθητών[xii]). Το πρόβλημα και πάλι είναι η απόκρυψη του γενικότερου πλαισίου. Δεν αναδεικνύεται η πολιτική αντιπαράθεση που γεννά το συγκεκριμένο θέμα στην Αμερική, απ’ όπου αντλείται το άρθρο. Αντίθετα, η προτίμηση του συγγραφέα για τις νεοφιλελεύθερες εκπαιδευτικές επιλογές παρουσιάζεται και πάλι ως αυτονόητος κανόνας και η Ελλάδα ως παράλογη εξαίρεση που αρνείται να υιοθετήσει τέτοιες πολιτικές και επιμένει σε ξεπερασμένες σοβιετικές πρακτικές. Κρίμα. Ακόμη και η πρώτη σελίδα του συγκεκριμένου άρθρου μας πληροφορεί ότι στη Γιούτα των ΗΠΑ είχε απορριφθεί η γενίκευση των κουπονιών, την εποχή που γινόταν η έρευνα. Μήπως και η Γιούτα είναι θύμα της ελληνικής αριστεράς;

Το βιβλίο του Τάσου Αβραντίνη είναι ένα ακόμη προπαγανδιστικό όπλο για την προώθηση της νεοφιλελεύθερης πολιτικής στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Παρουσιάζει τις επιλογές του ως αυτονόητες, αποκρύπτει την ευρύτατη διεθνή αντιπαράθεση γύρω από αυτές και δεν αναμετριέται με τις αντίπαλες απόψεις και με τα ερευνητικά πορίσματα που δεν προωθούν την υπόθεσή του.

Πώς μπορούμε να αποτρέψουμε τα κουπόνια;

Η πολιτική των κουπονιών όμως δεν αντλεί τη δύναμή της από τη ορθότητα των επιχειρημάτων της, το σεβασμό των αντίπαλων απόψεων και τον έντιμο χειρισμό των πηγών. Υποθέτω ότι οι κοινωνικές δυνάμεις που την ωθούν: α) βρίσκονται στο άνοιγμα της κοινωνικής ανισότητας και τον πολλαπλασιασμό των θυλάκων εξαθλίωσης και περιθωριοποίησης, β) στην ηγεμονία μιας ιδεολογίας που  συγκροτεί το σχολείο ως εντατική προετοιμασία του/της νέου/νέας για τη συμμετοχή του/της στον ανταγωνισμό της παγκοσμιοποιημένης ελεύθερης αγοράς και όχι ως διαμόρφωση ολοκληρωμένης προσωπικότητας και γ) στην επιθυμία να αντληθούν από το δημόσιο ταμείο χρήματα για την ιδιωτική εκπαίδευση.

Το άνοιγμα των ανισοτήτων και ο πολλαπλασιασμός των εξαθλιωμένων και των περιθωριοποιημένων συμπολιτών μας, γεννά την επιθυμία σε πολλούς γονείς της μεσαίας τάξης, να προστατεύσουν τα παιδιά τους από τη συνύπαρξη με τα κοινωνικά και οικονομικά αδιέξοδα. Τα αδιέξοδα αυτά καθιστούν  το κυνήγι της σχολικής επίδοσης σχεδόν αδύνατο για τα παιδιά των περιθωριοποιημένων και τα οδηγούν στη σχολική αποτυχία.  Αυτή με τη σειρά της, ευνοεί αντιδράσεις όπως τα προβλήματα πειθαρχίας στο σχολείο και διαμορφώνει μια σχολική κουλτούρα που δεν επιτρέπει τη συγκέντρωση στο στόχο της βελτίωσης της σχολικής επίδοσης.  Για κάθε γονιό που συνδέει την εκπαιδευτική επιτυχία με τις δυνατότητες του παιδιού του να επιβιώσει στο πλαίσιο μιας ανελέητης αγοράς εργασίας,  το σχολείο της λαϊκής γειτονιάς ενέχει κινδύνους. Όταν ο κίνδυνος μεγαλώνει, γεννάει το φόβο και τότε  οι πολιτικές που υπόσχονται προστασία ακούγονται ελκυστικές. Η γονεϊκή επιλογή στοχεύει σ’ αυτό το κοινό, το φοβισμένο.

Κοντά σε όλα αυτά υπάρχουν κι εκείνοι που προσβλέπουν στο κουπόνι για να αυξήσουν τα έσοδα τους: τα ιδιωτικά σχολεία, τα φροντιστήρια και αυτοί που αναζητούν νέες ευκαιρίες κερδοφόρων επενδύσεων με τη σιγουριά του δημόσιου ταμείου. Συνασπίζονται, οργανώνονται, εκδίδουν «μελέτες» για να προωθήσουν την υπόθεσή τους. Αγωνίζονται. Όπως αναφέρει ο Δημήτρης Τσιριγώτης: «Στα μέσα του Φλεβάρη του 2014 έλαβε χώρα το 1ο Πανελλήνιο Συνέδριο Ιδιωτικών Εκπαιδευτηρίων στην Ελληνοαμερικανική  Ένωση. Ποιο ήταν το βασικό θέμα του συνεδρίου ; Το εκπαιδευτικό κουπόνι. Ποιοι άλλοι παραβρέθηκαν εκτός από τους ιδιοκτήτες των ιδιωτικών εκπαιδευτηρίων ; Οι υπουργοί Παιδείας κ. Αρβανιτόπουλος και  κ. Κεδίκογλου , ο υπουργός Ανάπτυξης κ. Χατζηδάκης και Γενικός Επιθεωρητής ∆ηµόσιας ∆ιοίκησης κ. Ρακιντζής»[xiii] . Στο εν λόγω συνέδριο ανακοινώθηκε και η μελέτη του ΙΟΒΕ του ΣΕΒ για τα προτερήματα της ιδιωτικής εκπαίδευσης[xiv]. Η δύναμη του συγκεκριμένου όπλου ίσως γίνει περισσότερο κατανοητή, αν θυμηθούμε (μαζί με τον Δημήτρη Τσιριγώτη) ότι ο νυν διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας, υπουργός οικονομικών επί Παπαδήμου και πιθανότατα συντάκτης των μνημονίων, κ. Στουρνάρας, υπήρξε επί σειρά ετών Γενικός Διευθυντής του ΙΟΒΕ.

Απέναντι σε αυτές τις δυνάμεις βρισκόμαστε εμείς. Όσοι ενδιαφερόμαστε  ακόμη για την ισότητα των παιδιών (είτε για λόγους ιδεολογικούς είτε απλώς για να προστατεύσουμε τα παιδιά μας) και τη δυνατότητα του λαού να ορίζει τη μόρφωση των νέων γενιών  με κριτήρια που δεν περιορίζονται στους καταναγκασμούς της ελεύθερης αγοράς. Μπορούμε να σταματήσουμε τα κουπόνια; Ή μήπως η εκλογική ήττα μιας ακόμη μνημονιακής διακυβέρνησης, αφού πρώτα φέρει στην εξουσία τη σημερινή αξιωματική αντιπολίτευση, θα κάνει ανέφικτο το στόχο μας;

Το ερώτημα θα μείνει για κάμποσο ακόμα αναπάντητο.  Αξίζει όμως να αγωνιστούμε. Άλλωστε οι κυβερνήσεις δεν κάνουν πάντα αυτό που θέλουν. Για παράδειγμα, η προηγούμενη κυβερνητική διαχείριση δεν κατάφερε να εφαρμόσει την τρισάθλια αξιολόγηση που είχε νομοθετήσει, αν και το προσπάθησε μέχρι και την τελευταία στιγμή.  

Η τακτική του αγώνα μας δεν μπορεί να ορίζεται ούτε από την υπεράσπιση της μνημονιακής αριστεράς (ενόψει του υπαρκτού μεγαλύτερου κακού), ούτε από την υιοθέτηση κάθε αντιπολιτευτικού/διεκδικητικού λόγου, για να δείξουμε ότι η δική μας αριστερά ουδεμία σχέση έχει με την κυβερνώσα. Η πρώτη τακτική οδηγεί στην υιοθέτηση των μνημονίων και των αδιεξόδων τους, ενώ η δεύτερη οδηγεί στον εκφυλισμό και τον συντεχνιασμό, πέρα από το ότι μπερδεύει το μπόι μας με τη σκιά μας.  

Αυτό που θα πρέπει να  κάνουμε είναι να αντιπαλέψουμε την περιθωριοποίηση και την εξαθλίωση, να αποκαλύψουμε τα αδιέξοδα των κουπονιών και τα συμφέροντα που τα υποστηρίζουν και να υπερασπιστούμε με τη δουλειά (ναι με τη δουλειά), το λόγο και τις πράξεις μας το δημόσιο σχολείο. Για να το κάνουμε αυτό έχουμε ανάγκη από πολλά. Ανάμεσα τους συμπεριλαμβάνεται και ένα βιώσιμο μορφωτικό σχέδιο, στη βάση του οποίου να κρίνουμε την κυβερνητική πολιτική. Βιώσιμο μορφωτικό σχέδιο, σημαίνει σχέδιο που να πατάει στη γη και να μη διατυπώνεται μόνο και μόνο για να αποδειχθεί η αντιλαϊκότητα των κυβερνώντων.

Σε ό,τι αφορά στη συνοδοιπορία μας στο θέμα αυτό με τον σημερινό υπουργό Παιδείας[xv] θα μπορούσε (απόλυτα δικαιολογημένα) να χαρακτηριστεί και επιφανειακή: δεν είναι η σημερινή κυβέρνηση που έστειλε κουπόνια του ΕΣΠΑ σε ιδιωτικούς παιδικούς σταθμούς[xvi]; Θα εκπλαγεί κανείς αν ο υπουργός άλλα λέει σήμερα κι άλλα κάνει αύριο; Ας μην είμαστε ούτε αφελείς ούτε βιαστικοί. Ας πούμε ότι οι δρόμοι του αγώνα ενάντια στα κουπόνια είναι πολλοί, διαφορετικοί  και μακριοί. Κάποιοι από αυτούς αδιέξοδοι, κάποιοι παραπλανητικοί, κάποιοι πιθανά αποτελεσματικοί. Ο καθείς εφ’ ω ετάχθη.

[i] Κλασσική αναφορά παραμένει η μελέτη του Κωνσταντίνου Τσουκαλά, Εξάρτηση και αναπαραγωγή, ο κοινωνικός ρόλος των εκπαιδευτικών μηχανισμών στην Ελλάδα. Πιο πρόσφατες ενδείξεις για το ίδιο επιχείρημα προσφέρουν οι ιδιωτικές δαπάνες για εκπαίδευση στη χώρα, βλ. ΚΑΝΕΠ ΓΣΕΕ (2014) Δημόσιες και ιδιωτικές δαπάνες για την εκπαίδευση σε περιβάλλον κρίσης.

[ii] S. Gewirtz, S. Ball and R. Bowe, (1995), Markets, choice and equity in education και W. J. Mathis and

K.G. Welner (2016), Do choice policies segregate schools? , ανακτήθηκε στις 23/9/16 από τη διεύθυνση: http://nepc.colorado.edu/files/publications/Mathis%20RBOPM-3%20Choice%20Segregation.pdf

[iii] ενδεικτικά M. Thrupp, (1999), Schools making a difference, Let’s be realistic

[iv] G. Whitty, S. Power and D. Halpin, (1998), Devolution and choice in education, the School, the state and the market,

[v] Η επιλογή σχολείου δεν περιμένουμε να είναι ένα καθολικό κοινωνικό παιχνίδι.  Πολλές ομάδες του πληθυσμού μάλλον θα αυτοεξαιρεθούν. Μπορεί να έχουν πιο επιτακτικά προβλήματα να αντιμετωπίσουν ή να μην έχουν τη δυνατότητα να ανταποκριθούν σε μακρινές καθημερινές μετακινήσεις εντός της πόλης ή να μη πιστεύουν ότι οι διαφορές μεταξύ των σχολείων επηρεάζουν σημαντικά τη σχολική σταδιοδρομία των παιδιών τους, ή να θεωρούν ότι ένας «κοινωνικά αποστειρωμένος» πληθυσμός συμμαθητών επηρεάζει αρνητικά τη γενικότερη διαπαιδαγώγηση, βλ. S. J. Ball and C. Vincent, (1998) “I  heard it in the grapevine”: hot Knowledge and school choice.

[vi] Ενδεικτικά S. Gewirtz (2001), The managerial School και S. Ball (1997) Good school/bad school paradox and fabrication

[vii] Ενδεικτικά M. Apple (2002) Ρητορικές μεταρρυθμίσεις: αγορές, πρότυπα απόδοσης και ανισότητα. Χρήσιμο για το συγκεκριμένο θέμα θα ήταν και ένα σερφάρισμα στον αυστραλιανό σχετικό  ιστότοπο: myschool.edu.au . Εδώ για παράδειγμα μπορούμε να βρούμε το προφίλ ενός τυχαίου σχολείου, να ελέγξουμε τις επιδόσεις των μαθητών του σε γλώσσα και μαθηματικά και να τις συγκρίνουμε με τις εθνικές επιδόσεις, αλλά και με τις επιδόσεις των μαθητών των γειτονικών σχολείων.

[viii] D. Gillborn and D. Youdell (2001), Rationing education και  A. Crib and S. Gewirtz (2005) Understanding Education a Sociological perspective,

[ix] Δύο μονάχα από τις μελέτες που αμφισβητούν και υποστηρίζουν ότι καταρρίπτουν τους ισχυρισμούς περί ανόδου των επιδόσεων εξαιτίας των κουπονιών: α) C. A. Lubienski and S.T. Lubienski (2013) Τhe public school advantage, why public schools outperform private schools, β) D. Ravitch, (2014)  Reign of error: the hoax of the privatization movement and the danger to America’s  school system

[x] Harry Patrinos, (2008), School Vouchers can help improve education systems ανακτήθηκε στις 23/9/2016 από τη διεύθυνση: http://www.wise-qatar.org/school-vouchers-usa-harry-patrinos

[xi] J. Angrist, E. Bettinger et. al. , (2001) Vouchers and private schooling in Colombia: evidence from a randomized natural experiment, ανακτήθηκε στις 23/9/16 από τη διεύθυνση: http://www.nber.org/papers/w8343.pdf

[xii] Patrick J. Wolf (2008), School Voucher Program: What the Research says about parental school choice, ανακτήθηκε στις 23/9/2016 από τη διεύθυνση:  http://digitalcommons.law.byu.edu/cgi/viewcontent.cgi?article=2402&context=lawreview

[xiii]  Δημήτρης Τσιριγώτης, Το εκπαιδευτικό κουπόνι έρχεται να σκοτώσει το δημόσιο σχολείο, http://xenesglosses.eu/2014/06/to-ekpaideutiko-kouponi-erxetai-na-sk/

[xiv] http://iobe.gr/docs/ research/RES_05_F_14020214_REP_GR.pdf

[xv] βλ.  https://www.youtube.com/watch?v=m8639KPqBB από το 15:50 και μετά

[xvi] Η τύχη των κουπονιών αυτών αξίζει να διερευνηθεί. 10.000 από αυτά γύρισαν πίσω στο υπουργείο, βλ. http://www.mothersblog.gr/news/item/39451-paidikoi-stathmoi-pou-tha-dothoyn-ta-10000-kouponia-voucher-pou-den-aksiopoiithikan . Πόσα κουπόνια αξιοποίησαν οι ιδιωτικοί παιδικοί σταθμοί; Τι ποσοστό του συνόλου; Γιατί πολλοί ιδιωτικοί παιδικοί σταθμοί απέφυγαν τελικά το κουπόνι, αν και στην αρχή είχαν προσφερθεί να το απορροφήσουν;

The post ΣΧΟΛΕΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ Ή ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΑΛΕΠΟΥΔΕΣ ΣΕ ΞΕΦΡΑΓΑ ΚΟΤΕΤΣΙΑ first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.

Η μνημονιακή κυβέρνηση και ο υπουργός παιδείας, αφού εξήγγειλαν 20.000 μόνιμους διορισμούς εκπαιδευτικών την επόμενη τριετία, προχώρησαν σε μηδενικούς διορισμούς για μια ακόμα σχολική χρονιά, ενώ στην τελευταία συνάντηση με το Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε., ο υπουργός δήλωσε ότι «μόνιμοι διορισμοί θα γίνουν από την επόμενη κυβέρνηση». Έτσι λοιπόν, μοιραία, τα κενά καλύπτονται και πάλι με προσλήψεις αναπληρωτών. Επιπλέον, με βάση το γεγονός ότι το νέο σχολείο Φίλη, είναι κομμένο και ραμμένο στα πλαίσια των δραστικών περικοπών προσωπικού, χιλιάδες συνάδελφοι που εργάστηκαν πέρσι ως αναπληρωτές παραμένουν άνεργοι και κινδυνεύουν να μην εργαστούν φέτος. Για παράδειγμα, άνεργοι παραμένουν 2644 αναπληρωτές δάσκαλοι, 538 εκπαιδευτικοί αγγλικής, 531 μουσικής, 406 φυσικής αγωγής κλπ.

Αποτελεί άμεση προτεραιότητα του εκπαιδευτικού κινήματος η διεκδίκηση των μαζικών προσλήψεων αναπληρωτών ώστε να μη μείνει κανείς συνάδελφος αναπληρωτής άνεργος, ώστε να καλυφθούν όλα τα κενά στα σχολεία μας, όλες οι ανάγκες των μαθητών μας. Και βέβαια, βασικός στόχος είναι οι μαζικοί μόνιμοι διορισμοί, παρά και ενάντια στις μνημονιακές πολιτικές των περικοπών που επιβάλλει η κυβέρνηση, η ΕΕ και το ΔΝΤ. Ώστε να καλυφθούν τα κενά με μόνιμο εκπαιδευτικό προσωπικό και να σταματήσει το άλγος της εργασιακής ομηρίας και ανασφάλειας για χιλιάδες συναδέλφους.

The post ΜΗΔΕΝΙΚΟΙ ΔΙΟΡΙΣΜΟΙ, ΛΙΓΟΤΕΡΕΣ ΠΡΟΣΛΗΨΕΙΣ, ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΕΣ ΣΤΗΝ ΑΝΕΡΓΙΑ first appeared on Εκπαιδευτική Λέσχη.