Γιώργος Λιάμπας
Σήμερα έκλεισα πίσω μου για τελευταία φορά την πόρτα του Σχολείου μετά από τριάντα οχτώ χρόνια.
Χρόνια γεμάτα με όλη την ποικιλία των εντυπώσεων, των αισθημάτων, της γνώσης και της εμπειρίας που μπορεί να σου χαρίσει το δασκαλίκι.
Χρόνια γεμάτα με πολλαπλές μοναδικές στιγμές όπως όταν τα μικράκια σου διαβαίνουν το κατώφλι του αλφαβητισμού κι ανοιγοκλείνουν τα στοματάκια τους δίνοντας φωνή, για πρώτη φορά στη ζωή τους, στις μαύρες μουτζουρίτσες στο βιβλίο·
τη μυσταγωγική συνθήκη και τη λάμψη στα μάτια τους όταν μαθαίνουν κάτι καινούργιο κι ενδιαφέρον·
το απορημένο βλέμμα τους όταν το καινούργιο είναι απροσπέλαστο·
την αναστάτωση που χαώνει την τάξη στραγγίζοντάς σε αλλά και την εύτακτη κι αποτελεσματική προσήλωση στο στόχο·
το μισάνοιχτο στόμα όταν παραδίνονται στις διαδρομές μιας αφήγησης·
τη σκασίλα όταν τα «σκασμένα» έχουν κατεβάσει κεπέγκια και τα συμφωνημένα δεν τηρούνται για πολλοστή φορά·
τις μαγικές στιγμές που εσύ κι αυτά γίνεστε ένα αξεδιάλυτο ΕΝΑ και τη βαρεμάρα τους όταν το «κήρυγμα» πέφτει βαρύ·
τα αναψοκοκκινισμένα πρόσωπα, τα διψασμένα στόματα, τα μούτρα και τις αγκαλιές μετά το διάλειμμα·
το γάργαρο γέλιο που ξεχειλίζει από τα παράθυρα·
την αφέλεια, την αυθορμησία, την πονηριά, τις ενστικτώδεις αντιδράσεις, τους μικρομεγαλισμούς, το καλούπωμα από το σπίτι, τα αθώα ψέματα, τις ένοχες αλήθειες, τις αστραπιαίες αλλαγές διάθεσης·
τα έζησα όλα αυτά (κι άλλα πόσα;) που γεννάει η διαρκής, επαναλαμβανόμενη κι ανεπανάληπτη τριβή με τα παιδιά. Η ζωή με τα παιδιά.
Έζησα την αναγνώριση, την αποδοχή, το σεβασμό αλλά και την επιφυλακτικότητα, την άρνηση και την απόρριψη των γονιών.
Μου σφίξανε πολλές φορές το χέρι με εγκαρδιότητα κι ευγνωμοσύνη, όμως ήταν πολλές και οι φορές που μ’ έτρωγε η αγωνία κι η προσπάθεια να διαχειριστώ κατάλληλα κλειστά αφτιά και στενά μυαλά για να κρατηθούν ανοιχτοί δίαυλοι επικοινωνίας και γέφυρες συνεργασίας για το καλό του παιδιού.
Στα χρόνια που πέρασαν μοιράστηκα την καθημερινότητά μου με συναδέλφους και συναδέλφισσες που, άλλοι κι άλλες περισσότερο – άλλοι κι άλλες λιγότερο, είχαν επίγνωση της κοινωνικής σημασίας και της κοινωνικής ευθύνης της δουλειάς τους. Συναδέλφισσες και συναδέλφους που τιμούσαν τον ρόλο τους με την επιστημοσύνη τους, την υπεθυνότητά τους, την εργατικότητά τους, το νοιάξιμο για τα παιδιά.
Για τριάντα οχτώ χρόνια προσπάθησα, όσο το μπορούσα, να βάλω κι εγώ, μαζί με πολλούς και πολλές άλλους και άλλες συναδέλφους και συναδέλφισσες, ένα λιθαράκι για να γίνει το σχολείο καλύτερο για τα παιδιά, τους/τις εκπαιδευτικούς, την κοινωνία.
Παλέψαμε για ένα σχολείο στο οποίο περισσότερα παιδιά θα μαθαίνουν καλύτερα γράμματα με ελκυστικό κι αποτελεσματικό για τα ίδια τρόπο.
Για ένα σχολείο που θα σέβεται την επιστημονική υπόσταση, θα διασφαλίζει τη δημοκρατία στην εργασιακή συνθήκη και θα εγγυάται την αξιοπρέπεια στους όρους διαβίωσης των εκπαιδευτικών.
Τριάντα οχτώ χρόνια μετά δεν αφήνω το σχολείο σε καλύτερη κατάσταση απ’ ότι το βρήκα και το εγγύς μέλλον, αυτή τη στιγμή, μοιάζει δυσοίωνο.
Όμως παρά τον σκεπτικισμό δεν αποχωρώ με την αίσθηση της ματαιότητας.
Γιατί σ’ αυτά τα τριάντα οχτώ χρόνια, αντάμα με συντρόφους και συντρόφισσες συναδέλφους, δώσαμε ένα μεγαλειώδη, και δυσανάλογο για το μέγεθός μας, αγώνα, που στις στιγμές της κορύφωσής του κατάφερε, όχι μόνο ν’ αγκαλιάσει και να γίνει κοινός για το σύνολο των εκπαιδευτικών, αλλά και να καθυστερήσει για τέσσερις σχεδόν δεκαετίες την εκπαιδευτική δυστοπία που στις μέρες μας αρχίζει να σκεπάζει τα σχολειά και την κοινωνία.
Σ’ αυτές τις συντρόφισσες – συναδέλφισσες και τους συντρόφους – συναδέλφους, χρωστώ ένα μεγάλο «ευχαριστώ» για τις στιγμές της συντροφικότητας, του αγώνα, της αλληλεγγύης, της διαφωνίας, της γκρίνιας, της ανάτασης, της ήττας που δημιουργήσαμε και μοιραστήκαμε μαζί.
Η εμπειρία μιας τέτοιας προσπάθειας και οι σχέσεις ζωής που σφυρηλατήθηκαν με πολλούς και πολλές απ’ αυτές είναι η μία δεξαμενή καυσίμων που τροφοδότησε τη μέχρι τώρα πορεία μου και θα την τροφοδοτεί εσαεί.
Η άλλη δεξαμενή είναι ο μπαγασάκος της φωτογραφίας.
Αυτή τη λάμψη στα μάτια και το χαμόγελο στα χείλη τα έχω δει, τα έχω γευτεί πολλές φορές.
Και γι΄αυτό υπήρξα ευτυχής….
