Άντζυ Κωστελίδου
Ως αναπληρωτές εκπαιδευτικοί, βρισκόμαστε εδώ και χρόνια σε ένα καθεστώς μόνιμης εργασιακής επισφάλειας. Κάθε χρόνο, καλούμαστε να διαχειριστούμε την ίδια εξουθενωτική αβεβαιότητα: πότε θα δουλέψουμε, σε ποιο σημείο του χάρτη θα βρεθούμε και πώς θα καταφέρουμε, μέσα σε ελάχιστο χρόνο, να ριζώσουμε σε ένα νέο σχολικό περιβάλλον. Πριν προλάβουμε να χτίσουμε ουσιαστικές σχέσεις με τους μαθητές και τους συναδέλφους μας, το κουδούνι της λήξης μας οδηγεί ξανά στην έξοδο.
Για εμάς, το καλοκαίρι δεν είναι ανάπαυλα, αλλά συνώνυμο της ανεργίας και της ανασφάλειας. Φέτος, η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο με τη νέα ΚΥΑ για την προπληρωμένη κάρτα. Καλούμαστε να επιβιώσουμε με «ψίχουλα», τα οποία μάλιστα περιορίζονται κατά 50% σε συναλλαγές μέσω POS. Το Υπουργείο φαίνεται να αγνοεί επιδεικτικά ότι οι βασικές μας ανάγκες, με κυριότερη αυτή της στεγασης, δεν πληρώνονται σε μηχανηματαPOS. Όταν το κόστος στέγασης υπερβαίνει κατά πολύ τα μετρητά που μας επιτρέπεται να εκταμιεύσουμε, η επιβίωσή μας μετατρέπεται σε δυσεπίλυτο γρίφο, ενώ η καθυστερημένη αποστολή των καρτών- ίσως και μετα την επόμενη πρόσληψη- αγγίζει τα όρια του εμπαιγμού.
Αυτή η διαρκής εκμετάλλευση μας κρατά σε μια ιδιότυπη εργασιακή ομηρία, καθώς χρησιμοποιούμαστε για να καλύπτουμε πάγιες ανάγκες που το σύστημα αρνείται να καλύψει με μόνιμους διορισμούς. Οι συνθήκες εργασίας μας είναι συχνά απάνθρωπες: δεν μας επιτρέπεται ούτε να αρρωστήσουμε για πάνω από 15 ημέρες, ενώ η μητρότητα αντιμετωπίζεται με στυγνότητα, εξαναγκάζοντάς μας σε επιστροφή στην τάξη μόλις τέσσερις μήνες μετά τον τοκετό. Αυτή η κατάσταση, που υπολείπεται ακόμη και του ιδιωτικού τομέα, πρέπει να σταματήσει. Η διαρκής υποτίμηση των εκπαιδευτικών που κρατούν όρθιο το δημόσιο σχολείο δεν μπορεί να συνεχιστεί. Η παιδεία δεν είναι εποχιακό προϊόν και οι λειτουργοί της δεν είναι αναλώσιμοι «πελάτες» προπληρωμένων καρτών, αλλά εργαζόμενοι που απαιτούν τον αυτονόητο σεβασμό στα δικαιώματα και στη ζωή τους.
