Φτάνει πια! Ως εδώ! «Ώρα μηδέν » για το δημόσιο σχολείο!
Αφήστε τους εκπαιδευτικούς να κάνουν τη δουλειά τους.
Πάρτε πίσω τις πειθαρχικές διώξεις.
Η απεργία είναι δικαίωμα δεν είναι πειθαρχικό αδίκ
Η περίοδος που διανύουμε είναι χωρίς υπερβολή «ώρα μηδέν » για το δημόσιο σχολείο.
Η Δημόσια εκπαίδευση και η ισότιμη πρόσβαση σε αυτή όλων των παιδιών απειλείται και οι εκπαιδευτικοί διώκονται. Και όταν λέμε «ώρα μηδέν» δεν εννοούμε μια αφηρημένη έννοια κινδύνου αλλά μια πραγματικότητα που διαμορφώνεται μπροστά στα μάτια μας.
Πρόκειται για μια καλά σχεδιασμένη πολιτική που επιχειρεί να υποβαθμίσει και να διαλύσει το δημόσιο σχολείο, να δημιουργήσει κατηγορίες σχολείων (π.χ. Πρότυπα, Πειραματικά, Ωνάσεια) να ιδιωτικοποιήσει πλευρές τους, και να αυξήσει τις κοινωνικές αντιθέσεις ορθώνοντας όλο και μεγαλύτερα εμπόδια στη μόρφωση των παιδιών της εργαζόμενης πλειοψηφίας.
Για να μπορέσουν να επιβάλουν αυτή την οπισθοδρόμηση δημιουργούν ένα κλίμα ανασφάλειας και τρομοκρατίας, διώκουν τους εκπαιδευτικούς για να τους μετατρέψουν από επιστήμονες παιδαγωγούς σε άβουλους και υπάκουους υπαλλήλους, εκτελεστικά όργανα μια αυταρχικής διοικητικής ιεραρχίας.
Ταυτόχρονα θέλουν να στοχοποιήσουν τους δασκάλους και τις δασκάλες στα μάτια της ευρύτερης κοινωνίας, να τους μετατρέψουν σε αποδιοπομπαίους τράγους, φορτώνοντας πάνω τους όλα τα αδιέξοδα που δημιουργούν οι κυβερνητικές πολιτικές.
Οι διώξεις δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά. Είναι σωρηδόν, απανωτές, χιλιάδες σε όλη την Ελλάδα. Δεκάδες εκπαιδευτικοί διώκονται πειθαρχικά και στα σχολεία της περιοχής μας.
Οι διώξεις στοχεύουν αυτούς που έχουν άποψη, που την εκφράζουν και που διεκδικούν τις προϋποθέσεις να κάνουν καλά τη δουλειά τους.
Με βάση τη σημερινή κατάσταση, θεωρείται πειθαρχικό αδίκημα αν τολμήσεις να μιλήσεις για τις ελλείψεις στα σχολεία, αν εκφράσεις παιδαγωγική ένσταση ενάντια σε αδικαιολόγητες ανατροπές προγραμμάτων εις βάρος της εκπαιδευτικής λειτουργίας της τάξης.
Διώκονται εκπαιδευτικοί για μια εικαστική δημιουργία για την ειρήνη, διώκονται εκπαιδευτικοί για θεατρική παράσταση και μάλιστα εκτός ωραρίου.
Διώκονται εκπαιδευτικοί γιατί συμμετέχουν σε απεργία αποχή που προκήρυξε η Διδασκαλική Ομοσπονδία, ένα νόμιμο συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα, ενάντια στην αξιολόγηση.
Εδώ θέλουμε να ειπωθεί καθαρά η αξιολόγηση δεν είναι ουδέτερο εργαλείο βελτίωσης και ενίσχυσης της εκπαιδευτικής διαδικασίας, αλλά στοχεύει στην κατηγοριοποίηση των σχολείων και των μαθητών, στη δημιουργία ανταγωνιστικού, εξεταστικοκεντρικού περιβάλλοντος που θα εξοντώνει μαθητές και θα εξουθενώνει εκπαιδευτικούς.
Με λίγα λόγια η μόρφωση των παιδιών μετατρέπεται σε εμπόρευμα για αυτούς που μπορούν να το αγοράσουν.
Στα σχολεία η κατάσταση γίνεται αβάσταχτη με:
Την υποχρηματοδότηση και την οικονομική ασφυξία που θα ενταθεί από την κατάργηση των σχολικών επιτροπών.
Την εγκατάλειψη για πολλά χρόνια τώρα των σχολικών κτιρίων. Τα σχολικά κτίρια είναι ακατάλληλα και αποκρουστικά. Ειδικά τα Νηπιαγωγεία και τα σχολεία Ειδικής Αγωγής στην πλειοψηφία τους στεγάζονται σε ακατάλληλους και επικίνδυνους χώρους, ισόγεια πολυκατοικιών, προκάτ μέχρι και σε εμπορευματοκιβώτια.
Την υποστελέχωση με πολλά κενά εκπαιδευτικών ακόμα και τώρα κυρίως στην ειδική αγωγή με μαθητές να υποστηρίζονται ελλιπώς ή και καθόλου. Πολλά κενά σε εκπαιδευτικούς ξένων γλωσσών ,ανάθεση υποχρεωτικών υπερωριών και μετακίνηση των εκπαιδευτικών ακόμα και σε πέντε διαφορετικά σχολεία.
Την τεράστια ύλη μαθημάτων που δεν βγαίνει, την πίεση για αποσπασματικές «δράσεις – καινοτομίες» που κάποιες αγγίζουν τα όρια της γελοιότητας, ( κέντημα, λαχανόκηποι) που δυσκολεύουν πολύ περισσότερο το εκπαιδευτικό έργο.
Την αύξηση των μαθητών στις τάξεις σε 25 μαθητές από την εποχή της πανδημίας.
Την εισαγωγή της εκπαίδευσης της πλατφόρμας με τεράστιο οικονομικό κόστος βλέπε bulling και τη σχεδιαζόμενη πλατφόρμα αξιολόγησης σχολικής μονάδας πού όχι μόνο δε λύνουν κανένα πρόβλημα αλλά δημιουργώντας έναν ηθικό πανικό υποδαυλίζουν τον κοινωνικό αυτοματισμό και κανιβαλισμό.
Οι εκπαιδευτικοί βιώνουν την οικονομική απαξίωση με 780 € πρώτο μισθό με χιλιάδες αναπληρωτές να οδηγούνται στα όρια μιας εξευτελιστικής διαβίωσης χωρίς ίσα δικαιώματα σε αναρρωτικές άδειες και άδειες μητρότητας.
Το συνταξιοδοτικό κρατάει εκπαιδευτικούς άνω των 60 ετών να ανταπεξέλθουν μέσα σε υπερπληθείς τάξεις μικρών παιδιών, με τις νηπιαγωγούς να χτυπούν κόκκινο στην εξουθένωση με ένα μη μειούμενο εργασιακό ωράριο, χωρίς διάλειμμα και με μεγάλες δυσκολίες να απουσιάσουν από την εργασία τους όταν παρουσιάζεται ανάγκη.
Την ώρα που το Υπουργείο Παιδείας εισάγει καινούριο διδακτικό αντικείμενο την « ενεργή πολιτειότητα – ενεργό πολίτη», τι τραγική αντίφαση, ποινικοποιεί το δικαίωμα της άποψης, της κριτικής και της συλλογικής διεκδίκησης για τους εκπαιδευτικούς.
Από την μεριά μας εμείς οι εκπαιδευτικοί, που σε αυτούς τους χαλεπούς καιρούς συνεχίζουμε να “τολμάμε να διδάσκουμε” θα εντείνουμε τους αγώνες μας για ένα δημόσιο σχολείο κοιτίδα γνώσης και χαράς, φορέα κοινωνικής αλλαγής και ελπίδας που θα αγκαλιάζει και θα μορφώνει όλα τα παιδιά ανεξαιρέτως.
Συσπειρωμένοι στα Σωματεία μας, ενωμένοι στους Συλλόγους Διδασκόντων, προστατεύοντας ο ένας τον άλλον, η μία την άλλη, θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε καθημερινά για να ανατρέψουμε όλες τις πολιτικές που απαξιώνουν και υποβαθμίζουν το Δημόσιο Σχολείο.
Η «ώρα μηδέν» δεν είναι μόνο σήμα κινδύνου. Είναι κάλεσμα σε όλη την εκπαιδευτική κοινότητα, δασκάλους, μαθητές και γονείς. Είναι κάλεσμα αγώνα σε όλη την κοινωνία για την υπεράσπιση της δημόσιας δωρεάν εκπαίδευσης για όλους.
